30 sept. 2015

Ficha e Lectio- Domingo 27 Ordinario B



FICHA ADAPTADA DE: 


LECTIO:

DOMINGO XXVII T. O. 
(Ano B: 4 outubro 2015)

                     A “boa nova”, a “boa noticia” de Xesús, que é o que significa a palabra “evanxeo”, ten como centro ou estrutura interna súa unha fermosa palabra que utilizamos con frecuencia e que ás veces sabemos tamén manipular en moi diversos sentidos. É a palabra “amor”. Trátase basicamente do amor que se nos anuncia de Deus, como Pai, a toda a súa creación e de maneira especial ós seres humanos todos, fillos seus en canto irmáns de Xesús, o fillo “benquerido” de Deus.
                     Hoxe fálasenos nas Lecturas do amor matrimonial, do amor ós fillos, ós pequenos, do amor que se rompe e se adultera... Temas moi amplos, difíciles, mais fundamentais.
                     O amor é unha realidade e unha experiencia complexa, persoal e comunitaria, íntima e social, mais en calquera caso decisiva por moi ameazada que estea sempre polos desencontros persoais e polos conflitos sociais.
                     Agora ben, se Deus se define a si mesmo como Amor, entón a realidade, que vén del, non pode ser entendida axeitadamente se non se lle dá unha importancia esencial ó amor.
                     Sen a unión e o amor entre home e muller no podería existir a humanidade. Non existirían fillos. nin sociedade, nin futuro ningún. A historia remataría e a humanidade con ela. Mais Deus quere que o mundo siga, que a humanidade avance cara a unha situación mellor, aínda que pola nosa parte non poidamos saber nin sequera sospeitar que formas adoptará esa futura humanidade. Se, nos poucos anos que os máis maiores levamos vivido, vimos e experimentamos tantas cousas que de pequenos nin sequera poderiamos maxinar, ¡qué non será nos anos e séculos que veñan despois de nós!    
                     O famoso teólogo Karl Rahner, que foi profesor meu durante bastantes anos en Innsbruck e Múnic, definía a Deus como “o futuro absoluto”. Pois ben, se nós fomos feitos, creados, por ese Deus - “futuro absoluto”, entón non pode ser nada estraño que tamén nós levemos dentro de nós a semente do futuro. Por iso se dan en nós unhas fortes pulsións biolóxicas e psicolóxicas para que, como nos di Xesús, “o home deixe seu pai e mais súa nai e se una coa súa muller, converténdose así os dous nunha soa carne”.
                     Ser unha soa carne vén sendo case o mesmo que ser “unha soa persoa”: ter uns mesmos sentimentos, entenderse e comprenderse ben; en definitiva, amarse. Trátase da fermosa tarefa de, sendo diferentes, amarse mutuamente tanto que non pareza senón que alí non hai máis ca unha soa persoa. É algo semellante ó que ocorre no mesmo Deus. Se Deus é amor, tal como nolo describe o evanxeo de Xoán, amor mutuo e infinito entre Pai, Fillo e Espírito Santo, iso quere dicir que hai tamén en Deus un amor tan grande e fondo que non se pode falar máis que dun só e único Deus. As tres persoas divinas son así tamén, coma quen di, “unha soa carne”.
                     Xesús considera sagrado e inseparable o amor mutuo que se constitúe no matrimonio. Porque é iso o que responde ós designios de Deus. Un Deus, Pai de Xesús e de todos nós, que quere o noso futuro, o futuro da humanidade. Un futuro, ademais, feliz. Porque ben sabemos que o futuro está aí para darnos posibilidades de plenitude e felicidade.
                     A felicidade que, amándose mutuamente, atopan home e muller acrecéntase coa felicidade que lles dan os fillos. Porque nos fillos están vendo os pais directamente, en certo modo, o seu propio futuro. O futuro que eles mesmos xeraron e produciron. Sen futuro tampouco se pode vivir. E os fillos están aí para dicirlles ós seus pais que hai futuro, que hai vida, que hai alegría.
                     Por iso Xesús amaba, quería e apreciaba tanto os pequenos, os rapaces. Eses seres humanos que, igual cás mulleres, eran desgraciadamente pouco estimados e apreciados no tempo de Xesús. Por iso era case normal que tanto elas como eles recibisen reprimendas de parte dos discípulos de Xesús cando elas ou eles querían achegarse a el. Marcos cóntanos que os discípulos lles “rifaban” ás nais e ós nenos por intentaren achegarse a Xesús. Mais Xesús tomou moi a mal esta actitude prohibitiva dos seus discípulos. “Indignouse” cos seus discípulos, dinos ben claramente Marcos, para informarnos seguidamente sobre que Xesús non deixaba de abrazalos, de bendicilos e de impoñerlles as mans sobre a súa cabeciña. Mágoa que non houbese daquela cámaras ou móbiles que nos puidesen inmortalizar estas escenas para que as puidésemos ollar os que viriamos despois!...
                     Quédannos polo menos documentadas por Marcos as palabras case incribles que Xesús pronunciou daquela e que seguramente deixarían apampados ós seus discípulos. Palabras que en Xesús ían acompañadas polos feitos, pola súa actitude amorosa cos pequenos. Lembrémolas: “Deixade que os nenos se acheguen a min; non llelo impidades, porque deles é o Reino de Deus. Dígovolo de verdade: Quen non reciba como un neno o Reino de Deus, non entrará nel”.
                     Isto quere dicir que os nenos, os rapaces, deberían ser os nosos mestres. Porque eles son os que nos ensinan a recibirmos coma eles o Reino de Deus. Eles son os que nos aprenden a termos confianza con Deus Pai como eles a teñen con seus pais. Eles son os que nos aprenden a vivirmos a vida con alegría, con liberdade e con entusiasmo, porque saben ou esperan que haxa alí sempre alguén que coide deles e que os ame.
                     Por iso é tan importante, nas familias, que pais e avós lles proporcionen amor ós seus fillos ou netos. Todo ó revés daquilo que dicía o rigoroso filósofo Kant. Escoitade o que chegou a escribir este tan afamado pensador: "Pódese afirmar con verdade que se educan moito peor os fillos da xente vulgar que os da xente distinguida. Porque a xente vulgar xoga cos nenos, coma os monos. Cántanlles cancións, aloumíñannos, bícannos, bailan con eles. Pensan que lles fan ben ó neno cando, tan pronto como chora, corren cara a el e xogan con el, etc.”.
                     Calquera psicólogo ou antropólogo de hoxe tería que suspender hoxe a Kant se escribise isto nun exame. En realidade, el era nisto produto dunha época na que os intelectuais sabían aínda moi pouco da importancia do amor, baseando todo polo contrario no “deber”, na obediencia ás ordes e ós mandatos.
                     En calquera caso, pola nosa parte estamos xa ben informados de que o amor é a clave, a chave, de todo. Deámoslle grazas a Deus porque el é amor e por manifestársenos en Xesús como amor.

CREDO


ORACIÓN DOS FIEIS

Pidámoslle ó Deus que se nos manifestou como pai amoroso en Xesús que atenda a nosa oración filial, dicindo: Escóitanos, Pai. 
TODOS: ESCÓITANOS, Pai.
- Ti, Pai noso, que non es senón Amor, lévanos ó coñecemento da importancia de recibir e dar amor nas nosas vidas para así asemellármonos a ti. 
TODOS: ESCÓITANOS, Pai.
- Axuda, Pai, a túa Igrexa para que saiba defender os dereitos dos nenos a recibiren vida, amor e felicidade nas súas familias. 
TODOS: ESCÓITANOS, Pai.
- Fai, Pai, que as familias afectadas por carencias e necesidades poidan sentir alivio nos seus problemas grazas á axuda dos demais. 
TODOS: ESCÓITANOS, Pai.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo noso Señor. Amén.
                                                                                        
      Manuel Cabada Castro

29 sept. 2015

CANTO DE INICIO DE CATEQUESE

NO TEU FOGAR



NO TEU FOGAR
(J. Ramírez García)

NO TEU FOGAR, NO TEU FOGAR, NO TEU FOGAR,
TI NECESITAS A XESÚS (2)
E VERÁS QUE BEN SE VIVE, E VERÁS QUE BEN SE VIVE,
CON XESÚS NO TEU FOGAR (2)

NO TEU FOGAR, NO TEU FOGAR, NO TEU FOGAR,
TI NECESITAS A XESÚS (2)
E VERÁS QUE BEN SE VIVE, E VERÁS QUE BEN SE VIVE,
CON XESÚS NO TEU FOGAR (2)

Un fogar é para ti onde só existe amor,
o fogar para Xesús é o teu propio corazón.


Leer más: http://nosanaicinhadoceo.webnode.es/musica-galega/varios/no-teu-fogar/

28 sept. 2015

DINÁMICA PARA CONFIRMACIÓN

A BARALLA DA MIÑA VIDA

DESTINATARIOS:
Mozos de preconfirmación e confirmación.
Se axustamos as preguntas podemos empregar o xogo con calquera outro grupo.

OBXECTIVO:
Que os mozos do grupo coñezan algunhas das vivencias que tiveron os seus compañeiros, así como de que cada un analice o que foi a súa vida e como Deus sempre estivo con el.

METODOLOXÍA:
Necesitamos un dado, e unha baralla por cada catro persoas que existan no grupo. As cartas han de estar numeradas por detrás, do 1 ao 20. Para comezar, cada membro do grupo tirará o dado. A persoa que obteña a puntuación máis baixa tomará dúas cartas e contestará as dúas preguntas que lle toquen. Quen obteña a maior puntuación co dado tomará unha carta e poderalle facer a pregunta a calquera das outras persoas do grupo. Os demais, collerán unha carta e contestarán a pregunta. Cada vez que termine a quenda, recóllense as cartas, barállanse e ponse boca abaixo para comezar de novo. E realízase ata catro veces.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



A BARALLA DA MIÑA VIDA

Para rematar o xogo, aconséllase que xuntos reflexionen e compartan dentro do grupo a experiencia da dinámica. Estas preguntas poden servir de guión, para esta reflexión final.

1.Como te sentiches cando tiñas que contestar algunha pregunta?
2.Que situacións da vida doutros mozos do teu grupo te chamarone a atención? Por que?
3.Que situacións da túa vida aseméllanse ás doutros membros do grupo?

4.Que conclusións podes obter desta dinámica?

27 sept. 2015

Domingo 26 de Ordinario B

DOMINGO XXVI ORDINARIO  -  CICLO B

Primeira Lectura     Núm 11, 25-29
LECTURA DO LIBRO DOS NÚMEROS
Tes celos por min? Quen dera que todo o pobo do Señor fosen profetas!
  
            Naqueles días, descendeu o Señor nunha nube e faloulle a Moisés; despois tomou do espírito que había nel e infundíullelo aos setenta anciáns. En canto o espírito repousou sobre eles, puxéronse a profetizar; pero nunca máis o volveron facer.
            Quedaran no campamento dous homes, un deles chamado Eldad e o outro Medad. O espírito repousou tamén sobre eles, pois figuraban entre os inscritos, aínda que non saíran para a Tenda, e profetizaron no campamento. Un rapaz correu a comunicarllo a Moisés, dicindo: ‑Eldad e Medad profetizan no campamento! Entón Xosué, fillo de Nun, ministro de Moisés, escolleito por el, díxolle:
            ‑ "Meu Señor, Moisés, prohíbellelo!"
            Mais Moisés respondeulle:
-          "Tes celos por min? Quen dera que todo o pobo do Señor fosen profetas, e que o Señor lles dese o seu espírito!"

   Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 18, 8. 10. 12-13. 14
 R/.  (9a):  Os mandatos do Señor son rectos: aledan o corazón.

A lei do Señor é perfecta:
reconforta a alma;
a declaración do Señor é firme:
fai sabio  ao inxenuo.

A vontade do Señor é pura:
permanece por sempre;
as decisións do Señor son verdadeiras:
enteiramente xustas.

Aínda que o teu servo os quere cumprir
e pon coidado en gardalos,
quen se decata dos erros?
Límpame ti de canto se me esquece.

Preserva o teu servo da soberbia,
para que non me domine.
Entón serei perfecto,
limpo de pecados graves.


Segunda Lectura     Sant 5, 1-6
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SANTIAGO
As vosas riquezas podreceron
  
            E vós, os ricos, chorade e berrade polas desgrazas que van vir enriba de vós. A vosa riqueza está podrecida; a vosa roupa chea de couza; o voso ouro e a vosa prata, enferruxados; e a mesma ferruxe será testemuño en contra vosa e, coma se for lume, comerá as vosas carnes. Estades atesourando na fin dos tempos!
            Atención! O xornal que non lles pagastes aos obreiros que vos fixeron a seitura está clamando e o seu berro chega aos oídos do Señor dos Exércitos.
            Vivistes na terra cheos de fartura e cebastes os vosos corazóns nos praceres para o día da matanza.
            Condenastes o xusto e matástelo sen que el vos fixese fronte.

  Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus



ALELUIA     Cf. Xn 17, 17b. a
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
A túa palabra, Señor, é verdade;
santifícanos na verdade.
Aleluia.



Evanxeo     Mc 9, 38-43. 45. 47-48
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS
Quen non está contra nós, está connosco. Se a túa man te escandaliza, córtaa
  
            Naquel tempo, díxolle Xoán a Xesús:
            ‑ Vimos un que botaba demos no teu nome e quixémosllo privar porque non é dos nosos.
            Xesús contestoulle:
            ‑ Pois non llo privedes, porque ninguén que faga milagres no meu nome fala despois mal de min. O que non está contra nós, está connosco. Ademais, todo aquel que vos dea un vaso de auga por serdes seguidores de Cristo, tende por seguro que non quedará sen recompensa.
            E a quen escandalice a un destes pequeniños que cren en min, éralle mellor que lle colgasen do pescozo unha pedra de muíño, e o largasen  ao mar.
            E se a túa man te fai caer, córtaa: máis che vale entrar toco na vida que ir parar coas dúas mans  ao inferno, no lume que nunca se apaga. E se o teu pé te fai caer, córtao: mellor será que entres coxo na vida, que ir dar cos dous pés no inferno. E se o teu ollo te fai caer, arríncao: máis che vale entrar cego no Reino de Deus e non que te boten cos dous ollos no inferno, onde o verme non morre nin o lume se apaga.

  Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo


DA PANTASMA DOS CELOS.... LÍBRANOS, SEÑOR!!!!  - 26º Domingo do TOB 2015

POWER POINTS


CANTO GOZOSO

·         ENTRADA: Vinde axiña
·         LECTURAS: Todo o mundo unha familia
·         OFERTORIO: Señor Xesús, bendito sexas
·         COMUÑÓN: O amor é o meirande

OLLOS ABERTOS
Moitas veces, para favorecer os nosos propios intereses, para quedar ben, ou mesmo por envexa e por celos, facemos comentarios sobre as persoas que sabemos que non son verdade. Non nos importa inventar, esaxerar ou mesmo mentir sobre como é, que di ou que fai alguén... con tal de desacreditalo como persoa.
Porén, o Señor hoxe fainos unha invitación a non deixarnos atrapar nesta mesquiña gaiola da calumnia para abrirnos a descubrir a pluralidade das presenzas do Espírito en cada un e cada unha de nós. Non podemos vivir sempre desconfiando, condenando posicións e iniciativas que non se axusten aos nosos desexos e aos nosos esquemas. Non é propio da Igrexa de Xesús estar sempre vendo inimigos por todas partes. El invítanos a aledarnos do que xentes e institucións alleas á Igrexa poidan estar facendo por un desenvolvemento máis humano da vida. Son dos nosos, porque traballan pola mesma causa: a dignidade do ser humano, fill@ de Deus.
Que a celebración que agora comezamos se converta nunha escola na que aprendamos que sinceridade, verdade e dignidade non han confundirse con celos, envexa ou interese.

CORAZÓN MISERICORDIOSO


·         Por ter esquecido que non son as prohibicións, senón as convicións maduras as que logran que as cousas muden ou deixen de facerse; 
  • SEÑOR, QUE NON SEXAMOS EXCLUSIVISTAS.
·         Por non ternos esforzado o suficiente por botar fóra do noso corazón a pantasma dos celos, que nos converte en persoas mesquiñas, inseguras e amargadas; 
  • CRISTO, QUE NON SEXAMOS EXCLUSIVISTAS.
·         Porque seguimos sen apostar por un comercio xusto e un consumo responsable, estragando e desbaldindo moito, sen parar a pensar que detrás hai explotación, escravitude e manipulación;             SEÑOR, QUE NON SEXAMOS EXCLUSIVISTAS.


PALABRA ACOLLIDA E PÉS NO CHAN

·         Os celos teñen feito sufrir moito a moitas persoas. Cantas veces a felicidade nas relacións de parella, de amizade, de traballo.... ten fracasado por mor dos celos, por non fiarse da outra persoa, por non ser quen de remar na mesma dirección? E a esta actitude non son alleas a nosa Igrexa e as nosas comunidades cristiás: se alguén fai algo, rapidamente dicimos que algún beneficio sacará; xa están mangoneando os de sempre, non teñen outra cousa que facer.... Hai veces nas que nalgunhas comunidades hai un pequeno grupo de persoas que acaparan as principais tarefas e responsabilidades sen compartilas nin contar co resto, que pouco a pouco van quedando marxinados. Outras persoas pretender reter certos cargos considerados social ou eclesialmente relevantes coma se fosen vitalicios, non favorecendo a súa renovación e mesmo poñéndolle atrancos ás persoas que os suceden, ás que non se cortan en criticar. Hainos tamén que rebaixan e desacreditan o que fan outros grupos ou persoas, sempre preparadas para buscar posibles erros pero pasando por alto os éxitos dos demais. Conclusión: permanentemente comparámonos cos demais e crémonos superiores, os únicos, os bos. Por que seremos tan mesquiños? Acaso non será porque temos complexo de inferioridade ou porque non estamos seguros do que facemos? Será porque nos gusta dominar e impoñer o noso a toda custa? Os discípulos non tiñan claro, non lembraban que a súa pertenza ao grupo de Xesús foi un agasallo. Ningún deles, ningún de nós, presentamos diante do Mestre un concurso de méritos para ser elixido/a, senón que foi Xesús o que se presentou diante deles, diante de nós, e chamounos, a pesar dos defectos, erros ou debilidades. En cada persoa, Deus sementou as sementes do ben: como e cando comecen a xermolar e a dar froito, iso depende de nós. Ás veces, coma Xoán e o resto dos discípulos, nós tamén temos celos daquelas persoas que sen pertencer ao noso grupo, ao noso partido, ou mesmo á nosa relixión, actúan mellor ca nós. Si, en demasiadas ocasións a nosa Igrexa é exclusivista. Por desgraza e cada vez máis frecuentemente, moitos crentes que traballan polo ben, a xustiza ou a paz son excluídos ou postos en cuestión só porque “non eran dos nosos”, da nosa liña. Cantos Xosués e Xoáns seguen empeñados en defender unha exclusividade -que, por suposto, ninguén posúe-; antepondo ao amor intereses mesquiños ou criterios de autoridade e exclusividade absolutamente rexeitados por Xesús. Moisés pregúntalle a Xosué se se volveu celoso. Nós tamén teriamos que facernos hoxe esa mesma pregunta. Son os celos que nos acosan cando nos achegamos a alguén importante e queremos usar con exclusividade os beneficios da súa amizade. Son os celos derivados do noso afán de protagonismo e de querer estar sempre en todas as salsas. Son os celos quen os impiden aledarnos dos proxectos innovadores doutras persoas. Son os celos que nos converten en persoas amargadas, ríxidas, enfaixadas. Son os celos derivados de non querer recoñecer a presenza do Espírito entre nós, entre todos nós.
·         Porque o Espírito é o mesmo, cómpre saber recoñecelo nas persoas, nas accións, nos proxectos que non buscan excluír a ninguén. A dura sentencia “non é dos nosos”, está na orixe de guetos, discriminacións e intolerancias. E nun mundo dividido e confundido, moitas veces os cristiáns e as cristiás esquecemos que temos unha mensaxe e unha tarefa: traballar pola unidade, loitar para erradicar canto divide e enfronta. O noso posto está en contra da desigualdade que divide a pobos en desenvolvidos e subdesenvolvidos, en traballar contra da inxustiza que explota e marxina, en denunciar todo aquilo que vai contra a dignidade da persoa segregando en clases, castes, cidadáns de primeira e de segunda, bos e malos. Isto quere dicir que deberiamos alegrarnos cando se traballa, desde outras instancias, a prol do Reino, que é xustiza e paz. Pero significa tamén que podemos e debemos sumar os nosos esforzos aos de todas as persoas de boa vontade, aínda que non compartan a nosa fe ou a expresen de xeito distinto. A fe non pode ser un pretexto para o separatismo ou a discriminación, senón que é forza de Deus para xuntar esforzos, valorando canto hai de auténtico nos demais. Non nos afoguemos, pois, en etiquetas e nomes: católico, ateo, ortodoxo, agnóstico.... vaiamos máis ao fondo para descubrir o fondo que hai en cada persoa. Se o Espírito é xeneroso, que nós non o enfaixemos no noso ríxido esquema.
·         Só se somos capaces de deixar atrás o noso afán de protagonismo e a nosa vocación de xuíces frustrados. Só se somos capaces de liberarnos do materialismo que nos afoga e nos leva a acaparar e posuír. Só se buscamos primar o ser sobre o ter, tal e como nos di Santiago na súa carta, tomando en serio o noso compromiso cristián e a nosa opción polos pobres e pequenos, seremos quen de dar un testemuño convincente de que paga a pensa apostar por Deus, de que a relixión dá sentido á nosa vida. Nestes momentos que estamos a vivir, de tanta dificultades nos que cada día son máis as persoas abocadas ao paro, nos que os comedores sociais están cada vez máis ateigados de xente, nos que en demasiados fogares hai que facer verdadeiros milagres para chegar a fin de mes e noutros non se chega nin tan sequera facendo milagres, necesitamos resituarnos, pararnos e pensar con sinceridade e sen tentar enganarnos a nós mesmos sobre cales son as necesidades fundamentais da nosa vida. Oxalá que saiamos hoxe da nosa celebración cheos da esperanza que nos ofrece a fe para non calar e ser cómplices dos poderosos e explotadores.

FRATERNIDADE ORANTE
Moitas veces o noso corazón vólvese de pedra e non é quen de sentir o sufrimento de tantas persoas ás que as situacións da vida, e o actuar doutra xente ten levado á infelicidade. Querendo traballar para que nós non fagamos o mesmo, dicímosche:
DÁNOS UN CORAZÓN QUENTE


·         Pola Igrexa, para que non perda tempo, forza e enerxía en condenar, impoñer ou desconfiar, senón que desde unha actitude aberta, inclusiva e misericordiosa sexa quen de transmitir o amor de Deus a todas as persoas, crentes ou non, OREMOS.
DÁNOS UN CORAZÓN QUENTE
·         Para que as nosas comunidades nunca se convertan en guetos excluíntes ou en falsos tribunais de xustiza e así, deixando a un lado celos e afán de protagonismo, saibamos ser compaña para quen esta só, escoita para quen esta desesperanzado, consolo para quen está triste, alento para quen está enfermo, acollida para quen é desconsiderado e menosprezado, OREMOS.
DÁNOS UN CORAZÓN QUENTE
·         Por cada un e cada unha de nós, para que aprendamos a valorar todo o bo que hai no corazón das persoas que nos rodean e saibamos ser agradecidos por canto nos ensinan e nos transmiten coa súa vida, OREMOS.
DÁNOS UN CORAZÓN QUENTE
Señor, axúdanos a esforzarnos cada día por facerlle a vida máis feliz a todas as persoas que comparten con nós a inquedanza por un mundo mellor, no que ninguén sexa excluído. PXNS. Amén.

MIRADA DE ESPERANZA
Señor, son moitas as persoas que deixaron pegada en min,
moitas as que me axudaron a descubrirme,
a espertar , a cambiar e a enriquecerme.

Aquela persoa que, inesperada e oportuna, soubo escoitarme con comprensión.
Aquela que, aínda estando lonxe, sentín preto.
Aquela que, coa súa bondade, fíxome ser sinxelo.
Aquela que, corrixíndome con agarimo, esixiume camiñar.
Aquela que, experimentando a súa debilidade, fixo que me sentira pobre.
Aquela que, coa súa experiencia de gratuidade, me abriu un mundo de relacións fraternais.
Aquela que, coa súa vida incansable, invitoume a loitar.
Aquela que, coa súa necesidade de min, fixo que me sentira único.
Aquela que se atreveu a dicirme: quérote.
Aquela que anunciou en min a boa nova de que Ti me queres.

Son o que son grazas a moitas persoas, pequenas e grandes, amigas e anónimas.
Déixame darche as grazas por elas, que me marcaron para sempre coa súa vida e frescura.
Déixame darche as grazas, cantarche e loarte por todas elas, fillas túas, irmás miñas.


Tes celos por min? Quen me dera que todo o pobo do Señor fosen profetas!-Núm 11, 25-29

Domingo 26 de Ordinario - ciclo B


A ENTRADA NA VIDA

Moitos queren entrar na vida pola porta ancha,
ben vestidos e ben calzados,
rodeados de comodidades, de fama e de honor,
sen a máis cativa mancadela
nin no corpo nin no espírito.

Deste xeito case nunca se entra na vida.
Na vida éntrase normalmente coa fama escachada,
co traxe rachado, moitas veces espido,
e sen zapatos nos pés.

Na vida éntrase con rabuñadas no corpo,
e faltos dunha man, dun pé ou dun ollo.
Na vida éntrase co espírito roto,
coa alma dorida e co corazón sangrando.

A vida non é a meta da comodidade.
A vida é un don de Deus para os humildes,
para os esforzados, para os pecadores,
para os valentes, para os débiles,
para os que teñen corazón,
para os que loitan pola vida,
para os queren a verdade,
para os que gozan coa súa presenza,
para os a choran cando se vai.

A vida nunca cadra cos cómodos,
cos apáticos, cos aburridos,
cos “tanto- ten”, cos “que- máis- dá” .

A vida é un regalo de Deus,
que se traballa día a día.

As vosas riquezas podreceron - Sant 5, 1-6

Domingo 26 de Ordinario - ciclo B


BENAVENTURADOS 
OS QUE NON EXCLÚEN

Hai unha benaventuranza que boto en falta:
“benaventurados aqueles que son tan limpos,
tan sinxelos e boaxente,
que non preguntan quen é ese”.

É máis frecuente nos nosos lares,
nas nosas parcelas e comunidades,
facer distingos: “ese é, ese pensa”.
Onde falas, Xesús, no teu Evanxeo, de exclusión,
de privilexios adquiridos ou de exclusividade?

Señor Xesús, que a dureza do meu corazón
se torne abrazo, compaña e apoio
para quen fan deste mundo
unha terra de irmáns.
                                
   Pedro Fraile

24 sept. 2015

Mensaxe do Papa aos xoves en Cuba

21 de setembro de 2015

Papa Francisco con los jóvenes en Cuba

Vós estdes parados e eu estou sentado, que vergoña! pero saben por que sinto? porque tomei notas dalgunhas cousas que dixo o voso compañeiro e sobre estas quérolles falar. Unha palabra que caeu forte: soñar. Un escritor latinoamericano, dicía que as persoas temos dous ollos: un de carne e outro de vidro. Co ollo de carne vemos o que miramos. Co ollo de vidro vemos o que soñamos. Está lindo eh?

Na obxectividade da vida ten que entrar a capacidade de soñar e un mozo que non é capaz de soñar está clausurado en si mesmo. Está encerrado en si mesmo. Cada un ás veces soña cousas que nunca van suceder. Pero sóñaas, deséxaas, busca horizontes, ábrete, ábrete a cousas grandes. Non se se en Cuba se usa a palabra, pero os arxentinos dicimos: Non te engurres, eh? ábrete e soña, soña que o mundo contigo pode ser distinto. Soña que se ti pos o mellor de ti, vas axudar a que ese mundo sexa distinto.

Non vos esquezades. Soñade. Por aí váisevos a man e soñades demasiado e a vida córtavos o camiño, non importa, soñade e contade os vosos soños. Contade, falade das cousas grandes que desexades, porque canto máis grande é a capacidade de soñar e a vida déixate a metade de camiño, máis camiño percorriches. Así que primeiro soñar.

Ti dixeches unha frasecita, que eu tiña escrita na intervención del porque a subliñei e tomei algunha nota. "Que saibamos acoller e aceptar ao que pensa diferente". Realmente nós ás veces somos pechados. Metémonos no noso mundiño: ou este é como eu quero que sexa ou non. E fuches máis aló aínda: que non nos encerremos. Que non nos encerremos nos conventiños das ideoloxías ou nos conventiños das relixións, que podamos crecer ante os individualismos.

Cando unha relixión se volve conventiño perde o mellor que ten, perde a súa realidade de adorar a Deus, de crer en Deus. É un conventiño, é un conventiño de palabras, de oracións, de eu son bo, ti es malo, de prescricións morais e cando eu teño a miña ideoloxía, o meu modo de pensar e ti tes o teu, encérrome nese conventiño da ideoloxía.

Corazóns abertos, mentes abertas. Se ti pensas distinto que eu, por que non imos falar? Por que sempre nos tiramos a pedra sobre aquilo que nos separa, sobre aquilo no que somos distintos? Por que non nos damos a man naquilo que temos en común? Animarnos a falar do que temos en común e despois podemos falar das cousas que temos diferentes ou que pensamos, pero digo falar, non digo pelexarnos, non digo encerrarnos, non digo "conventiñear" como usaches ti a palabra (diríxese ao mozo que falou en representación dos demais). Pero iso soamente é posible cando un ten a capacidade de falar daquilo que teño en común co outro, daquilo para o que somos capaces de traballar xuntos.

En Bos Aires estaba nunha parroquia nova nunha zona moi, moi pobre. Estaban a construír uns salóns parroquiais un grupo de mozos da universidade e o párroco díxome por que non che vés un sábado e así chos presento, traballaban os sábados e os domingos na construción. Eran mozos e mozas da universidade... entón cheguei e vinos e foinos presentando. Este é o arquitecto, é xudeu, este é comunista, este é católico practicante... todos eran distintos, pero todos estaban a traballar en común polo ben común. Iso chámase amizade social, buscar o ben común.

A inimizade social destrúe e unha familia destrúese pola inimizade, un país destrúese pola inimizade, o mundo destrúese pola inimizade. E a inimizade máis grande é a guerra. E hoxe día vemos que o mundo se está destruíndo pola guerra, porque son incapaces de sentar e falar. Bo, negociemos, que cousas podemos facer en común? En que cousas non imos ceder? Pero non matemos máis xente. Cando hai división, hai morte. Hai morte na alma porque estamos a matar a capacidade de unir, estamos a matar a amizade social e iso é o que eu lles pido a vostedes hoxe, sexan capaces de crear a amizade social.

Despois saíu outra palabra que ti dixeches (novamente diríxese ao mozo que interveu antes que el): a palabra esperanza. Os mozos son a esperanza dun pobo, iso ouvímolo en todos lados, pero que é a esperanza? É ser optimista? Non! Optimismo é un estado de ánimo. Mañá érgueste con dor de fígado e non es optimista, ves todo negro. Ou sexa a esperanza é algo máis, a esperanza é sufrida, a esperanza sabe sufrir para levar adiante un proxecto, sabe sacrificarse... Ti es capaz de sacrificarte por un futuro? ou soamente queres vivir o presente e que se arranxen os que veñan?

A esperanza é fecunda, a esperanza dá vida. Ti es capaz de dar vida? ou vas ser un mozo ou moza espiritualmente estéril, sen capacidade de crear vida aos demais, sen capacidade de crear amizade social, sen capacidade de crear patria, sen capacidade de crear grandeza? A esperanza é fecunda.

A esperanza dáse no traballo e aquí quérome referir a un problema moi grave que se está vivindo en Europa. A cantidade de mozas que non teñen traballo. Hai países en Europa que mozos de 25 anos cara abaixo viven desocupados nunha porcentaxe do 40 por cento. Penso nun país. Outro país o 47 por cento, outro país o 50 por cento.

Evidentemente que un pobo que non se preocupa por dar traballo aos mozos; un pobo e cando digo pobo non digo gobernos, todo o pobo? a preocupación da xente, de que os nosos mozos non traballan, ese pobo non ten futuro. Os mozos entran a formar parte da cultura do descarte e todos sabemos que hoxe neste imperio do deus-diñeiro descártanse as cousas e descártanse as persoas.

Descártanse os mozos porque non llos quere ou porque llos mata antes de nacer. Descártanse os anciáns... estou a falar do mundo en xeral, descártanse os anciáns porque xa non producen. Nalgúns países hai lei de eutanasia pero en tantos outros hai unha eutanasia escondida, encuberta. Descártanse os mozos porque non lles dan traballo. Entón que queda a un mozo sen traballo?

Un país que non inventa, un pobo que non inventa posibilidades laborais para os seus mozos, a ese mozo queda ou as adiccións ou o suicidio ou irse por aí buscando exércitos de destrución para crear guerras. Esta cultura do descarte está a facernos mal a todos, quítanos a esperanza e é o que ti pediches para os mozos (diríxese ao mesmo mozo).

"Queremos esperanza", esperanza que sufrida, é traballadora, é fecunda, dános traballo e sálvanos da cultura do descarte e esta esperanza que é convocadora, convocadora de todos, porque un pobo que sabe autoconvocarse para mirar o futuro e construír a amizade social, como dixen, aínda que pense diferente, ese pobo ten esperanza.

E se eu me atopo cun mozo sen esperanza? por aí unha vez dixen xoves xubilados. Hai mozos que parece que se xubilan aos 22 anos. Son novos con tristeza existencial, son novos que apostaron a súa vida ao derrotismo básico, son novos que se lamentan, son novos que se foxen da vida.

O camiño da esperanza non é fácil e non se pode percorrer só. Hai un proverbio africano que di "se queres ir de présa, anda só, pero se queres chegar lonxe, anda acompañado". E eu a vós, mozos cubanos, aínda que pensedes diferente, aínda que teñades os vosos puntos de vista diferentes, quero que vaiades acompañados, xuntos buscando a esperanza, buscando o futuro e a nobreza da patria.

E así empezamos coa palabra soñar e quero terminar con outra palabra que ti dixeches (o mesmo mozo) e que eu a adoito usar bastante: "a cultura do encontro". Por favor, non nos "desencontremos" entre nós mesmos. Vaiamos acompañados, Un, atopados, aínda que pensemos distinto, aínda que sintamos distinto, pero hai algo que é superior a nós, é a grandeza do noso pobo, é a grandeza da nosa patria, é esa beleza, esa doce esperanza da patria á que temos que chegar. Moitas Grazas!

(O Papa antes de irse volve tomar o micro)

Ben, despídome desexándolles o mellor. Todo isto que vos dixen vos desexo. Vou rezar por vós. E pídovos que recedes por min. E se algún de vós non é crente e non pode rezar, porque non é crente, que polo menos me desexe cousas boas.

Que Deus vos bendiga, vos faga camiñar neste camiño de esperanza cara á cultura do encontro evitando eses conventiños dos cales falou o voso compañeiro.

E que Deus vos bendiga a todos.

23 sept. 2015

Ficha e Lectio - Domingo 26 Ordinario B


FICHA ADAPTADA DE: 




LECTIO:

DOMINGO XXVI T. O. 
(27 setembro 2015)

                     Nas lecturas da nosa celebración comunitaria de hoxe vese moi ben a relación que hai entre a primeira parte do evanxeo e a lectura do Antigo Testamento. Comentarei só algunhas cousas. Son mensaxes antigas, mais que non deixan de ter moita actualidade. Pois as cousas boas non perden valor co paso do tempo.
                     Ben. Cóntasenos no Libro dos Números do Antigo Testamento que Moisés tiña un grupo selecto de setenta anciáns. Eran anciáns, uns pola súa idade unida ó saber, outros érano non tanto pola súa idade canto pola súa sabedoría e bo xuízo. Moisés valíase deles para tomar certas decisións e dirixir así axeitadamente o pobo. Baixo a autoridade de Moisés estaba quen sería o seu sucesor e que de momento atendía sobre todo á defensa do pobo fronte a posibles agresións exteriores. Chamábase Xosué. Pois ben, cóntasenos que un par de persoas, que non pertencían estritamente ó Consello dos Anciáns, se puxeron pola súa conta a “profetizar”, é dicir, a animar relixiosamente o pobo. Poderíase pensar que operaban en certo modo algo así como “francotiradores”, naturalmente a favor do pobo e coas mellores intencións do mundo. Eles, pola súa parte, sabíanse movidos polo Espírito de Deus. E ben sabemos que o Espírito é xeneroso, amplo, infinito, super-infinito...
                     Mais no seo dunha sociedade fortemente xerarquizada como era aquela, a cousa resultaba algo estraña, e resulta que un rapaz vailles contar ós xefes, ós responsables xerárquicos, o que estaba a pasar. Xosué enrabéchase contra Eldad e Medad (así se chamaban os dous entusiastas animadores relixiosos) e ínstalle a Moisés a que os reduza de novo ó seu posto de simples subordinados. Pero Moisés tiña seguramente máis trato con Deus e máis experiencia da súa grandeza e amplitude de miras ca Xosué. Sabía que Deus non se esgota nunhas persoas concretas, nin nun grupo humano determinado. Sabía que Deus é infinitamente meirande có mundo e cá humanidade toda. Era consciente de que o seu Espírito enche a realidade toda e sopra como quere e cando quere a través de milleiros e milleiros de acontecementos e por medio das máis diversas persoas, por insignificantes que poidan parecer.
                     En consecuencia, Moisés non se deixa levar polo ímpeto xerárquico e excluínte de Xosué e respóndelle desta fermosa maneira: “¡Quen dera que todo o pobo do Señor fosen profetas, e que o Señor lles dese o seu espírito!”.
                     A verdade é que a min me parecería tamén moi ben que vós mesmos vos animásedes a imitar, algunha vez polo menos, ós voluntariosos Eldad e Medad na súa sinxeleza e afouteza, comunicándovos mutuamente as vosas experiencias relixiosas, os vosos desexos, a vosa concreta vivencia cristiá. Pois formarmos unha comunidade cristiá significa que somos un grupo humano de irmáns que nos sentimos movidos por unha común fe en Deus, Pai noso e de tódolos homes e mulleres do mundo, e en Xesús, fillo benquerido seu e irmán noso. Canto máis espírito fraternal e de mutua acollida e colaboración teñamos, tanto mellor.
                     Xa desde un punto de vista simplemente organizativo e de eficacia funcional, as cousas van normalmente mellor en calquera empresa humana canto máis implicación e corresponsabilidade exista. Lembro que, sendo eu aínda mozo, se me quedou moi gravada unha frase do sucesor na dirección dunha famosa Congregación Mariana de Cuba, que foi considerada como modélica naqueles tempos. O fundador desta Congregación denominada “Agrupación Católica Universitaria” era un xesuíta, que se chamaba Felipe Rey de Castro. Pois ben, trala súa morte repentina a mediados do século pasado, o seu sucesor contábame que o fundador desa Agrupación lle dixera unha vez, ante a complexidade das actividades que se desenvolvían nela, o seguinte: “Este tipo de obras ou se levan co dedo maimiño ou non hai maneira de levalas”. É dicir, hai que saber confiar nos demais e delegar responsabilidades e actividades noutros. Así a carga lévase mellor. E ben sabemos que Deus non escatima en espallar os seus dons, o seu Espírito, entre cantas e cantos estean dispostos a acollelos.
                     Moisés sentíase polo menos feliz, sendo como era aínda un personaxe do Antigo Testamento, coa axuda espontánea e entusiasta dos que semellaban ser simples e indisciplinados “francotiradores”.
                     En realidade, o exemplo de Moisés revive en certo modo en Xoán Bautista, cando tamén el se sentía feliz ó ver que Xesús, a quen el bautizara, era agora quen atraía as multitudes e ía formando e reunindo pola súa conta apóstolos e discípulos. “Cómpre –non tiña reparo en proclamar o Bautista- que el medre e que eu diminúa”.
                     Se Moisés ou Xoán Bautista tiñan esta amplitude de miras, esta conciencia da grandeza do Deus que se comunica a cantos queren acollelo, en Xesús esta actitude era naturalmente fonda e plena. Pois Xesús, como fillo benquerido, posúe experiencia directa e íntima, non limitada ou recortada, da grandeza de Deus Pai. El sabe da súa infinita bondade e xenerosidade, que se quere comunicar a tódalas persoas por medio precisamente da persoa de Xesús, manifestación última e definitiva de Deus Pai ó mundo.    
                     Por todo isto, podemos entender ben a reacción de Xesús ante o que Xoán lle comunica de que hai alguén que profetiza e que bota demos no nome de Xesús sen que pertenza ó grupo dos seus apóstolos e discípulos e, polo tanto, segundo pensa o mesmo Xoán, sen ter dereito a facelo. Con este modo de pensar e de proceder resulta ser de feito Xoán, nesta ocasión polo menos, continuador da incorrecta actitude de Xosué no Antigo Testamento. Así, pois, como Moisés non conxeniara coa actitude de quen sería o seu sucesor como guieiro do pobo de Israel, así tampouco podía aprobar Xesús o celo excluínte de Xoán. As palabras coas que corrixe Xesús a Xoán reafirman en realidade a maneira de ver as cousas, ampla e xenerosa, de Moisés. Pois Xesús replicaralle claramente a Xoán: “O que non está contra nós, está connosco”.
                     Para rematar, unha breve alusión aínda ó P. Seixas no centenario do seu nacemento que estamos este ano a celebrar. Moito dese espírito amplo e xeneroso de Xesús alentaba tamén nel cando dicía aquelas palabras que poden servir como resumo do seu modo de pensar e de actuar aquí en Vigo, mais tamén antes noutros lugares onde estivo: “Este é o meu programa: para min todos son irmáns, de calquera relixión, raza ou posición económica”. É a frase que figura, desde hai preto de nove anos, na estela de pedra que se ergue en honor seu na rúa “Padre Seixas” de aquí de Vigo. Como vedes, un sinxelo e clarividente programa, verdadeiramente cristián, tamén para todos e cada un de nós.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS:

Dirixímoslle a Deus Pai a nosa oración comunitaria, dicindo: Escóitanos, Pai. 
TODOS:   ESCÓITANOS, PAI.
- Fai, Pai, que todos aprendamos a vivir sen medo e sen complexos no medio dun           mundo plural en crenzas e visións, ledos e agradecidos por coñecer e seguir a Xesús. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
- Libera, Pai, a Igrexa do teu fillo Xesús de todo espírito sectario para que sexamos         membros acolledores e abertos a todos, como o foi Xesús. 
TODOS:  ESCÓITANOS, PAI.
- Vivifica, Pai, no mundo o espírito profético que habita na palabra de Xesús e que nos   fala do Reino da verdade, da xustiza, da esperanza e do amor. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo, Señor noso. AMÉN.

                                                                      


                        Manuel Cabada Castro