19 oct. 2017

VER MÁIS FICHAS:




LECTIO:

DOMINGO XXIX T. O. 
(Ano A: 22 de outubro de 2017)

Se metedes a man no peto, cun pouco de boa sorte igual atopades algunhas moedas nel. Xunto ás moedas de varios céntimos, podedes se cadra atopar algunhas moedas máis xeitosas. Por exemplo, algunha de cincuenta céntimos, que pode ter por un lado a efixie de Cervantes. Outras poden levar a imaxe da aguia imperial alemá. Ou pode que haxa outras coa imaxe do anterior rei de España, Xoán Carlos I, ou algunha outra na que estea a face da raíña de Holanda.
Dende hai séculos os países gravan nas súas moedas as imaxes dos personaxes de máis sona e sobre todo as dos seus actuais gobernantes, democráticos ou non.
Pois ben, polo que parece, cando os emisarios dos fariseos foron onda Xesús para lle poñer, segundo acostumaban, a consabida trapela, Xesús non debía de levar ningunha moeda no peto ou, polo menos, fixo como se non a levase. É lóxico que dos poucos cartos dos que disporían conxuntamente el e mailo grupo dos apóstolos alguén se encargase deles en nome dos demais. Sabemos, por exemplo, concretamente que Xudas, nalgún momento polo menos, cumpriu mellor ou peor con esa función.
En calquera caso, Xesús, que axiña se deu conta da trapela que lle querían montar, soubo tamén (como non?) a maneira de se comportar pola súa parte como cumpría. Eu diría (entre nós podemos facelo) que se comportou duna maneira moi nosa, moi galega, é dicir, bastante intelixente. Sen que por iso queiramos fachendear, pois xa sabemos que iso non está ben. Xesús iniciou, pois, a súa resposta, é dicir, a desenlearse da trapela que lle acababan de tender con estas sinxelas palabras: “Mostrádeme a moeda do tributo”.
No tempo de Xesús, a moeda que circulaba no país de Xudea era a moeda dun imperio colonizador e asoballante, o de Roma. Se hoxe en día algunha das nosas moedas teñen gravada, por exemplo, a efixie de Filipe VI, actual rei de España, o denario que lle presentaron a Xesús tiña gravada por un lado a face de Tiberio, o emperador romano, que ía acompañada destas palabras: “fillo do divino Augusto, digno de veneración, pontífice máximo”.
Como vedes, a teor destas palabras da moeda, o emperador romano aparecía perante os seus súbditos, cidadáns romanos ou colonizados (a estes últimos pertencía Xesús e mailos seus apóstolos), como un ser sobrehumano, divino, aureolado co poder civil e mais co relixioso.
O dilema no que Xesús se atopaba viña ser o seguinte. Se dicía que estaba ben pagarlle o tributo ó César, ó emperador romano, entón quedaba Xesús moi mal co seu propio pobo asoballado e, sobre todo, coa súa propia relixión xudía, que sostiña que só a Deus se ha de adorar e render tributo. De feito, no espazo interior do templo de Xerusalén, circulaba outra moeda propia (non a moeda romana) para simbolizar polo menos desa maneira que a estrutura relixiosa do xudaísmo no podía estar sometida ó poder romano. Por iso operaban alí os encargados do cambio, xustamente aqueles ós que Xesús noutra ocasión quixo botar fóra do templo derrubándolles as mesas nas que exercían esa función. Eran algo así como moi modestas entidades bancarias do templo de Xerusalén, pois eran elas os que cambiaban ese diñeiro relixioso polos denarios romanos.
Agora ben, se nese dilema Xesús se inclinaba pola outra alternativa, a de dicir que non era lícito pagar tributo ó emperador romano, entón Xesús convertíase de súpeto nun revolucionario ou nun activista político contra as forzas ocupadoras de Xudea, as dos romanos.
Non se trata aquí propiamente de que Xesús non quixese enfrontarse coas forzas de ocupación, ós romanos, mais a súa misión, tantas veces posta de manifesto por el, non era estritamente política, senón moito máis fonda, eficaz e universal.
Pois ben, a resposta de Xesús ós emisarios dos fariseos manterase en tódolos tempos como unha sentencia que servirá de eficaz orientación e faro de luz para cantos a escoiten ou lean sen prevencións. Concretamente para nós e para cantos veñan despois de nós, pois como crentes profesamos fe en Xesús e ó tempo pertencemos a unha sociedade civil, na que rexen normas e disposicións que en principio non teñen por que colidir coas crenzas relixiosas. “Dádelle ó Cesar o que é do César, e a Deus o que é de Deus”.
Xesús separa, pois, netamente, contra calquera tipo de posíbel confusión, a Deus das autoridades ou instancias políticas. E se algunha vez tivésemos que escoller entre a obediencia a Deus e a obediencia ó poder político, entón xa sabemos por onde ha ir a nosa elección. E poderiamos dicir que isto vale incluso cando se trata de autoridades ou mandos relixiosos. Ningún poder civil nin relixioso pode suplantar a Deus ou aquilo que na nosa conciencia persoal consideramos que procede de Deus, a quen intimamente nos sentimos obrigados a escoitar e seguir.
Porque Deus só hai un, tal como nolo recorda o profeta Isaías, na primeira Lectura, cando no século VI antes de Cristo puña na boca de Deus as palabras que el lle dirixía ó rei Ciro II de Persia: “Eu son o Señor e non hai outro, fóra de min non hai Deus [...] Eu son o Señor e non hai outro”.
Mais este mando ou poder de Deus non é para nos asoballar ou converter en escravos, senón para construír fraternidade e igualdade entre todos. Un reino –tal como adoita proclamar a liturxia- de xustiza, de amor e de paz. E por iso tamén toda a nosa xusta dependencia do poder político ou relixioso non ha ter outro motivo nin outra finalidade senón colaborarmos ó ben de todos. Pois, como ben sabemos, máis alegría produce “dar” que “recibir”.
Dar a Deus o que é de Deus” redúcese por iso en último termo a esta outra fórmula: “dar ó próximo, ós demais, o que eles esperan de nós”. Deus non precisa dos nosos dons. El teno xa todo. En cambio, os demais si que poden precisar e precisan da nosa atención. E Deus quere que amemos os demais como nos amamos a nós mesmos. Só así daremos de verdade a Deus o que é de Deus. Neste sentido, como hoxe celebramos a “Xornada Mundial da Evanxelización dos Pobos”, é unha boa ocasión para lembrarmos na nosa oración e no noso compromiso persoal tantas persoas que se dan ou entregan de por vida a anunciar a boa nova de Xesús por todo o mundo.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS:

Pedímoslle a Deus Pai que nos axude a darlle a el o que é seu, e ós lexítimos representantes políticos o que á súa función administrativa lle pertence, dicindo: Escóitanos, Pai.
TODOS: Escóitanos, Pai.

- Apréndenos, Pai, a ocupármonos máis de dar e axudar ós demais ca de esixir que eles nos dean ou axuden a nós.
Todos: Escóitanos, Pai.
- Fai, Pai, que academos conciencia de que darche a ti o que é teu significa  en realidade darlles ós demais o que eles esperan de nós.
Todos: Escóitanos, Pai. 
- Concédelles, Pai, ós gobernantes espírito responsábel para administraren e distribuíren con xustiza e equidade os bens que son de todos.
Todos: Escóitanos, Pai.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo, noso Señor. AMÉN.


Manuel Cabada Castro


VER TAMÉN:

https://www.gruposdejesus.com/29-tempo-ordinario-mateu-2215-21/




Fará festa o Señor e enxugará todas as bágoas - Is 25, 6-10a

Domingo 28 do Tpo. Ordinario - ciclo A


A LÓXICA DA FE

Acostumado a pagar por todo
preguntei: canto me custa?
Pouco dado ás invitacións
repliquei: que esperas de min?

Convencido de que todo
se fai por un interese
encoraxeime e dixen:
que va gañar comigo?

Non entendes, respondíchesme.
O agasallo son eu.
O que esperas é o Reino.
A fe é gratis.
Crer é unha sorte.
O Evanxeo, unha ledicia.
Estás invitado, vés comigo?

Pedro Fraile



15 oct. 2017

Teño forzas para todo grazas a quen me fai forte - Flp 4, 12-14. 19-20

Domingo 28 do Tpo. Ordinario - ciclo A


EN-REDADOS, ACOMODADOS, ATRAPADOS

A mesa común,
a mesa de toda a humanidade, espérate. Pero...
Case sen pensar o sistema imperante 
enrédate nas redes sociais do momento:
convocatorias, sucedidos, fotografías suxestivas,
compras, vendas, famosos, ídolos da música, do cine, etc.
Máis tamén, por estas redes, aparecen eventos, situacións, convocatorias, 
concentracións e retos nos que paga a pena enredarse.

Certo é que os costumes, o de sempre atrápate 
e sitúate dentro da orde establecida 
cóntancho de tal xeito que te enganchan 
os desexos dun corazón brando e manipulable.
Máis tamén hai ocasións que te atraen, seducen e colócante na tesitura 
de responder gratuitamente co que a cabeza e o corazón te indican.

Todo isto nada, ou case nada, é o que a vida das institucións te  pide 
ou che ofrece para sentirte ben, responder á solicitude 
e estar a gusto coa túa conciencia cidadá.
Pero, si realmente escoitas a vida que hai fóra de ti, 
non te podes conformar, quedarte quedo...
facilmente saes da comodidade e emprendes novas aventuras.
A mesa común, a mesa de toda a humanidade, si, espérate.
EVD






Domingo 28 de Ordinario A

DOMINGO XXVIII ORDINARIO  -  CICLO A



Primeira Lectura     Is 25, 6-10a
Fará festa o Señor e enxugará todas as bágoas
LECTURA DO LIBRO DE ISAÍAS

            Nesta montaña o Señor dos Exércitos ofreceralles a todos os pobos
un banquete de boas talladas, de viños anellos,
carnes ben condimentadas, viños refinados.
            Destruirá nesta montaña o veo que tapa a todos os pobos, a cuberta que cobre a todas as nacións.
            O meu Señor, Deus dos Exércitos, destruirá a morte para sempre,
enxugará as bágoas de todas as caras,
afastará de todo o país a vergonza do seu pobo.
            Si, díxoo o Señor.
            No día aquel dirase:
"Ollade, este é o noso Deus, esperamos nel: El hanos salvar.
            Este é o Señor, esperamos nel, gozaremos e alegrarémonos coa súa salvación".
Si, a man do Señor descansa sobre esta montaña.

                        Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus



SALMO RESPONSORIAL     Sal 22, 1-3a. 3b-4. 5. 6
R/.  (6cd):  Eu habitarei na casa do Señor por días prolongados sen fin.

O Señor é o meu pastor, nada me falta:
En pastos verdecentes faime repousar.
El lévame a beber en augas tranquilas
e repón as miñas forzas;

Guíame por vereas rectas,
por mor do seu nome.
Se tiver de pasar por valgadas sombrizas,
ningún mal temería, pois ti vas comigo:
o teu bastón e o teu caxato son o meu sosego.

Ti pos para min a mesa,
á cara dos meus inimigos;
únxesme con perfume a cabeza,
e a miña copa reborda.

O teu benquerer e a túa misericordia vanme seguindo
todos os días da miña vida.
Eu habitarei na casa do Señor
por días prolongados sen fin.


Segunda Lectura     Flp 4, 12-14. 19-20
Teño forzas para todo grazas a quen me fai forte
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS FILIPENSES

            Irmáns:
            Hoxe sei vivir na miseria e na fartura. En calquera situación estou ensinado para estar farto e para pasar fame; para ter de abondo e para non ter nada.
            Teño forzas para todo grazas a quen me fai forte. Mesmo así, fixestes ben en tomardes coma vosa a miña dificultade.
            O meu Deus, pola súa parte, cubrirá todas as vosas necesidades, conforme a súa riqueza, con magnificencia en Cristo Xesús.
            Gloria a Deus, noso Pai, polos séculos dos séculos. Amén.

                        Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus



ALELUIA     Cf. Ef 1, 17-18
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
O Pai do noso Señor Xesús Cristo ilumine os ollos do noso corazón,
para que saibamos cal é a esperanza da nosa vocación.
Aleluia.



Evanxeo     Mt 22, 1-14 (longa)
Chamade ás vodas a cantos atopedes
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

            Naquel tempo, Xesús púxose de novo a falarlles en parábolas  aos sumos sacerdotes e  aos anciáns do pobo:
            ‑ Parécese o Reino dos Ceos a un rei que celebrou o casamento de seu fillo. Mandou os seus criados ir chamar polos convidados á voda, pero estes non querían ir.
            Volveu mandar outros criados, encargándolles: "Dicídelles  aos convidados: Mirade que teño preparado o banquete, xa están mortos os becerros e mais os demais animais cebados; todo está disposto: vide á voda!"
            Pero eles, sen lles faceren caso, fóronse: un ás súas leiras, outro  aos seus negocios. Os demais botáronse  aos criados, maltratáronos e matáronos.
            Entón o rei, todo indignado, mandou os seus exércitos, que acabaron cos asasinos aqueles e prendéronlle lume á cidade. E díxolles  aos criados: "A voda está preparada, pero os convidados non a merecían. Así que ide ás encrucilladas dos camiños; e a cantos atopedes, convidádeos á voda".
            Saíron  aos camiños os criados e xuntaron a todos os que atoparon, bos e malos, enchéndose de convidados a sala da voda.
            Cando entrou o rei para ollar os convidados, viu un home que non vestía traxe de voda e díxolle: "Amigo, como entraches aquí sen traxe de voda?" El ficou caladiño: Entón o rei díxolles  aos camareiros: "Atádeo de pés e mans, e botádeo fóra, ás tebras, onde será o pranto e mais o renxer dos dentes".
            Porque os chamados son moitos, pero poucos os escollidos.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo

______________________________________________________________________

Ou:  1-10 (máis breve)

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

            Naquel tempo, Xesús púxose de novo a falarlles en parábolas  aos sumos sacerdotes e  aos anciáns do pobo:
            ‑ Parécese o Reino dos Ceos a un rei que celebrou o casamento de seu fillo. Mandou os seus criados ir chamar polos convidados á voda, pero estes non querían ir.
            Volveu mandar outros criados, encargándolles: "Dicídelles aos convidados: Mirade que teño preparado o banquete, xa están mortos os becerros e mais os demais animais cebados; todo está disposto: vide á voda!"
            Pero eles, sen lles faceren caso, fóronse: un ás súas leiras, outro aos seus negocios. Os demais botáronse aos criados, maltratáronos e matáronos.
            Entón o rei, todo indignado, mandou os seus exércitos, que acabaron cos asasinos aqueles e prendéronlle lume á cidade. E díxolles aos criados: "A voda está preparada, pero os convidados non a merecían. Así que ide ás encrucilladas dos camiños; e a cantos atopedes, convidádeos á voda".
            Saíron aos camiños os criados e xuntaron a todos os que atoparon, bos e malos, enchéndose de convidados a sala da voda.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo




CANTO GOZOSO

ENTRADA: Con ledicia vamos todos ao altar

LECTURAS: Como che cantarei? 

OFERTORIO: Señor Xesús, bendito sexas 

COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas 

14 oct. 2017

Ficha e Lectio - Domingo 28 Ord A

DEBUXOS DE:


VER TAMÉN: 


LECTIO:

DOMINGO XXVIII T. O. 
(Ano A: 15 outubro 2017)

Xesús é ben clariño nas cousas que nos conta. Era un home do pobo e entendíase ben coa xente normal e corrente, referíndose a cousas concretas e a experiencias ordinarias e comúns da xente. Non falaba coa linguaxe dos chamados “entendidos”, ós que ás veces non se lles “entende” a pesar de seren considerados como tales. Así son ou adoitan ser non poucos dos que se dedican a pensar, falar ou escribir por exemplo sobre temas de filosofía. Eu pertenzo humildemente ó gremio destes últimos e por iso podo ter se cadra o perigo de non me facer entender de cando en vez como cumpriría. Mais, en fin, cada un leva ó lombo o fardelo da súa propia historia.
Dito isto, quen non recibiu algunha vez un convite para unha voda ou desexou, polo menos, que o convidasen? E se non ten experiencia do que ocorre nunha festa ou nun xantar de voda, convídoo a ler polo menos o que escribía Curros Enríquez no engaiolante poema dos seu libro “Aires da miña terra”, que leva como título “Unha voda en Einibó”.
Entre nós, as tradicións teñen moita forza por aquilo que dicía xa o P. Sarmiento, no século XVIII: “os galegos son tenaces en manter os seus costumes”. E as nosas vodas en tempos pasados duraban tantos días e eran tan abondosas en xantares, bebidas e demais, que os responsábeis políticos e eclesiásticos (bispos ou autoridades civís, que viñan maioritariamente de fóra de Galicia) tiveron que poñer couto, sobre todo desde o século XVI, a tales excesos. Porque, tal como polo menos argumentaban os responsábeis eclesiásticos ou civís, aquel dispendio podía chegar mesmo á ruína dos que convidaban á voda. Nisto non lles faltaba algo de razón.
Aínda así, as nosas vodas galegas tradicionais adoitan manter aquela abundancia de material comestíbel, que tanto lles chama a atención ós que veñen de fóra do país. Unha vez tiven que asistir nun dos mellores hoteis (se non o mellor) de Madrid a unha voda de xente de moi alto poder social e político, pois fora eu quen casara os noivos. Sendo como era o acontecemento ben lonxe da nosa terra, non foi nada estraño que alí houbese, si, moita etiqueta e finura de relacións, mais pouco exceso ou abundancia daquilo que a nós tradicionalmente tanto nos vai.
En realidade, o que pretenden os que convidan a unha voda é manter e fortalecer os vencellos de amizade e relacións que unen os noivos e familiares máis próximos cos demais. E iso realízase creando comensalía, amizade e alegría por medio dun xantar.
Sabemos que Xesús, no comezo da súa vida pública, asistiu como convidado, el e maila súa nai, a un xantar de vodas (as coñecidas como as vodas de Caná de Galilea). Era unha maneira de anunciar, xa desde o principio e de maneira plástica, por onde ían ir os tiros, para dicilo dalgunha maneira... En realidade, o que vén anunciarnos Xesús, como mensaxe fundamental seu e do seu Pai-Deus, é que todos, mulleres e varóns de tódolos tempos e lugares do mundo, formamos unha mesma comunidade de orixe e de destino, unha mesma rede de relacións fraternais. Somos todos fillos de Deus, irmáns polo tanto entre nós e chamados a sentármonos á mesma mesa con el e írmonos así asemellando cada vez máis a el ó participarmos da súa divindade.
Por iso non se acaba de entender moi ben por que somos tan reticentes a aceptarmos un convite tal. Quizais mesmo por presentársenos o convite como algo tan grande e incríbel que nos semella pura fantasía ou ilusión.
A parábola de Xesús cóntanos que os convidados á voda do fillo do rei ou simplemente non querían ir, ou formulaban escusas, como a de que estaban moi leados, tiñan moito que facer ou que estaban metidos ata a cabeza en  “negocios” que non llelo permitían. En definitiva, tratábase de problemas de axenda, como adoitan dicir as persoas que se consideran importantes. Cando a verdade é que en toda axenda que se prece o principio xeral de compracer as persoas debería figurar sempre  en primeiro lugar, antes de calquera outra consideración.
Pois ben, fronte ás estudadas escusas dos convidados, o evanxeo de Xesús é basicamente unha invitación a respondermos con xenerosidade e agradecemento ó incríbel convite de Deus a sermos felices con el. Para iso pon el desde o principio nos nosos corazóns unha indefinida querenza ou tendencia a sermos felices (quen non quere ser feliz?). Despois ofrécenos, por pura xenerosidade e graza del, estarmos na súa compaña, participando da súa felicidade e do seu poder. Sen que para iso teñamos que escoller na lista de voda o regalo que cumpriría facerlle a Deus Pai ou ó seu Fillo Xesús. Mais Deus, o rei pai do fillo que se casa, non precisa nada de nós. Só quere regalarse el mesmo a todos e cada un de nós en toda a súa grandeza e en todo o seu amor.
Á vista de todo isto, o lóxico e axeitado sería aceptarmos sen máis este inimaxinábel convite de Deus e dedicármonos en consecuencia, en alma e corpo, a vivirmos esta experiencia dun Deus que quixo vir estar connosco para sempre. Unha experiencia á que está chamada a humanidade toda, tódalas persoas de boa vontade, sen distinción de culturas, linguas, razas ou relixións.
Porque en realidade a voda da que aquí se fala é en certo modo a voda de Xesús mesmo con toda a humanidade. O Fillo de Deus, ó se encarnar ou converter nun de nós, casa, é dicir, emparenta en certo modo con toda a humanidade: sobre todo cos máis pobres, necesitados ou discriminados.
Este emparentamento está decidido por Deus Pai e decidido ficará para sempre. Deus non vai deixar que o que el realizou -volvo dicir: a voda do seu fillo coa humanidade toda- vaia ser como unha voda fracasada ou como unha simple voda de conveniencia, formal ou a distancia. Deus mesmo levará a cabo os seus designios e as cousas vanlle saír ben. Algo disto semella xa anunciársenos na parábola cando alí se nos comenta que, a pesar dos egoísmos e particularismos das escusas duns ou doutros, a sala de voda se encherá: Saíron –dísenos alí- ós camiños os criados e xuntaron a tódolos que atoparon, bos e malos, enchéndose de convidados a sala da voda”.
A celebración eucarística vén sendo como un anticipo ou modelo desa voda da que nos fala o texto do evanxeo. Estamos así empezando a sentir e saborear a presenza de Xesús entre nós, oíndo a súa palabra e recibíndoo con agradecemento na comuñón, uníndonos tamén deste xeito simbolicamente á humanidade toda, coa que el permanece e permanecerá unido para sempre.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS:

Pedímoslle a Deus Pai, por medio do seu Fillo Xesús e do Espírito Santo, que nos atraia coa forza da súa graza á voda á que Xesús nos convida, dicindo: Escóitanos, Pai. 
TODOS: Escóitanos, Pai.

- Concédenos, Pai, seguirmos os impulsos que ti puxeches nos nosos corazóns cara á felicidade e ó amor a tódalas persoas do mundo. 
Todos: Escóitanos, Pai.
- Fai, Pai, que tomemos conciencia de que debemos colocar por enriba dos nosos intereses particulares o traballo pola fraternidade e mutua convivencia entre as persoas e os países do mundo enteiro.
Todos: Escóitanos, Pai.
- Abre, Pai, entre os necesitados e empobrecidos do mundo camiños que os conduzan cara á voda á que os convida o teu fillo Xesús para poderen así recuperar a súa dignidade de fillos teus. 
Todos: Escóitanos, Pai.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo, noso Señor. AMÉN.

Manuel Cabada Castro

VER TAMÉN:



10 oct. 2017

A viña do Señor poderoso é a casa de Israel - Is 5, 1-7

Domingo 27 do Tpo.Ordinario - ciclo A


RESPONSABLES 
DA COMUNIDADE

Escoita a queixa e a petición que Deus che fai

Ti es responsable da comunidade,
el é responsable da comunidade,
todos sodes responsables da comunidade,
aínda que alguén vos coordine e anime a todos.

Eu amei e amo a comunidade,
enchina de favores e de oportunidades
para que dese bos froitos,
e a xente que vive nela fose feliz,
fondamente feliz.

Estou queixoso de vós.
Cantas veces chego á comunidade
e atopo amos interesados, con ansia de poder e mando
e non servidores fervorosos do pobo!
Cantas veces me achego aos vosos corazóns
e os vexo acedados, enfrontados, divididos!
Cantas veces peto ás portas do pobo
e se me nega o froito da irmandade!

Estou queixoso de vós,
dóeme a vosa preguiza, o voso desinterese,
as vosas loitas internas,
mentres o pobo sofre abandonado.

Doeríame ter que quitarvos o pobo das mans
e dárllelo a outros coidadores;
doeríame pensar en que foi van
todo o meu esforzo convosco.



8 oct. 2017

Facede isto e o Deus da paz será convosco - Flp 4, 6-9

Domingo 27 do Tpo.Ordinario - ciclo A


BENAVENTURANZAS 
DOS PROFETAS

Felices os que denuncian calquera mal contra un ser humano,
onde queira que se encontre.

Felices os que non só denuncian, 
senón que tamén anuncian coas súas palabras,
o seu compromiso e a súa vida un futuro de esperanza.

Felices os que desterran do seu corazón ser profetas de calamidades,
para converterse en portavoces de boas novas.

Felices os que adestran a súa mirada 
para amosar as causas e as consecuencias
das accións sociais e políticas 
que atentan contra as persoas máis desfavorecidas.

Felices os que contemplan os signos dos tempos, 
fanos motivo de reflexión
e pásanos polo filtro do corazón.

Miguel Ángel Mesa



6 oct. 2017

Domingo 27 de Ordinario A


Primeira Lectura     Is 5, 1-7
LECTURA DO LIBRO DE ISAÍAS
A viña do Señor poderoso é a casa de Israel

            1Voulle cantar ó meu amigo a canción do meu amor á súa viña.
Tiña o meu amigo unha viña nunha das fértiles ladeiras.
2 Cavou, quitoulle as pedras, e plantouna de cepa selecta;
construíu no medio dela unha torre e tamén dispuxo un lagar;
esperaba que dese boas uvas, pero só llas deu agraces.
3E agora, habitantes de Xerusalén e homes de Xudá,
facede, por favor, de xuíces,
entre min e a miña viña.

4¿Que máis lle puiden facer á miña viña que non llo fixera?
¿Por que, esperando eu que dese boas uvas, deu tan só agraces?
5Pois agora vouvos dicir o que lle vou facer á miña viña:
quitarlle o valado para que sirva de pasteiro,
romperlle a cerca e que se volva un torreiro.
6Convertereina nun ermo, non se podará nin cavará;
o cardo e mais a silveira medrarán nela;
ós mesmos trebóns mandareilles que non chovan sobre ela.

7Si, a viña do Señor dos Exércitos é a casa de Israel;
e os homes de Xudá, a súa preferida plantación.
Esperaba deles o cumprimento do dereito, e velaí: sangue vertido.
Esperaba deles xustiza, e velaí: berros de auxilio.

      Palabra do Señor                 R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 79, 9 e 12. 13-14. 15-16. 19-20
R/.  (Is 5, 7a):  A viña do Señor é a casa de Israel.

9Arrincaches de Exipto unha vide,
expulsaches nacións para a plantar;
12estendeu as súas ramas ata o mar
os seus gromos ata o río.

13¿Por que lle derrubaches os valados,
para que a vendimen cantos pasan?
14Os xabarís estragan nela
e devórana as bestas do campo.

15Dá a volta, Deus dos exércitos,
olla desde o ceo e ve.
Atende esta vide,
16este bacelo que plantaches coa túa man,
o bacelo que ti fortaleciches.

19Non nos afastaremos máis de ti;
dános vida de novo, e invocaremos o teu nome.
20Restáuranos, Señor dos exércitos;
móstrate e seremos salvos.



Segunda Lectura     Flp 4, 6-9
LECTURA DÁ CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS FILIPENSES
Facede isto e o Deus da paz será convosco

            Irmáns:
            6Non desacouguedes por cousa ningunha. En todo presentádelle a Deus as vosas peticións con oracións de súplica e acción de grazas. 7E a paz de Deus, que supera toda intelixencia, custodiará os vosos corazóns e os vosos pensamentos en Cristo Xesús.

8Do resto, meus irmáns, todo o que sexa verdadeiro, todo o que sexa serio, todo o que sexa xusto, todo o que sexa enxebre, todo o que sexa estimable, todo o que sexa honroso, calquera virtude ou mérito que haxa, iso é o que debedes estimar. 9O que aprendestes, recibistes, oístes e vistes en min, iso é o que tedes que levar á práctica. E o Deus da paz irá convosco.

            Palabra do Señor                         R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Cf. Xn 15, 16
Se non cántase, podar omitir

Aleluia, aleluia.
Eu escollinvos do medio do mundo, para que vaiades e frutifiquedes,
e ou voso froito dure, dei ou Señor.
Aleluia.


Evanxeo     Mt 21, 33-43
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Arrendou a viña a outros labradores

            -Escoitade outra parábola:
Dunha vez había un propietario que plantou unha viña; rodeouna dunha sebe, cavou nela un lagar e construíu un caseto para o garda. Logo, arrendóullela a uns viñateiros e marchou para lonxe.
34Cando chegou o tempo da vendima, mandou os seus criados ós viñateiros, para cobrar as rendas. 35Pero os viñateiros agardáronos, e a un zorregáronlle, a outro matárono e a outro apedrárono. 36De novo mandou outros criados, máis numerosos; pero tratáronos do mesmo xeito.
37Por último, mandoulles o seu propio fillo, dicindo para si: "O meu fillo hano respectar". 38Pero os viñateiros, ó veren o fillo, comentaron: "Este é o herdeiro: veña, matémolo, e a herdanza será nosa". 39E agarrárono, botárono fóra da viña, e matárono.
40-Ben, ¿e cando veña o señor da viña, que fará cos viñateiros aqueles?
41Respondéronlle:
-A eses malvados faraos morrer de mala morte, e arrendaralles a viña a outros viñateiros, que lle paguen as rendas no seu tempo.

42Díxolles entón Xesús:
-¿Seica non lestes nunca na Escritura:
A pedra que desbotaron os canteiros
é agora o esquinal:
esa pedra colocouna o Señor,
¡que regalía para nós!?
43Por iso dígovos: quitarásevos a vós o Reino de Deus, e daráselle a un pobo que produza bos froitos. 44Quen caia enriba desa pedra, esnaquizarase; pero aquel sobre quen ela caia, ficará esmagado.

      Palabra do Señor                    R/. Loámoste, Cristo



CANTO GOZOSO

ENTRADA: Andarei na presenza do Señor 

LECTURAS: Déixate querer 

OFERTORIO: Eiquí están Señor 

COMUÑÓN: Acharte presente






5 oct. 2017

Carta do santo Pai Francisco á mocidade

Con ocasión da presentación do documento 
preparatorio da XV Asemblea Xeral Ordinaria
do Sínodo dos Bispos



Queridos mozos:


   Teño o agrado de anunciarvos que no mes de outubro do 2018 celebrarase o Sínodo dos Bispos sobre o tema «Os xoves, a fe e o discernimiento vocacional». Quixen que vós ocupedes o centro da atención porque vos levo no corazón. Precisamente hoxe preséntase o Documento Preparatorio*, que lles ofrezo como unha "guía" para este camiño.

   Véñenme á memoria as palabras que Deus dirixiu a Abrahán: «Vaite da túa terra, da túa patria e da casa do teu pai á terra que eu che mostrarei» (Xén 12,1). Estas palabras están dirixidas hoxe tamén a vós: son as palabras dun Pai que os convida a "saír" para lanzarse cara a un futuro non coñecido pero prometedor de seguras realizacións, a cuxo atopo El mesmo acompáñaos. Convídoos a escoitar a voz de Deus que resoa no corazón de cada un a través do sopro vital do Espírito Santo.

  Cando Deus lle di a Abrahán «Vaite», que quería dicirlle? Certamente non lle pedía fuxir os seus ou do mundo. A súa invitación foi unha forte provocación para que deixase todo e encamiñásese cara a unha terra nova. Dita terra, non é seica para vós aquela sociedade máis xusta e fraterna que desexan profundamente e que queren construír ata as periferias do mundo?

   Con todo, hoxe, a expresión «Vaite» asume un significado diverso: o da prevaricación, da inxustiza e da guerra. Moitos entre vós estades sometidos á chantaxe da violencia e estades obrigados a fuxir da terra natal. O berro deles sobe a Deus, como o de Israel escravo da opresión do Faraón (cfr. É
2, 23).

   Desexo tamén lembrarvos as palabras que Xesús dixo un día aos discípulos que lle preguntaban: «Rabbí [?] onde vives?». El respondeulles: «Vide e verédelo» (Xn 1,38). Tamén a vós Xesús dirixe a súa mirada e convídavos a ir cara a El. Atopáchedes esta mirada, queridos xoves? Escoitáchedes esta voz? Sentíchedes este impulso a porse en camiño? Estou seguro que, aínda que o ruído e o aturdimiento parecen reinar no mundo, esta chamada continua a resoar no corazón de cada un para abrilo á alegría plena. Isto será posible na medida en que, a través do acompañamento de guías expertos, saberedes emprender un itinerario de discernimiento para descubrir o proxecto de Deus na propia vida. Mesmo cando o camiño se atope marcado pola precariedade e a caída, Deus, que é rico en misericordia, tenderá a súa man para levantarvos.

   En Cracovia, durante a apertura da última Xornada Mundial da Xuventude, pregunteivos
 varias veces: «As cousas, pódense cambiar?». E vós exclamáchedes xuntos a gran voz «SI!!». Esa é unha resposta que nace dun corazón novo que non soporta a inxustiza e non pode dobregarse á cultura do descarte, nin ceder ante a globalización da indiferenza. Escoiten ese berro que vén en grao sumo íntimo!

   Tamén cando advirtades, como o profeta Xeremías, a inexperiencia propia da xuventude, Deus estimúlavos a ir onde El vos envía: «Non lles teñas medo, que contigo estou para salvarte» (Xer 1,8). Un mundo mellor constrúese tamén grazas a vós, que sempre desexades cambiar e ser xenerosos. Non teñades medo de escoitar ao Espírito que vos suxire opcións audaces, non perdades tempo cando a conciencia vos pida arriscar para seguir ao Mestre. Tamén a Igrexa desexa porse á escoita da voz, da sensibilidade, da fe de cada un; así como tamén das dúbidas e as críticas. Facede sentir a todos o voso berro, deixádeo resoar nas comunidades e facédeo chegar aos pastores. San Bieito recomendaba aos abades consultar tamén aos xoves antes de cada decisión importante, porque «moitas veces o Señor revela ao máis novo o que é mellor» (Regra de San Benito III, 3).

   Así, tamén a través do camiño deste Sínodo, eu e os meus irmáns Bispos queremos contribuír cada vez máis ao voso gozo (cfr. 2 Cor 1,24). Protéxavos María de Nazaret, unha moza coma vós a quen Deus dirixiu a súa mirada amorosa, para que vos tome da man e vos guíe á alegría dun heime aquí! pleno e xeneroso (cfr. Lc 1,38).




Con paternal afecto,

 Francisco


Vaticano, 13 de xaneiro de 2017





*Publicareino nos próximos días