23 jun. 2017

Ficha e Lectio - Domingo 12 Ordinario A




LECTIO:

HOMILÍA DOMINGO XII T. O. 
(Ano A: 25 de xuño de 2017)

            Estamos hoxe ante un texto do evanxeo de Mateo, que nos quere insuflar azos e alento ós cristiáns no noso estar no mundo. Un cristián non debería comportarse endexamais coma un ser tímido, encollido, fuxido do mundo no que vive, refuxiándose a si mesmo nun suposto comportamento puro e inmaculado, alleo ó seu encontro co mundo e cos seus problemas, ameazas e desafíos.
            Se a mensaxe principal de Xesús é a da nosa fraternidade ou irmandade universal en canto fillos queridos dun mesmo Pai Deus, isto quere dicir que a tal anuncio non se responde como é debido algo así como espetando un papel no taboleiro de anuncios dun lugar concreto para que a xente o lea e vexa pola súa conta que lle parece o tema...
            Polo contrario, ese mundo ou “reino” novo que Xesús quere instaurar no mundo é algo que deberá ser construído co noso entusiasmo e a nosa actuación, impulsados polo espírito de Deus que para tal tarefa nos fornece de fe, esperanza e amor. En canto cristiáns no podemos intentar comportarnos como células independentes unhas das outras, que realizan como mellor lles parece e de maneira illada o seu propio labor. Formamos entre todos un só corpo -como ben nolo aprendeu o apóstolo Paulo- con membros diversos que exercen cadansúa función para ben de todos. Un corpo cunha única cabeza, que é Xesús Cristo, que nos une a todos con Deus Pai.
            A nosa fe neste Xesús que nos dirixe, nos fortalece e nos concede a súa graza convértese así en antídoto contra toda clase de medos, inseguridades ou angustias. Só desde esta gratuíta e agradecida seguridade nosa ó pertencermos todos a un mesmo corpo, o corpo místico de Cristo, pode Mateo poñer en boca de Xesús palabras dirixidas a nós como as seguintes: “Non lles teñades medo ós homes... Non lles teñades medo ós que matan o corpo, mais non poden matar a alma... Non teñades medo, vós valedes más ca tódolos pardais xuntos”.
            Na construción do reino, Xesús quérenos, pois, animosos e valentes no noso traballo e no noso público e aberto dar testemuño da súa mensaxe: “O que vos digo na escuridade faládeo á plena luz; e o que oídes ás agachadas pregoádeo desde as azoteas".
            No fondo, este comportamento animoso, sinxelo e firme está baseado en que sabemos que Deus nos quere ben en Xesús, como fillos ben queridos que somos de Deus Pai e irmáns tamén polo tanto de Xesús. Por iso nin o Pai nin o Fillo endexamais nos poderán fallar. “Mesmo os cabelos da vosa cabeza están todos contados”, dísenos no texto de Mateo. Se somos así, pois, fieis co Fillo de Deus que nos coida e quere, máis fiel será aínda el connosco, pois en fidelidade non se deixará el superar por nós: “Todo o que volva por min diante dos homes, tamén eu hei volver por el diante do meu Pai que está nos ceos”.
            Este acendido alento co que Xesús convida os seus apóstolos a anunciaren ó mundo a súa Boa Nova está en clara relación coa afirmación que fai el sobre si mesmo ó nos dicir: “Eu son a luz do mundo”. Xesús vese a si mesmo, pois, como aquel que coa máxima xenerosidade e sen exclusivismos de ningún tipo -coma a luz- ilumina, orienta e ofrece sentido a toda realidade e a toda persoa en tódolos tempos. Á maneira do sol que, desde que a terra empezou a ser terra, alumou, aluma e alumará de maneira ben pública e dadivosa a cantos nela habitamos (desde o máis humilde vexetal ou animal ata onde exista o máis pobre ser humano).
            Se no texto do evanxeo de Mateo se nos presenta a Xesús animándonos a pregoar, desde o sitio máis alto  e visible, a boa nova de Xesús, iso mesmo vén ser o que escribe Paulo dunha maneira semellante na súa carta ós Efesios (5, 8-9) ó lles comunicar ós seus destinatarios que son eles, os Efesios, “luz no Señor”, “fillos da luz”. Ó se expresar así, Paulo faise eco evidentemente dunha pasaxe algo anterior do evanxeo do propio Mateo (5, 14-15) na que se nos di: “Vós sodes a luz do mundo. Non se pode agachar unha cidade afincada na cima dun monte. Tampouco se acende unha lámpada para poñela debaixo da artesa, senón sobre o candeeiro, para que alumee a tódolos da casa”.
            De xeito que non só Xesús, tamén todos e cada un de nós somos, debemos ser, “luz do mundo”. E a luz ten que se deixar ver porque, se se agacha, interrompe ou suspende polo mesmo a súa función doadora de vida, liberdade e salvación.
            Sermos “luz do mundo”, como nos pide Xesús que procuremos selo todos, leva consigo, pois, entusiasmo e alegría. Temos, pois, que distanciarnos de calquera tipo de actitude temerosa, cautelosa ou encollida ante os demais, tal como se nos pide no texto do evanxeo de Mateo. Coido que precisamente o papa Francisco soubo recoller moi ben esta típica actitude cristiá na súa encíclica que leva o título “A alegría do evanxeo”.
            A encíclica comeza así: “A alegría do evanxeo enche o corazón e a vida enteira dos que se atopan con Xesús. Os que se deixan salvar por Él son liberados do pecado, da tristeza, do baleiro interior, do illamento. Con Xesús Cristo nace sempre e renace a alegría”. Por iso, se queremos (en canto “luz do mundo” que somos) ofrecer á xente a alegría que provén do evanxeo, entón teremos que ter en conta –tal como di o papa Francisco- que “un evanxelizador no debería ter permanentemente cara de funeral”, pois o que queremos é “compartir” cos demais a “alegría” que nos trae a boa nova de Xesús. “O soño dun discípulo de Xesús –continúa a dicir o papa Francisco- non é encherse de inimigos, senón que a Palabra [de Deus] sexa acollida e manifeste o seu poder liberador”. Pois Deus quérenos “libres” e non escravos”. Pídenos por iso o papa ós que queremos cumprir co mandado de Xesús e dos seus apóstolos de sermos “luz do mundo” que sexamos –di el- “facilitadores da graza de Deus” e non “controladores” dela, comportándonos –di el- coma se fósemos empregados dunha “aduana”. Esta é a razón pola que neste mesmo escrito o papa lles recorda ós sacerdotes que “o confesionario non debe ser unha sala de torturas”.
            Sabemos que moitos cristiáns (como tamén outras persoas pertencentes a outras relixións) sofren hoxe en día persecución en diversas partes do mundo por razón da súa fe. Mais é esta fe precisamente a que lles proporciona consolo e incluso fonda alegría ó se saberen perseguidos por se manteren fieis ó mandado de Xesús de seren “luz do mundo”. Mantérmonos unidos a eles no mesmo corpo místico de Cristo será garantía do seu bo comportamento e mais do noso.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS
            
Pidámoslle a Deus Pai por medio do seu Fillo Xesús que escoite as nosas oracións dicindo: ESCÓITANOS, PAI. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.

- Pola Igrexa, para que saiba anunciar o evanxeo de Xesús coa claridade da luz e a valente afouteza que proveñen do poder e do amor de Deus. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
- Por cantos sofren persecución en diversas partes do mundo contra a súa fe e a súa liberdade de conciencia, para que se manteñan fieis a Deus Pai e ó seu fillo Xesús. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
- Para que os anunciadores da boa nova saiban comunicar a todos, como quere o papa Francisco, a fonda “alegría” que nos aporta o evanxeo de Xesús. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.


PEDÍMOSCHO, PAI, POR XESÚS CRISTO NOSO SEÑOR. AMÉN.

Manuel Cabada Castro



VER MÁIS:



20 jun. 2017

Deuche de comer o maná, que ti non coñecías nin teus pais - Dt 8, 2-3. 14b-16a

Corpus Christi - ciclo A


FÍXOSE CARNE

E a Palabra fíxose carne
viva,
sensible e tenra,
cálida e próxima,
entrañable,
Deus encariñado,
Deus humanizado,
Fillo e irmán,
libre e palpable.
Si.

Fíxose caricia e graza,
berro e pranto,
risa e diálogo,
silencio sonoro,
balbuceo de neno,
eco dos que non teñen voz,
boa noticia,
canto alegre,
toque liberador..

E humanizounos!



Florentino Ulibarri




19 jun. 2017

Corpus Ponteareas 2017

Déixovos as fotos do Corpus no meu pobo, 
Ponteareas, para que poidades gozalas...


 


 


 



 

 


 


 






18 jun. 2017

Moitos formamos un único pan, un só corpo - 1 Cor 10, 16-17

Corpus Christi - ciclo A


ESTE É O MEU CORPO,
ESTE É O MEU SANGUE

Este é o meu corpo.  
O meu corpo triunfante nos vosos corpos gloriosos.
O meu corpo maltratado nos voso corpos torturados.
O meu corpo vigoroso nos vosos corpos louzáns
O meu corpo deteriorado no vosos corpos achacosos
Este é o meu corpo.  

Este é o meu sangue.  
O meu sangue brioso no voso sangue vehemente.
O meu sangue vertido no voso sangue derramado.
O meu sangue vivificante no voso sangue renovado.
O meu sangue ofendido no voso sangue desprezado.
Este é o meu sangue.  

O meu corpo é pan: unha fogaza de pan bendito.
Un corpo de fariña doutro saco.

O meu sangue é viño: un sangue escanciado
como viño xeneroso. Reserva especial.

Ese é o meu corpo. Ese é o meu sangue.


15 jun. 2017

LINGUAS DA BIBLIA



HEBREO, ARAMEO E GREGO.

HEBREO:
a maior parte do Antigo Testamento.

ARAMEO:
Tobías, Xudit, fragmentos de Esdras, Daniel, Xeremías e da Xénese 
e o orixinal de San Mateu.

GREGO: 
Sabedoría, Macabeos II, Eclesiástico, partes dos libros de Ester e de Daniel
e o Novo Testamento, excepto o orixinal de San Mateu.



14 jun. 2017

Ficha e Lectio: Corpus Christi A


DEBUXOS ADAPTADOS DE : 



LECTIO:

SANTÍSIMO CORPO E SANGUE DE CRISTO 
(18 de xuño 2017)

            No domingo pasado celebrabamos a festa da Santísima Trindade. E tomabamos conciencia do seu significado como revelación de Deus a nós do que el mesmo é: un Deus que, desde sempre, é un Deus que na súa unidade é en si mesmo diferente. Diciamos tamén que ese Deus quere comunicarse a todos e facer de nós, en comuñón con el, algo semellante ó que el mesmo é. É dicir, sermos todos con Deus, e en Deus, unha soa e incomparable familia. Unha familia, na que esteamos todos unidos entre nós e con Deus polo amor, manténdonos porén todos e cada un de nós autónomos e libres, é dicir, diferentes.
            Ó celebrarmos agora a festa do Corpo e do Sangue de Cristo, non podemos esquecer este contexto xeral grandioso do que é Deus en si mesmo e desta marabillosa relación súa connosco. Deus quere unirse connosco e así darnos verdadeira vida propia.
            Como sabemos, a meirande expresión e sinal da relación de Deus connosco é o feito de que el se fixo un de nós en Xesús, o seu Fillo encarnado, cun corpo igual ó noso. Con este Xesús visible, audible e tanxible estiveron en contacto directo os seus apóstolos e discípulos. Por iso son eles para nós as verdadeiras testemuñas de Xesús.
            Con todo, os que vivimos e existimos despois deles, temos tamén a posibilidade de relacionármonos dunha maneira especial con Xesús e, a través del e nel, co Pai e co Espírito Santo. Esta é a fonda mensaxe da festa de hoxe, a do Corpo e Sangue de Cristo.
            Porque na Eucaristía entramos en contacto especialísimo con Deus. E isto ocorre de dúas maneiras fundamentais. A primeira é cando lemos ou escoitamos comunitariamente a palabra de Deus. Ben sabemos o ben que nos fai a todos cando alguén nos dirixe a palabra. E tamén como nos doe cando alguén coñecido pasa ó noso lado sen dicirnos ren. Medramos e fortalecémonos internamente coa palabra e cos agarimos dos demais, mais achicámonos ou esmorecemos tamén cando os demais nos desprezan ou simplemente non falan connosco. Deus, polo contrario, coa súa palabra amorosa, fálanos a todos de xeitos moi diversos. A través da nosa propia conciencia, dos bos exemplos dos demais, a través da súa palabra que se nos fai presente nos Evanxeos.
            Neste senso, a palabra de Deus é para nós verdadeira comida. Porque nos dá azos, porque nos ofrece un sentido para a vida, porque nos fai así vivir realmente. E xa sabemos que para vivir, para querer vivir, non é abondo coa comida material, por importante e imprescindíbel que esta sexa. A primeira Lectura lémbranos xustamente isto cando nos di, por boca de Moisés, que “o home non ha de vivir só de pan, senón de toda palabra que sae da boca do Señor”.
            A segunda maneira de entrarmos en contacto con Deus nos nosos encontros comunitarios é a comuñón. Recibir o Cristo vivo nas nosas eucaristías. Cando facemos isto, somos conscientes de que non realizamos un rito baleiro. Pola palabra de Deus na que cremos, sabemos que na comuñón do “corpo de Cristo” recibimos un incríbel impulso vital e reconfortante.
            Chámame moito a atención a repetida presenza da expresión “vida” no texto do evanxeo de Xoán desta festividade cando nel se nos describe Xesús falando do poder vivificador do comer o seu corpo ou do beber o seu sangue. Aínda que, en realidade, non podía ser doutro xeito desde que sabemos que Xesús se definiu a si mesmo como “Vida” ó dicir: “En son o camiño, a verdade e A VIDA”. Por iso, se Xesús se entendeu a si mesmo como “Vida”, non pode el ser nin actuar senón como tal cando os que participan na eucaristía se achegan a el para recibilo sacramentalmente na comuñón. El exprésase efectivamente ben claramente no texto indicado de Xoán deste modo:  “Eu son o pan VIVO”.  “Se alguén come deste pan, VIVIRÁ para sempre”. “O pan que eu darei é... para a VIDA do mundo”. “Quen come a miña carne e bebe o meu sangue, TEN VIDA ETERNA E EU RESUCITAREINO no derradeiro día”. “Quen come este pan VIVIRÁ para sempre”. E no caso de non procedemos así, dirásenos que “non teremos VIDA  en nós mesmos”...
            Neste contexto podemos preguntarmos: É que hai alguén que non queira vivir? Vivir, ademais, de maneira plena, “ó tope”, tal como adoitamos dicir. Deus fíxonos precisamente con  moitas, con infinitas ganas de vivir, xustamente porque el, que é infinito, quere comunicarse plenamente a nós. E como El é VIDA eterna e infinita, por iso tivo que facernos a nós con desexos infinitos de vivirmos sempre. Do contrario, non sería viábel que el se puidese comunicar connosco.
            Por iso, a festa do Corpo e Sangue de Cristo ten que ser para nós unha nova e especial ocasión de agradecermos a Deus pola súa xenerosidade infinita. Un Deus que se deixa comer por nós para así podermos participar da súa forza e da súa vida.
            Os dietistas especialistas e os medios de comunicación instrúennos moito hoxe en día sobre os alimentos que temos que comer ou deixar de comer para mantérmonos en forma e para alongar o máis posible a nosa vida ou, como se di, a nosa calidade de vida. Todo iso está moi ben, aínda que sabemos que por moito caso que lles fagamos a esas recomendacións, o problema principal, o de vivirmos sempre,  non nolo resolven.
            Pola nosa parte, en canto cristiáns, temos que saber proclamar e ofrecer tamén, para dicilo dalgunha maneira, a nosa propia mercancía e a nosa propia dietética. Que consisten, en definitiva, en anunciarmos e vivirmos ó tempo en nós mesmos a Cristo como “Vida”, como dador de vida, dunha vida que non ten data de caducidade, porque é infinita e eterna.
            Unha forte crenza na vida, por outra parte, que se ha de amosar no noso interese polos vida de todos, de maneira especial daqueles cos que convivimos e que máis precisan da nosa axuda. Por iso esta festa eucarística ha ser sempre unha festa non só íntima ou devota, senón tamén e sobre todo social, aberta de par en par. Para que así como Deus nos ofrece e nos dá a súa vida a cada un de nós, así tamén deamos nós algo da nosa, daquilo que somos ou temos, ós demais. Por iso esta festa de hoxe está unida tamén tradicionalmente ó día da Caridade. Queiramos os demais como Deus nos quere a nós.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS
            Pidámoslle a Deus Pai por medio do seu Fillo Xesús que escoite as nosas oracións dicindo: ESCÓITANOS, PAI. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
- Pola Igrexa, para que reparta o pan e a palabra de Cristo de xeito que chegue a todos cantos teñen fame e sede de xustiza, de paz, de Deus. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
- Polos pobres e excluídos do mundo para que atopen na sociedade e na Igrexa canles e recursos que alivien os seus problemas. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
- Por todos nós, para que ó alimentarnos do corpo e do sangue de Cristo fagamos eucarística a nosa vida no servizo ós demais. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.


PEDÍMOSCHO, PAI, POLO TEU FILLO XESÚS CRISTO, SEÑOR NOSO. AMÉN.


Manuel Cabada Castro


VER MÁIS:


11 jun. 2017

O Señor, o Señor Deus, compasivo e benfeitor - Ex 34, 4b-6. 8-9

Domingo da Santísima Trindade - ciclo A


ALGUÉN VÉN

Sen chamarlle,
sen pensar sequera nel,
sen saber moi ben quen é,
sen ter ollos para verlle...,
alguén vén,
pasa xunto a nós,
fíxase
e senta ao noso lado
para estar connosco, os homes.

Alguén vén,
e ten tantas cousas
que cambiar dentro de nós
e na nosa contorna...
Non vén para que todo siga igual
nin para facer silencio ao noso lado;
vén porque é posible ser doutra maneira,
ter vista e vida,
levantarse e camiñar,
ser persoas novas,
deixar a cegueira
e dar testemuño do Reino
acollendo as súas sementes.

Alguén vén,
diríxenos a súa palabra,
unha palabra que comprendemos
porque é clara,
aluma as nosas miserias,
cura vellas feridas
e desfai tantos insoportables esforzos e montaxes.,
Vén desde a proximidade de Deus
a atoparse connosco
e a abrimos os ollos
para que coñezamos o seu rostro
e nunca máis teñamos medo.

Vén
e só nos pide lavarnos,
crer nel
e cambiar de bando,
para ter o que máis anhelamos.


Florentino Ulibarri


A graza de Xesús Cristo, o amor de Deus e a comuñón do Espírito Santo - 2 Cor 13, 11-13

Domingo da Santísima Trindade - ciclo A



 VEN, ESPÍRITO SANTO

Ven, Espírito Santo, Deus de Amor,
apaga en nós os lumes do odio e a violencia;
queima co teu lume os nosos egoísmos e impurezas,
co teu lume que purifica e transfigura;
fainos pasar da covardía á decisión,
do peche e do temor á firmeza de recoñecer vivo ao Señor;
limpa as nosas ansias de grandezas
e concédenos a sinxeleza do neno
que se recuesta confiado nos brazos da súa nai.

Ven, Espírito Santo, Deus de Comuñón,
derruba as barreiras que dividen aos pobos e aos homes,
as nosas torres orgullosas,
coa forza do teu alento poderoso e sanador.
Multiplica os lazos solidarios,
cose as rupturas co fío do perdón,
fainos irmáns que se aman, precisamente, por ser diferentes.

Ven, Espírito Santo, Deus de Luz,
pon entendemento nas vellas discusións e rifas;
ensínanos a lingua común humanitaria,
a lingua da tolerancia e do respecto,
a lingua do amor e do perdón;
que todos podamos valorarnos e comprendernos dialogando,
sendo fieis lle á nosa palabra,
facendo un pacto definitivo e sincero coa verdade.

Ven, Espírito Santo, Deus Pai e Nai ao mesmo tempo,
ensancha o noso pequeno corazón;
sácanos da nosa parcela insolidaria
para saír ao encontro dos outros,
valorar aos pequenos, sentarnos na mesa dos humildes
porque ti es Pai de todos e, polo mesmo, todos somos irmáns.

Ven, Espírito Santo, Deus da tenrura,
don do Pai, corazón do Fillo, forza de Deus,
que envolves toda a nosa vida. Amén.



Isidro Lozano





10 jun. 2017

Domingo da Santísima Trindade A

Resultado de imaxes para holy trinity

Primeira Lectura Ex 34, 4b-6. 8-9
LECTURA DO LIBRO DO ÉXODO
O Señor, o Señor Deus, compasivo e benfeitor

Naqueles días, Moisés ergueuse cedo e subiu ao monte Sinaí, conforme lle mandara o Señor, levando consigo as dúas táboas de pedra.

O Señor baixou na nube e presentouse alí onda Moisés, que invocaba o nome do Señor. O Señor, pasando diante del, proclamou:
- Oh Señor, oh Señor, Deus compasivo e benfeitor, tardo á ira, rico en amor e lealdade.

Moisés, ao tempo que se prostraba polo chan e adoraba, dixo:
- Se acadei graza na túa presenza, Señor, pídoche que veñas ti connosco; este é sen dúbida un pobo de dura caluga, pero ti perdoarás as nosas culpas e pecados e farás de nós a túa herdade.

Palabra do Señor               R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL Dn 3, 52. 53. 54. 55. 56
R/. (52b): Ti es digno de gloria e loanza por sempre.

Bendito es Ti, Señor, Deus dos nosos pais,
bendito o teu nome, santo e glorioso.

Bendito es Ti no templo santo da túa gloria,
Bendito es Ti sobre o trono do teu reino,

Bendito es Ti que sondas os abismos,
e estás sentado sobre querubíns.

Bendito es Ti no firmamento do ceo.


Segunda Lectura 2 Cor 13, 11-13
LECTURA DA SEGUNDA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO aos CORINTIOS
A graza de Xesús Cristo, o amor de Deus e a comuñón do Espírito Santo

Irmáns:
Estade alegres, camiñade cara á perfección, dádevos azos, andade de acordo, vivide en paz e o Deus do amor e da paz estará convosco.

Saudádevos uns aos outros co ósculo santo. Mándanvos saúdos todos os cristiáns.

Que a graza do Señor Xesús Cristo, o amor de Deus e a comuñón do Espírito Santo vos acompañen a todos.

Palabra do Señor                                 R/. Grazas a Deus


ALELUIA Cf. Ap 1, 8
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Gloria ao Pai e ao Fillo e ao Espírito Santo,
ó Deus que é, e que era, e que virá.
Aleluia.


Evanxeo Xn 3, 16-18
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
Mandou Deus o seu Fillo para que, por El, se salve o mundo

Naquel tempo, díxolle Xesús a Nicodemo:
De tal xeito amou Deus o mundo, que lle deu o seu Fillo Unixénito, para que todo o que cre
nel non se perda, senón que teña vida eterna.

Non mandou Deus o Fillo ao mundo para que xulgue o mundo, senón para que por el se salve o mundo. O que cre nel, non é xulgado; mais o que non cre, xa está xulgado, porque non creu no Fillo Unixénito de Deus.

Palabra do Señor                       R/. Loámoste, Cristo



ENTRADA: 
LECTURAS: 
OFERTORIO: 
Na nosa terra
COMUÑÓN: 




CALENDARIO XUÑO 2017

FONDO DE PANTALLA:







8 jun. 2017

Oración á Santísima Trindade da Beata Isabel da Trindade




Meu Deus, Trindade que adoro,
axúdame a esquecerme
enteiramente de min mesma
para establecerme en Ti,
inmóbil e apracible
coma se a miña alma estivese
xa na eternidade;
que nada poida turbar a miña paz,
nin facerme saír de Ti, o meu inmutable,
senón que cada minuto me leve máis lonxe
na profundidade do teu Misterio.

Pacifica a miña alma.
Fai dela o teu ceo,
a túa morada amada e o lugar do teu repouso.

Que eu non che deixe xamais só nela,
senón que eu estea alí enteiramente,
totalmente esperta na miña fe,
en adoración, entregada sen reservas
á túa acción creadora.

Amén


6 jun. 2017

Ficha e Lectio: Santísima Trindade A


LECTIO:

SANTÍSIMA TRINDADE 
(11 xuño 2017)

            Teriamos que converter esta festividade non en algo abstracto ou frío, teórico, especulativo, senón en algo fondamente íntimo, vivo e sobre todo moi transcendental para a nosa propia comprensión humana. Desde que nos iniciaron na fe cristiá sabemos, si, de Deus como un e trino. Sabemos que é un en esencia e trino en persoas. Así nolo dixeron e así o temos aprendido. E, máis alá diso, semella que o tema non dá moito máis de si para non poucos dos crentes.
            Pero si ten importancia e moita. O feito mesmo de que haxa unha festa especial dedicada á concienciármonos da Santísima Trindade parece amosar cando menos o interese da Igrexa en que convertamos a fe na Trindade de Deus en algo vivo e operativo.
            En calquera caso, temos que partir de que Deus, o Deus infinito ou, mellor,  superinfinito, é absolutamente incomprensíbel para nós. E ségueo a ser aínda que Él se teña revelado ou manifestado a nós como Pai, Fillo e Espírito Santo. Esta unidade e diferenza en Deus segue a ser un misterio, por moi grande, fermosa, consoladora, que sexa esta revelación. Por iso falan con razón os teólogos do “misterio”, do grande misterio, da Santísima Trindade.
            Pois ben, aínda que Deus sexa sempre en si mesmo misterioso, o certo é que algo grande se nos revela ou se nos indica neste misterio.
            A liturxia da festividade apunta ó que quero dicir. Deus non é alguén que vive pechado na súa soidade, clausurado nunha fría e absoluta unidade interna.
            Na primeira Lectura, do libro do Éxodo, revélase Deus, é dicir, maniféstase, a Moisés como “rico en amor”. Pois ben, como podería falarse de Deus como amor, “rico en amor”, se na súa “unidade” divina non houbese lugar ningún para unha interna diferenza de “persoas” que se amasen  intimamente e de maneira absolutamente infinita? Se Deus fose iso, non tería en si mesmo a quen querer ou amar. Deus non sería en si mesmo senón egoísmo absoluto e infinito.
            Como podería Paulo, en tal caso, ter animado ós de Corinto a que vivisen entre eles en “paz” e “acordo” (como se nos di) se no seo mesmo de Deus, no seu interior, non houbese lugar para iso? Se Deus non fose máis ca unha soa persoa, con quén, igual a si mesmo, podería semellante Deus exercer amor ou facer paz? Mais Paulo sabe, como el mesmo di aquí, que Deus é “o Deus do amor e da paz”. O Deus de Paulo é o único Deus Pai, Deus Fillo e Deus Espírito Santo, divinas persoas que se queren tanto, tan infinitamente, que por iso mesmo sendo “diferentes” forman entre eles unha fonda, unha inconcibíbel  e infinitamente rica unidade.
            Para máis abundancia, no Evanxeo, na gran boa nova comunicada por Deus Pai ó mundo, cóntanos Xoán a conversa que, sendo xa de noite, tivo Xesús con Nicodemo. A este importante fariseo preocupáballe e chamáballe moito a atención a persoa de Xesús e quería falar directamente con el sobre Deus e sobre a propia salvación.
            Pois ben, Xesús ábreselle plenamente ó seu interlocutor e dille a Nicodemo: “De tal xeito amou Deus o mundo, que lle deu o seu Fillo Unixénito”. É dicir, Xesús revélalle a Nicodemo, e revélanos tamén a nós, que o Pai non vive só, senón que ten un Fillo, que o mesmo que agora está a falar co preocupado e temeroso Nicodemo. Un Fillo que, que por ser o unixénito de Deus Pai, está en perfecta unión de amor co Pai  e participa plenamente da divindade do Pai. E este mesmo Fillo unixénito, xunto co seu Pai, mándanos aínda a nós, tal como festexabamos no domingo anterior, o Espírito Santo, como presenza viva e amorosa do Pai e do Fillo a tódalas xeracións humanas mentres o mundo sexa mundo.
            Deus é polo tanto unha misteriosa e incomprensíbel comunidade de amor. Un Deus, tal como adoitamos dicir, trino e un. No que hai unidade e tamén diferenza. Diferenza para poder amar a alguén que non se identifique sen máis con un mesmo, para que o amor de Deus, no interior de si mesmo, non quede reducido así a un simple e inevitábel egoísmo. E tamén unidade, porque o mutuo amor é tan grande que, aínda sendo diferentes, é ou son ó tempo unha única realidade, un só Deus. Algo semellante ó que ocorre nunha familia na que todos se queren tanto que forman unha unidade, sendo a pesar de todo cada un diferente dos demais.
            Pero isto que é Deus en si mesmo éo tamén en relación connosco. Esta Trindade divina de amor, que caracteriza o interior de Deus, estase a realizar tamén entre nós, neste mundo, ata chegar á súa plenitude máis alá deste mundo. Por iso é moi importante o que lle di Xesús a Nicodemo, despois de lle falar do grande amor que o Pai lle ten ó mundo. Pois Xesús engade aínda, na súa conversa con Nicodemo, o seguinte: “Non mandou Deus o Fillo ó mundo para que xulgue o mundo, senón para que por el se salve o mundo”.
            Bastantes de nós fomos probabelmente iniciados na nosa fe cristiá cun certo exceso de temor, de prevencións ou de medos máis ou menos declarados. Seguramente tamén Nicodemo, como bo fariseo, tiña unha formación relixiosa abondo rigorista, que o incitaba a cumprir cunha multitude de preceptos e normas rituais, típicas do xudaísmo.
            Mais resulta que Xesús lle di agora a Nicodemo que Deus non actúa no mundo en Xesús coma un xuíz, senón coma un salvador. Isto consolaría moito seguramente a Nicodemo e o liberaría de moitas angustias.
            Por que Xesús non actúa coma un xuíz? Pois simplemente porque Deus non é en si mesmo senón unha Trindade de amor. O Pai non xulga o Fillo nin o Espírito Santo. Ningún dos tres xulga a calquera dos outros dous. Os tres quérense simplemente. Ámanse. Nada máis e nada menos.
            Que bela e grandiosa sería a humanidade, se esa Trindade de amor se instalase cada vez máis no mundo! Se houbese moitos fomentadores de paz e de amor, entón non precisariamos de tantos xuíces como aínda hai no mundo.

CREDO

PRECES
            Pidámoslle a Deus Pai, por medio do seu Fillo Xesús e o impulso do Espírito Santo, que escoite as nosas oracións dicindo: ESCÓITANOS, PAI. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.

-Pola Igrexa, para que saiba presentar e ofrecer ó mundo a imaxe dun Deus que é comuñón de amor e respecto ás diferenzas. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
-Para que medremos todos nun ambiente relacional e comunitario, de diálogo, respecto e entrega. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
-Para que os cristiáns saibamos redescubrir a presenza trinitaria de Deus Pai, Fillo e Espírito nas nosas vidas. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.

            Atende, Pai, a nosa oración e converte en realidade o que che pedimos nas nosas oracións. Por Xesús Cristo Noso Señor. AMÉN.