31 ene. 2016

Permanecen a fe, a esperanza, e o amor; pero delas a meirande é o amor - 1 Cor 12, 31-13, 13

Domingo 4 do Tpo. Ordinario - ciclo C


EU BEN SEI…

Eu ben sei que ...,
cada mañá ...
ti saes ao balcón ...,
Señor...,
e esculcas o horizonte ...,
por veres se regreso.

Sei que ...,
cada mañá ...,
baixas saltando as escaleiras…,
e botas a correr polo campo…,
cando me adiviñas ao lonxe.

E sei que ... ,
como cada mañá ...,
cortarasme a palabra…,
tantas veces repetida…,
e botaraste sobre min…,
e rodearasme ...,
cunha aperta redonda ...,
o corpo todo ...

Pai ...,
grazas ...,
porque sei que ...,
como cada mañá ...,
ti contratarás a banda de músicos…,
e organizarás unha festa por min…,
ao longo e ao ancho do mundo ...

Grazas, Pai ...,
grazas ...,
porque tamén hoxe ...,
como cada mañá ...,
ti me dis ao oído con voz de primavera ...:

"Benvido, meu fillo ...,
esta é a túa casa…       
Non te preocupes…
PODES COMEZAR DE NOVO" ... 

30 ene. 2016

Día da Paz 2016

MP3



De que che vale 
De Jesús Pareja

De que che vale ter tantos amigos,
tanta xente que te quere,
tantos soños que quixeras ver cumpridos.

De que che vale ter tanta ledicia,
tantos risos agochados,
tantas ganas de poñerte a repartilos.

Colle algún, non vaia ser que se despiste,
e debúxao nun neno que esté triste.
Fai un ramo de esperanza e margaridas
e reguémolo de Paz, Amor e Vida.


De que che vale estar na mellor terra,
se non sabes disfrutala,
se non podes respetar o mellor dela.

De que che vale o ceo, o mar e a area,
as montañas de ilusións
se lle deixan sitio as mágoas, sitio as guerras.

Colle algún, non vaia ser que se despiste,
e debúxao nun neno que esté triste.
Fai un ramo de esperanza e margaridas
e reguémolo de Paz, Amor e Vida.


Cantemos unidos POLA PAZ,
tiremos do mundo POLA PAZ,
coidemos da vida POLA PAZ,
fagámolo xuntos POLA PAZ.



De que che vale ser o máis valente, 
o máis forte deste mundo, 
o máis rápido, o que nunca vai segundo.

Mellor será poder contar contigo, 
cando alguén esté perdido, 
cando soen bágoas ou tamén sorrisos.

Colle algún, non vaia ser que se despiste,
e debúxao nun neno que esté triste.
Fai un ramo de esperanza e margaridas
e reguémolo de Paz, Amor e Vida.


Cantemos unidos POLA PAZ,
tiremos do mundo POLA PAZ,
coidemos da vida POLA PAZ,
fagámolo xuntos POLA PAZ.

POLA PAZ, POLA PAZ, POLA PAZ...

Cantemos unidos POLA PAZ,
tiremos do mundo POLA PAZ,
coidemos da vida POLA PAZ,
fagámolo xuntos POLA PAZ.

29 ene. 2016

Domingo 4 de Ordinario C

DOMINGO IV ORDINARIO  -  CICLO C


Primeira Lectura     Xer 1, 4-5. 17-19
LECTURA DO PROFETA XEREMÍAS
Fíxente profeta para as nacións
  
            Nos días de Iosías, a palabra do Señor veume dicir:
            ‑ Antes de te sacar do seo da túa nai, mireite;
antes de lle saíres das entrañas, consagreite;
constituínte profeta para as nacións.
            Pero ti has cinguir o teu van,
has erguerte e dicirlles
todo o que eu che mande.
            Non te acovardes por medo deles,
non sexa que eu te faga esmorecer diante deles.
            Fíxate: hoxe convértote en cidade cortada a pico,
en columna de ferro, en muralla de bronce, para todo o país,
para os reis de Xudá e para os seus príncipes,
para os seus sacerdotes e para a xente do campo.
            Faranche guerra, pero non poderán contigo,
pois contigo estou eu para te salvar ‑ é o Señor quen fala ‑.

 Palabra do Señor                              R/. Grazas a Deus



SALMO RESPONSORIAL Sal 70, 1-2. 3-4a. 5-6ab. 15ab e 17
R/. (cf. 15ab): A miña boca pregoa a túa salvación, Señor.

Abrígome en ti, Señor,
que endexamais me vexa defraudado;
líbrame pola túa xustiza, e deféndeme;
inclínate cara a min, e sálvame;
ven axiña, ven librarme.

Sexas para min a rocha que me defende,
o forte castelo onde me salve,
xa que ti es a miña fortaleza e o meu refuxio.
Rescátame, meu Deus, do poder dos malvados.

Ti es, Señor, a miña esperanza;
ti, Señor, a miña confianza desde a mocidade.
Desde o nacemento apóiome en ti,
desde o seo materno ti es o meu amparo.

A miña boca pregoa a túa xustiza,
pregoa decote a túa salvación.
Dende a miña mocidade ensináchesme, oh Deus,
e aínda hoxe canto os teus prodixios.



Segunda Lectura          1 Cor 12, 31 -- 13, 13 (máis longa)
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS
Permanecen a fe, a esperanza, e o amor; pero delas a meirande é o amor.
  
            Irmáns:
            Cobizade os carismas mellores. Pero aínda vos hei mostrar o camiño por excelencia.
            Por moito que eu falase as linguas todas dos homes e as dos anxos, se non tiver amor, non sería máis ca un bronce que resoa ou un pandeiro que repenica.
            Por moito que eu falase inspirado e comprendese todos os misterios e mais toda a ciencia e tivese tanta fe que movese os montes, se non tiver amor, non sería nada.
            Por moito que eu reparta todo o que teño e me deixe queimar vivo, se non tiver amor, non me sería de proveito ningún.
            O amor é de corazón grande, é servizal. O amor non ten envexa, non ten fachenda, non se ensoberbece; non é malcriado, non busca a súa comenencia, non se alporiza, non garda malicia; non simpatiza coa inxustiza, senón que se alegra coa verdade. Desculpa sempre, fíase sempre, espera sempre, atura sempre.
            O amor non pasa endexamais; mentres que as profecías desaparecerán, as linguas calarán, a ciencia acabará. Porque a nosa ciencia é limitada, e limitada é a nosa inspiración: e cando veña o perfecto, desaparecerá o limitado.
            Cando eu era neno, falaba coma un neno, pensaba coma un neno, razoaba coma un neno; cando cheguei a home, deixei de lado as cousas de neno.
            Do mesmo xeito: agora vemos nun espello, escuramente; pero daquela habemos ver cara a cara. Agora coñezo dun modo incompleto; pero daquela hei coñecer tan ben coma Deus me coñece a min.
            En resumo: hai tres cousas que permanecen: a fe, a esperanza, e o amor. Pero delas a meirande é o amor.

  Palabra do Señor                              R/. Grazas a Deus


Ou máis breve: 13, 4-13

LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS

            Irmáns:
            O amor é de corazón grande, é servizal. O amor non ten envexa, non ten fachenda, non se ensoberbece; non é malcriado, non busca a súa comenencia, non se alporiza, non garda malicia; non simpatiza coa inxustiza, senón que se alegra coa verdade. Desculpa sempre, fíase sempre, espera sempre, atura sempre.
            O amor non pasa endexamais; mentres que as profecías desaparecerán, as linguas calarán, a ciencia acabará. Porque a nosa ciencia é limitada, e limitada é a nosa inspiración: e cando veña o perfecto, desaparecerá o limitado.
            Cando eu era neno, falaba coma un neno, pensaba coma un neno, razoaba coma un neno; cando cheguei a home, deixei de lado as cousas de neno.
            Do mesmo xeito: agora vemos nun espello, escuramente; pero daquela habemos ver cara a cara. Agora coñezo dun modo incompleto; pero daquela hei coñecer tan ben coma Deus me coñece a min.
            En resumo: hai tres cousas que permanecen: a fe, a esperanza, e o amor. Pero delas a meirande é o amor.

   Palabra do Señor                              R/. Grazas a Deus



ALELUIA    Lc 4, 18
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
O Señor mandoume evanxelizar os pobres;
a predicarlles a liberación aos cativos
Aleluia.



Evanxeo           Lc 4, 21-30
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Xesús, coma Elías e Eliseo, non é mandado soamente para os xudeus
  
            Naquel tempo, empezoulles a dicir Xesús na sinagoga:
            ‑ Hoxe cúmprese diante de vós esta pasaxe da Escritura.
            E todos se lle puxeron á contra, estrañados polas palabras de graza que saían da boca del. E dicían:
            ‑ Pero non é este o fillo de Xosé?
            El díxolles:
            ‑ Seguramente me recordaredes aquel refrán: Médico, cúrate a ti mesmo; todo canto oímos que fixeches en Cafarnaúm, faino aquí na túa terra.
            Pero el continuou:
            ‑ Asegúrovos que ningún profeta é ben recibido na súa terra. Tede por seguro que no tempo de Elías había moitas viúvas en Israel, cando o ceo estivo pechado durante tres anos e seis meses e unha gran fame anegou todo o país; e a ningunha delas mandaron a Elías, senón a unha muller viúva de Sarepta, en Sidón.
            E moitos gafos había en Israel no tempo de Eliseo, o profeta, e a ningún deles curou, fóra de Naamán, o sirio.
            Oíndo estas cousas, todos os que estaban na sinagoga puxéronse feitos unhas feras; así que, erguéronse, botárono fóra da vila, levárono ata o alto do monte no que está edificada, coa intención de o precipitaren embaixo. Pero el botou a andar polo medio deles e marchou.

  Palabra do Señor                              R/. Loámoste, Cristo





Por que sempre lle damos tanta importancia ás campás e descoidamos para que nos chaman?
4º TOC 2016
TOMADO DE: http://remoldapalabra.blogspot.com.es/

POWER POINTS
CANTO GOZOSO
*         ENTRADA: 
*     LECTURAS: 
*     OFERTORIO: 
*     COMUÑÓN: 


ESCOITA ACTIVA
Mira que insistimos unha e outra vez na importancia da fe e máis da esperanza! E facemos ben; pero esquecemos que estas dúas non valerían ren se non as poñemos en relación coa caridade. A mensaxe de Xesús está dirixida ás persoas, ao seu corazón, a canto nos fai sentir e percibir. Non estamos diante dunha construción dogmática, preocupada por controlar se somos ou non moi cumpridores das prácticas de piedade ou se nos apartamos de cumprir ou incumprir as leis que ao longo destes dous mil anos de vida da Igrexa nos fomos dando para poder organizarnos como comunidade universal presente en todo recuncho do mundo. Xesús fala e fai, invitándonos tamén a nós a falar e facer poñendo o amor no centro da nosa vida. E porque somos unha comunidade de comunidades, temos que aprender a respectarnos uns a outros desde a pluralidade de linguas e culturas nas que imos vivindo e dándolle contido e concreción á súa mensaxe. E se El sempre pon o amor no centro, por que nós nos empeñamos en levar conta das veces, do como, e do con quen, no canto de esforzarnos por ser mellores persoas, máis humanas e felices, para que o amor sexa o cerne desde o que confesemos a fe e vivamos a esperanza?


CORAZÓN MISERICORDIOSO
·      Porque esquecemos que o amor non é un acto físico, senón un compromiso de respectar, acoller e acompañar a quen se sente derrotado e esquecido; SEÑOR, QUE FAGAMOS DA SALVACIÓN DEFENSA DOS MÁIS DÉBILES.
·      Porque nos deixamos levar polo derrotismo, e renunciamos a loitar por facer da túa esperanza luz no camiño da vida; CRISTO, QUE FAGAMOS DA SALVACIÓN DEFENSA DOS MÁIS DÉBILES.
·      Porque nos sobra boa vontade; pero nos faltan compromiso e esixencia para tomar en serio a túa mensaxe; SEÑOR, QUE FAGAMOS DA SALVACIÓN DEFENSA DOS MÁIS DÉBILES.


OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN
*      O Señor desde sempre nos buscou e nos esperou. Para El somos presenza constante e permanente. E namentres a nosa relación duns cos outros está moi marcada polo interese e o esquecemento, a relación de Deus con nós é sempre unha relación de presenza, acompañamento de raíz e identidade. Como di o profeta Xeremías na primeira lectura, antes de saír do seo das nosas nais El xa nos miraba con tenrura e misericordia. A súa pegada púxoa en nós desde o comezo: no amor dos nosos pais e nais que deu lugar á nosa vida. Estaba presente alí e ségueo a estar tamén hoxe. E así o cremos e confesamos cando rezamos xuntos e cando levamos o que temos vivido nas celebracións á vida de cada día. E esa é a nosa tarefa, non outra, por moito que nos queiran desviar do fundamental da fe para convertela en costume, rito ou imposicións. A súa invitación é unha constate chamada a non ter medo, a non esmorecer, a non deixarnos render polas dificultades e problemas que nos poidan ir aparecendo.
*      Só desde esta identidade xenética –desde o comezo– poderemos entender canto Paulo recolle na súa carta aos Corintios ao afirmar que o amor é cerne da vida do cristián. Sen amor non seriamos máis que robots que cumpren normas; pero que son incapaces de descubrir o outro como igual e irmán, como rostro de presenza de Deus. E isto, aínda que o teñamos escoitado moitas veces e de xeitos diferentes, nunca pasa de moda, porque aquí reside o que define e diferenza a un seguidor de Xesús de quen non o é. Non somos cristiáns por ter sido bautizados; tampouco por repetir xestos que facían os nosos maiores, senón por esforzarnos en vivir o amor, por facer del verdade na nosa vida. Non é logo nin unha palabra que pase de moda nin tampouco unha actividade físico ximnástica, senón actitude permanente que identifica e mostra que Xesús segue presente no noso mundo a pesares da tecnoloxía ou a indiferenza. O amor, imaxe que mellor define a Deus, non pasa. Porque, coma El, tamén é para sempre.
*      Sendo o actuar de Xesús coherente co seu dicir, non é de estrañar que os veciños dubidaran del. A eles (só a eles?) non lles cabía na cabeza que aquel fillo do carpinteiro e daquela moza que o tivera antes de casar con Xosé, puidese presentarse coma Fillo de Deus; o que daba cumprimento na súa persoa ás palabras que desde había tantos séculos viñan lendo e rezando xuntos na sinagoga. Non podían dar creto a que un dos deles e coma eles puidese presentarse invitando a cambiar os comportamentos, anunciándolles que a salvación pasa pola acollida e o respecto duns para cos outro; que lles fixese saír as cores pola súa falta de sinceridade e coherencia á hora de actuar, pois críanse os mellores por cumprir ritos e normas; pero non eran capaces de poñer o corazón no que facían. Isto pasáballe a Xesús cos veciños; pero... non nos pasa tamén a nós que somos desconfiados e valoramos pouco, cando non nada, os logros dun veciño ou de alguén que está disposto a poñer tempo do seu a favor do tempo de todos? Preguntémonos logo, non o que outros fan por nós, senón o que nós somos capaces de facer polos outros. Porque na resposta que deamos verémonos reflectidos como seguidores -ou non- de Xesús.


FRATERNIDADE ORANTE
Compartamos en comunidade a oración que nos fai sentir comunidade en comuñón que se une en linguas e culturas distintas para proclamar que o amor de Deus nunca nos abandona, dicindo:
SEÑOR, QUE O AMOR DE IGUALDADE SEXA O NOSO GUIEIRO

·         Para que Igrexa sexa berce de amor e non madrasta incapaz de amar e acoller a quen se sente só, desenganado e triste, OREMOS.
SEÑOR, QUE O AMOR DE IGUALDADE SEXA O NOSO GUIEIRO
·         Para que as nosas comunidades sexan lareira de quentura onde nos xuntemos para escoitarnos, axudarnos e preocuparnos uns polos outros, OREMOS.
SEÑOR, QUE O AMOR DE IGUALDADE SEXA O NOSO GUIEIRO
·         Para que non esquezamos nunca que Deus non pon nin fronteiras nin barreiras que separen, senón que é un Deus que tende pontes para encontrarnos e unirnos na loita por coidar a casa común que non é de ninguén en particular, senón de todos en igualdade, OREMOS.
SEÑOR, QUE O AMOR DE IGUALDADE SEXA O NOSO GUIEIRO

Grazas, Señor, por invitarnos a vivir o amor, a esperanza e a fe na misericordia, facendo o esforzo por superar prexuízos que nos separan e tantas veces nos enfrontan. P.X.N.S. Amén.


MIRADA DE ESPERANZA
O Señor é “misericordioso”: este vocábulo evoca unha actitude de tenrura, coma a dunha nai polo seu fillo. En efecto, o termo hebreo usado pola Biblia leva a pensar nas vísceras, no ventre materno. Por iso a imaxe que suxire é a dun Deus que se conmove e sente tenrura por nós, coma unha nai cando colle ao seu fillo no colo, unicamente desexosa de amar, protexer e axudar, pronta a doar todo, ata a si mesma. Esta é a imaxe que este termo suxire. Por tanto, un amor que se pode definir, no bo sentido, “visceral”.
Despois, está escrito que o Señor é “compasivo”, no sentido de que concede a graza, ten compaixón e, na súa grandeza, debrúzase sobre cantos son fráxiles e pobres, sempre pronto a acoller, comprender e perdoar. É coma o pai da parábola do Evanxeo de Lucas (un pai que non se pecha no resentimento polo abandono do fillo mais novo, ao contrario, continua a esperar por el –foi el que o xerou!– e despois corre ao seu encontro, abrazándoo. Nin sequera lle deixa rematar a súa confesión –como se tapase a súa boca– tan grandes son o amor e a alegría por telo reencontrado; e de seguida vai chamar tamén ao fillo mais vello, que se sente indignado e non quere festexar. Era o fillo que permaneceu sempre na casa, pero que vivía máis coma un servo que coma un fillo. O pai debruzase sobre el, convidándoo a entrar, procurando abrir o seu corazón ao amor, a fin de que ninguén sexa excluído da festa da misericordia. A misericordia é unha festa!


(Catequese do Papa: O nome de Deus é o Misericordioso 13/1/2016)

28 ene. 2016

ORACIÓN Á MISERICORDIA DE CRISTO


ORACIÓN 
Á MISERICORDIA DE CRISTO

Señor, dáme ollos misericordiosos,
para que a miña mirada
poida ver a necesidade en cada lugar.

Señor, dáme unha boca silenciosa,
para que só pronuncie
palabras de amor e de luz.

Señor, dáme un camiño humilde,
para que os meus pés camiñen
polo carreiro da simplicidade.

Señor, dáme oídos cristalinos,
para que só ouza
as Túas palabras en todo lugar.

Señor, dáme un corazón puro,
para que garde a esperanza
e na túa Divina Misericordia
alcance a redención.

Señor, dáme mans prodixiosas,
para que só doe e sirva
aos que Te necesitan.

Amén.

27 ene. 2016

Ficha e Lectio: Domingo 4 Ordinario C




LECTIO:

DOMINGO IV T. O. 
(Ano C: 31. I. 2016)

            No evanxeo de hoxe cóntasenos a reacción da xente de Nazaret (a aldea na que se criara Xesús) ó seu programa “liberador”, que Xesús coa súa lectura acababa de poñer en relación co profeta Isaías. Unhas palabras, as de Xesús, que contiñan un decidido anuncio de Boa Nova para os pobres e de liberación ou liberdade para secuestrados ou asoballados.
            Xa ó final do comentario do último domingo indicabamos que os veciños e coñecidos de Xesús non acababan de comprender esa mensaxe alegre e “liberadora” de Xesús. As razóns fundamentais eran porque Xesús, por moi diferente que fose dos demais na intensidade da súa fe e no seu compromiso práctico coas necesidades e problemas da xente, non deixaba de ser un máis entre os outros.
            ¿Quen era, pois, el, o fillo dun carpinteiro da aldea, para proclamar cun mínimo de autoridade tales ideas ou programas liberadores? Na cultura, no modo de pensar e de actuar da xente da súa aldea, a autoridade só podía residir no que fose sacerdote, escriba, ancián ou pai de familia. Pero nada diso era Xesús e, polo tanto, non podía menos de provocar estrañeza e desconfianza un tal anuncio aínda que só fose polo mero feito de vir de quen viña. Respecto da autoridade da que podía estar revestido, Xesús era simplemente un ninguén.
            Pero hai aínda algo máis. Xesús falaba programaticamente de boas noticias para a xente e de que as persoas deberían vivir libremente, felices e non sometidas a tiranías ou sometementos de ningún tipo. E todo isto era proclamado por el ademais nunha sinagoga. É dicir, nun lugar onde os seus paisanos e conveciños precisamente ían aprender e se instruír sobre normas, leis e preceptos que había que cumprir para poder considerarse xustos e así non estaren expostos á ira e ós castigos de Deus.
            En realidade, o que fixo Xesús foi transformar na súa lectura o texto de Isaías na súa propia visión de Deus como Pai bondadoso e misericordioso. Por iso omite Xesús a frase do texto de Isaías sobre o “día da vinganza” de Deus (Is. 61, 2), para insistir en cambio exclusivamente na “graza” de Deus, non na condena. Será isto precisamente o que provocará a reacción en contra súa dos asistentes á sinagoga. Pois deste modo convértese Xesús nun verdadeiro perigo para os costumes, as crenzas e as ben detalladas leis que rexían a vida familiar, social e política da xente. Do cumprimento das normas legais relixiosas dependía a subsistencia do pobo mesmo en canto tal.
            Ademais, a realización do anuncio de Xesús esixía romper cos límites ou fronteiras da xudaísmo. Pois a  mensaxe de liberación ía dirixido a tódolos asoballados, secuestrados ou oprimidos. Polo tanto a salvación de Deus non precisaba pasar antes polos ritos e leis do xudaísmo. Por iso, Xesús, ante a estrañeza e incipiente oposición dos seus oíntes, aludirá precisamente á liberación da fame ou da gafeira (da lepra) que os profetas Elías ou Eliseo realizaron con persoas que non pertencían ó pobo xudeu. Pois a viúva de Sarepta era fenicia e Naamán era sirio.
            Como vedes, o programa liberador e universal de Xesús era algo que o exclusivismo e elitismo xudeu non podía aturar. Se comprendemos todo isto, non nos estrañará que a reacción da xente ante o dito por Xesús fose a que foi. A xente entendera moi ben que o que dicía Xesús acababa coas tradicións e supuña unha verdadeira revolución na concepción relixiosa do xudaísmo do seu tempo e na comprensión concreta de Deus. Un Deus que se manifestaba agora en Xesús como Pai de todos, creando irmandade entre todos e unha fonda relación de amor tan concreto coma universal. Por iso a Xesús había que eliminalo e, se fose posíbel, alí mesmo. Para eles a relixión da lei e dos minuciosos preceptos estaba claramente por encima dos que hoxe en día podemos denominar como “dereitos humanos”.
            Lucas dinos que os que oíron o que dicía Xesús “se puxeron feitos unhas feras” e que intentaron precipitalo desde o alto dun monte. En realidade, este frustrado episodio de Nazaret vén sendo case un prenuncio do que lle ocorrerá a Xesús ó final da súa vida, cando os gardiáns da pureza relixiosa e legal se ergan xa definitivamente contra el, para eliminalo, esta vez si, de verdade.
            Comprenderemos tamén, neste contexto e case como contrapunto do ocorrido en Nazaret, que Paulo se sentise impulsado a falar do amor tan belamente como o fixo na súa primeira carta ó Corintios de hoxe. Porque se hai algo central na mensaxe de Xesús é o amor. Deus Pai é amor e maniféstase en Xesús como Amor mutuo entre el e o Pai e como amor dirixido a tódalas persoas do mundo enteiro, convertidas en irmáns e irmás que se queren, que se aman. Por iso para Paulo, se nos falla o amor, aínda que teñamos sobresaliente ou matrícula de honor noutras materias, suspenderemos sen remedio o curso, o curso da vida. Para Paulo non é abondo con ter notas moi altas no coñecemento de Deus, na elocuencia relixiosa, na paciencia ante as adversidades, ou incluso en virtudes tan importantes, chamadas por iso “teologais”,  como son a fe ou a esperanza. Porque mentres nos falle a terceira das tres, o amor, o esforzo por sacar peito nas anteriores materias non acadará en definitiva resultado ningún.
            Por que o amor é tan importante? Pois porque sabemos ben que onde hai amor, non hai sometementos, non hai asoballamentos, non hai secuestros, non hai escravitude. Paulo mesmo dicía neste seu canto ó amor que o amor “non simpatiza coa inxustiza”. Nunha palabra, pois: o amor é importante porque alí onde hai amor, hai liberdade. Esa liberdade ou liberación, que Xesús colocara precisamente como firme alicerce do seu programa na aldea de Nazaret e que tanto asustara e indignara ós seus veciños e coñecidos.
            O “medo á liberdade” do que falaba no século pasado o psicólogo e filósofo Erich Fromm existe, como vedes, desde hai moito tempo. Non deixa de sorprender como podemos ser tan teimudos para opoñérmonos tanto a algo que está tan unido á nosa felicidade.
            Xesús chámanos, en calquera caso, á felicidade da liberdade e do amor.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS

Dirixímosche a ti, Pai, a nosa oración comunitaria, dicindo: ESCÓITANOS, PAI.       
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.

- Dános, Pai, a túa luz e a túa graza para comprendermos e aceptarmos a gran mensaxe liberadora que nos amosas no teu fillo Xesús.
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.

- Énchenos, Pai, do teu espírito de misericordia para con tódalas persoas, tal e como nolo amosaches en Xesús. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.

- Fai, Pai, que saibamos desprendernos de todo desexo de vinganza ou de condena respecto dos nosos próximos a imitación de Xesús. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.


Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo Noso Señor. AMÉN.



                                                                                              Manuel Cabada Castro

25 ene. 2016

Vós sodes corpo de Cristo e tamén membros, cada un pola súa parte - 1 Cor 12, 12-30

Domingo 3 do Tpo. Ordinario - ciclo C


O ESPÍRITO DO SEÑOR 
ESTÁ SOBRE MIN

O Espírito do Señor está sobre min...
e anímame a seguir os pasos de Xesús;
a vivir o seu Evanxeo hoxe;
a ser signo de amor e xustiza;
a posibilitar o perdón e a reconciliación.
a xerar espazos de vida e encontro;
a construír a comunidade, a Igrexa.

O Espírito do Señor está sobre a Igrexa ...
e conta connosco para ser unha familia;
para expresar, con pluralidade, o Evanxeo;
para acoller a todo aquel que se achegue;
 para acompañar a quen o pasa mal;
para celebrar a fe e a vida;
para ser signo dun mundo novo.

O Espírito do Señor está sobre o mundo ...
e xeme nos acontecementos, pedindo:
reconciliación nas situacións de violencia;
xustiza ante as desigualdades do mundo;
diálogo nas realidades de conflito;
compaixón coas vítimas inocentes;
compromiso pola paz.

Segue enviando o teu Espírito de vida, Señor,
e fai de nós testemuñas do teu amor
e misioneiros da misericordia.


24 ene. 2016

Os levitas lían no libro da Lei e explicaban o que lían - Neh 8, 2-4a. 5-6. 8-10

Domingo 3 do Tpo. Ordinario - ciclo C


AS TÚAS PALABRAS, SEÑOR, 
SON ESPÍRITO E VIDA
(Salmo 18)

A lei do Señor é perfecta,
 non está escrita nas táboas, senón nas entrañas,
 non se recolle nos códigos, senón no corazón.
 É descanso do alma,
 pero tamén inquietude;
 como o amor, non descansa nin se cansa.

 Os mandatos do Señor son rectos e alegran o corazón.
 Son vivencias que seducen,
 como unha luz marabillosa,
 como un perfume que engaiolan.
 A vontade do Señor é pura
 e transparente, como a neve e o cristal,
 míraste nela como nun espello.

 Os mandamentos do Señor son verdadeiros,
 fúndanse no amor e na verdade.
 A verdade é amar.
 Todos os mandamentos son un,
 Amar a Xesús.
 Todos os mandamentos se concentran nun,
 vivir como Xesús.
 Todos os mandamentos teñen un só nome,
 Xesús.


23 ene. 2016

Domingo 3 de ordinario C

DOMINGO III ORDINARIO  -  CICLO C


Primeira Lectura     Neh 8, 2-4a. 5-6. 8-10
LECTURA DO LIBRO  DE NEHEMÍAS
Os levitas lían no libro da Lei e explicaban o que lían
  
     Naqueles días, o sacerdote Esdras trouxo o libro da Lei diante da asemblea de homes e mulleres e de todos os que eran capaces de pensar. Era o primeiro día do sétimo mes.
     Na praza que está diante da porta das Augas, el leu no libro en voz alta, desde o amencer ata o mediodía, en presenza dos homes e das mulleres e de todos aqueles que eran capaces de pensar, e todo o pobo estaba atento á lectura do libro da Lei.
     O escriba Esdras púxose en pé sobre unha tarima de madeira, preparada con esta ocasión. Esdras abriu o libro á vista de todo o pobo, pois sobresaía entre todos na asemblea, e cando o abriu, o pobo púxose en pé.
     Entón Esdras bendiciu o Señor, o gran Deus, e todo o pobo, levantando as mans, respondeu: "Amén, amén". Despois inclináronse e, prostrados no chan, adoraron ao Señor.
     Os levitas lían no libro da Lei de Deus, pronunciando claro, e interpretaban o sentido, explicando o que lían.
     Entón o gobernador Nehemías, o sacerdote e escriba Esdras, e os levitas que explicaban a Lei ao pobo, dixeron a toda a asem­blea:
     ‑ Este día está consagrado ao Señor, voso Deus; cesade no voso pranto, non choredes máis (pois todo o pobo choraba ao oír as palabras da Lei).
     E engadiron:
     ‑ Ídevos, comede boas talladas, bebede viños doces e leváde­lles tamén aos que non teñen nada preparado, pois este día está consagrado ao noso Señor; non andedes aflixidos, porque o gozo do Señor é a vosa forza.

   Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL      Sal 18, 8. 9. 10. 15
R/.  (Xn 6, 63c):  As túas palabras, Señor, son Espírito e vida.

A lei do Señor é perfecta:
reconforta a alma;
a declaración do Señor é firme:
fai sabio ao inxenuo.

Os mandatos do Señor son rectos:
aledan o corazón;
o precepto do Señor é limpo:
ilumina os ollos.

A vontade do Señor é pura:
permanece por sempre;
as decisións do Señor son verdadeiras:
enteiramente xustas.

Dígnate aceptar a palabra da miña boca
e o sentir do meu corazón:
Señor, ti es a miña rocha, o meu redentor!


Segunda Lectura    1 Cor 12, 12-30 (máis longa)
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS
Vós sodes corpo de Cristo e tamén membros, cada un pola súa parte
  
            Irmáns:
            Igual que o corpo, sendo un, ten moitos membros e todos estes membros, con seren moitos, non fan máis dun corpo, así tamén Cristo. Porque a todos nos bautizaron nun único Espírito, para formarmos un único corpo: tanto xudeus coma gregos, tanto escravos coma libres. E a todos se nos deu a beber un único Espírito.
            Pois ben, xa que o corpo non está formado por un único membro senón por moitos, se o pé dixer: "como non son man, eu non son do corpo", non por iso deixaba de ser do corpo. E se o oído dixer: "como non son ollo, eu non son do corpo", non por iso deixaba de ser do corpo. Se todo o corpo fose ollo, onde estaría o oído? Se fose todo oído, onde estaría o ulido?
            Ora, foi Deus quen puxo os membros, colocando cada un deles no corpo como El quixo. Se todo fose un único membro, onde estaría o corpo? En realidade, hai moitos membros, pero un corpo só. O ollo non lle pode dicir á man: "Non preciso de ti", nin a cabeza aos pés: "non preciso de vós".         Todo o contrario: os membros do corpo que parecen máis débiles son os máis necesarios; e os que temos por menos decorosos, cubrímolos con máis decoro; e os menos honestos tratámolos con máis recato; cousa que non precisan os honestos.
            Deus dispuxo o corpo dándolle máis honor ao máis privado del, para que non haxa discordia no corpo; senón que, ao revés, os membros se preocupen por igual uns dos outros. E así, cando padece un membro, todos padecen con el; cando a un membro o tratan ben, todos se alegran con el.
            Ben, pois vós sodes corpo de Cristo e tamén membros, cada un pola súa parte. Na Igrexa dispuxo Deus primeiro apóstolos, logo profetas, en terceiro lugar mestres. Despois os que teñen poder de facer milagres; finalmente os que teñen don de curacións, de asistencia, de goberno, de falar distintas linguas.
            Ou é que todos son apóstolos? Todos son profetas? Todos son mestres? Todos fan milagres? Todos teñen o don de curar? Todos falan en moitas linguas? Todos saben interpretar?

  Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

______________________________________________________________________

Ou máis breve: 12-14. 27
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS

            Irmáns:
            Igual que o corpo, sendo un, ten moitos membros e todos estes membros, con seren moitos, non fan máis dun corpo, así tamén Cristo.
            Porque a todos nos bautizaron nun único Espírito, para formarmos un único corpo: tanto xudeus coma gregos, tanto escravos coma libres. E a todos se nos deu a beber un único Espírito.
            Pois ben, xa que o corpo non está formado por un único membro senón por moitos, vós sodes corpo de Cristo e tamén membros, cada un pola súa parte.

   Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


ALELUIA    Lc 4, 18
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Mandoume o Señor evanxelizar os pobres;
a predicarlles a liberación aos cativos.
Aleluia.


Evanxeo     Lc 1, 1-4; 4, 14-21
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Hoxe cumpriuse esta Escritura
  
            Ilustre Teófilo:
            Posto que moitos emprenderon a tarefa de narrar axeitadamente os feitos ocorridos entre nós, tal como nolos transmitiron desde o principio as testemuñas oculares e mais os predicadores da palabra, decidín eu tamén, despois de me informar con tino desde as orixes, escribirchos ordenadamente para ti, a fin de que coñezas ben a firmeza das ensinanzas nas que te instruíron.
            Naquel tempo, coa forza do Espírito Santo, Xesús volveu a Galilea, e a súa sona estendeuse por toda a redonda.
            Ensinaba nas sinagogas, e todo o mundo dicía moito ben del.
            Chegou a Nazaré, onde se criara, e o sábado entrou, como estaba afeito, na sinagoga. Ergueuse para facer a lectura, e déronlle o libro do profeta Isaías. Abriuno e atopou unha pasaxe que dicía:
            O Espírito do Señor está sobre min
porque El foi quen me unxiu
para proclamarlles a Boa Nova aos pobres.
            Mandoume para lles anunciar a liberación aos secuestrados
e a vista aos cegos,
para lles dar liberdade aos asoballados,
e proclamar o ano de graza do Señor.
            Pechando o libro, devolveullo ao encargado e sentou. Todos os ollos da sinagoga enteira estaban fixos nel. Logo empezoulles a dicir:
-          Hoxe cúmprese diante de vós esta pasaxe da Escritura.

   Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo



O PRESENTE TAMÉN É TEMPO DE SALVACIÓN.... HOXE CÚMPRESE EN NÓS ESTA ESCRITURA
        3º TOC - 2016

POWER POINTS

CANTO GOZOSO
·         ENTRADA: Camiñando pola vida
·         LECTURAS: As túas palabras
·         OFERTORIO: Eu soñei
·         COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas


ESCOITA ACTIVA
Escoitamos e mesmo dicimos moitas veces que co Papa Francisco a Igrexa está a vivir unha nova primavera eclesial despois dunha longa noite de pedra. Unha primavera na que recupera o diálogo co mundo que inaugurara o Concilio Vaticano II desde dúas categorías: compromiso e solidariedade, atent@s aos sinais dos tempos.
Na liña marcada por Francisco, a celebración de hoxe quere ser unha invitación a que abramos portas de renovación, sen medo nin desconfianza; portas de diálogo e entendemento; portas de búsquea do ben da persoa; portas de traballo compartido por canto libera, axuda, dialoga e expresa o amor de Deus; portas, en definitiva, de misericordia que poñan á persoa, e non a lei ou os ritos no centro. Só así seremos quen de converter os gozos e esperanzas da xente nos gozos e esperanzas dunha Igrexa crible que se descubre como hospital de campaña e balón de osíxeno para quen se sente desesperanzado. Só así poderemos dicir que hoxe tamén se cumpre esta Palabra, Palabra de vida, de esperanza, de alento, de compromiso, de compaña... de amor.


CORAZÓN MISERICORDIOSO
·         Polas veces nas que en lugar de buscar a unión somos motivo de división, sementando discordia e buscando enfrontamentos dentro das nosas familias, cos nosos veciños, no noso traballo, na nosa parroquia, SEÑOR, DEVÓLVENOS A ILUSIÓN.

·         Porque nos refuxiamos na comodidade e na autocompaixón fácil do “non sei” ou “non vallo” para evitar comprometer a nosa vida, CRISTO, DEVÓLVENOS A ILUSIÓN.

·         Porque a novidade que es Ti non chega ao noso corazón, que segue sendo de pedra, SEÑOR, DEVÓLVENOS A ILUSIÓN.


OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN
O pobo de Israel quere reconstruír a súa esperanza despois da amarga experiencia do desterro en Babilonia, pero esta reconstrución só será posible dende a unidade, tendo en conta, ou mellor dito, poñendo en primeiro lugar aos máis febles, aos pequenos. Pasaron os anos, os séculos e tanto tempo despois do profeta, seguimos, máis que nunca, necesitados desta curación, dentro dun mundo dividido entre ricos e pobres, dentro dunha sociedade dividida entre dominadores e dominados, dentro dunhas comunidades divididas por vellas e rancias xenreiras, por estúpidas discusións ou por inútiles partidismos e protagonismos. A crúa verdade é que non damos entendido que a liberación que propón Cristo é unha liberación total, que abrangue todas as dimensións da persoa. Deus non pode, e nós tampouco, ser neutral diante dun mundo dividido e desgarrado pola inxustiza. El trae a liberdade a un mundo no que tanto se fala dela, pero no que paradoxalmente cada vez son máis os deuses que nos encadean e tiranizan: o poder, a riqueza, o prestixio... Trae a luz para unhas persoas que pode que saibamos e teñamos moito; pero que non sabemos vivir e valorar as cousas cotiás, sinxelas e pequenas. En definitiva, El trae VIDA, pero vida en abundancia. Porque cómpre non esquecer que Xesús, para demostrar que El era o Mesías non quixo, cando menos neste momento, cegar os seus paisanos co brillo das súas milagres. Non. A súa afirmación clara baséase en que evanxelizaba aos pobres, pregoaba a remisión e a vista, enviaba con liberdade aos oprimidos e pregoaba un ano de graza. Cada vez que unha persoa traballa para que os homes coñezan de verdade o Evanxeo, para que saiban que son fillos/as de Deus e irmáns.... cúmprese esta escritura. Cada vez que unha persoa se esforza por acadar unha orde social máis xusta na que as persoas sexan persoas e non cousas.... estase cumprindo esta escritura. Cada vez que unha persoa tenta que miremos por riba da miopía dos cartos, do poder, da comodidade, da preguiza.... estase cumprindo a escritura. Cada vez que unha persoa pregoa aos catro ventos un ano de graza do Señor, un ano interminable no que deixemos de ser lobos para os irmáns, en que acabemos de ver no outro un inimigo ao que hai que perseguir.... cúmprese esta escritura. Cada vez que unha persoa berra que quere a paz e non a guerra, dándonos de verdade a man, sen rancores e poñendo o diálogo como punto de partida... cúmprese esta escritura. Cada vez que unha persoa pregoa que cómpre achegarse sen medo nin reservas aos demais, sentar con eles e compartir mesa e mesmo bolsa... estase cumprindo esa escritura. É responsabilidade nosa o feito de que HOXE, HOXE mesmo, poida ou non cumprirse esta escritura.

E nós, a que esperamos?. Cómpre ir dando pasos firmes que xeren vida ao noso redor, que dean boas noticias, capaces de reconstruír e facer xermolar de novo a esperanza de que outro mundo é posible. O Espírito do Señor está sobre cada un e cada unha de nós, e fai que sexamos portadores desta Boa Nova: Deus quérenos, ocúpase e preocúpase por nós. E se é un o Espírito que anima a nosa vida, estamos chamados a traballar pola unidade dentro das nosas familias, das nosas comunidades, da nosa Igrexa. Cantas divisións, desencontros e enfrontamentos por mor dos nosos egoísmos e do noso afán de protagonismo!. Cando nos decataremos, como nos lembra Paulo, de que todos nós somos membros do corpo de Cristo, iguais en importancia e que polo tanto non podemos atribuírnos a exclusividade?. Comecemos xa. Non perdamos máis tempo: tamén hoxe, coma nos tempos de Nehemías, é hora de reconstruír a comunidade na unidade e na liberdade.


FRATERNIDADE ORANTE
Abramos o corazón a Deus, e confiémoslle a nosa vida, para que a acompañe coa súa presenza e o seu alento e digámoslle:
QUE SE CUMPRA EN NÓS A TÚA PALABRA

Para que a Igrexa, en fidelidade á mensaxe de Xesús, nunca canse de acompañar a quen o necesita, escoitar a quen pete na súa porta e alentar a quen vive na desesperanza, OREMOS.
QUE SE CUMPRA EN NÓS A TÚA PALABRA
Polas nosas comunidades, para que de verdade tomemos conciencia de que somos parte dun mesmo corpo, e para o seu bo funcionamento todos somos necesarios, OREMOS.
QUE SE CUMPRA EN NÓS A TÚA PALABRA
Por cada un e cada unha de nós, para que non cansemos de anunciar o ano de graza do Señor no medio dun mundo marcado pola desesperanza, o egoísmo, a inxustiza, a vinganza e a opresión, OREMOS.
QUE SE CUMPRA EN NÓS A TÚA PALABRA
Grazas, Señor, por invitarnos a ter unha fe activa e comprometida con todo canto supoña e signifique o traballo comunitario de facer a vida máis agradable e alegre aos demais. P.X.N.S. Amén.

 

PARA A REFLEXIÓN
Que non se me afaga o corazón, Señor,
a ver persoas sufrindo en situacións inxustas.
Que non vexa normal tropezar todos os días
con homes e mulleres desprazados, sen casa, sen teito.
Que me sorprenda cada día deste mundo que montamos
no que uns temos de todo e a outros fáltalles todo.
Que non se me afaga o corazón
á mirada triste e perdida,
ao xesto caído e desanimado,
á palabra soez ou burlona,
ás poucas ganas de vivir,
a calquera deterioro do irmán,
que é o seu berro desde a beirarrúa da vida.
Que non se me afaga o corazón, Señor,
a ver como normal ao refuxiado
que cruza o mar para buscar un futuro,
ao que quedou sen familia, sen traballo, sen teito
e mañá non atopará saída para o seu problema.
Pon tenrura, Señor, no meu mirar;
pon agarimo na miña man que saúda;
pon misericordia na miña mente que fai xuízos;
pon sabedoría na miña linguaxe;
pon escoita nos meus oídos abertos.