31 dic. 2017

1 de xaneiro - Santa María, Nai de Deus


 

PRIMEIRA Num 6, 22-27
Invocarán o meu nome a prol dos fillos de Israel e Eu bendicireinos
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DOS NÚMEROS

 22O Señor faloulle a Moisés: 23-"Dilles a Aharón e a seus fillos: desta maneira habedes de bendici-los fillos de Israel: 24Que o Señor te bendiga e te garde. 25Que o Señor faga brillar sobre ti o seu rostro e se compadeza de ti. 26Que o Señor che mostre o seu rostro e che conceda a paz. 27Eles invocarán así o meu nome en favor dos fillos de Israel e eu bendicireinos".



SALMO RESP. Sal 66, 2-3. 5. 6 e 8
R/ (2a): Deus se apiade de nós e nos bendiga

 2Deus se apiade de nós e nos bendiga,
móstreno-la luz da súa presencia.
3Que se coñezan na terra os seus camiños
e en tódolos pobos a súa salvación.

 5Alégrense e canten as nacións,
porque ti gobérna-los pobos rectamente
e guías na terra as nacións.

 6Lóuvente, Deus, os pobos,
lóuvente os pobos todos.
8Que Deus nos bendiga e que o teman
os confíns todos do mundo.



SEGUNDA Gal 4, 4-7
Deus mandóuno-lo seu Fillo, nacido de muller
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE S.PAULO APÓSTOLO ÓS GÁLATAS

 Irmáns e irmás:

4Así que chegou a plenitude dos tempos, Deus mandóuno-lo seu Fillo, nacido de muller e suxeito á Lei, 5para rescata-los que estabamos baixo a Lei e para que recibisémo-la profillación. 6A proba de que sodes fillos del é que Deus mandou ós vosos corazóns o Espírito do seu Fillo que exclama ¡Abbá! (que quere dicir ¡meu Pai! ). 7Polo tanto, ti xa non es escravo, senón fillo. E, por seres fillo, tamén, gracias a Deus, es herdeiro.

  

ALELUIA Hebr 1, 1-2:
En moitas ocasións Deus faloulles noutro tempo ós nosos pais por medio dos profetas,
ultimamente falounos por medio do Fillo



EVANXEO Lc 2, 16-21
Encontraron a María e a Xosé e ó neno. E despois de oito días puxéronlle de nome Xesús.
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS

16Foron os pastores a correr ata Belén e atoparon a María e mais a Xosé, e á criatura deitada na manxadoira. 17O que o viron, contaron todo o que lles dixeran do meniño, 18deixando pasmados a cantos escoitaban o que tal dicían os pastores. 19María, pola súa parte, conservaba todas estas cousas no seu corazón. 20Os pastores voltaron, glorificando e louvando a Deus por canto viran e oíran, tal como lles fora anunciado.

21Os oito días tocaba circuncida-lo neno e puxéronlle de nome Xesús, tal como o chamara o anxo antes da súa concepción. 



Domingo Sagrada Familia


 



PRIMEIRA Sir 3, 3-7. 14-17a (gr. 2-6. 12-14)
Quen teme ó Señor honra ós pais
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DO ECLESIÁSTICO

 2O Señor honrou ó pai máis cós fillos
e afincou o dereito da nai sobre o dos nenos.
3Quen honra a seu pai redime as culpas.
4Quen enxalza a súa nai é coma quen atesoura.
5Quen honra a seu pai gozará dos fillos

e cando vaia pregar será atendido.
6O que respecta ó pai terá vida longa
e quen obedece ó Señor daralle consolo a súa nai

12Meu fillo, persevera no honrar a teu pai,
non o desatendas nos días da túa vida.
13Aínda que perda o xuízo, tenlle miramento
e non o aldraxes todo o tempo que viva.
14O ben que se lle faga a un pai non será borrado,
hache valer coma compensación do pecado;

 

SALMO RESP. Sal 127, 1-2. 3. 4-5.
R/ (cf 1): Ditosos os que temen ó Señor
e van polos seus camiños.

Ditosos os que temen ó Señor
e van polos seus camiños.
2Cando comes do froito das túas mans,
ditoso ti e afortunado.

 3A túa muller é coma parra fecunda
no medio da túa casa.
Os teus fillos coma gromos de oliveira
arredor da túa mesa.

 4Así é bendito
quen teme ó Señor.
5Bendígate o Señor desde Sión,
que vexas na prosperidade a Xerusalén
tódolos días da túa vida,


  
SEGUNDA Col 3, 12-21
Vida familiar na presencia do Señor
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE SAN PAULO APÓSTOLO ÓS COLOSENSES

 Irmáns e rmás:

Coma elixidos de Deus, santos e benqueridos, revestídevos de sentimentos de
misericordia, de bondade, de humildade, de sinxeleza, de tolerancia. 13Aturádevos uns
ós outros e perdoádevos, cando un teña queixa doutro; coma o Señor vos perdoou,
perdoádevos tamén vós. 14E, por riba de todo isto, cinguídevos co amor, que é o lazo
que todo o une e leva a perfección. 15Que a paz de Cristo goberne os vosos corazóns, xa
que a ela vos chamaron coma membros dun mesmo corpo. Sede tamén agradecidos.

16Que a palabra de Cristo habite en vós con toda a súa riqueza. Ensinádevos e
alentádevos uns a outros o mellor que saibades. Co corazón cheo de agradecemento
cantádelle a Deus salmos, himnos e cántigas inspiradas. 17E todo canto fagades, de
palabra ou de obra, facédeo para honra de Xesús, o Señor, dándolle gracias a Deus Pai
por medio del.

18Mulleres, sede dóciles ós vosos homes coma lle acae a unha muller cristiá. 19Homes,
amade as vosas mulleres e non sexades ríspidos con elas.

20Fillos, sede ben guiados en todo cos vosos pais, que isto é cousa agradable ó Señor.
21Pais non asoballéde-los vosos fillos, para que non saian coitados.

 

ALELUIA Col 3, 15a. 16a
Que a paz de Cristo reine nos vosos corazóns;
que a palabra de Cristo habite abondosamente en vós



 Lc 2, 22-40 (longo)
 O neno medraba, cheo de sabedoría
 PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS

 22Cando chegou o tempo da purificación, conforme a Lei de Moisés, levaron Xesús a
Xerusalén, para llo presentaren ó Señor 23(pois así está escrito na Lei do Señor: Todo
varón primoxénito consagraredes ó Señor), 24e tamén para faceren unha ofrenda ,
conforme se di na Lei do Señor: Un par de rulas ou dous pombiños.

25Vivía nese tempo en Xerusalén un home xusto e piadoso, chamado Simeón, que
agardaba a restauración de Israel. O Espírito Santo, que estaba con el, 26tíñalle
prometido que non había morrer sen ve-lo Unxido do Señor.

27Movido polo Espírito, foi ó templo, e, cando entraban os pais do neno Xesús para
cumpriren o mandado pola Lei do Señor, 28el, colléndoo nos brazos, louvou a Deus
dicindo:

29-Agora podes, Señor, segundo a túa promesa,
despedir en paz o teu servo,
30porque xa os meus ollos viron o teu Salvador,
31o que preparaches para tódolos pobos:
32luz de revelación para os xentís
e gloria do teu pobo Israel.

33O pai e maila nai do neno ficaron abraiados polo que tal dicía do neno.
34Bendiciunos Simeón e díxolle a María, a nai:
-Mira, este está disposto para caída ou soerguemento de moitos en Israel, para ser
bandeira de discusión; 35e a ti mesma unha espada hache atravesa-la alma: así ficarán
descubertas as cavilacións de moitos corazóns.

36Había tamén unha profetisa moi vella chamada Ana, filla de Penuel, da tribo de Axer,
que vivira sete anos co seu marido desde que casara, 37e logo como viúva ata os oitenta
e catro. Non se apartaba do templo nin de noite nin de día, servindo a Deus con xexún e
oracións. 38Presen-tándose naquel intre no templo, glorificaba a Deus e falaba do neno
a tódolos que esperaban a redención de Xerusalén.

39Cando remataron todo o ordenado pola Lei do Señor, volveron para Galilea, á vila de
Nazaret. 40O neno ía medrando lanzal, forte e intelixente; e a gracia de Deus estaba con
el.


Ou máis breve: 22. 39-40

22Cando chegou o tempo da purificación, conforme a Lei de Moisés, levaron Xesús a
Xerusalén, para llo presentaren ó Señor

39Cando remataron todo o ordenado pola Lei do Señor, volveron para Galilea, á vila de
Nazaret. 40O neno ía medrando lanzal, forte e intelixente; e a gracia de Deus estaba con
el. 



27 dic. 2017

BO NADAL...con retraso

Mírase que a vida pide unha renovación 
e ao bloge un respiriño...
tiven problemas serios coa tecnoloxía 
e non foi posible felicitarvos antes...
como eu son así, 
aproveitei para darlle un pulo 
ao blogue de panxoliñas, 
o novo, xa sabedes...



Que as manciñas do Neno 
vos arrodeen todo este ano,
bendito Deus que chegou a nós 
e quedou nos corazóns para sempre...



Cos meus mellores desexos...





Domingo 4 de Advento B



Primeira Lectura         2 Sam 7, 1-5. 8b-12. 14a. 16
O reino de David permanecerá para sempre diante do Señor
LECTURA DO SEGUNDO LIBRO DE SAMUEL

Despois que o rei David se instalara na súa casa e que o Señor lle dera a paz cos seus inimigos do arredor, díxolle o rei ao profeta Natán:
‑ "Repara que eu estou habitando nunha casa de cedro, mentres a arca do Señor habita nunha tenda".
Natán respondeulle ao rei:
‑ "Todo o que tes no corazón, anda e faino, pois o Señor está contigo".
Pero, aquela mesma noite, veulle a Natán esta palabra do Señor:
"Vai e dille ao meu servo David: Isto di o Señor: Vasme edificar ti unha casa para que eu habite nela?
Eu saqueite dos pasteiros, de detrás dos rabaños, para que foses o xefe do meu pobo Israel; estiven contigo en todo o que emprendiches e arredei os teus inimigos diante de ti. Eu dareiche un nome tan sonado coma o nome dos grandes da terra.
Eu vou destinar un lugar para o meu pobo Israel e vou plantalo alí, para que viva nel sen sobresaltos, sen que os fillos da iniquidade volvan asoballalo, como noutrora, no tempo en que puxen xuíces sobre o meu pobo Israel. Eu dareiche a paz cos teus inimigos todos e, ademais, o Señor anúnciache que el che dará unha dinastía.
Cando se cumpran os teus días e vaias durmir con teus pais, eu establecerei despois de ti un teu descendente, nado das túas entrañas, e farei firme o seu reino. Eu serei para el un pai e el será para min un fillo.
A túa familia e o teu reino permanecerán na miña presenza para sempre, o teu trono manterase firme eternamente".

        Palabra do Señor                             R/ Grazas a Deus
                                                                                                                                            

SALMO RESPONSORIAL           Sal  88, 2-3. 4-5. 27 e 29
 R/. (cf. 2a): Cantarei eternamente a misericordia do Señor.

Quero cantar por sempre o amor do Señor,
pregoar polas xeracións a súa fidelidade:
"Penso que o teu amor está fundado co mundo,
a túa fidelidade asentada cos ceos".

Co meu elixido asino unha alianza,
ó meu servo David fágolle un xuramento:
"Afincarei a túa liñaxe para sempre,
construireiche un trono duradeiro".

El dirame: "Ti es meu pai,
meu Deus, rocha da miña salvación.
Gardareille o meu amor eternamente
e a miña alianza con el será leal.


Segunda Lectura             Rm 16, 25-27
O misterio escondido desde sempre, agora manifestouse
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS  ROMANOS

Irmáns:
A aquel que é potente para vos afiunzar no meu Evanxeo e no anuncio de Xesús Cristo, conforme a revelación do misterio escondido durante tempos eternos, pero manifestado agora polas Escrituras proféticas, e por disposición do Deus eterno dado a coñecer a todas as nacións para as levar á obediencia da fe, a Deus, o único sabio, por medio de Xesús Cristo, sexa a gloria para sempre. Amén.

        Palabra do Señor                             R/ Grazas a Deus



ALELUIA     Lc 1, 38 
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Velaquí a escrava do Señor,
cúmprase en min o que dixeches.
Aleluia.


Evanxeo              Lc 1, 26-38
Velaí que vas concibir no teu ventre e dar a luz un fillo
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS

Naquel tempo, Deus mandou o anxo Gabriel a unha cidade de Galilea, chamada Nazaret, onda unha virxe prometida a un home da casa de David, que se chamaba Xosé. O nome da virxe era María.
O anxo entrou onde estaba ela, e díxolle:
‑ Alégrate, chea de graza , o Señor está contigo.
Ela turbouse con estas palabras e cavilaba no que podería significar o saúdo aquel. Díxolle entón o anxo:
‑ Non teñas medo, María, porque acadaches graza  ante Deus. Velaí que vas concibir no teu ventre e dar á luz un fillo, ao que lle poñerás de nome Xesús. El será grande e chamarase Fillo do Altísimo, e o Señor Deus daralle o trono de David, seu pai; reinará por sempre na casa de Xacob, e o seu reinado non terá fin.
Díxolle María ao anxo:
‑ Como vai acontecer iso, pois eu non coñezo varón?
O anxo respondeulle:
‑ O Espírito Santo ha de baixar sobre ti, e o poder do Altísimo hate de cubrir coa súa sombra; por iso o que vai nacer de ti será santo e chamarase Fillo de Deus. Aí tes a túa curmá Isabel, que concibiu un fillo na súa vellez, e xa está de seis meses a que chamaban estéril, que para Deus non hai imposibles.
Entón María dixo:
‑ Velaquí a escrava do Señor, cúmprase en min o que dixe­ches.
E o anxo marchou de onda ela.
                                                                                                                                            
     Palabra do Señor                                               R/. Loámoste, Cristo



ENTRADA: 
LECTURAS: 
OFERTORIO: 
COMUÑÓN: 

22 dic. 2017

CONTO DE NADAL 2

 O OBRADOIRO DO CARPINTEIRO

     Hai moito tempo, nunha aldeíña había un obradoiro de carpinteiro. Un día, durante a ausencia do dono, todas as súas ferramentas de traballo, celebraron un gran consello. A reunión foi longa e animada... Tratábase de excluír da distinguida comunidade das ferramentas a un certo número dos seus membros. 

Un tomou a palabra e dixo:
-Non podemos ter entre nós ao irmán cepillo: ten un carácter cortante e puntilloso, que pelexa e rebaixa todo o que pilla.
-O irmán martelo -protestou outro- ten un temperamento forte e violento. Eu diría que é un machacón. O seu modo de golpear constantemente é irritante e pon dos nervios a todos. Expulsémoslle!
Outro interveu para dicir:
-Temos que expulsar á nosa irmá a serra porque morde e fai chiar os dentes. Ten o carácter máis mordaz e desagradable de toda a terra.
-E os cravos? -dixo outro- Pódese vivir con xente tan punzante, tan ferinte?, que se vaian! E tamén que se vaian con eles a lima e a escofina, Vivir con eles é un rozamento continuo. E botemos tamén á lixa cuxa única razón de existir parece ser a de rabuñar ao próximo.

   Así discutían e discutían, cada vez con maior animosidade as ferramentas. Falaban todas á vez. O martelo quería expulsar á lima e ao cepillo; estes á súa vez esixían a expulsión dos cravos e o martelo e así sucesivamente. Ao final, todos expulsaran a todos.

     A reunión foi bruscamente interrompida pola chegada do carpinteiro. Todas as ferramentas calaron cando o viron achegarse ao banco de traballo. 
   O home tomou unha táboa e a serró coa serra mordaz. Cepillouna co cepillo que rebaixa e iguala todo o que toca. A irmá machada que fere con crueldade, a escofina coa súa lingua áspera, a irmá lixa que rabuña e raspa entraron en acción inmediatamente.
   O carpinteiro tomou despois aos irmáns cravos, co seu carácter punzante e ao martelo que golpea e machuca. Serviuse de todas estas ferramentas de mal carácter para fabricar un berce, un fermosísimo berce que habería de acoller a un neno que estaba a piques de nacer...


Ficha e Lectio - Domingo 4 de Advento B

FICHAS ANTERIORES:

FICHAS DE 
CATEQUESIS DE GALICIA:



LECTIO:

DOMINGO IV DE ADVENTO 
(Ciclo B: 24 de decembro de 2017)

       Hoxe podemos ser algo máis breves ca outras veces. E por dúas razóns distintas.
       A primeira, aínda que poida semellar algo simple, é porque se dá a circunstancia de que o texto do evanxeo de hoxe é o mesmo có da festa da Inmaculada Concepción que celebramos hai só poucos días, o día 8 deste mes de Nadal. Comentámolo xa entón e cómpre non volver tan axiña sobre o mesmo, deixando que a semente da palabra caída en terra nese día continúe tranquilamente o seu proceso.
       A segunda razón é semellante. Porque resulta que o 4º domingo de Advento que hoxe estamos aquí a celebrar cadra moi próximo (o máis próximo posible) á festividade do Nadal do Señor, que é xa mañá.  Por iso esperamos celebrar xa hoxe tamén coas nosas familias o tradicional e entrañábel encontro de Noite Boa. Un encontro no que conflúen tamén moitas saudades e lembranzas. Festa ou reunión familiar, presidida polas imaxes populares e tradicionais do nacemento do Neno Xesús, dos pastores, etc. ou pola árbore do Nadal.
       É a festa na que a Palabra con maiúscula e tamén con minúscula teñen o seu verdadeiro lugar. Falaremos e compartiremos amizade e fraternidade á beira de quen é a Palabra feita carne, a Palabra con maiúscula. Pois, como nos di o evanxelista Xoán, “a Palabra fíxose carne e puxo a súa tenda entre nós”.
       Ante a presenza desta Palabra con maiúscula sobran case outras palabras menores, con minúscula, aínda que sexan coa loábel intención de falaren sobre ela. Polo tanto podemos dicir que sobran tamén en certo modo estas palabras miñas. Así como ante a presenza do sol, polo día, as estrelas se retiran modestamente da escena, así tamén tódalas pobres palabras nosas deberán desaparecer ante quen é a Palabra. Ante esa Palabra humano-divina coa que Deus fala ó mundo e á que lle damos o nome de Xesús. Unha palabra que lles fala ós grandes (pensemos nos que chamamos os Reis Magos), pero de maneira especial ós pequenos, representados popularmente non só naturalmente por María e Xosé, senón tamén polos pastores, é dicir, polos sinxelos e humildes, tranquilamente achegados á terra nai.
       Son estes días, os que preceden ó nacemento do Señor da Noite Boa, un tempo no que non nos deberiamos deixar abouxar por tanto ruído ou balbordo que nos chega desde tantos sitios: propagandas, anuncios, entretementos ou diversións... Porque é posíbel que todo iso non nos deixe oír nidia a Palabra que vén de arriba, mais que aparece aquí abaixo, na terra. Palabra tenra e balbucinte, mellor dito, Palabra que nin sequera sabe falar cos seus pequerrechos beizos. Porque é unha Palabra in-fante, é dicir, que non fala. A Palabra é un Neno que acaba de nacer, mais que está aí de feito realizando un potente e programático discurso coa súa soa presenza. Unha presenza tan desconcertante como ben clariña. Deus fala dende a febleza, dende a proximidade, dende o silencio da noite. Por iso, para oílo e velo ben, temos que achegarnos moi preto del.
       As noites son boas para pensar, para meditar, para lles dar voltas ás cousas, para falar con sinceridade e amor coas persoas, tamén para escoitar a Deus... Seguramente iso é así porque a Noite Boa é a Nai de tódalas noites. Da bondade da Noite Boa participan tódalas nosas noites. Desa Noite Boa na que María, despois de concibir  no seu seo o desexado de tódalas nacións, nolo deu a luz para a nosa alegría e felicidade. Tamén nós deberiamos aprender desta Nai de Deus a sabermos concibir e amar a Deus nos nosos corazóns e ofrecerllo, coas nosas palabras e as nosas boas obras, ó mundo. Como María na Noite Boa. Pois o mundo precisa disto.
       Na primeira Lectura de hoxe dísenos que o rei David tivo unha feliz idea. El vivía, para entendérmonos, nun bo chalé, nunha “casa de cedro” (que non estaría nada mal) e parecíalle que non estaba ben que o Señor, que se facía presente na Arca da Alianza, non tivese como casa máis ca unha pobre tenda. Tampouco ó profeta Natán, ó que David lle comunicou tan xenerosa idea, lle parecía mal en principio o proxecto do rei para a Arca da Alianza. Mais de noite (unha vez máis nunha noite “boa”) o profeta cambiou de idea. E Natán faloulle ó rei David dun futuro Reino, despois do seu, no que un descendente seu reinaría para sempre. Ese futuro rei sería Xesús, que tampouco tería casa para nacer, nin de cedro nin doutra cousa. Iso si, tería un colo quente e cheo de agarimos dunha muller que o querería e amaría como ningunha outra muller o sabería facer.
       A Noite Boa, co Neno Xesús, con María, con Xosé, cos mansos e humildes animais que lles fan tamén compaña e lles dan calor, é un modelo perpetuo de como se pode sentir felicidade aínda que se viva en épocas de carencias e de crises.
       Do que, en calquera caso, non podemos prescindir é do amor: de sentírmonos queridos e de ofrecermos pola nosa parte axuda e amor a cantos non se senten queridos nin respectados na súa inalienábel dignidade de fillos de Deus e irmáns nosos. Feliz NOITE BOA!!

CREDO

   ORACIÓN DOS FIEIS

            Unimos as nosas oracións neste último domingo de Advento (e véspera xa de Nadal) para lle pedir a Deus Pai que nos aprenda a recoñecer en Xesús a derradeira e definitiva Palabra que el amorosamente dirixe á humanidade toda, dicindo: Escóitanos, Pai. 
Todos: Escóitanos, Pai.

            - Dános, Pai, luz para sabermos ver no teu fillo Xesús o amor que ti mesmo ofreces a todos. 
Todos: Escóitanos, Pai.
            - Concédenos, Pai, a túa graza para podermos descubrir en tódolos necesitados do mundo a imaxe viva do teu fillo Xesús, que neles se fixo próximo a todos nós. 
Todos: Escóitanos, Pai.
            - Fai, Pai, que celebremos hoxe a Noite Boa co desexo de que tódalas familias do mundo poidan experimentar o espírito de amor, comprensión e mutua solidariedade que ti nos manifestas no nacemento do teu fillo Xesús. 
Todos: Escóitanos, Pai.

            PEDÍMOSCHO, PAI, POR XESÚS CRISTO, FILLO TEU E SEÑOR NOSO. AMÉN.


Manuel Cabada Castro



VER MÁIS:

Alegrareime con grande gozo no Señor - Is 61, 1-2a. 10-11

Domingo 3 de Advento - ciclo B



PARA CAMIÑAR 
NA LEDICIA DO ADVENTO

Se falas por teléfono, faino con alegría.
Quen está no outro lado da tiña descubrirá a alegría da fe.
Se tes que corrixir a alguén, faino con alegría.

Conséguese máis con mel que con fel.
No teu traballo, procura poñer o esforzo do sorriso.
Quen te vexa descubrirá que a ledicia de Deus vai contigo.
Na dificultade e no sufrimento, non perdas nunca a esperanza.

Leva ilusión e agarimo alí onde hai dor.
Inda que por dentro chores, leva sempre un bo xesto no teu rostro.
Hai xente que ante as bágoas dos outros é capaz de achegarse;
pero outra xente, pola contra, rise delas.

Non axudemos a que fagan menos de nós!
A alegría debe ser a linguaxe normal e habitual dos cristiáns.
Xesús, en tódalas circunstancias, buscou o ben dos demais.
O Advento afina as cordas da alma.

Prepárate coa Palabra de Deus, coa oración comunitaria do domingo,
co sacramento da misericordia que Deus pon ao noso dispor,
e... por dentro sentirás a harmonía que Deus pon no teu corazón.


(A partir dun texto de Cáritas, ADVENTO 2014 p. 75 )


17 dic. 2017

Gardade a vosa vida, o voso espírito, o voso corpo para a chegada do Señor - 1 Tes 5, 16-24

Domingo 3 de Advento - ciclo B



ESTE É 
O TEMPO DA ESPERA

Este é o tempo da espera, do anhelo e a ilusión.
É un tempo de ollos abertos,
de miradas longas como o horizonte
e de pasos lixeiros por outeiros e vales.
É o tempo das salas de espera,
dos soños bos que soñamos
e dos embarazos de vida.

É tempo de anuncios, pregoes e sobresaltos
de vixías, sentinelas e carteiros,
de trobadores e profetas.
É tempo de luces e coroas,
de portas e fiestras entreabertas,
de murmurios, vieiros e pateiras.

É tempo de pobres e emigrantes,
de cadeas e cárceres rotos
e de follas con boas noticias.
É tempo de Isaías e Xoán Bautista,
de María e de Xosé, quitando pantasmas,
embarcado na aventura
e pasando as noites en claro.

EDV






16 dic. 2017

Domingo 3 de Advento - ciclo B


 PRIMEIRA Is 61, 1-2a. 10-11
Alegrareime con grande gozo no Señor
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE ISAÍAS


61 1O Espírito do Señor, Deus, está sobre min,
porque o Señor me unxiu.

Mándame anuncia-la boa nova ós pobres,
cura-los de corazón destrozado,
proclamarlles ós cativos a liberdade
e ós presos que abran os ollos,
2para proclamar un ano de gracia do Señor

10Exultarei ledicioso polo Señor,
e a miña alma brincará de xúbilo polo meu Deus,
xa que me fixo vestir roupas da salvación
e envolveume co manto da xustiza,
coma o noivo que veste solemnemente o turbante,
e coma a noiva que se adorna coas súas xoias.

11Pois, como a terra fai saí-los seus gromos,
e como un horto fai brota-las súas sementeiras,
así o Señor Iavé fará brota-la xustiza,
e a louvanza ante tódolos pobos.



SALMO RESP. Lc 1, 46-48. 49-50. 53-54
R/ (Is 61, 10b): A miña alma exultará no Señor, meu Deus


46Entón María exclamou:
A miña alma proclama a grandeza do Señor,
47e alégrase o meu espírito en Deus, o meu Salvador,
48porque reparou na súa humilde escraviña.
Velaí: desde agora
tódalas xeracións me van felicitar.

 49¡Marabillas o Poderoso fixo en min!
O seu nome é Santo;
50a súa misericordia chega xeración tras xeración
a tódolos que o temen.

53ós famentos éncheos de bens,
e ós ricos despídeos baleiros.
54Ampara a Israel, o seu Servidor,
lembrándose da súa misericordia,


 SEGUNDA 1 Tes 5, 16-24
Gardade a vosa vida, o voso espírito, o voso corpo para a chegada do Señor
 PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PRIMEIRA CARTA DE SAN PAULO APÓSTOLO ÓS TESALONICENSES

 Irmáns e irmás:

16Estade sempre alegres. 17Orade constantemente. 18Dade gracias en tódalas ocasións:
que isto é o que Deus quere de vós coma cristiáns. 19Non apaguéde-lo Espírito; 20non
desprecéde-las palabras inspiradas. 21Exami-nádeo todo e agarrádevos ó que é bo.
22Arre-dade de toda especie de mal.

23Que o Deus da paz vos santifique totalmente: que todo o voso ser -espírito, alma e
corpo- se conserve indemne na Parusía do noso Señor Xesús Cristo. 24Pois o que vos
chama é fiel, e hao facer.





ALELUIA Coma no n. 7

 

EVANXEO Xn 1, 6-8. 19-28
No medio de vós está aquel a quen non coñecedes
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

 6Houbo un home
mandado por Deus:
o seu nome era Xoán.

7Este veu de testemuña
para dar testemuño da luz,
para que todos cresen por el.
8Non era el a luz,
senón que veu para dar testemuño da luz.

19E este é o testemuño de Xoán cando os xudeus lle mandaron de Xerusalén sacerdotes
e levitas onda el, para lle preguntar:
-¿Ti quen es?

20El declarou e non negou. Declarou:
-Eu non son o Cristo.

21Preguntáronlle:
-Entón ¿quen es ti? ¿Es Elías?

Contestou:
-Non son.

-¿E-lo profeta?

Respondeu:
-Non.

22Daquela dixéronlle:
-¿E, logo, quen es? Para que lles poidamos dar unha resposta ós que nos mandaron.
¿Que dis de ti mesmo?

23El dicía:
-Eu son a voz do que clama no deserto, "endereitade o camiño do Señor" (como
escribira o profeta Isaías).

24Algúns dos mandados eran fariseos 25e preguntáronlle:
-Entón ¿por que bautizas, se non es ti o Cristo nin Elías nin o profeta?

26Xoán respondeulles:
-Eu bautizo con auga; mais entre vós está quen vós non coñecedes; 27o que vén detrás
miña e eu non son merecente de lle desata-lo amalló da sandalia.

28Todo isto pasou en Betania, pola outra banda do Xordán, onde estaba Xoán

bautizando.

Palabra do Señor                            T/ Loámoste, Cristo




o   ENTRADA: 

o   LECTURAS: 

o   OFERTORIO: 

o   COMUÑÓN: 

15 dic. 2017

Ficha e Lectio - Domingo 3 de Advento B

FICHAS ANTERIORES:

DEBUXOS DE:

FICHAS DE CATEQUESIS DE GALICIA:


LECTIO: 

DOMINGO III DE ADVENTO 
(Ciclo B: 17. XII. 2017)

   O próximo domingo é xa o último domingo de Advento, antes da festa do Nadal e Xoán Bautista segue hoxe tamén a prepararnos para o encontro co Señor do Nadal.
   Viamos estes días pasados que os profetas eran os que removían as inercias e pasividades de crentes e non crentes. O evanxeo de Xoán alude hoxe ós representantes da que poderiamos chamar, para entendérmonos, a igrexa xerárquica daquel entón: os sacerdotes e levitas do xudaísmo. Se ve que eles estaban preocupados, se cadra tamén un pouco molestos, polo feito de que algunhas persoas, non pertencentes ó estamento oficial e dirixente do xudaísmo, semellasen interferir dalgunha maneira nas súas funcións. Entre elas Xoán Bautista era sen dúbida o máis importante. O Bautista non exercía funcións relacionadas co culto do templo, non era sacerdote nin levita. E, a pesar diso, predicaba ó pobo, movía a xente a se arrepentiren e bautizaba os que se achegaban a el coa auga do Xordán, anunciándolles a próxima chegada do Mesías.
   Desde logo non deixa de ser curioso e tamén algo desconcertante o feito de que Deus Pai, o Pai do noso Señor Xesús Cristo e Pai noso, utilizase para preparar a chegada do seu Fillo onda nós, utilizase –digo- a persoas que estaban máis ben á marxe dos que poderiamos chamar os seus representantes “oficiais”. Porque Xoán Bautista vivía no deserto e de forma distinta e tamén bastante distante dos considerados oficialmente relixiosos. Unha vez máis, amósase Deus tamén aquí sorprendente. El é meirande cás redes e conceptos cos que inutilmente queremos entendelo ou comprendelo de modo conceptual.
   Ante o estraño caso do Bautista, ós sacerdotes e levitas do xudaísmo semella que non lles quedaba outra opción que intentar controlar as cousas e, en primeiro lugar, mandar intermediarios para se informaren exactamente sobre quen era el e que era o que facía. “Os xudeus mandaron de Xerusalén –dísenos no texto de Xoán- sacerdotes e levitas onda el”, onda o Bautista, para lle facer unha serie de preguntas.
   E resulta que Xoán Bautista -contra o que eles podían sospeitar- lles responde, con toda claridade e humildade, que el non é nin o gran profeta Elías que volvera á vida, nin o Cristo-Mesías, nin posúe estritamente a categoría de “profeta”.
   O Bautista era, si, tal como se nos di, “testemuña da luz”. Como de noite a lúa é testemuña do sol que está sempre a vir e que se reflicte nela. A lúa non é a “luz”. A lúa non é o “sol”. Mais esa lúa chea, que podemos contemplar tan ben nalgunhas noites, podería dicir de si mesma, coma o Bautista, que é testemuña do sol. Porque do sol recibe a lúa a súa luz e, co seu resplandor, por limitado que sexa, anuncia que o sol está oculto mais existe e vai nacer axiña co abrente do próximo día.
   A humildade do Bautista é a humildade da lúa, que sabe ben que, se pode iluminar, ese poder non é seu. Ela non fai máis que actuar como voceiro ou reflexo do sol. Ela, a lúa, prepáranos para podermos recibir o sol. Ese sol, cara ó que non poderemos ollar directamente, porque nos quedariamos cegos, mais que nos posibilitará camiñar sen tropezos, con seguridade, de maneira libre e alegre e creando sempre novos horizontes. O sol é, desde logo, un símil moi axeitado do que Deus é. Coa súa luz, que procede del mesmo, posibilita a vida, a calor e a capacidade de saber onde estamos e onde imos.
Pero en todo isto coido que hai algo moi importante e que está en relación tamén co texto do evanxeo de hoxe. Vou ver se me aclaro.
   O Bautista di de si mesmo que é “testemuña da luz”. El anuncia e fai presente, á súa maneira, a luz que só pode proceder de Deus. Como dicía, non podemos mirar directamente cara ó sol, porque a súa luz é excesiva e poderiamos incluso quedarmos cegos. De aquí proveñen as precaucións que debemos tomar se queremos observar unha eclipse solar.
   Pois ben, resulta que Deus-Pai vai facer un prodixio incríbel para que o podamos ollar a el sen quedarmos cegos, “sen morrermos”, como se pode ler no Antigo Testamento cando, despois de ter algún profeta ou vidente unha experiencia de Deus por medio dun anxo ou doutra maneira, se di que tiñan medo a morreren porque viran a Deus.
   Cal é ese prodixio? O prodixio non é nin máis nin menos ca Xesús de Nazaret. Ollando ou contemplando Xesús estamos a ver realmente a Deus sen quedarmos cegos ou morrermos. Lembrarédesvos unha vez máis daquilo que dicía Xesús: “quen me ve a min, ve o Pai”. Polo tanto, se queremos ver a Deus, vexamos, miremos, contemplemos ese Xesús de Nazaret, imaxe viva e perfecta do Pai, que vai nacer no Nadal.
   O Bautista mesmo está a anunciárnolo tamén cando no evanxeo de Xoán se nos di que el, o Bautista, era ”testemuña da luz”. El non é a luz, mais anúncianos a luz. E aquí está, como digo, o incríbel. Porque onde está esa luz divina que se poida ver? Cando os enviados polos xudeus lle fan ó Bautista a última das preguntas, a de por que entón el bautiza se non é nin Elías, nin o profeta nin o Cristo, o Bautista responde: “Eu bautizo con auga; mais entre vós está quen vós non coñecedes, do que non son merecente de lle desatar o amalló da sandalia”.
   É dicir, a luz visíbel de Deus está entre nós, aínda que non a coñezamos. Dado que a luz invisíbel de Deus non pode ser vista, Deus Pai fíxose visíbel, e de maneira verdadeira e perfecta en Xesús. Deus está polo tanto realmente “entre nós”. Agora entendemos por que Xesús é o “Emmanuel”, é dicir, o “Deus connosco”. E por iso nos resulta difícil recoñecelo, porque a Deus con frecuencia o imaxinamos estando onde non está (alá arriba, na estratosfera ou non sei onde). Non. Deus está aquí, connosco –á maneira dun pequeno vagalume- ó se facer un de nós e se converter en irmán noso. Agora entendemos tamén por que el, tal e como o comentabamos hai algúns días, considerará o que lles fagamos ou deixemos de facer ós nosos irmáns como algo que lle fixemos ou deixamos de facer a el mesmo.
   Neste sentido, podemos dicir con verdade que, así como Xesús é a luz visíbel de Deus Pai, así tamén son e serán sempre os pobres e necesitados a luz visíbel de Xesús, máis alá do tempo histórico ou biográfico en que el viviu.

CREDO
   
ORACIÓN DOS FIEIS

Unimos as nosas oracións para lle pedir a Deus Pai que nos aprenda a recoñecer no seu fillo Xesús, identificado cos necesitados da terra, a face amorosa de Deus, dicindo: Escóitanos, Pai. 
TODOS: Escóitanos, Pai.

- Dános, Pai, luz para vermos no teu fillo Xesús a túa presenza misteriosa entre nós.
Todos: Escóitanos, Pai.
- Concédenos, Pai, a túa graza para podermos considerar a todos como manifestación visíbel do teu fillo Xesús, que puxo a súa tenda entre nós.
Todos: Escóitanos, Pai.
- Fai, Pai, que saibamos ver nos máis pobres e necesitados a presenza entre nós do teu fillo Xesús que se identificou con eles.
Todos: Escóitanos, Pai.

PEDÍMOSCHO, PAI, POR XESÚS CRISTO NOSO SEÑOR. AMÉN.
Manuel Cabada Castro






VER TAMÉN:


14 dic. 2017

Preparade o camiño do Señor - Is 40, 1-5. 9-11

Domingo 2 de Advento - ciclo B


UNHA VEZ MÁIS

Unha vez máis, invítasme a preparar os camiños
polos que Ti vés traendo boas novas.
Grazas, Señor.

Porque contas comigo para achandar penedos e vales
e para desterrar mentiras e opresións,
Grazas, Señor.

Por poñerte no vieiro polo que vou camiñando
para que te atopemos,
Grazas, Señor.

Porque entras na miña casa e queres facer dela unha morada nova
para todas as persoas que camiñan e se achegan,
Grazas, Señor.

Ti atopáchesme, e ese toque teu estame transformando.
A vida vai xermolando dentro do meu corazón.
Grazas, Señor.
Ulíbarri, Fl.