31 jul. 2016

Que lle aproveita ao home todo o seu labor? - Ecl 1, 2; 2, 21-23

Domingo 18 do Tpo. Ordinario - ciclo C


TI, SEÑOR, 
DÁS SENTIDO Á MIÑA VIDA!

Quero, Señor, 
que nunca antepoña un pequeno outeiro
ao cume en que a diario me esperas.
Que o que teño entre mans como afán da miña existencia,
non me obstaculice para traballar por aquilo que me tes reservado.
Que a miña cobiza sexa o terte a Ti, 
o posuírche a Ti, o asemellarme a Ti,
fronte a outras moedas de cambio
que deixan tristeza e ansiedade no meu camiño.
Porque, despois de pisar a túa terra e as túas mesmos camiños,
quero confirmarche, unha vez máis, Señor,
QUE XA NON PODO VIVIR SEN TI.

QUE NON SEXA NECIO, SEÑOR!
Líbrame de crer que as nosas luces artificiais
son máis brillantes que o teu sol.
Faime comprender que o meu abrazo definitivo contigo,
supera con fartura todos os valores do mundo,
por moi marabillosos que estes sexan 
(e non hai dúbida de que o son).
Axúdame a comprender que o tesouro que me tes reservado
merece a pena ser buscado e adquirido.
Porque, despois de pisar a túa terra e as túas mesmos camiños,
quero confirmarche, unha vez máis, Señor,
QUE XA NON PODO VIVIR SEN TI.

GÁRDAME DE TODA COBIZA, SEÑOR!
Líbrame de pensar que son pobre se non teño,
de soñar con riquezas posuíndo o gozo dos amigos
e a alegría dos que comparten a miña fe
Ben sei, o meu Señor, que a miña vida é máis vida,
cando gozando do que Ti me regalas,
loito por vivir a paz da túa Palabra e o agarimo do teu amor de Pai.
Axúdame, Señor, a non arrodillarme ante ningún "deus" fóra de Ti,
porque como ao teu profeta seducíchesme, Señor?
...e porque despois de pisar a túa terra e as túas mesmos camiños,
quero confirmarche, unha vez máis, Señor,
QUE XA NON PODO VIVIR SEN TI.



Isidro Lozano


Buscade as cousas de alá enriba, onde está Cristo - Col 3, 1-5. 9-11

Domingo 18 do Tpo. Ordinario - ciclo C


QUE DIFÍCIL É NON COBRAR!


Que difícil é non cobrar!
Diñeiro,
postos,
recompensas,
agasallos,
encomios,
admiración...

Ás veces, comisións,
favores,
sobres...
E outras,
impostos,
taxas,
fotos para o recordo...

Cóbrase case sempre.
As primeiras veces
pasamos a factura con disimulo.
Despois, cando xa nos habemos avezado
e consolidado, que chega sen pensalo,
até nos vangloriamos diso.

E chega o despropósito:
os grandes emporios,
o ser exclusivos,
o prestixio,
a competencia,
o crernos donos de case todo...

O gratuíto non ten prestixio
e o pequeno non conta con futuro.
Comercializámolo todo...

Pero Ti, Xesús, nin cobrabas
nin acumulabas
nin eras avaricioso;
e avisaches do perigo.


Florentino Ulibarri



XMX Cracovia 2016 - Discurso do Papa na Vixilia de oración

Queridos xoves, boas tardes

É bo estar aquí convosco nesta Vixilia de oración.

Ao terminar o seu valente e conmovedor testemuño, Rand pedíanos algo. Dicíanos: «Pídolles encarecidamente que recen polo meu amado país». Unha historia marcada pola guerra, a dor, a perda, que finaliza cun pedido: o da oración. Que mellor que empezar a nosa vixilia rezando.

Vimos desde distintas partes do mundo, de continentes, países, linguas, culturas, pobos diferentes. Somos «fillos» de nacións, que quizá poden estar enfrontadas loitando por diversos conflitos, ou mesmo estar en guerra. Outros vimos de países que poden estar en «paz», que non teñen conflitos bélicos, onde moitas das cousas dolorosas que suceden no mundo só son parte das noticias e da prensa.

Pero sexamos conscientes dunha realidade: para nós, hoxe e aquí, provenientes de distintas partes do mundo, a dor, a guerra que viven moitos mozos, deixa de ser anónima, para nós deixa de ser unha noticia de prensa, ten nome, ten rostro, ten historia, ten unha proximidade.

Hoxe a guerra en Siria, é a dor e o sufrimento de tantas persoas, de tantos mozos como a valente Rand, que está aquí entre nós pedíndonos que recemos polo seu amado país.

Existen situacións que nos poden resultar afastadas ata que, dalgunha maneira, tocámolas. Hai realidades que non comprendemos porque só as vemos a través dunha pantalla (do móbil ou da computadora).

Pero cando tomamos contacto coa vida, con esas vidas concretas non xa mediatizadas polas pantallas, entón pásanos algo importante, todos sentimos a invitación a involucrarnos: «Non máis cidades esquecidas», como di Rand: xa nunca pode haber irmáns «rodeados de morte e homicidios» sentindo que ninguén os vai a axudar.

Queridos amigos, convídoos a que xuntos recemos polo sufrimento de tantas vítimas froito da guerra, esta guerra que hai hoxe no mundo, recemos por tantas familias da amada Siria e doutras partes do mundo, para que dunha vez por todas podamos comprender que nada xustifica o sangue dun irmán, que nada é máis valioso que a persoa que temos á beira. E neste pedido de oración tamén quero agradecerlles a Natalia e a Miguel, porque vós tamén  compartiron connosco as súas batallas, as súas guerras interiores. Mostráronnos as súas loitas e como fixeron para superalas. Son signo vivo do que a misericordia quere facer en nós.

Nós non imos gritar agora contra ninguén, non imos pelexar, non queremos destruír, non queremos insultar. Nós non queremos vencer o odio con máis odio, vencer a violencia con máis violencia, vencer o terror con máis terror. Nós hoxe estamos aquí, porque o Señor nos convocou. E a nosa resposta a este mundo en guerra ten un nome: chámase fraternidade, chámase irmandade, chámase comuñón, chámase familia.

Celebremos o vir de culturas diferentes e unámonos para rezar. Que nosa mellor palabra, que o noso mellor discurso, sexa unirnos en oración. Fagamos un intre de silencio e recemos; poñamos ante Deus os testemuños destes amigos, identifiquémonos con aqueles para quen «a familia é un concepto inexistente, e a casa só un lugar onde durmir e comer», ou con quen viven co medo de crer que os seus erros e pecados deixáronos definitivamente fóra. Poñamos tamén as vosas «guerras», as nosas guerras, as loitas que cada un trae consigo, dentro do seu corazón, en presenza do noso Deus. E para isto, para estar en familia, convídovos a porse de pé, a tomarse da man e rezar en silencio, todos.

(Oración en silencio)
...

Mentres rezabamos, víñame á mente a imaxe dos Apóstolos o día de Pentecoste. Unha escena que nos pode axudar a comprender todo o que Deus soña realizar na nosa vida, en nós e connosco. Aquel día, os discípulos estaban encerrados por medo. Sentíanse ameazados por unha contorna que os perseguía, que os arrinconaba nunha pequena habitación, obrigándoos a permanecer quietos e paralizados. O temor apoderouse deles. Nese contexto, pasou algo espectacular, algo grandioso. Veu o Espírito Santo e unhas linguas como de lume pousáronse sobre cada un, impulsándoos a unha aventura que xamais soñarían. A cousa cambia así.

Escoitamos tres testemuños, tocamos, cos nosos corazóns, as súas historias, as súas vidas. Vimos como eles, do mesmo xeito que os discípulos, viviron momentos similares, pasaron momentos onde se encheron de medo, onde parecía que todo se derrubaba. O medo e a angustia que nace de saber que ao saír de casa uno pode non volver ver aos seres queridos, o medo a non sentirse valorado nin querido, o medo a non ter outra oportunidade.

Eles compartíronnos a mesma experiencia que tiveron os discípulos, experimentaron o medo que só conduce a un lugar: Onde nos leva o medo? Ao peche. E cando o medo se acovacha no peche sempre vai acompañado pola súa «irmá xemelga»: a parálise, sentirnos paralizados. Sentir que neste mundo, nas nosas cidades, nas nosas comunidades, non hai xa espazo para crecer, para soñar, para crear, para mirar horizontes, en definitiva para vivir, é dos peores males que se nos pode meter na vida, e máis na mocidade. A parálise vainos facendo perder o encanto de gozar do encontro, da amizade; o encanto de soñar xuntos, de camiñar con outros. Afástanos dos outros, impídenos tender a man. Como vimos, todos encerrados nese lugar de dentro.

Pero na vida hai outra parálise aínda máis perigosa para os mozos, e moitas veces difícil de identificar; e que nos custa moito descubrir. Gústame chamala a parálise que nace cando se confunde «felicidade» cun «sofá». Si, crer que para ser feliz necesitamos un bo sofá. Un sofá que nos axude a estar cómodos, tranquilos, ben seguros. Un sofá -como os que hai agora modernos con masaxes adormecedores incluídos- que nos garante horas de tranquilidade para trasladarnos ao mundo dos videoxogos e pasar horas fronte á computadora.

Un sofá contra todo tipo de dores e temores. Un sofá que nos faga quedarnos en casa encerrados, sen fatigarnos nin preocuparnos. O «sofá-felicidade» é probablemente a parálise silenciosa que máis nos pode prexudicar, a mocidade. E por que sucede isto Pai? Porque aos poucos, sen darnos conta, ímonos quedando durmidos, ímonos quedando embobados e atontados. Onte falaba dos mozos que se xubilan aos 20 anos, hoxe falo dos mozos adormentados, embobados, atontados.

Mentres outros -quizais os máis vivos, pero non os máis bos- deciden o futuro por nós. É certo, para moitos é máis fácil e beneficioso ter a mozos embobados e atontados que confunden felicidade cun sofá; para moitos iso resúltalles máis conveniente que ter mozos espertos, inquietos respondendo o soño de Deus e a todas as aspiracións do corazón.

Pregúntovos a vós: "Queredes ser novos adormentados, embobados, atontados? Queredes que outros decidan o futuro por vostedes? Queredes ser libres? Queredes loitar polo seu futuro? Non estades moi convencidos, eh? Queredes loitar polo seu futuro? (Si!)

Pero a verdade é outra: queridos xoves, non viñemos a este mundo a «vexetar», a pasalo comodamente, a facer da vida un sofá que nos adormente; ao contrario, viñemos a outra cousa, a deixar unha pegada. É moi triste pasar pola vida sen deixar unha pegada. Pero cando optamos pola comodidade, por confundir felicidade con consumir, entón o prezo que pagamos é moi, pero que moi caro: perdemos a liberdade. Non somos libres para deixar unha pegada, perdemos a liberdade. Este é o prezo e hai moita xente que quere que os mozos non sexan libres, que sigan atontados, embobados, adormentados. Isto non pode ser, debemos defender a nosa liberdade.

Aí está precisamente unha gran parálise, cando comezamos a pensar que felicidade é sinónimo de comodidade, que ser feliz é andar pola vida durmido ou narcotizado, que a única maneira de ser feliz é ir como atontado. É certo que a droga fai mal, pero hai moitas outras drogas socialmente aceptadas que nos terminan volvendo tanto ou máis escravos. Unhas e outras nos desposúen do noso maior ben: a liberdade. Desposúennos da liberdade.

Amigos, Xesús é o Señor do risco, o Señor do sempre «máis aló». Xesús non é o Señor do confort, da seguridade e da comodidade. Para seguir a Xesús, hai que ter unha cota de valentía, hai que animarse a cambiar o sofá por un par de zapatos que che axuden a camiñar por camiños nunca soñados e menos pensados, por camiños que abran novos horizontes, capaces de contaxiar alegría, esa alegría que nace do amor de Deus, a alegría que deixa no teu corazón cada xesto, cada actitude de misericordia.

Ir polos camiños seguindo a «tolemia» do noso Deus que nos ensina a atopalo no famento, no sediento, no espido, no enfermo, no amigo caído en desgraza, no que está preso, no prófugo e o emigrante, no veciño que está só. Ir polos camiños do noso Deus que nos convida a ser actores políticos, persoas que pensan, movilizadores sociais.

Que nos incita a pensar unha economía máis solidaria. En todos os ámbitos nos que vostedes se atopen, ese amor de Deus convídanos levar a boa nova, facendo da propia vida unha homenaxe a El e aos demais. E isto significa ser valente, significa ser libres.

Poderán dicirme: «Pai pero iso non é para todos, só é para algúns elixidos». Si, é verdade, e estes elixidos son todos aqueles que estean dispostos a compartir a súa vida cos demais. Da mesma maneira que o Espírito Santo transformou o corazón dos discípulos o día de Pentecoste, estaban paralizados, fíxoo tamén cos nosos amigos que compartiron os seus testemuños.

Uso as túas palabras, Miguel, ti dicíasnos que o día que na Facenda encomendáronche a responsabilidade de axudar a que a casa funcionase mellor, aí comezaches a entender que Deus pedía algo de ti. Así comezou a transformación.

Ese é o segredo, queridos amigos, que todos estamos chamados a experimentar. Deus espera algo de ti, entendíchedes? Deus quere algo de ti, Deus espérache a ti. Deus vén romper nosas clausuras, vén abrir as portas das nosas vidas, das nosas visións, das nosas miradas. Deus vén abrir todo aquilo que che encerra. Está a convidarche a soñar, quéreche facer ver que o mundo con vos pode ser distinto. Iso si, se vos non ponés o mellor de vos, o mundo non será distinto. É un desafío.

O tempo que hoxe estamos a vivir, non necesita novos-sofá, senón mozos con zapatos; mellor aínda, cos botíns postos. Este tempo só acepta "xogadores titulares" na cancha, non hai espazo para "suplentes". O mundo de hoxe pídevos que sexades protagonistas da historia porque a vida é linda, a condición de que queiramos vivila, a condición de que queiramos deixar unha pegada.

A historia hoxe pídenos que defendamos a nosa dignidade e non deixemos que sexan outros os que decidan o noso futuro. Non, nós debemos decidir o noso futuro, vós o voso. O Señor, do mesmo xeito que en Pentecoste, quere realizar un dos maiores milagres que podamos experimentar: facer que as túas mans, as miñas mans, as nosas mans se transformen en signos de reconciliación, de comuñón, de creación. El quere as túas mans para seguir construíndo o mundo de hoxe. El quere construílo con vos. E ti que cousa respondes? Si ou non?
Dirasme: "Pai, pero eu son moi limitado, son pecador, que podo facer?" Cando o Señor nos chama non pensa no que somos, no que eramos, no que fixemos ou temos de deixado de facer. Ao contrario: El, nese momento que nos chama, está a mirar todo o que poderiamos dar, todo o amor que somos capaces de contaxiar. A súa aposta sempre é ao futuro, ao mañá. Xesús proxéctate ao horizonte, nunca ao museo.

Por iso, amigos, hoxe Xesús convídate, chámate a deixar a túa pegada na vida, unha pegada que marque a historia, que marque a túa historia e a historia de tantos. A vida de hoxe dinos que é moito máis fácil fixar a atención no que nos divide, no que nos separa. Pretenden facernos crer que encerrarnos é a mellor maneira para protexernos do que nos fai mal. Hoxe os adultos necesitamos de vós, que nos ensinedes como agora facedes vós, a convivir na diversidade, no diálogo, en compartir a multiculturalidade, non como unha ameaza senón, como unha oportunidade e vós sodes unha oportunidade para o futuro: tede valentía para ensinarnos que é máis fácil construír pontes que levantar muros. Necesitamos aprender isto.

E todos xuntos pidamos que nos esixan transitar polos camiños da fraternidade. Que sexades vós os nosos acusadores se eliximos a vida dos muros, da inimizade, da guerra. Construír pontes: Sabedes cal é a primeira ponte a construír? Unha ponte que podemos realizalo aquí e agora: estreitarnos a man, darnos a man. Anímense, fagan agora, aquí, esa ponte primordial, e déanse a man, todos vostedes. É a gran ponte fraterno, o modelo.

Sempre está o risco de quedar coa man tendida, pero na vida é necesario arriscarse, quen non se arrisca non gana. Estreitade as vosas mans, grazas.


E oxalá aprendan a facelo os grandes deste mundo... pero non para a fotografía, senón para seguir construíndo pontes máis e máis grandes. Que este ponte humana sexa semente de tantas outras; será unha pegada.

Hoxe Xesús, que é o camiño, a ti, a ti, a ti, chámate a deixar a túa pegada na historia. El, que é a vida, convídache a deixar unha pegada que encha de vida a túa historia e a de tantos outros. El, que é a verdade, convídache a desandar os camiños do desencontro, a división e o sinsentido. Anímaste? Que respondedes agora, quero ver as túas mans e os teus pés ao Señor, que é camiño, verdade e vida?

Que o Señor bendiga os vosos soños, grazas.


Domingo 18 de Ordinario C

18º DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO CICLO C 


Primeira Lectura     Ecl 1, 2; 2, 21-23
LECTURA DO LIBRO DO ECLESIASTÉS
Que lle aproveita  ao home todo o seu labor?

 Vaidade de vaidades ‑di Qohélet‑ un lene sopro, un breve aire é todo.
 Pon por caso un home que lle debe o que gañou  ao seu saber, prudencia e éxito, e que o teña que deixar en herdanza a un que non o traballou. Évos tamén un gran sen sentido e gran mal.
 Abofé, que tira un home tal de todo o seu esforzo e de darlle voltas  ao maxín, traballando baixo o sol?
            "Dores todos os días,
            molestias do seu trasfegar,
            noites en branco matinando",
            E isto sonvos tamén andrómenas!

 Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL    Sal 89, 3-4. 5-6. 12-13. 14 e 17
 R/.  (1):  O Señor é o noso agarimo  ao longo das xeracións.

Ti repós no po os mortais,
con dicirlles: "volvede, fillos de Adán".
Mil anos son ante ti
coma o día de onte que pasou,
coma unha vixilia da noite.

Ti falos pasar, e son coma sono mañanceiro;
son coma herba que agroma:
de mañá florece e verdea,
á tarde ségana e seca.

Ensínanos a contar os nosos días,
para que acheguemos o corazón á sabedoría.
Volve, Señor. Por canto aínda?
Apiádate dos teus servos.

Dános de mañá a fartura da túa misericordia,
para que teñamos felicidade e ledicia toda a nosa vida.
Que a bondade do Señor, o noso Deus, sexa connosco,
que el consolide as obras das nosas mans.



Segunda Lectura     Col 3, 1-5. 9-11
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS COLOSENSES
Buscade as cousas de alá enriba, onde está Cristo
  
            Irmáns:
            Se resucitastes con Cristo, buscade as cousas de alá enriba, onde Cristo está sentado á dereita de Deus; arelade o de arriba e non o da terra.
            Vós morrestes e a vosa vida está agachada con Cristo en Deus. Cando se manifeste Cristo, que é a vosa vida, daquela tamén vós vos manifestades con El cheos de gloria.
            Así que, dádelle morte a todo canto tedes de terreal: a fornicación, a inmoralidade, a paixón, os malos desexos e a cobiza, que é unha idolatría.
            Non vos mintades uns a outros, xa que vos espistes do home vello cos seus malos feitos e vos revestistes do home novo, que se vai anovando conforme a imaxe de quen o creou, para chegar a un coñecemento total.
            Alí xa non hai máis nin grego nin xudeu, circuncisión nin non circuncisión, estranxeiro nin bárbaro, escravo nin libre, senón que Cristo é todo en todos.

 Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Mt 5, 3
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, Aleluia.
Ditosos os pobres no espírito
porque deles é o reino dos ceos.
Aleluia.


Evanxeo     Lc 12, 13-21
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Para quen será todo o que fixeches?
  
Naquel tempo, díxolle a Xesús un que estaba entre a xente:
‑ Mestre, dille a meu irmán que reparta a herdanza comigo.

El contestoulle:
‑ Home, quen me nomeou xuíz ou testamenteiro entre vós?

E logo díxolle á xente:
‑ Atención: gardádevos da cobiza, que por moito que un teña non por iso a súa vida depende dos seus bens.

E propúxolles unha parábola:
‑ As terras de certo home rico déranlle moito froito. Púxose entón a cavilar: "Como vou facer, que non teño onde meter o froito?" E dixo: "Xa o sei: vou desfacer os meus celeiros, e constrúo outros máis grandes e alí meto o trigo todo e todos os meus bens. Logo direime a min mesmo: Amigo, xa tes aí reservas para moitos anos; descansa, come, bebe e, a vivir!" Pero Deus díxolle: "Insensato, esta mesma noite váiseche reclamar a túa vida: para quen será todo o que fixeches?"

 Así é quen atesoura riquezas para si, pero non é rico para Deus.

  Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo




POWER POINTS

CANTO GOZOSO
*      ENTRADA: 
*      LECTURAS: 
*      OFERTORIO: 
*      COMUÑÓN: 



30 jul. 2016

Discurso do Papa no Vía Crucis XMX Cracovia 2016


"Porque tiven fame e déstesme de comer; 
tiven sede e déstesme de beber;
 fun forasteiro e acolléstesme; 
estiven espido e vestístesme; 
enfermo e visitástesme; 
estiven na cadea e viñéstesme ver"
(Mt 25,35-36).

Estas palabras de Xesús responden á pregunta que a miúdo resoa na nosa mente e no noso corazón: «Onde está Deus?». Onde está Deus, se no mundo existe o mal, se hai xente que pasa fame ou sede, que non teñen fogar, que foxen, que buscan refuxio? Onde está Deus cando as persoas inocentes morren por mor da violencia, o terrorismo, as guerras? Onde está Deus, cando enfermidades terribles rompen os lazos da vida e o afecto? Ou cando os nenos son explotados, humillados, e tamén sofren graves patoloxías? Onde está Deus, ante a inquietude dos que dubidan e dos que teñen a alma aflixida?

Hai preguntas para as cales non hai respostas humanas. Só podemos mirar a Xesús, e preguntarlle a El. E a resposta de Xesús é esta: «Deus está en eles», Xesús está neles, sofre neles, profundamente identificado con cada un. El está tan unido a eles, que forma case como «un só corpo».

Xesús mesmo elixiu identificarse con estes irmáns e irmás que sofren pola dor e a angustia, aceptando percorrer a vía dolorosa que leva ao calvario. El, morrendo na cruz, entregouse nas mans do Pai e, con amor que se entrega, cargou consigo as feridas físicas, morais e espirituais de toda a humanidade.

Abrazando o madeiro da cruz, Xesús abrazou a nudez e a fame, a sede e a soidade, a dor e a morte dos homes e mulleres de todos os tempos. Nesta tarde, Xesús -e nós xuntos con el- abraza con especial amor aos nosos irmáns sirios, que fuxiron da guerra. Saudámolos e acollemos con amor fraternal e simpatía.

Percorrendo a Vía Crucis de Xesús, descubrimos de novo a importancia de configurarnos con el mediante as 14 obras de misericordia. Elas axúdannos a abrirnos á misericordia de Deus, a pedir a graza de comprender que sen a misericordia non se pode facer nada, sen a misericordia eu, ti, todos nós, non podemos facer nada. Vexamos primeiro o sete obras de misericordia corporais: dar para comer ao famento; dar de beber ao sediento; vestir ao espido; acoller ao forasteiro; asistir ao enfermo; visitar aos presos; enterrar aos mortos. Gratis recibímolo, gratis habémolo de dar.

Estamos chamados a servir a Xesús crucificado en toda persoa marxinada, a tocar a súa carne bendita en quen está excluído, ten fame ou sede, está espido, preso, enfermo, desempregado, perseguido, refuxiado, emigrante. Alí atopamos ao noso Deus, alí tocamos ao Señor. Xesús mesmo díxonolo, explicando o «protocolo» polo cal seremos xulgados: cada vez que fagamos isto co máis pequeno dos nosos irmáns, facémolo con el (cf. Mt 25,31-46).

Despois das obras de misericordia corporais veñen as espirituais: dar consello ao que o necesita, ensinar ao que non sabe, corrixir ao que yerra, consolar ao triste, perdoar as ofensas, soportar con paciencia ás persoas molestas, rogar a Deus polos vivos e polos defuntos. A nosa credibilidade como cristiáns depende do modo en que acollemos aos marxinados que están feridos o corpo e ao pecador ferido na alma. Non nas ideas, senón alí.

Hoxe a humanidade necesita homes e mulleres, e en especial novas coma vós, que non queiran vivir as súas vidas «a medias», novas dispostos a entregar as súas vidas para servir xenerosamente aos irmáns máis pobres e débiles, a semellanza de Cristo, que se entregou completamente pola nosa salvación.

Ante o mal, o sufrimento, o pecado, a única resposta posible para o discípulo de Xesús é o don de si mesmo, mesmo da vida, a imitación de Cristo; é a actitude de servizo. Se un, que se di cristián, non vive para servir, non serve para vivir. Coa súa vida renega de Xesucristo.

Nesta tarde, queridos xoves, o Señor convídaos de novo a que sexades protagonistas do voso servizo; quere facer de vostedes unha resposta concreta ás necesidades e sufrimentos da humanidade; quere que sexan un signo do seu amor misericordioso para a nosa época.


Para cumprir esta misión, El sinálalles a vía do compromiso persoal e do sacrificio de si mesmo: é a Vía da Cruz. A Vía da Cruz é a vía da felicidade de seguir a Cristo ata o final, nas circunstancias a miúdo dramáticas da vida cotiá; é a vía que non teme o fracaso, o illamento ou a soidade, porque colma o corazón do home da plenitude de Cristo. A vía da cruz é a vía da vida e do estilo de Deus, que Xesús manda percorrer a través tamén dos carreiros dunha sociedade ás veces dividida, inxusta e corrupta.

A Vía da Cruz non é un hábito sadomasoquista, a Vía da Cruz é a única que vence o pecado, o mal e a morte, porque desemboca na luz radiante da resurrección de Cristo, abrindo o horizonte a unha vida nova e plena. É a vía da esperanza e do futuro. Quen a percorre con xenerosidade e fe, sementa esperanza e eu quixese que vostedes sexan sembradores de esperanza.

Queridos xoves, naquel Venres Santo moitos discípulos regresaron ás súas casas tristes, outros preferiron ir ao campo para esquecer a cruz. Pregúntome e respondade cada un de vostedes no propio corazón: Como desexades regresar esta noite ás vosas casas, aos vosos aloxamentos, ás súas carpas? Como desexades volver esta noite a atoparvos convosco mesmos?

O mundo míranos, a cada un de vós corresponde responder o desafío desta pregunta.



29 jul. 2016

XMX CRACOVIA 2016 - Día 15 (Diocese Tui-Vigo)

Venres 29.
Mañá en Bochnia (Catequese e Misa) 
e Vía Crucis

Hoxe presentámosvos o Campus da Misericordia:
visitamos o centro Xoán Paulo II
"Non teñades medo",
lugar de encontro para lembrar 
o seu pensamento e o seu espírito
despois de todo o ano vendo as súas imaxes, 
hoxe vémolo en directo.


 
 
 
 

Aquí están as reliquias do Papa Polaco,
un museo, o centro de voluntariado
e o Instituto S.Xoan Paulo II.

 
 

Estivemos tamén 
no Santuario de Misericordia 
de Lagiewniki.
Aquí vivíu e morreu Sor Faustina,
o seu corpo está debaixo do altar
baixo o cadro "Xesús, en Ti confío".
 
 
  
 

De tanto camiñar, comimos como puidemos,
a fame é o que ten...

 

e ata atopamos xente coñecida!!!

Pola tarde, seguimos o Via Crucis 
 
 
(os que puideron, claro) 

E logo para casa...

(a este paso volvemos en "padiola",
como os futbolistas...)


XMX CRACOVIA 2016 - Día 14 (Diocese Tui-Vigo)

Xoves 28

Mañana en Bochnia (Catequese e Misa) 
Acollida so Santo Pai


Hoxe era o día de celebrar o encontro 
dos xoves de tódolos países.
Continúan as catequeses e as misas
en tódolos idiomas, hoxe falounos 
Monseñor Ricardo Blázquez:

 
 
 

Logo descanso "deportivo" 
(e preciosa foto)

...e xa marchamos xuntos
a celebrar e "inaugurar" a XMX


 
Parece que a XMX non comeza ata este momento
en que o Papa fala para os xoves,

(atopádesnos polas bandeiras)
 
 
 
 


E despois de tantas emocións,
non esquezades que imos da "misa á mesa",
que xá non podemos con nós...


Mañá atoparemos aos compañeiros 
que veñen en bus...
estamos desexando!!
Vémonos..