31 jul. 2014

BENAVENTURANZAS DO PEREGRINO



BENAVENTURANZAS DO PEREGRINO


Benaventurado es, peregrino,
se descobres que o camiño che abre os ollos ao que non se ve.      
Benaventurado es, peregrino,
se ao longo do camiño atopaches compañía,
outros que decidiron camiñar contigo ata o fin.

Benaventurado es, peregrino,
se no camiño percorriches o sendeiro do silencio e soidade
e nelas te atopaches con Deus.

Benaventurado es, peregrino,
se no camiño cargaches con outra ferida que non é túa,
e con outro peso que non é o teu,
con outra vida da que o camiño te fixo responsable.

Benaventurado es, peregrino,
se deches un paso atrás para axudar a outros,
se esperaches ao que se atrasa, se animaches o abatido.

Benaventurado es, peregrino,
se no camiño buscas a verdade e a vida
e atopas en Xesucristo e no seu Evanxeo.  

Benaventurado es, peregrino,
se o teu corazón se enche de gratitude ante o don
que recibes continuamente.

Benaventurado es, peregrino,
se o camiño te fixo paciente e humilde contigo mesmo
e cos demais. 

Benaventurado es, peregrino,
se fixeches o camiño da paz verdadeira 
con todas as persoas que atopaches
e deixaches tras de ti un signo da bondade do mesmo Deus.

Benaventurado es, peregrino,
se o camiño te amosou o paradoxo da vida,
a noite e o día, a choiva e o sol, a tristeza e a alegría,
e todo o acolliches converténdoo en ofrenda de vida.

Benaventurado es, peregrino,
se o camiño che deu a comprender 
que se chega ao gozo da meta
a través da senda da cruz, da renuncia, da perda da vida.
 
Benaventurado es, peregrino,
se recibiches por selo un desprezo 
e respondiches cunha bendición.

Benaventurado es, peregrino,
se o camiño che ensinou que empeza cando se acaba.



Mª del Prado González, 
Agostiña contemplativa



30 jul. 2014

Ficha e Lectio - Domingo 18 de Ord. A




LECTIO:



DÁDELLES VÓS DE COMER

Xesús está ocupado en curar aquelas xentes doentes e desnutridas que lle traen de todas partes. Faino, segundo o evanxelista, porque o conmove o seu sufrimento.

Mentres tanto, os seus discípulos ven que xa se vai facendo moi tarde. O seu diálogo con Xesús permítenos penetrar no significado profundo do episodio chamado erroneamente “a multiplicación dos pans”.
Os discípulos fanlle a Xesús unha formulación realista e razoábel: “Despide á multitude para que vaian ás aldeas e merquen para comer”.

Xa recibiron de Xesús a atención que necesitaban. Agora, que cadaquen volva á súa aldea e compre algo para comer segundo os seus recursos e posibilidades.

A reacción de Xesús é sorprendente: “Non fai falta que se vaian. Dádelles vós para comer”. A fame é un problema demasiado grave para desentendérmonos uns doutros e deixarmos que cada un o resolva no seu propio pobo como poida. Non é o momento de separarse, senón de unirse máis do que nunca para compartirmos entre todos o que haxa, sen excluírmos a ninguén.

Os discípulos fanlle ver que só hai cinco pans e dous peixes. Non importa. O pouco abonda cando se comparte con xenerosidade. Xesús manda que senten todos no prado para celebraren unha gran comida. De súpeto todo cambia. Os que estaban a piques de separárense para saciaren a súa fame na súa propia aldea, séntanse xuntos na contorna de Xesús para compartiren o pouco que teñen. Así quere ver Xesús á comunidade humana.

Que sucede cos pans e os peixes nas mans de Xesús? Non os “multiplica”. Primeiro bendí a Deus e dálle grazas: aqueles alimentos veñen de Deus: son de todos. Logo vainos partindo e váillelos dando aos discípulos. Estes, na súa vez, vánllelos dando á xente. Os pans e os peixes teñen de ir pasando duns a outros. Así puideron todos saciaren a súa fame.

O arcebispo de Tánxer levantou máis unha vez a súa voz para recordarnos “o sufrimento de miles de homes, mulleres e nenos que, deixados á súa sorte ou perseguidos polos gobernos, e entregados ao poder usureiro e escravizante das mafias, mendigan, sobreviven, sofren e morren no camiño da emigración”.

No canto de unirmos as nosas forzas para erradicarmos na súa raíz a fame no mundo, só se nos ocorre encerrármonos no noso “benestar egoísta” levantando barreiras cada vez máis degradantes e asasinas. 

En nome de que Deus os despedimos para que se afundan na súa miseria? Onde están os seguidores de Xesús? Cando se oe nas nosas eucaristías o grito de Xesús, “Dádelles vós de  comer?"

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire.





VER TAMÉN:

http://escoladeespiritualidade.blogspot.com.es/2014/07/3-de-agosto-domingo-18-do-tempo.html

28 jul. 2014

Oración a Santa Marta - 29 de xullo


PARA CASOS DIFÍCILES E URXENTES

Santa Marta:
Eu acóllome a túa protección e amparo,
En proba do meu afecto e fe
ofrézoche esta luz que na túa honra encenderei.

Milagrosa Santa Marta,
consólame nas miñas necesidades e as de todos os meus,
e pola inmensa dicha que gozaches
ao hospedar na túa casa ao Salvador,
intercede polo meu e por toda a miña familia,
para que sempre conservemos nos nosos corazóns a Deus
e sexan resoltas as miñas necesidades e as dos meus.

Milagrosa Santa Marta,
Eu suplícoche no nome de Deus todopoderoso,
teñas misericordia infinita do favor que che pido:
 ….
Eu suplícoche, miña Santa, 
que venzas as miñas dificultades e as de tódolos meus, 
como venciches ao dragón que te aos teus pés.

(Noso Pai, Ave María e Gloria)

GRAZAS SANTA MARTA POLOS FAVORES RECIBIDOS. AMÉN.








A romaría de Santa Marta de Ribarteme celébrase cada ano o 29 de Xullo na Parroquia de San Xose de Ribarteme, Concello das Neves, en Pontevedra, Galicia. Coñécese tamén como a romaxe dos cadaleitos, a Romaría dos cadaleitos ou a procesión dos case mortos pois,nesta tradición popular, os devotos á virxe son transportados vivos en féretros e saen en procesión xunto coas imaxes da virxe.

Historia e tradición

Santa Marta foi a irmá de Lázaro e por iso, segundo a tradición cristiá, é a protectora dos que están en perigo de morte. A procesión do 29 de Xullo é a maneira que teñen os fieis de agradecer a intervención milagrosa na súa curación ou na dalgún familiar gravemente enfermo. Unha especie de promesa tras moitas pregarias que, basicamente, ten como obxectivo dar grazas por non acabar dentro dun féretro. Aos ocupantes do féretro chámaselles "os ofrecidos" precisamente porque todo forma parte dunha ofrenda á vida.

Unha vez finalizada a misa, as campás da igrexa soan, dando o toque de saída para os féretros que se dirixen cara ao cemiterio máis próximo, desde onde regresarán en procesión até o punto de partida, mentres a xente canta as salmodias "Virxen Santa Marta, estrela do Norte, traemosche os que viron a morte".

No caso dos nenos, os cadaleitos sempre van baleiros, aínda que hai constancia de que antigamente os cadaleitos infantís eran transportados polos mesmos nenos. A procesión é seguida por outros penitentes que, en caso de non querer ser transportados en cadaleito, cobren as súas roupas cunha gasa branca e camiñan portando unha vela tras a imaxe da Santa que tamén acompaña aos féretros durante a procesión. Santa Marta leva a man dereita alzada en sinal de protección cara a aqueles que conseguiron escapar da morte, feito que os fieis compensan achegando diversas ofrendas económicas.

Esta tradición ten máis de cinco séculos de historia. A recomendación dada por un bispo en 1700 ao párroco de Sta. Marta para que arranxase a igrexa co diñeiro dos exvotos dos romeus, significa a primeira referencia histórica desta celebración. Desde entón, cada ano, miles de peregrinos convócanse na pequena localidade das Neves, que conta con 4.400 habitantes, para acompañar á imaxe de Santa Marta.

FONTE: http://es.tanatopedia.net/index.php/Romer%C3%ADa_de_Santa_Marta_de_Ribarteme




Scrapbook dixital para as Confirmacións e máis

A cousa para as confirmacións é máis complicada, 
pero seguro que é un bonito agasallo 
unha foto de todos os confirmados da parroquia, 
déixovos algúns arquivos png para que o fagades vós mesmos 
co photoshop ou o photoscape:


   


















Non me resultaron nada fáciles de atopar, 
espero que vos sirvan...

Si que hai moitos fondos dixitais para descargar,
animádevos a facer algo especial.
Aquí tedes alguns:












VER TAMÉN:

http://xanostesaqui.webnode.es/recursos/oracions/

ORACIÓNS E TEXTOS:
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2012/05/manda-senor-o-teu-espirito-e-renova.html
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2012/05/como-me-mandou-min-o-pai-asi-vos-mando.html
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2012/05/agasallos-de-pentecoste.html
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2014/06/como-me-mandou-min-o-pai-asi-vos-mando.html
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2014/06/manda-senor-o-teu-espirito-e-renova.html
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2014/06/deuseme-todo-poder-no-ceo-e-mais-na.html
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2014/05/aclama-deus-terra-enteira-salmo-65.html
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2014/05/o-senor-e-o-meu-pastor-nada-me-falta.html
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2014/05/has-amosarme-senor-caminos-de-vida.html
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2013/03/lecturas-de-xoves-santo.html
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2013/05/como-me-mandou-min-o-pai-asi-vos-mando.html
(Deixeino aquí porque creo que xa tedes con estes textos dabondo, 
pero tedes máis se buscades nos apartados de Pascua do lateral)

CANTOS:

VÉN, ESPÍRITO DIVINO
MANDA O TEU ESPÍRITO
PEDRAS VIVAS
BENAVENTURADOS
O AMOR É MEIRANDE
NON VOU SÓ
O TEU ESPÍRITO
IDE E PREGOADE
CON NÓS XA PODES CONTAR








24 jul. 2014

Vendeu todo canto tiña e comprou o agro aquel - Mt 13, 44-52

Domingo 17 de Ordinario - ciclo A


BUSCADORES DE TESOUROS

Hai máis tesouros
cós que se fan con xoias.
Hai máis riquezas
cás que se miden con euros.
Hai máis bens
cós que se compoñen de terras.

Hai o ben da honradez,
hai a riqueza da unión,
hai o tesouro de irmandade.

Hai o ben da palabra,
limpa e alentadora.
Hai a riqueza da loita
polos dereitos dos labregos,
polos dereitos dos obreiros,
polos dereitos das clases traballadoras.
Hai o tesouro da humildade.

Todos estes tesouros,
e moitos máis coma eles,
son os tesouros de Deus.

Agochados
no medio dunha sociedade
que non os aprecia moito.
Pero vivos na vida de moitas persoas
que dan a vida por eles.

Deus ofrécechos a ti, gratis.
Pero hai que buscalos,
pedilos, traballalos.

O resto vén polo seu pé.
E sen perder o humor.
Que é sinal máis claro
de que Deus anda polo medio.



Canto amo, Señor, a túa Lei! - Salmo 118

Domingo 17 de Ordinario - ciclo A


MOITO VALES, SEÑOR

Señor, moito vales.
A maior ganancia es Ti.
A perla máis fermosa es Ti.
O tesouro máis desexado es Ti.        
O demais non enche, non satisfai.

Ditosa a persoa que tropeza contigo.
Ditoso quen te atopa e te descobre.

Todo o que buscamos lévalo Ti:
verdade, xustiza, amor, paz, ledicia,
revolución, fraternidade, festa, solidariedade,
nova vida, nova sociedade, nova humanidade.

Todo ten o teu rostro, a túa voz, o teu nome.
Ti es o tesouro da nosa vida.



Domingo 17 de Ordinario - ciclo A

DOMINGO  XVII  ORDINARIO  CICLO A



Primeira Lectura     1 Re 3, 5. 7-12
LECTURA DO LIBRO PRIMEIRO DOS REIS
Pediches sabedoría para ti
  
            Naqueles días, en Gabaón aparecéuselle Deus, no soño da noite, a Salomón e díxolle:
            ‑ "Pídeme o que queiras".
            Salomón respondeulle:
            Señor, meu Deus, que fixeches que o teu servo reinase despois de meu pai David, sendo eu un rapaz pequeno, que non sabe nin conducirse. O teu servo atópase no medio deste pobo escollido por ti, un pobo grande e numeroso, que non se pode contar nin estimar.
            Concédelle, pois, ao teu servo un corazón sabio, que saiba gobernar ben o teu pobo e distinguir o ben e o mal. Quen, se non, podería gobernar este pobo tan grande?"
            Ó Señor pareceulle ben que Salomón pedise aquilo.
            E díxolle:
            ‑"Xa que pediches isto e non pediches para ti mesmo vida longa, nin riquezas, nin a vida dos teus inimigos, senón que pediches acerto para ben gobernar, vouche conceder o que pediches: unha mente sabia e intelixente, como non a houbo antes de ti nin a haberá tampouco despois.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus



SALMO RESPONSORIAL     Sal 118, 57 e 72. 76-77. 127-128. 129-130
 R/.  (97a):  Canto amo, Señor, a túa Lei!

A miña sorte é o Señor:
eu propoño observar a túa palabra.
A lei da túa boca é para min máis prezada
cós milleiros en moedas de ouro e prata.

Que a túa misericordia me console,
conforme o prometiches ao teu servo.
Que a túa compaixón veña a min e vivirei;
a túa lei é a miña alegría.
Eu amo os teus mandamentos,
por riba do ouro máis puro.
Guíome polas túas normas
e aborrezo o camiño da mentira.

Admirable é a túa revelación,
por iso a observa a miña alma.
A túa palabra ao revelarse ilumina,
fai sabios aos ignorantes.


Segunda Lectura     Rm 8, 28-30
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS ROMANOS
Predestinounos a reproducirmos a imaxe do seu Fillo

             Irmáns:
            Sabemos que todo colabora para o ben dos que aman a Deus, dos que foron escollidos segundo os seus designios.
            Pois aos que primeiro coñeceu, predestinounos a reproducir a imaxe do seu Fillo, de tal maneira que el sexa o primoxénito entre moitos irmáns.
            E aos que predestinou, a eses chamou; e aos que chamou, a eses xustificou; e aos que xustificou, a eses glorificou.
                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


ALELUIA   Cf. Mt 11, 25
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Bendito es ti, Pai, Señor dos ceos e mais da terra,
porque lles revelaches aos humildes os misterios do Reino.
Aleluia.


Evanxeo     Mt 13, 44-52 (longa)
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Vendeu todo canto tiña e comprou o agro aquel
  
            Naquel tempo, díxolle Xesús á multitude:
            ‑ O Reino dos Ceos é semellante a un tesouro agachado nunha leira; o home que o atopou, vólveo agachar e, cheo de alegría, vai e vende canto ten e merca aquela leira.
            Tamén se parece o Reino dos Ceos a un negociante que anda á procura de perlas finas; en atopando unha de gran valor, foi e vendeu canto tiña, e mercouna.
            Do mesmo xeito, o Reino dos Ceos é semellante a unha rede varredoira largada no mar, que recolleu peixes de todas as castes. Unha vez chea, tiraron por ela para a ribeira e, sentados, xuntaron os bos nas patelas, e tiraron os malos fóra.
            Así será na fin do mundo: Sairán os anxos, e do medio dos xustos arredarán os malos para botalos no forno do lume: Alí haberá pranto e renxer de dentes.
            Entendestes todo isto?
            Eles responderon:
            ‑ Entendemos.
            El concluíu:
            ‑ Por iso, todo letrado que se fai discípulo do Reino dos Ceos parécese a un pai de familia que saca do seu tesouro cousas novas e cousas vellas.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo
______________________________________________________________________

Ou: 44-46 (máis breve)
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

            Naquel tempo, díxolle Xesús á multitude:
            ‑ O Reino dos Ceos é semellante a un tesouro agachado nunha leira; o home que o atopou, vólveo agachar e, cheo de alegría, vai e vende canto ten e merca aquela leira.
            Tamén se parece o Reino dos Ceos a un negociante que anda á procura de perlas finas; en atopando unha de gran valor, foi e vendeu canto tiña, e mercouna.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo



SÓ QUEN TEN UN CORAZÓN QUE SABE ESCOITAR ENTENDE QUE SOMOS DIGNIDADE 17º TOA 2014


ESCOITA ACTIVA
Utiliza a primeira lectura de hoxe unha expresión que nos dá a clave para entender por que as persoas somos moito máis importantes que calquera outro ser vivo. Cando a Salomón se lle di que pida o que queira, contra do que puidera parecer, el non pide posesións, poder, prestixio ou medios materiais, senón algo que hoxe, acostumados como estamos a medir ás persoas non polo que son senón polo que teñen, nos chama a atención: un corazón que escoita. É dicir, sensible, achegado, preocupado polos demais e capaz de ser cos outros, non máis cós outros nin mellor cós outros. Toda unha lección para cantos seguen a pensar que a felicidade e a realización persoal está en todo o que diga relación co verbo posuír.
Que participemos nesta celebración coa mellor disposición a facer da nosa vida un compromiso por saber acoller, escoitar e acompañar a tantas persoas que imos descubrindo necesitadas de palabras de apoio, axuda e esperanza.

CORAZÓN MISERICORDIOSO
·         Dános un corazón disposto a escoitar, SEÑOR, ABRÁNDANOS O CORAZÓN.
·         Dános un corazón sensible para acoller, CRISTO, ABRÁNDANOS O CORAZÓN.
·         Dános un corazón sabio para acompañar e deixarnos corrixir, SEÑOR, ABRÁNDANOS O CORAZÓN.

PALABRA ENRAIZADA
·         Esa dignidade que posuímos todas as persoas non sempre é percibida polos demais, o que leva a que fagamos guerras, nos vaiamos dando morte uns aos outros e mesmo sexamos capaces de enganar, para conseguir medrar e ter recoñecemento social, a base de traizóns e mentiras. Non hai máis que ver como cada día os xulgados e os cárceres se van enchendo de persoas que teñen actuado así. A diferenza do rei Salomón, para todas estas persoas o sentido das súas vidas non está en ter un corazón capaz de escoitar, senón un corazón duro e de pedra que utiliza aos demais para as súas comenencias e busca única e exclusivamente o seu interese. Que lonxe da mensaxe cristiá, inda que vaian á misa ou se pavonen de ser crentes, mesmo dos que máis e mellor cumpren os ritos e gardan normas e dogmas!. A diferenza deste xeito de actuar, o camiño que se nos abre desde a palabra que hoxe temos escoitado non pasa por pedir para nós, senón por saír ao encontro dos demais. A fe ofrécenos -non impón- un camiño de comportamento ético que encerra un final de plenitude e salvación. O reinado de Deus ao que constantemente invitaba Xesús terá o seu cume na salvación –proximidade de Deus– da que gozaremos no remate do camiño. E a ela non se pode chegar máis que a través dunha vida impregnada de humanización e capacidade de descubrir ao outro coma un igual. Non vai chegar, inda que quen o diga berre ou use o seu poder para impoñelo, polo cumprimento das normas da ortodoxia ou da persecución dos que pensan distinto e buscan outras maneiras de facer presente a Deus nas súas vidas. A dignidade e a xustiza han ir xuntas para poder gozar do corazón que escoita, que Salomón, e con el todos nós, lle pedimos a Deus.

·         Xustificados nunha mesma dignidade, esta non está para ser contemplada ou para poñela nunha vitrina a fin de que a miren os demais e nos loen e aplaudan. A dignidade que recibimos de Deus, e pola que Xesús deu o mellor de si, é a mesma que nos fai entender por que é posible que recemos xuntos, inda que pertenzamos a credos distintos; é a mesma que posibilita que unamos esforzos para sacar proxectos nos que as persoas -non as ideas- sexan o primeiro; é a mesma pola que no canto de ser partidarios exaltados da nosa relixión, chámasenos a ser dialogantes e capaces de escoitar outras visións ou perspectivas que nos poden enriquecer humana e espiritualmente. E isto é así porque a raíz da que partimos é a mesma: Deus créanos por amor e ponnos no mundo para que fagamos dese amor sentido e guieiro da nosa vida. O que pasa é que moitas veces esquecemos isto, o que nos leva a pensar que cadaquén ten a verdade, que esta é única, e, xa sexa polas boas ou polas malas, como é a nosa e é única, non cabe máis que impoñerlla aos demais. Que lonxe do que Paulo lles dicía aos romanos!. Á verdade pódese chegar por varios camiños, o importante é que cheguemos, sen que ninguén se arrogue a exclusiva da viaxe. O Papa Francisco insiste coas súas palabras, cos seus escritos e o que é máis importante, cos seus xestos constantemente, para saber tender pontes de relación é unión desde os que facer do noso traballo cotián unha esperanza de dignificación do ser humano.

·         Só deste xeito seremos capaces de atopar o tesouro do que hoxe nos fala o evanxeo: o Reino dos ceos. E coma todo tesouro, non se debe agochar, senón, inda que moitos non o queiran entender, coidar e compartir. Quen coida o que considera un gran ben e sabe poñelo ao servizo dos demais atopa unha ledicia interior que ninguén lle pode quitar. Iso debéranos pasar a nós os cristiáns. O tesouro é o evanxeo; un evanxeo que debemos coidar e mostrar aos demais a través da nosa vida. Porque se o tesouro non loce, para que o queremos?. Por moito que esteamos bautizados, vaiamos á misa, fagamos moitas promesas e novenas… se logo non somos capaces de ser sensibles á dor dos demais, non nos preocupamos polo que pasa ao noso redor ou nos desentendemos do esforzo por ser xustos, solidarios e dispoñibles a botar unha man a quen nolo pida, dificilmente poderemos falar con sinceridade e convicción do gran tesouro que é o evanxeo. A diferenza dos tesouros ao uso, que se esconden e hai medo a que os demais os coñezan, o tesouro do evanxeo é alegría, é paz, é xustiza, é igualdade para todos/as. E  iso non se pode agochar, senón que hai que dalo a coñecer para poder ser compartido. Aquí está o alicerce da proposta de Xesús. Traballemos día a día para vivila e comunicala.


FRATERNIDADE ORANTE
E que mellor tesouro que poder unirnos nunha mesma oración dicindo xuntos:
QUE O TESOURO DO EVANXEO ENRAÍCE NA NOSA VIDA
*       Para que desde a Igrexa saibamos ser no mundo testemuñas de respecto pola dignidade das persoas; sen deixarnos influenciar por modas, presións ou relativizacións do ser humano aos intereses dos poderosos, OREMOS.
QUE O TESOURO DO EVANXEO ENRAÍCE NA NOSA VIDA
*       Para que nas nosas comunidades parroquiais saibamos dar testemuño de pluralidade sen renunciar á alegría do evanxeo que nos chama a non xustificar comportamentos inxustos e violentos, OREMOS.
QUE O TESOURO DO EVANXEO ENRAÍCE NA NOSA VIDA
*       Para que cada un e cada unha de nós fagamos o esforzo por converter a vida nunha relación cos demais solidaria, misericordiosa e sempre disposta a aledar os corazóns das persoas que están tristes ou en dificultades, OREMOS.
QUE O TESOURO DO EVANXEO ENRAÍCE NA NOSA VIDA
Grazas, Señor, por compartir con nós o tesouro do evanxeo, que nos chama constantemente a non deixarnos levar da tristura nin do desespero. P.X.N.S. Amén.


MIRADA DE ESPERANZA
Quen é capaz de mirar á persoa e ao mundo cos ollos de Deus, ve de outra maneira máis optimista. Non se atreve a xulgar, e moito menos a condenar. Identificados con Deus, vemos máis o ben con amor, con comprensión, con esperanza. Se miramos a vida de calquera e consideremos o malo que fai e o bo, decatarémonos de que hai moito máis de bo, inda que os ollos, a mente, a memoria… os teñamos máis adestrados para ver o malo. Cando dicían de Lázaro: “Señor, xa cheira”, Xesús pensaba na resurrección.

(Alfonso Francia,Vivir desde o positivo, páx. 124)


CANTO GOZOSO
ENTRADA: 
 Con ledicia vamos todos ao altar     
LECTURAS:
 Ti es camiño e verdade
OFERTORIO: 
 Grazas, Señor, na mañá                
COMUÑÓN: 

POWER POINTS