4 ene. 2016

Teatro de Nadal 6

NACEMENTO VIVINTE

            O escenario deberá representar un belén:
            -O portal.
            -Muíño; á porta está amasando a muiñeira.
-Casa; diante dela está unha tecedora e unha pequena cun canciño
-Lume; ó seu pe están Felipe, quentando as mans, e Pedriño amañando unha vara cun coitelo.
- Río; Xoán pesca, dúas lavandeiras, lavando e poñendo a roupa a secar.
            - Monte; onde un leñador prepara feixes de leña.

            O narrador vai indicando o momento en que cada quen entra en acción, ó xeito dos robots. Mentres manteñen a inmobilidade absoluta dunha figura de barro.


VOZ:   Escoitade...
            Escoita pequeno, presta atención.
            Mira que esta historia soamente se conta para ti.
            Os grandes tamén a entenden, pero só ti sabes vivila tal como ocorreu. Só ti encontras normal o extraordinario e natural o marabilloso.
NARRADOR:  Era case media noite... A aldea durmía. Todo estaba en silencio. Os homes, os animais, as cousas, todo descansaba.....    Ah! pero algúns velaban. Velaban aqueles que atafegados polo traballo, teñen que roubarlle horas ó sono para sacar adiante as súas familias.
            Ti xa os coñeces: son veciños, amigos teus .......
            (Pausa, música máis forte)
            Velaba Ana, a muiñeira. Pola noite ten que prepara-la masa que o seu marido meterá no forno moi cedo, e que mañá vai ser pan quentiño para todos....
            (Pausa,  música.....)
            Velaba Raquel, sacando auga do pozo, para adianta-los traballos da casa .........
            (Pausa, música....)
            Velaba Marta, a tecedora, que como é velliña e está case cega, ten que traballar día e noite por ela e pola súa netiña......
            (Pausa, música.....)
            Vela Felipe, o vello pastor, sempre atento e vixiante ós ruídos da noite. A el non se lle escapa nada: nin  a esgazada dunha pola, nin o canto dunha ra, nin o laio dun moucho... Por iso, aquela noite foi o primeiro en se decatar que algo extraordinario ocorría...
            (Pausa, música...)
            Velaba Xoán, o pescador, que ten un irmanciño enfermo e quere levarlle pescado fresco, para que almorce pola mañá .....
          (Pausa, música....)
            Velaban os pastores camiño do mercado, para chegar á vila coas primeiras luces.....
          (Pausa, música.....)
            Velaba Antón, o leñador, que prepara os feixes de ramas secas que venderá polo día ...
           (Pausa, música....)
            Velaban as lavandeiras do río, que poñen a roupa a secar á luz da lúa, para que se volva branca e perfumada ......
            (Pausa, música....)
            E velaba Pedriño, o roibo zagal, que se queda esperto para soñar, e que ás veces tiña o corazón tan cheo de alegría que lle facía ferve-lo corpo e non tiña mais remedio que poñerse a bailar coma se os pés se lle volveran tolos ...
             (Pausa, música....)
            E aló naquel alpendre, estrado de palla dourada, vela unha parella de aldeáns...
            ¿Por qué velan se non están a facer nada....?
            ¿Que é o que afasta o sono dos seus ollos, se as súas mans están quedas .....?
            A muller tiña os ollos cansos, pero a súa boca debuxaba un sorriso permanente ...
            O home non sorría ...Mantiña os ollos fixos nas estrelas, e tremábanlle os beizos....
            (Pausa, música....)
            Pasou unha airexiña de vento doce ....cantaruxando unha cantiga de berce....
            (Pausa, música....)
            A muller estremeceuse e apertouse no seu manto.
            O home mirouna, e coidando que tiña frío, saíu recoller uns paos para facer lume....
            (Pausa, música....)
            Volveu zoa-lo vento......e esta vez trouxo un son de campás afastadas ....
            Xogueteou docemente co manto da muller, e rendeuse ós seus pés ....
            (Pausa, música....)
            A creación enteira contivo o alento....
            Despois ... ¡despois o milagre estaba feito!
            No colo da muller choraba un neno, un recén......
            (Pausa , música...)
            O corazón do mundo latexou alegremente, as estrelas brillaron con mais intensidade, as herbas deron o seu mellor recendo, e o vento recolleuno para levalo por toda a terra...

                  (Entra Xosé, e bica ó neno)
            Felipe , o vello pastor, púxose en pé, sentindo que algo ocorría, e preguntándose que podía ser ....
            E Pedriño, o roibo zagal,sentiu o corazón cheo de alegría, e foi o primeiro de todos en contempla-lo prodixio .....
            (Achégase a modiño ó portal, bica o pé do neno, vaise retirando de costas; e logo, como se unha forza estraña o empuxara, ponse a bailar...)
            Despois recorreu a comarca levando a todos a Boa Nova ....
            (Achégase danzando a cada personaxe)
            As xentes de toda bisbarra foron chegando a poñerse de xeonllos diante do neno do portal.
            (Póñense todos en movemento e de xeonllos ante o neno)
            Está amencendo.......
            O relente da alborada anuncia o novo día.
            Co corazón cheo de gozo e un sorriso nos beizos, as xentes volven ó seu traballo....
            ( Volven todos os seus lugares)
            Presenciaron cousas extraordinarias que recordarán toda a súa vida. O que viron é tan fermoso que xa nada no mundo poderá causarlles máis admiración...
                         ( Pausa, música)
            E sen embargo ....
            Está amencendo.....
            Toda a aldea vólvese con abraio a contemplar o paso destes personaxes:
            ¡Melchor!
            ¡Gaspar!
            ¡Baltasar!
            (Fan a súa entrada os Magos e presentan a súa ofrenda. A xente poñen xesto de pasmo).
         (Música final o canto dunha panxoliña entre todos).




 VER TAMÉN:


No hay comentarios:

Publicar un comentario