30 nov. 2012

Domingo 1 de Advento - ciclo C

 1º DOMINGO DE ADVENTO  -  CICLO C


Primeira Lectura         Xer 33, 14-16
LECTURA DO LIBRO DO PROFETA XEREMÍAS
Farei abrollar na casa de David un xermolo de xustiza

Velaquí os días -é o Señor quen fala-
nos que cumprirei a promesa
que lles fixen á casa de Israel e á casa de Xudá.
Nos días aqueles e no intre aquel
farei abrollar de David un xermolo lexítimo,
que practicará o dereito e a xustiza no país.
Nos días aqueles salvarase Xudá,
e Xerusalén descansará na seguridade,
e este lugar chamarase: "Señor, nosa xustiza!".

                                   Palabra do Señor                             R/ Grazas a Deus
                                                                                                                                            

SALMO RESPONSORIAL           Sal 24, 4bc-5ab. 8-9. 10 e 14
R/. (1b): A Ti, Señor, elevo a miña alma.

Amósame, Señor, os teus camiños,
ensíname os teus sendeiros,
diríxeme na túa verdade, apréndeme,
que ti es o meu Deus salvador.

O Señor é bo e recto:
por iso lles ensina o camiño aos  pecadores;
El dirixe na xustiza os humildes,
e amósalles o seu camiño aos  pobres.

Os camiños do Señor son todos misericordia e lealdade,
para os que gardan a súa alianza e os seus preceptos.
É grande a confianza do Señor cos que o temen,
e maniféstalles a súa alianza.


Segunda Lectura        1 Tes 3, 12 -- 4, 2
LECTURA DA 1ª CARTA DO APÓSTOLO S.PAULO AOS TESALONICENSES
         Que o Señor afinque os vosos corazóns cando veña o Cristo

                     Irmáns:
                              Que o Señor vos faga medrar no amor duns cos outros e con todos, ata rebordar, como nos pasa a nós respecto de vós. Que El afinque os vosos corazóns nunha santidade sen falla diante de Deus, noso Pai, cando veña o noso Señor Xesús con todos os seus santos.
                              Polo demais, irmáns, pedímosvos con insistencia como cristiáns que, xa que aprendestes de nós como cómpre andar para contentar o Señor, que sigades así e que progresedes aínda máis.
            Porque ben sabedes que instruccións vos temos dado de parte do Señor Xesús.

                                   Palabra do Señor                             R/ Grazas a Deus
                                                                                                                                            

ALELUIA    Sal 84, 8
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Amósanos, Señor, a túa misericordia,
e dános a túa salvación.
Aleluia.


Evanxeo          Lc 21, 25-28. 34-36
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Está a chegar xa a vosa salvación

Naquel tempo, díxoles Xesús AOS  seus discípulos:
- Haberá sinais no sol, na lúa e nas estrelas; e na terra as nacións tremerán coa angustia diante do bruar do mar e das ondas; os homes morrerán cheos de medo e de desacougo, polo que virá enriba do mundo, pois mesmo os astros abalarán. Entón verán o Fillo do Home vir sobre unha nube con grande poder e gloria.
Pero cando empece a suceder todo isto, poñédevos de pé e erguede ben a cabeza, porque chega o día da vosa liberación.
Tende conta de vós mesmos; non sexa que vos atordoedes na borracheira, na libertinaxe e nas preocupacións da vida, e de súpeto caia sobre vós aquel día; porque caerá como un lazo sobre todos os que habitan a terra. Vós vixiade sempre, e pregade para que poidades escapar de todo o que está por vir, e comparecer así seguros diante do Fillo do Home.
                                                                                                                                            
                             Palabra do Señor                                               R/. Loámoste, Cristo



 UNHA IGREXA CHAMADA A SER LUZ DAS XENTES E POBO DE DEUS
TOMADO DE: remoldapalbra.blogspot.com


PÓRTICO
            Xa estamos outra vez no tempo de Advento, o que nos indica que comezamos a preparación para recibir ao Señor que chega ao corazón de cada un e cada unha de nós. Catro semanas nas que somos chamados a poñernos en camiño, a romper dunha vez por todas a inercia de pensar que a vida non é máis ca unha sucesión de minutos que se converten en horas, días e anos; catro semanas para ir crecendo por dentro e preparando en nós o berce no que acoller ao neno.
            Neste Ano da Fe co que a Igrexa quere celebrar os cincuenta anos do comezo do Concilio Vaticano II –1962-, a nosa proposta quere ser un impulso que nos leve a coñecer e reflexionar sobre o que tal acontecemento ten suposto na vida da Igrexa. A tal fin, cada un dos domingos iremos presentando unha das catro Constitucións que conforman o traballo que o Concilio ofreceu a toda a Igrexa para renovarse e estar no mundo con actitude de diálogo e encontro. O Concilio foi unha invitación a camiñar xunt@s, deixando atrás enfrontamentos e apoloxéticas.
            Neste primeiro domingo falaremos da Constitución – o documento – que tratou sobre a Igrexa, que se chama “Lumen gentium” – Luz das xentes – e que puxo como elemento principal da Igrexa o ser pobo en camiño; sen distincións nin xerarquías. Impulsados por esta invitación, comecemos logo a celebración de hoxe.

O PERDÓN
¨      Por non sentirnos comunidade e desaproveitar as ocasións de celebrar xuntos a fe, SEÑOR, QUE SEXAMOS LUZ E POBO.
¨      Por non esforzarnos en renovar os contidos e as vivencias da fe, CRISTO, QUE SEXAMOS LUZ E POBO.
¨      Por deixar que a fe se converta en algo utilitarista á que recorremos cando nos interesa, SEÑOR, QUE SEXAMOS LUZ E POBO.

REMUÍÑO
ð  Escribe Paulo na carta aos tesalonicenses que necesitamos sentir a fortaleza do Señor no interior de cada un de nós. Unha fortaleza que reforce o noso querer ser testemuñas dunha mensaxe liberadora no medio dun mundo cheo de escravitude, ansia de poder e de dominio dos demais, especialmente dos máis pequenos e necesitados. Paulo faille estas reflexións a aqueles cristiáns da primeira hora para que a súa vida estivera asentada non sobre comportamentos externos, senón sobre o fundamento, a raíz, o cimento da fe: Xesucristo. Con, por El e nel, como dicimos ao remate da pregaria eucarística, nós imos facendo da nosa vida compromiso e ofrenda de fidelidade á súa persoa e á súa mensaxe; un compromiso que debe ser experiencia de crecemento interior que nos leve a sentírmonos non coma illas abandonadas no medio dun océano, senón como grans de area que coa aportación de todos conseguen ir facendo verdadeiras montañas asentadas na solidariedade, na alegría compartida e na esperanza vivida e ofrecida aos demais.


ð 
Esa mesma fortaleza á que se refería Paulo, pasados moitos anos, foi tamén a que nos invitaba a construír o Concilio Vaticano II hai cincuenta anos, poñendo ao noso dispor o documento que nos fala de que todos, non só o Papa, os bispos, os curas ou as monxas e os frades, somos e formamos a Igrexa. E que esta non podería ser verdadeiro testemuño de Xesús e da súa mensaxe no medio do mundo se non se considerase pobo. Pero non un pobo calquera, senón un pobo en camiño, no que vai atopando a outras persoas polas que se preocupa, ás que atende e alenta, e tamén das que aprende e coas que vai colaborando en facer do mundo a casa de todos. E para poñernos nesta xeira, o Concilio aprobou un documento que se chama “Luz das xentes” – Lumen gentium -, querendo referirse con esta expresión á tarefa que nos incumbe a cantos nos chamamos e sentimos cristiáns hoxe en día. A Igrexa, se quere ser fiel a Xesús, non pode enredarse en ritos ou dogmas que ninguén entende e que están moi lonxe do que son as verdadeiras preocupacións das persoas no momento actual. Por iso fai un chamado invitando a todos a ser luz para as xentes; luz alí onde nos atopemos; luz cando traballamos, luz cando imos creando familias, luz cando queremos dedicar parte do noso tempo libre a unha causa solidaria, luz coas nosas actitudes e formas de actuar. Só se somos luz, dísenos, como Paulo tamén lle dicía a os membros das primeiras comunidades, estaremos respondendo ao envío que nos apóstolos nos fai Xesús tamén a nós: ide e anunciade. E este anuncio temos que facelo cada un desde a tarefa que desenvolvamos na sociedade, sen que ninguén se crea nin se pense ou sinta máis importante ou superior aos demais. De aí que a L.G. insiste en que ao ser Pobo de Deus, a conciencia de ser Igrexa e de participar nela correspóndenos a todos; cadaquén desde a súa responsabilidade: o papa como papa, os bispos como bispos, os curas como curas, as relixiosas/os como relixiosas/os e os segrares como segrares. E todos no medio do mundo, entre e cos demais, sen que ninguén se considere ou se crea nin máis importante nin mellor. E isto, que parece estar claro nos papeis, moitas veces non ten sido así, polo que é moi importante volver a ler a L.G. e recordarnos a todos cal é o noso traballo coma Igrexa, un traballo que non exclúe, senón que, aceptando a pluralidade duns e doutros, busca o mesmo camiño: facer da Igrexa sacramento -presenza viva de encontro con Xesús- universal de salvación. Xesús, que vén e que o tempo de Advento nos axuda a prepararnos para recibilo, El mesmo, estanos chamando a participar nesta Igrexa pobo de Deus.

ð   O Evanxeo que acabamos de escoitar quere ser a chamada que nos corresponde a cantos formamos parte da Igrexa a non deixarnos levar pola rutina, o sometemento ou a minoría de idade eclesial, senón que nos urxe a vivir a nosa pertenza á Igrexa de xeito liberador e gozoso; non deixando que o medo e a intolerancia aniñen nela. Deste xeito entenderemos cando Lucas di que está a chegar, que xa está a nosa porta a verdadeira liberación: Xesús de Nazaret. Nel, como nos di tamén o concilio está o gran misterio de amor que somos invitados a construír desde o noso ser Igrexa.


ORACIÓN DA COMUNIDADE
Ao comezar este tempo de Advento, no que nos preparamos para acoller ao teu Fillo nos nosos corazóns, compartimos a oración sentíndonos membros desa Igrexa á que lle pides que sexa luz no medio das xentes,e dicimos xuntos:
QUE SEXAMOS LUZ SOLIDARIA PARA OS IRMÁNS
*        Para que a Igrexa, Pobo de Deus do século XXI, se esforce por ter a súa porta sempre aberta para que entren nela os excluídos da sociedade, que os vai deixando nas beiras cando xa non lle serven, e responda así á chamada que Deus nos fai a través do Concilio Vaticano II, de ser sempre luz que abra camiños de encontro, axuda e colaboración, OREMOS.
QUE SEXAMOS LUZ SOLIDARIA PARA OS IRMÁNS
*        Para que nas nosas parroquias non nos deixemos levar da rutina, os costumes e as tradicións, e nos esforcemos por formarnos e renovar os nosos coñecementos sobre canto nos supón e esixa ser cristiáns no mundo de hoxe; sen deixarnos levar das modas nin apartarnos da invitación de Xesús de ser luz para os veciños, OREMOS.
QUE SEXAMOS LUZ SOLIDARIA PARA OS IRMÁNS
*        Para que nós, tomando en serio que temos que renovarnos para dar testemuño da fe que recibimos no bautismo, aproveitemos todas as oportunidades para coñecer máis e mellor que é ser e vivir como cristiáns, evitando falar de memoria e sen coñecemento da mensaxe de Xesús, e así este tempo de Advento nos descubra a necesidade de formarnos e poder ser luz para os enfermos, solidariedade cos parados, apoio e loita cos desahuciados e pan para quen necesita alimento, OREMOS.
QUE SEXAMOS LUZ SOLIDARIA PARA OS IRMÁNS
Señor, ao comezar o Advento queremos tamén nós poñernos en camiño de renovación e cambio para que deixemos atrás o conformismo e nos esforcemos porque a esperanza gañe a carreira fronte ao derrotismo. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN
Non creo nin espero:
û  No Meu Deus, senón no Noso Deus.
û  Nas fachendas nin nos escaparates, senón nos corazóns que aman de verdade.
û  Nos xestos triunfalistas, senón nos actos de servizo.
û  Nos profetas de desventuras, senón nos da esperanza.
û  Nas ameazas dos fundamentalistas, senón no esforzo dos educadores.
û  Na fin do mundo, senón na fin deste mundo inxusto e corrupto.
û  No calquera tempo pasado foi mellor, senón que foi distinto, e tamén mellorable.
û  No traballo individualista, senón na cooperación do equipo.
û  Nos movementos de divisións que enfrontan e afastan a uns dos outros, senón na comuñón que une e busca o ben común.
û  Na espiritualidade de consumo, medo e imposición; senón a de acollida e a porta aberta que invita a pasar.
û  Nas palabras de políticos, banqueiros ou os chamados representantes do sagrado, senón nas de Xesucristo, que pasou facendo o ben e nos invitou a facer o mesmo.
û   
(Sobre unha idea do caderno de Cáritas, Advento e Nadal 2012-2013, p.21)



CANTOS
 ENTRADA: Ven axiña visitarnos
LECTURAS: Volve, Señor
 OFERTORIOCon todas as criaturas
COMUÑÓNXesús chamado amigo

27 nov. 2012

Calendarios de Advento

Custoume un pouco pero aquí está... a ver se vos gusta :

- estes son adaptados:


 

 

 


- e estes fíxenos eu coas imaxes que fun atopando na rede...






- estes son para poñer sobre catolina e facer unhas postais para ir levantando segundo vaian pasando os días, ou en sobres ...







Non é necesario complicarse, hai moitas cousas bonitas e fáciles para facer so con papeis de regalo ou cartolinas que nos van sobrando...

  

 




26 nov. 2012

Semana de Cine Espiritual


Dende Escolas Católicas están organizando a IV Semana de Cine Espiritual en Galicia. A mediados de xullo enviaron xa ós colexios algunha información sobre esta actividade para o curso 2012-2013 pero a continuación indicamos xa as datas concretas para cada película e o lugar de proxección para os colexios da zona de Vigo interesados en participar.


PELÍCULAS SELECCIONADAS POR IDADES E DATAS DE PROXECCIÓN:

 ·         SUPERBROTHER” de  Birger Larsen  (alumnos de 3º a 6º de EP): luns 26 de novembro de 10.30 a 12.30

Dirixida por Larsen Binger, esta película de aventuras conta a historia de Antón, un neno de 10 anos desesperado por ter un irmán maior de 'verdade' xa que Buller, o seu, é autista. Sempre distraído mirando ao ceo, recibe a visita inesperada de algo remoto desde espazo e converteralle de súpeto no super heroe e popular 'Super' irmán maior que sempre soñou ser. Por desgraza eses poderes non son eternos, serán capaces de aprender a utilizalos?.  


·         “PREFIERO O PARAÍSO” de Giacomo Campiotti (alumnos/as de 4º de ESO e Bacharelato e F P):  xoves 29 de novembro de 10.00 a 12.30
“Sede bos, se podedes”converteuse na proverbial expresión de San Felipe Neri, un dos santos máis queridos da historia da Igrexa. O santo da alegría, o xograr de Deus, o segundo apóstolo de Roma, Pippo o bo. Todas estas son só algunhas das definicións deste santo sacerdote que naceu en Florencia en 1515 e viviu máis de 60 anos en Roma.

Mentres tiña lugar o Concilio de Trento e comezaba a chamada Contrarreforma, San Felipe formaba aos máis novos con tenrura e ironía achegándolles á Liturxia e logrando que se divertisen cantando e xogando nun lugar que máis adiante se convertería no Oratorio, proclamada Congregación polo Papa Gregorio XIII en 1575.

San Felipe Neri, na súa longa vida foi amigo de San Ignacio de Loyola e do cardeal Carlos Borromeo pero el, na súa vocación, cando se lle preguntou se quería ser nomeado cardeal, sen dilación contestou: ?Prefiro o Paraíso?.

·         “SOUL SURFER” de Sean Mcnamara  (alumnos de 1º, 2º e 3º de ESO): martes 27 de novembro de 10.00 a 12.30

Relata a historia real de Bethany Hamilton, unha adolescente surfeira hawaiana. Desde nena viviu dentro da auga, o surf era a súa paixón, a súa vida, ata que un día unha quenlla atacouna, arrincándolle o brazo esquerdo e roubándolle os seus soños. Se quere volver a surfear terá que ser forte e vencer a ausencia do seu brazo.






LUGAR DE PROXECCIÓN: Cine Salesianos

PREZO: 3 € por alumno/a.

Aos colexios que participen terán como sempre as fichas con actividades para os alumnos.

ESTRUTURA DA ACTIVIDADE:
1º Presentación da película.
2º Proxección da película.
3º Comentario e debate.



No aniversario do Concilio 7-Pobres e enfermos e á mocidade


AOS POBRES, ENFERMOS E A TODOS OS QUE SOFREN

Para todos vós, irmáns que sufrides, visitados pola dor nos seus diferentes modos, o Concilio ten unha mensaxe moi especial. Sente os vosos ollos fixos sobre el, brillantes pola febre ou abatidos pola fatiga; miradas interrogantes que buscan en balde o porqué do sufrimento humano e que se preguntan ansiosamente cando e de onde virá o consolo.

Irmáns moi queridos: nós sentimos profundamente nos nosos corazóns de pais e pastores os vosos xemidos e queixumes. E a nosa pena aumenta ao pensar que non está no noso poder o concedervos a saúde corporal, nin tampouco a diminución das vosas dores físicas, que médicos, enfermeiros e todos os que se consagran aos enfermos se esforzan en aliviar.


Pero temos unha cousa máis profunda e máis preciosa que ofrecervos, a única verdade capaz de responder ao misterio do sufrimento e de darvos un alivio sen engano: a fe e a unión ao Home de dores, a Cristo, Fillo de Deus, crucificado polos nosos pecados e a nosa salvación. Cristo non suprimiu o sufrimento e, ao mesmo tempo, nin quixo desvelarnos enteiramente o misterio, El tomouno sobre si e iso é abondo para que nós comprendamos todo o seu valor.

Oh vós, que sentides máis o peso da cruz! Vós, que sodes pobres e desamparados, os que chorades, os perseguidos pola xustiza; vós, os pacientes descoñecidos, tede ánimo; vós sodes os preferidos do reino de Deus, o reino da esperanza, da bondade e da vida; vós sodes os irmáns de Cristo paciente e co, se queredes, salvades ao mundo.

Velaquí a ciencia cristiá da dor, a única que dá a paz. Sabede que vós non estades sós, nin separados, nin abandonados, nin inútiles; vós sodes os chamados de Cristo, a súa vivente e transparente imaxe. No seu nome,o Concilio saúdavos con amor, dávos as grazas, asegúravos a amizade e a asistencia da Igrexa e bendícevos. 


Finalmente, é a vós, mozos e mozas do mundo enteiro, a quen o Concilio vai dirixir a súa última mensaxe. Porque sodes vós os que tedes que recibir o facho das mans dos vosos maiores e viviredes no mundo no momento das maiores transformacións da súa historia. Sodes vós os que, recollendo o mellor do exemplo e das ensinanzas dos vosos pais e mestres, ides formar a sociedade de mañá; salvarédesvos ou pereceredes con ela.

Á MOCIDADE

A Igrexa, durante catro anos, traballou para rexuvenecer o seu rostro, para responder mellor aos designios do seu Fundador, o gran vivente, Cristo, eternamente novo. Ao final desa impresionante "revisión de vida" vólvese a vós; é para vós, os mozos e mozas, sobre todo para vós, que acaba de alumar no seu Concilio unha luz, unha luz que alumará o porvir, o voso porvir.

A Igrexa está preocupada porque esa sociedade que ides constituír respecte a dignidade, a liberdade, o dereito das persoas, e esas persoas son as vosas.

Está preocupada, sobre todo, porque esa sociedade deixe expandir os seus tesouros antigos e sempre novos, a fe, e que as vosas almas se poidan mergullar libremente nas súas benfeitoras claridades. Ten confianza en que atoparedes tal forza e tal gozo que non estaredes tentados, como algúns dos vosos maiores, a ceder ás filosofías do egoísmo ou do pracer, ou a aquelas outras da desesperanza e da negación, e que fronte ao ateísmo, fenómeno de relaxación e de vellez, saberedes afirmar a vosa fe na vida e no que dá un sentido á vida; a certeza da existencia dun Deus xusto e bo.

En nome deste Deus e do seu Fillo Xesús, exhortámosvos a ensanchar os vosos corazóns ás dimensións do mundo, a escoitar a chamada dos vosos irmáns e a pór ardorosamente ao seu servizo as vosas enerxías. Mozos e mozas, loitade contra todo egoísmo, negádevos a dar libre curso aos vosos instintos de violencia e de odio, que procrean as guerras e o seu cortexo de males. Sede xenerosos, puros, respectuosos, sinceros e edificade con entusiasmo un mundo mellor que o dos vosos maiores.

A Igrexa míravos con confianza e amor. Rica nun longo pasado, sempre vivo nela, e marchando cara á perfección humana no tempo e cara aos obxectivos últimos da historia e da vida, é a verdadeira mocidade do mundo. Posúe o que é a forza e o encanto da mocidade; a facultade de reunirse ao que comeza, de darse sen recompensa, de renovarse e de partir de novo para novas conquistas. Mirádea e veredes nela o rostro de Cristo, o heroe verdadeiro, humilde e sabio, o Profeta da verdade e do amor, o compañeiro e amigo da mocidade. É en nome de Cristo que vos saudamos, que vos exhortamos e vos bendicimos.

24 nov. 2012

Ti dis que eu son rei - Xn 18, 33-37

Domingo 34 de ordinario B - Cristo Rei


CRISTO NON TEN

Cristo non ten mans
ten só as nosas mans
para realizar hoxe o seu traballo.

Cristo non ten pés
ten só os nosos pés
para guiar as persoas nos seus camiños.

Cristo non ten beizos
ten só os nosos beizos
para falar del ás xentes de hoxe.

Cristo non ten medios
ten só a nosa axuda
para conducir os humanos cara a El.

Somos a única Biblia
que o pobo aínda le hoxe,
somos a última mensaxe de Deus
escrito en obras e palabras.



O Señor reina vestido de maxestade - Salmo 92

Domingo 34 de ordinario B- Cristo Rei


CRISTO REI

Oh Cristo, Ti es o meu Rei!
Dáme un corazón cabaleiroso para contigo.

Magnánimo na miña vida:
escollendo todo canto sobe cara arriba,
non o que se arrastra cara abaixo.
Magnánimo no meu traballo:
vendo nel non unha carga que se me impón,
senón a misión que Ti me confías.

Magnánimo no sufrimento:
verdadeiro soldado teu ante a mina cruz,
verdadeiro Cireneo para as cruces dos demais.
Magnánimo co mundo:
perdoando as súas miudezas,
pero non cedendo en nada ás súas máximas.

Magnánimo cos homes: leal con todos,
máis sacrificado polos humildes e polos pequenos,
celoso por arrastrar cara a Ti
a todos os que me aman.
Magnánimo cos meus superiores:
vendo na súa autoridade a beleza do teu Rostro,
que me fascina.

Magnánimo comigo mesmo:
xamais repregado sobre min,
sempre apoiado en Ti.
Magnánimo contigo: Oh Cristo Rei:
orgulloso de vivir para servirte,
ditoso de morrer, para perderme en Ti.  


22 nov. 2012

Festividade de Cristo Rei - Domingo 34 de ordinario B


 34º FESTIVIDADE DE CRISTO REI - CICLO B


Primeira Lectura    Dn 7, 13-14
LECTURA DO LIBRO DE DANIEL
O seu poder é eterno

            Proseguín ollando as visións nocturnas, e, velaquí, sobre as nubes do ceo viña alguén semellante a un fillo de home, que se dirixiu cara ao ancián e se presentou diante del.
            Foille outorgado poder, maxestade e imperio, e servírono todos os pobos, nacións e linguas.
            O seu poder é un poder eterno, que non pasará nunca, e o seu reino endexamais será destruído.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 92, 1ab. 1c-2. 5
R/.  (1a):  O Señor reina vestido de maxestade.

O Señor reina, vestido de maxestade;
o Señor está vestido e cinguido de poder.

O mundo está firme e non abalará.
Consolidado está o teu asento desde sempre,
ti es desde a eternidade.

A revelación do Señor é verdadeira,
a santidade é o ornato da túa casa,
polos séculos, Señor.


Segunda Lectura     Ap 1, 5-8
LECTURA DO LIBRO DA APOCALIPSE DE SAN XOÁN
O soberano dos reis da terra constituíunos en reino, sacerdotes para o noso Deus

            Xesús Cristo é a testemuña que merece fe, o primeiro en renacer da morte e soberano dos reis da terra.
            A aquel que nos ama, que nos liberou dos nosos pecados co seu sangue e que nos converteu nun reino, en sacerdotes para o seu Deus e Pai: a el a gloria e mais o poder polos séculos dos séculos. Amén.
            Velaquí vén nas nubes,
e todo ollo o verá,
mesmo aqueles que o traspasaron:
por el baterán no peito todas as razas da terra.
Certo. Amén.
            Eu son o Alfa e o Omega, di o Señor Deus, o que é, o que era e o que está a vir, o que todo o sostén.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Mc 11, 9. 10
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Bendito o que vén no nome do Señor!
Bendito o Reino do noso pai David que vén!
Aleluia.


Evanxeo     Xn 18, 33b-37
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
Ti dis que eu son rei

            Naquel tempo, díxolle Pilato a Xesús:
            ‑ Es ti o Rei dos Xudeus?
            Xesús respondeu:
            ‑ Dilo ti pola túa conta ou dixéroncho outros de min?
            Pilato replicou:
            ‑ E logo son eu xudeu? A túa xente e os sumos sacerdotes entregáronte a min: que fixeches?
            Xesús contestoulle:
            ‑ O meu reino non é deste mundo; se deste mundo fose, os meus oficiais loitarían para que ninguén me entregase aos xudeus; pero o meu reino non é de aquí.
            Díxolle entón Pilato:
            ‑ Logo ti es Rei?
            Xesús respondeu:
            ‑ Tal como o estás dicindo, eu son Rei: para iso nacín e para iso vin ao mundo, para dar testemuño da verdade; todo o que está aberto á verdade, escoita a miña voz.

                                   Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo        


  DESPOIS DE TANTO TEMPO,  AÍNDA SEGUIMOS DESCOLOCAD@S POLA SÚA REALEZA: UN REINADO PARA E DENDE O SERVIZO
TOMADO DE: remoldapalabra.blogspot.com

PÓRTICO
Resulta irónico que neste momento socialmente tan difícil que estamos a vivir, falemos de reinado de Deus. Porén, se nos fixamos nas palabras que acompañan o participio reinado, darémonos conta de que ao que nos referimos non é a unha cuestión física (un territorio), nin tampouco unha cuestión política (a institución de goberno dun país). Non, ao que nos referimos, coas palabras xustiza e paz, é a dous dos grandes valores que sempre foron unidos ao actuar e predicar de Xesús. Por iso o seu reinado baséase na realización daquelas actitudes que conformen a defensa do ser humano e a construción de comunidades humanas asentadas sobre os valores que fan que as persoas, e non os resultados nin os intereses, sexan o primeiro e o principal. E iso é o que hoxe os cristiáns e as cristiás de todo o mundo celebramos, reuníndonos para compartir a fe e participar das nosas celebracións, ao dicir que hoxe é o domingo de Cristo Rei. Só se tomamos en serio esta maneira de facer as cousas, lograremos ser no mundo testemuñas daquel en quen cremos, á vez que, ese xeito de actuar, encherá a nosa vida de sentido e felicidade.
            Unámonos logo nesta celebración para que canto aquí vivamos nos dea azos para ser persoas activas e construtoras dunha sociedade rexida polo compromiso de non tripar nunca ás persoas, imaxe e semellanza do Deus amor.

O PERDÓN
●      Para que tomemos en serio a invitación de ser sempre favorecedores de paz e xustiza, SEÑOR, QUE O TEU REINADO ALENTE A NOSA VIDA.
●      Para que nestes momentos tan difíciles e duros, nos que crece a sensación de desesperanza, saibamos dar razón da nosa esperanza, CRISTO, QUE O TEU REINADO ALENTE A NOSA VIDA.
●      Para que na nosa vida persoal non deixemos que aniñe a sensación de impotencia nin as actitudes violentas, SEÑOR, QUE O TEU REINADO ALENTE A NOSA VIDA.

REMUÍÑO
Celebramos hoxe a festa de Cristo Rei, que pecha o ano litúrxico. Xesús acepta o cualificativo de Rei cun sentido totalmente distinto ao dos romanos e xudeus. Para os romanos, rei era sinónimo de emperador ou xefe, con todos os poderes. Para os xudeus, o Mesías era o rei esperado que instauraría o reino de Israel. Porén, a realeza de Xesús responde ao proxecto de Deus sobre as persoas e a sociedade, no que o rei é defensor do pobo, o que imparte xustiza e defende os débiles.
            Por iso Xesús é rei ao longo do evanxeo, porque alimenta os pobres, cura os enfermos, practica o servizo, rexeita o dominio e a violencia, dá testemuño da verdade, implanta xustiza e entrégase ata o final pola causa do Reino. Inverte así os valores da súa sociedade... e tamén da nosa. Temos que recoñecer e aceptar, dunha vez por todas, que o Reinado de Cristo non é un reinado etéreo, senón que é unha realidade que quere conseguir a transformación radical do mundo. Cristo é un Rei Liberador, porque nos libera de todo aquilo que nos impide ser realmente persoas:
§  Fronte ao afán consumista que nos desvela e nos impide vivir, Xesús lémbranos que os ricos xa recibiron o seu consolo, que quen pon o valor da súa vida no que posúe é un insensato. A persoa vale por si mesma, pero se se ata ás cousas que se pagan, o seu prezo serán os cartos.
§  Fronte das estruturas que intentan reducir as persoas a un produto en serie, Xesús deixa ben claro que leis e estruturas están ao servizo da persoa e non ao contrario. O testemuño evanxélico non se dá a base dunha boa organización; o Espírito e a liberdade, non as leis, son a base da nosa actuación.
§  Fronte aos prexuízos que destrúen a paz das persoas, Xesús non ten inconveniente en comer con publicanos e pecadores, sen facer caso das críticas “dos bos”, en falar cos samaritanos, ou cos estranxeiros e en tratar con naturalidade as mulleres.

§  Fronte á violencia, que sementa sangue na xeografía do noso mundo, Xesús propón a liberdade daquel que é quen de romper a espiral de violencia, que nunca remata, e devolve ben por mal. A xenreira e a violencia son escravitudes das persoas.
§  Fronte ao medo, que nos paraliza e nos converte en monicreques, Xesús propón a liberdade do amor: nin medo a Deus, porque é Pai - Nai; nin medo ás persoas, porque son irmáns e irmás. Non ter medo a nada, confiando en Deus, que dirixe a historia cara á súa plenitude.
§  Fronte á escravitude de buscar o éxito doado, tan de moda no noso tempo, Xesús propón buscar o único éxito que paga a pena: o do Reino de Deus. Diante da posibilidade de converter pedras en pan, Xesús recorda que non só de pan vivimos, senón da Palabra de Deus.
§  Fronte a escravitude do mal, Xesús preséntase coma o liberador que trae o Reino do ben e que nos encarga a nós, seguidores e seguidoras súas, a posibilidade de facer o ben: pecado, enfermidades, demos, soidades... de todo iso vémonos libres se entendemos que a relixión é unha proposta que dá sentido á vida.
§  Fronte á escravitude de ver o mundo sen futuro, sen saída, nós afirmamos que Xesús xa deu comezo a un mundo novo no que non haberá loito, nin choros, nin dor.
            Xesús é o liberador soberano e universal; o seu Reino é un Reino de liberdade e vida. Nós, os seus discípulos, non podemos reducir a súa misión, a súa tarefa, a súa mensaxe, a un simple culto externo; somos responsables de espallar a Boa Nova e de traballar por facer presente o seu Reino de amor no mundo de hoxe, aquí e agora. Con frecuencia, a frase “o meu reino non é deste mundo”, que vimos de escoitar no evanxeo de hoxe, serviu para reforzar unha visión do cristianismo espiritualista, coma se fose unha relixión que non debe preocuparse polas cousas deste mundo. Moitos cristiáns pensan, de xeito erróneo, que canto máis entregado se vive á tarefa do Reino, menos deben comprometerse en asuntos sociais, económicos ou políticos. Porén, a frase que pronuncia Xesús comporta unha distancia e unha ruptura, pero non entre o relixioso e o temporal, senón entre a dominación e o servizo. O Reino de Xesús non é un reino de arbitrariedade, privilexios e dominación, senón un reino de xustiza e de servizo que estamos chamados a facer medrar no medio das persoas, das institucións, da sociedade enteira.
            A sentencia “o meu reino non é deste mundo”, non debe levarnos á despreocupación e á evasión, senón ao inconformismo. Unha igrexa preocupada por non ser deste mundo deberá estar atenta a tomar distancia dos poderes influentes e a non caer na falsa ilusión de fortalecer o reino de Cristo con diplomacia, poder, cartos... Pero, ao mesmo tempo, se quere estar no mundo, coma Xesús, deberá asumir que “onde estea a persoa sufrindo dor, inxustiza, pobreza ou violencia, alí debe estar a voz da Igrexa, a nosa voz”. Oxalá sexa así.

ORACIÓN DA COMUNIDADE
Diante de Ti, Señor, mostramos as nosas angueiras, tamén as nosas frustracións, sabendo que a pesares de todo non nos deixas da túa man. Por iso dicimos:
GRAZAS POLO TEU REINADO DE AMOR
Para que, como Igrexa en camiño que somos, nunca cansemos de confiar uns nos outros, e así unindo esforzos vaimos facendo posible e visible o teu reinado no aquí do noso tempo, OREMOS.
GRAZAS POLO TEU REINADO DE AMOR
Para que aprendamos a sementar nas nosas parroquias valores que levan a non esquecer que as persoas nos queremos polo que somos, fillas de Deus, e non polo que temos ou o poder do que dispoñamos, OREMOS.
GRAZAS POLO TEU REINADO DE AMOR
Para que non nos deixemos vencer polas dificultades que neste momento estamos a vivir e que levan a moitas persoas ao desespero; o que pide de nós espertar do sono que diminúe a forza da fe para afrontar as dificultades sen deixarse vencer pola desesperanza, OREMOS.
GRAZAS POLO TEU REINADO DE AMOR
No día contra a violencia de xénero, queremos ter presentes na nosa oración dun xeito especial a todas aquelas mulleres asustadas, reprimidas, esquecidas, abatidas, maltratadas física e psicoloxicamente; para que nunca calemos diante destas situacións, pois sementar o Reino esixe de nós igualdade, xustiza e fraternidade, OREMOS.
GRAZAS POLO TEU REINADO DE AMOR
Grazas, Señor, porque o teu reinado de amor, paz e xustiza é unha mostra máis de que é posible crer nun mundo marcado pola fraternidade e non polos mercadores que todo o compran e o venden. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN
Non pedimos nada Señor, ben sabes que non che pedimos nada.
Non che pedimos que nos abras as portas do teu ceo,
porque de Ti para nós sempre están abertas.
Non che pedimos que nos libres de nada nin de ninguén,
porque sería dubidar da fidelidade que sempre nos tes.
Ti estás totalmente por nós, e nós queremos atoparnos vivindo en Ti.
Nós só queremos vivir á sombra do teu corazón e da túa palabra,
en harmonía coa túa vontade salvadora,
Abertos á túa voz espallada polo mundo,
pola terra, pola xente, polos pobres.
E máis nada.
Nós, Señor, non che pedimos nada.
(Manolo Regal, Chorimas, 59)

CANTOS
ENTRADA: 
Que ledicia a miña
LECTURAS: 
Veña o teu Reino
OFERTORIO: 
Déixate querer
COMUÑÓN: 
Acharte presente na vida 

POWER POINTS