30 sept. 2012

Quen non está contra nós, está connosco - Mc 9, 38-43.45.47-48

Domingo 26 de ordinario -ciclo B


PARA APRENDER A NON EXCLUÍR A NINGUÉN

Ti, noso Deus, es o Pai de todos,
a sabedoría sen límites
que iluminas permanentemente
o camiño e a busca de todos os humanos.

Nada hai alleo a ti neste mundo;
todo canto sabe a graza e a verdade
ten en ti o seu fundamento.

Fástenos presente en toda a creación,
e nela nos invitas a recoñecerte,
a coidarte e a servirte.

Fástenos presente en todo home
e en toda muller,
e neles nos invitas tamén a escoitarte,
a obedecerte e a servirte.

Fástenos presente en todas as relixións,
en todos os homes e mulleres
que ergueron de vello os seus ollos ao ceo
na procura de sinxe1eza e plenitude.
E en todas as relixións nos invitas tamén
a escoitarte, obedecerte e servirte.

Fástenos presente en todos os máis pequenos
que son o teu retrato sagrado máis feito,
e invítasnos a adorarte neles,
e a convertelos no derradeiro sinal
de ti, Deus, para nós todos.

Graciñas, Deus, Pai de todos,
que en todos queres ser amado e servido.
Con todos te adoramos, escoitamos e servimos
nesta hora grande da irmandade. 





Os mandatos do Señor son rectos; aledan o corazón - Salmo 18

Domingo 26 de ordinario - ciclo B


LOANZA AO ALBOR

Que gusto dá espertar
coa túa luz cada día
e ir contemplando as cousas
coas que nos enches a vida!

Que gusto verte a Ti nelas
rompendo a noite co día!
Que gusto dá espertar
e verte nas cousas todas!

Que gusto mover as mans
para que a xustiza as envolva!
Que gusto dá espertar
e cantar a túa gloria! 



28 sept. 2012

Domingo 26 de Ordinario - ciclo B


26º DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO-CICLO B


Primeira Lectura     Núm 11, 25-29
LECTURA DO LIBRO DOS NÚMEROS
"Tes celos por min? Quen dera que todo o pobo do Señor fosen profetas!


            Naqueles días, descendeu o Señor nunha nube e faloulle a Moisés; despois tomou do espírito que había nel e infundíullelo aos setenta anciáns. En canto o espírito repousou sobre eles, puxéronse a profetizar; pero nunca máis o volveron facer.
            Quedaran no campamento dous homes, un deles chamado Eldad e o outro Medad. O espírito repousou tamén sobre eles, pois figuraban entre os inscritos, aínda que non saíran para a Tenda, e profetizaron no campamento. Un rapaz correu a comunicarllo a Moisés, dicindo: ‑Eldad e Medad profetizan no campamento! Entón Xosué, fillo de Nun, ministro de Moisés, escolleito por el, díxolle:
-          "Meu Señor, Moisés, prohíbellelo!"

            Mais Moisés respondeulle:
            "Tes celos por min? Quen dera que todo o pobo do Señor fosen profetas, e que o Señor lles dese o seu espírito!"

                        Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 18, 8. 10. 12-13. 14
R/.  (9a):  Os mandatos do Señor son rectos: aledan o corazón.

A lei do Señor é perfecta:
reconforta a alma;
a declaración do Señor é firme:
fai sabio  ao inxenuo.

A vontade do Señor é pura:
permanece por sempre;
as decisións do Señor son verdadeiras:
enteiramente xustas.

Aínda que o teu servo os quere cumprir
e pon coidado en gardalos,
quen se decata dos erros?
Límpame ti de canto se me esquece.

Preserva o teu servo da soberbia,
para que non me domine.
Entón serei perfecto,
limpo de pecados graves.





Segunda Lectura     Sant 5, 1-6
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SANTIAGO
As vosas riquezas podreceron


            E vós, os ricos, chorade e berrade polas desgrazas que van vir enriba de vós. A vosa riqueza está podrecida; a vosa roupa chea de couza; o voso ouro e a vosa prata, enferruxados; e a mesma ferruxe será testemuño en contra vosa e, coma se for lume, comerá as vosas carnes. Estades atesourando na fin dos tempos!
            Atención! O xornal que non lles pagastes aos obreiros que vos fixeron a seitura está clamando e o seu berro chega aos oídos do Señor dos Exércitos.
            Vivistes na terra cheos de fartura e cebastes os vosos corazóns nos praceres para o día da matanza.
            Condenastes o xusto e matástelo sen que el vos fixese fronte.

                        Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus


ALELUIA     Cf. Xn 17, 17b. a
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
A túa palabra, Señor, é verdade;
santifícanos na verdade.
Aleluia.


Evanxeo     Mc 9, 38-43. 45. 47-48
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS
Quen non está contra nós, está connosco. Se a túa man te escandaliza, córtaa


            Naquel tempo, díxolle Xoán a Xesús:
-          Vimos un que botaba demos no teu nome e quixémosllo privar porque non é dos nosos.
            Xesús contestoulle:
            ‑ Pois non llo privedes, porque ninguén que faga milagres no meu nome fala despois mal de min. O que non está contra nós, está connosco. Ademais, todo aquel que vos dea un vaso de auga por serdes seguidores de Cristo, tende por seguro que non quedará sen recompensa.

            E a quen escandalice a un destes pequeniños que cren en min, éralle mellor que lle colgasen do pescozo unha pedra de muíño, e o largasen  ao mar.

            E se a túa man te fai caer, córtaa: máis che vale entrar toco na vida que ir parar coas dúas mans ao inferno, no lume que nunca se apaga. E se o teu pé te fai caer, córtao: mellor será que entres coxo na vida, que ir dar cos dous pés no inferno. E se o teu ollo te fai caer, arríncao: máis che vale entrar cego no Reino de Deus e non que te boten cos dous ollos no inferno, onde o verme non morre nin o lume se apaga.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo




CANDO A PERSOA OCUPA UN LUGAR SECUNDARIO, TODA RIQUEZA É CORRUPCIÓN
TOMADO DE : remoldapalabra.blogspot.com
PÓRTICO
            Porque o Espírito sopra por onde quere e non se prega ao uniformismo que dá seguridade, pero non convición e confianza, a nosa vida é plural en manifestacións e en formas. Unha pluralidade que nos fai aparecer coma unha comunidade cristiá na que, a pesares dos agoiros que todo o ven catastrófico, negativo e sen esperanza, vive sabendo transmitir a ledicia de estar no medio do mundo coa misión de facer presente a mensaxe de Xesús sen imposicións nin coaccións, senón a través do desenvolvemento do traballo ben feito, a compaña desinteresada ou a solidariedade que non ten por que saír nos medios de comunicación, senón que se fai sen balbordo, de xeito constante e sen pretender acadar ningún récord “guiness”.
            Porque estamos a favor das persoas e non buscamos o recoñecemento superficial de quen sae nos xornais con grandes titulares, esforcémonos por facer da celebración de hoxe un momento de encontro comunitario, aberto á participación e no que saibamos agradecer que no camiño de cada día a presenza do Espírito alenta canto facemos e reforza as nosas convicións e a nosa esperanza.
O PERDÓN
*        Por ter esquecido que non son as prohibicións, senón as convicións maduras as que logran que as cousas muden ou deixen de facerse, SEÑOR, NON NOS DEIXES CAER NA TENTACIÓN.
*        Porque seguimos sen apostar por un comercio xusto e un consumo responsable, estragando e despilfarrando moito, sen pararnos a pensar que detrás hai explotación, miseria, escravitude e manipulación, CRISTO, NON NOS DEIXES CAER NA TENTACIÓN.
*        Por non dar entendido que na vida as dificultades son motivo de maduración e crecemento persoal, e non camiño de desesperanza e abandono, SEÑOR, NON NOS DEIXES CAER NA TENTACIÓN.
REMUÍÑO
ð  Porque o Espírito sopra por onde quere, é dicir de xeito aberto, plural e innovador, non temos dereito a secuestralo e poñelo a dispor da nosa comenencia e do noso único interese. E inda que isto, por pouco que o pensemos, vémolo claro e lóxico, logo, na nosa vida e na relación con Deus, non acabamos de entendelo. De aí que nos vaiamos facendo unha vida de fe á nosa imaxe e semellanza, modulando e facendo de Deus o que nos gusta e convén en cada momento, coma se fose un monicreque que movemos coas mans e lle facemos dicir o que nós queremos. E isto pásalle tanto aos que confunden goberno con poder e autoritarismo dentro da Igrexa, como aos que pensan que eles son os únicos que están e teñen a verdade, e quen non se identifique con eles está fóra da Igrexa, e se non está, hai que botalo. E se sempre foi así –tampouco imos agora rachar as vestiduras por iso-, dun tempo a esta parte a cousas parece que vai collendo máis forza. Parece que volve o medo no canto da liberdade, e a imposición en vez da proposta. Isto leva a que a imaxe de Deus como quen escoita, anima, quere e invita á confianza e ao amor,  se torne de novo no ollo acusador que castiga e condena, coma se foramos nenos pequenos cheos de medo e inseguridade. Diante disto, é necesario volver ás fontes, e a mellor, por non dicir a única, é a Palabra de Deus. Nela imos vendo como non é o “todos en fila e a formar” o que a move e alenta, senón o sopro do Espírito que dá lugar á pluralidade de formas, maneiras e concrecións múltiples do facer dos cristiáns no medio do noso mundo. Un facer que debe partir da reflexión e da capacidade que cada un de nós temos para, de xeito autónomo, maduro e responsable, sen necesidade de “carabinas que nos vixíen” dar resposta á nosa tarefa de ser testemuñas da presenza de Deus no medio do mundo. E isto non se pode facer máis que na confianza e no diálogo, especialmente neste momento de tanta dificultade e no que tantas persoas perden traballo, dereitos e mesmo recoñecemento da súa dignidade por mor dun liberalismo egoísta e insolidario que só busca o ben dos poderosos e esquece a dignidade dos empobrecidos. Non son logo os celos, senón a confianza o que Deus nos ofrece e invita a vivir. Ninguén ten o monopolio da verdade.


ð  As palabras de Santiago volven insistir en que se as persoas, imaxe e semellanza de Deus, non son razón e tarefa do noso actuar, todo canto fagamos non é máis que abuso, manipulación e mentira. Cando esquecemos que a dignidade do outro faino igual a min, canto fagamos vólvese contra nós e empórcanos as mans e o pensamento, pois o que facemos é para o noso propio interese e desde o egoísmo máis radical. De aí que Santiago nos lembre onde teñen que estar os centros non só das nosas convicións, senón do noso actuar e da razón que nos leva a facelo. Que actualidade teñen estas palabras neste momento!. E Santiago non fai política, senón que se limita a aplicar á realidade as palabras de Xesús en defensa dos que son maltratados e utilizados como cousas e non como persoas. Acaso hoxe  non se pagan xornais de miseria, se recortan dereitos, se minte para os que xa gañan máis sigan facéndoo a custa dos explotados ou se xustifican, se pechan empresas ou se recortan plantillas só por non gañar tanto coma hai ben pouco?. Logo non vemos como, no nome de non sabemos moi ben que, se suprimen axudas e servizos aos maiores, medios para a sanidade ou para a educación?. Vemos logo que inda que pasaron vinteún séculos, a cobiza do ser humano é a mesma, polo que as palabras da carta que hoxe lemos como segunda lectura, non só seguen a ter actualidade e vixencia, senón que, se cabe, hoxe téñenma máis ca nunca. E por que pasa isto?. O mesmo Santiago nolo di ao final do texto: porque as persoas esquecemos o que somos, e cebamos os nosos corazóns nos praceres para o día da matanza, condenando ao xusto, e aproveitándonos del no nome do progreso e dos beneficios.


ð  Se queremos estar non contra Xesús senón con El, xa é tempo de que nos paremos a pensar se o noso actuar, que dicimos de cristiáns, responde a esta palabra que sempre quere estimular e alentar a nosa vida. E se somos pedra de escándalo pola nosa maneira de facer as cousas, non nos queda outra que virar o rumbo e encarar canto facemos e dicimos coa claridade e fondura que nos ofrece o evanxeo, sabendo que se queremos estar con El, e sen ser doado o camiño, temos que poñernos a camiñar xa.
ORACIÓN DA COMUNIDADE
A este Deus que nos chama a non ser nunca neutrais diante da inxustiza e o abuso que sofren as persoas, dirixímoslle a nosa oración comunitaria dicindo:
SEÑOR, QUE O NOSO ACTUAR SEXA XUSTO E SOLIDARIO
*     Para que na Igrexa non calemos nunca nin permitamos que as persoas sexan utilizadas polos poderosos, como se fosen números dos seus balances económicos, OREMOS.
SEÑOR, QUE O NOSO ACTUAR SEXA XUSTO E SOLIDARIO
*     Para que nas nosas comunidade esteamos sempre dispostos a defender a dignidade das persoas que están sendo maltratadas e esquecidas neste momento de grave crise moral, económica e social, OREMOS
SEÑOR, QUE O NOSO ACTUAR SEXA XUSTO E SOLIDARIO
*     Para que cada un de nós no actuar de cada día no traballo, na parroquia, na familia, cos amigos... saibamos tender pontes de confianza e solidariedade, non deixando que o silencio, a rutina e a pasividade vaian facendo que esquezamos que as persoas son máis importantes que os axustes, OREMOS.
SEÑOR, QUE O NOSO ACTUAR SEXA XUSTO E SOLIDARIO
Señor, neste momento de dificultade social tan grande, aléntanos para que non desfalezamos nin nos desanimemos á hora de unirnos para loitar pola defensa da dignidade dos seres humanos que puxeches en cada un de nós. P.X.N.S. Amén.
PARA A REFLEXIÓN
Señor, son moitas as persoas que deixaron pegada en min,
moitas as que me axudaron a descubrirme,
a espertar , a cambiar e a enriquecerme.

Aquela persoa que, inesperada e oportuna, soubo escoitarme con comprensión.
Aquela que, aínda estando lonxe, sentín preto.
Aquela que, coa súa bondade, fíxome ser sinxelo.
Aquela que, corrixíndome con agarimo, esixiume camiñar.
Aquela que, experimentando a súa debilidade, fixo que me sentira pobre.
Aquela que, coa súa experiencia de gratuidade, me abriu un mundo de relacións fraternais.
Aquela que, coa súa vida incansable, invitoume a loitar.
Aquela que, coa súa necesidade de min, fixo que me sentira único.
Aquela que se atreveu a dicirme: quérote.
Aquela que anunciou en min a boa nova de que Ti me queres.

Son o que son grazas a moitas persoas, pequenas e grandes, amigas e anónimas.
Déixame darche as grazas por elas, que me marcaron para sempre coa súa vida e frescura.
Déixame darche as grazas, cantarche e louvarte por todas elas, fillas túas, irmás miñas.


                 CANTOS














ENTRADA: Amigos nas penas
LECTURAS: Benaventurados
OFERTORIO: Señor Xesús, bendito sexas
COMUÑÓN: O amor é o meirande


POWER POINTS (non os perdades)
Domingo 26 ord B
Domingo 26 ord B - Bene Pagola






27 sept. 2012

Festividade de San Miguel, San Rafael e San Gabriel arcanxos

A Igrexa honra con culto litúrxico a tres figuras de anxos, ós que na Sagrada Escritura chámaselles cun nome.


San Rafael Arcanxo, "Rafa-O" significa: "Deus cura". El fíxose coñecer pola historia de Tobías no Antigo Testamento (Cf. Tob. 12, 50.20, etc.), tan significativa no feito de confiar aos anxos os pequenos fillos de Deus, sempre necesitados de custodia, coidado e protección. 

Oh! poderoso Príncipe da gloria, San Rafael,
chamado menciña de Deus,
saúde dos enfermos,
luz dos cegos, guía de camiñantes,
protector da esmola,
do xaxún e da oración:
por aquela caridade
con que acompañaches
ao mozo Tobías, pídoche,
oh! glorioso protector meu,
me líbres de todos
os males e perigos
e me acompáñes na peregrinación
desta vida mortal,
para chegar felizmente
ao porto de salvación na eterna.
Amén.



  San Gabriel Arcanxo, figura vinculada sobre todo ao misterio da Encarnación do Fillo de Deus (Cf. Lc. 1, 19.26). O seu nome significa: "O meu poder é Deus" ou "Forza de Deus", como para dicir que no culme da creación, a Encarnación, é o signo supremo do Pai omnipotente.

Oh! Glorioso Arcanxo San Gabriel,
chamado fortaleza de Deus,
príncipe excelentísimo
entre os espíritos anxélicos,
embaixador do Altísimo,
que mereciches ser escollido
para anunciar á Santísima Virxe
a Encarnación do Divino Verbo
nas súas purísimas entrañas:
eu suplícoche teñas a ben
rogar a Deus por min,
miserable pecador,
para que coñecendo
 e adorando este inefable misterio,
    logre gozar o froito
    da divina redención
     na gloria celestial.
  Amén.

San Miguel Arcanxo (Cf. Dan. 10, 13.20; Ap. 12, 7; Jdt. 9). O seu nome expresa sintéticamente a actitude esencial dos espíritos bos: "Mica-O" significa, en efecto: “Quen como Deus?” Neste nome está expresada, a elección salvífica grazas á cal os anxos "ven a face do Pai" que está nos ceos.




              San Miguel Arcanxo,
deféndenos na batalla.
Se o noso amparo contra a perversidade
e as asexanzas do demo.
Reprímao Deus, pedimos suplicantes,
e ti, príncipe da milicia celestial,
arroxa ao inferno co divino poder
a satanás e aos outros espíritos malignos
que andan dispersos polo mundo
para a perdición das almas.

Amén.



Cada unha destas tres figuras (Mica-O, Gabri-O, Rafa-O), reflicten de modo particular a verdade contida na pregunta exposta polo autor da Carta aos Hebreos:

"Non son todos eles espíritos administradores, enviados para servizo en favor dos que han de herdar a salvación?" (Hb. 1, 14)".

Xoán Paulo II
Catequese de Agosto 6 de 1986, número 8


Figuras do escultor Fernando Aguado

25 sept. 2012

Carta dun ateo francés ó seu fillo


Creo que non podo estar máis dacordo con esta carta, hai moita xente que confunde ser ateo e anticlerical, cos primeiros se pode falar, cos segundos non, inda que se fala moito do "respecto" e a "liberdade", non poden entender nin aceptar ós que pensan, eu case diría sinten, distinto a eles (ollo que hai moitos crentes cos que tampouco se pode falar, a intransixencia e o fanatismo tamén pode ser pecado dos crentes, revisemos actitudes e non caiamos niso).



Carta que o socialista ateo francés Jean Jaurés fundador do xornal 
L´Humanité escribiu ao seu fillo, publicada en 1919.


Querido fillo:

   Pídesme un xustificante que che exima de cursar relixión, un pouco por ter a gloria de proceder de distinta maneira que a maior parte dos condiscípulos e temo que tamén un pouco para parecer digno fillo dun home que non ten conviccións relixiosas. Este xustificante, querido fillo, non cho envío nin cho enviarei xamais.

   Non é porque desexe que sexas clerical, a pesar de que non hai nisto ningún perigo, nin o hai tampouco en que profeses as crenzas que che exporá o profesor. Cando teñas a idade suficiente para xulgar, serás completamente libre pero teño o empeño decidido en que a túa instrución e a túa educación sexan completas, e non o serían sen un estudo serio da relixión.

   Parecerache estraña esta linguaxe despois de escoitar tan belas declaracións sobre esta cuestión; son, fillo meu, declaracións boas para arrastrar a algún pero que están en pugna co máis elemental bo sentido. Como sería completa a túa instrución sen un coñecemento suficiente das cuestións relixiosas sobre as cales todo o mundo discute? Quixeses ti, pola túa ignorancia voluntaria, non poder dicir unha palabra sobre estes asuntos sen expoñerte a soltar un disparate?

   Deixemos de lado a política e as discusións e vexamos o que se refire aos coñecementos indispensables que debe ter un home de certa posición. Estudas mitoloxía para comprender historia e a civilización dos gregos e dos romanos, e... que comprenderías da historia de Europa e do mundo enteiro despois de Xesucristo, sen coñecer a relixión, que cambiou a face do mundo e produciu unha nova civilización? Na arte,... que serán para ti as obras mestras da Idade Media e dos tempos modernos, se non coñeces o motivo que as inspirou e as ideas relixiosas que elas conteñen?

   Nas letras, podes deixar de coñecer non só a Bossuet, Fenelón, Lacordaire, De Maistre, Veuillot e tantos outros que se ocuparon exclusivamente de cuestións relixiosas, senón tamén a Corneille, Racine, Hugo,... nunha palabra a todos estes grandes mestres que deberon ao cristianismo as súas máis belas inspiracións? Se se trata de dereito, de filosofía ou de moral,... podes ignorar a expresión máis clara do Dereito Natural, a filosofía máis estendida, a moral máis sabia e máis universal? -este é o pensamento de J.Jacques Rousseau-.

   Até nas ciencias naturais e matemáticas atoparás a relixión: Pascal e Newton eran cristiáns ferventes, Ampere era piadoso, Pasteur probaba a existencia de Deus e dicía recobrar pola ciencia a fe dun bretón, Flammarion entrégase a fantasías teolóxicas...

   Quererás ti condenarte a saltar páxinas en todas as túas lecturas e en todos os teus estudos? Hai que confesalo: a relixión está intimamente unida a todas as manifestacións da intelixencia humana; é a base da civilización e é porse fóra do mundo intelectual e condenarse a unha manifesta inferioridade o non querer coñecer unha ciencia que estudaron e que posúen nos nosos días tanta intelixencia preclaras.

   Xa que falo de educación: para ser un mozo ben educado é preciso coñecer e practicar as leis da Igrexa? Só che direi o seguinte: nada hai que reprochar aos que as practican fielmente, e con moita frecuencia, hai que chorar polos que non as toman en conta. Non fixándome senón na cortesía no simple "savoir vivre", hai que convir na necesidade de coñecer as conviccións e os sentimentos das persoas relixiosas. Se non estamos obrigados a imitalas, debemos polo menos comprendelas para poder gardarlles o respecto, as consideracións e a tolerancia que lles son debidas. Ninguén será xamais delicado, fino, nin sequera presentable sen nocións relixiosas.

   Querido fillo: convéncete do que digo: moitos teñen interese en que os demais descoñezan a relixión, pero todo o mundo desexa coñecela. En canto á liberdade de conciencia e outras cousas análogas, iso é palabrería dos que rexeitan de ordinario os feitos e o sentido común.

   Moitos anti-católicos coñecen polo menos medianamente a relixión; outros recibiron educación relixiosa; a súa conduta proba que conservaron toda a súa liberdade.

   Ademais, non é preciso ser un xenio para comprender que só son verdadeiramente libres de non ser cristiáns os que teñen a facultade de selo, pois, en caso contrario, a ignorancia obrígalles á irreligión. A cousa é moi clara: a liberdade esixe a facultade de poder obrar en sentido contrario. Sorprenderache esta carta, pero precisa, fillo meu, que un pai diga sempre a verdade ao seu fillo. Ningún compromiso podería escusarme desa obriga.


   Recibe, querido fillo, o abrazo de


                                                                    O teu PAI



PD. PORQUE A PERSOA É MÁIS QUE O MATERIAL.






22 sept. 2012

Quen queira ser o primeiro, ha ser o servidor de todos - Mc 9,30-37

Domingo 25 ordinario - ciclo B



NON DIGAS QUE NON (O SINAL DO NENO)

Non digas que non.
Ti, coma min, coma todos,
tamén levas no teu interior esta pregunta:
quen é o máis importante?

Porque para ti, para min, para case todos,
do que se trata é disto: de ser o máis importante.

Na escola ensínannos a ser os máis listos.
Na Igrexa ensínannos a ser os máis perfectos.
Na televisión ensínannos a ser os máis famosos.
Na casa ensínannos a ser os máis ricos.

Case ninguén quere os últimos postos.
Case ninguén acepta ser servidor dos demais.

Xesús si.
Xesús escolleu o último lugar: fíxose servidor de todos.
A xente de letras case nunca entendeu a Xesús.
A xente de Igrexa case nunca entendeu a Xesús.
A xente de poder case nunca entendeu a Xesús.
A xente de cartos case nunca entendeu a Xesús.

E foi Xesús e colleu un neno,
e púxoo no medio coma sinal para toda a xente do mundo:
sinal da debilidade, ó que é bo achegarse,
sinal da tenrura de Deus da que carecen moitos corazóns,
sinal da humildade coa que cómpre camiñar na vida,
sinal dos postos sen importancia que busca o seguidor de Xesús,
sinal de Xesús mesmo, morto e resucitado,
por unha melloría radical do mundo que nos acolle.

REGAL "Un caxato para o camiño”

O Señor é quen sostén a miña vida - Salmo 53

Domingo 25 ordinario - ciclo B



O DERRADEIRO ENTRE OS ÚLTIMOS

Case todos cobizan ser os primeiros,
case todos cobizan os primeiros pastos
na comunidade,
no partido,
no sindicato,
na cooperativa,
no goberno.

Alcaldes, curas, médicos,
gobernadores, militares
aman os galóns,
as homenaxes,
os aplausos
e os cartas.

Os poderosos xa teñen primeiros pastos,
e os humildes desexan telos.
Xesús case se queda só,
sen ningún dos primeiros,
co seu programa,
esquecido no derradeiro posta da rea,
mesturado cos últimos,
confundido cos últimos,
soñando cos últimos,
creando cos últimos
o día novo en que os primeiros
sexan dos últimos
e aprendan a servir.


21 sept. 2012

Domingo 25 de Ordinario - ciclo B


25º DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO – CICLO B


Primeira Lectura     Sab 2, 12. 17-20
LECTURA DO LIBRO DA SABEDORÍA
Condenémolo a unha morte ignominiosa

            Dixeron os malvados:
            Espreitemos o home xusto que nos dá tanto noxo
e se opón aos nosos feitos,
botándonos na cara as transgresións da lei,
reprochándonos faltas da nosa educación.
            Examinemos se son veraces as súas razóns,
comprobemos como é o seu finar.
            Se o xusto é fillo de Deus, virá El a acorrelo
e ceibarao da man dos seus inimigos.
            Poñámolo na proba da aldraxe e do tormento
para constatarmos a súa mansedume
e experimentarmos a súa resistencia  ao mal!
            Condenémolo a unha morte ignominiosa,
pois, segundo el fala, terá quen o protexa!

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 53, 3-4. 5. 6 e 8
R/.  (6b):  O Señor é quen sostén a miña vida.

Oh Deus, polo teu nome sálvame,
co teu poder faime xustiza.
Oh Deus, escoita a miña súplica,
atende as miñas palabras.

Érguense contra min homes soberbios,
homes violentos buscan a miña vida,
sen teren a Deus en conta.

Mais Deus é a miña axuda,
o Señor é quen sostén a miña vida.
Ofrecereiche un sacrificios voluntario,
enxalzarei, Señor, o teu nome que é bo.


Segunda Lectura     Sant 3, 16 -- 4, 3
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SANTIAGO
O froito da xustiza seméntase na paz para aqueles que cultivan a paz

            Irmáns benqueridos:
            Onde hai receos e liortas, dáse tamén alí o descontento e toda caste de ruindades. Pola contra, a sabedoría que vén do ceo é primeiramente pura e despois pacífica, sinxela, acolledora, chea de misericordia e de bos froitos, imparcial, sen finximento. O froito da xustiza seméntano coa paz os que van facendo a paz.
            De onde veñen esas guerras e liortas que se dan entre vós? Non será das vosas cobizas, que loitan no voso interior?
            Degoirades e non tedes; enrabechádesvos e andades cheos de envexa e non logrades cousa; combatédesvos e facédesvos a guerra e non conseguides porque non o pedides e, se pedides, non recibides, porque pedides só co devezo de satisfacerdes as vosas cobizas.


                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Cf. 2 Tes 2, 14
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Deus chamounos por medio do Evanxeo,
para lograrmos a gloria do noso Señor Xesús Cristo.
Aleluia.


Evanxeo          Mc 9, 30-37
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS
O Fillo do Home é entregado... Quen queira ser o primeiro, ha ser o servidor de todos

            Naquel tempo, Xesús e mais os seus discípulos marcharon, atravesando a Galilea sen enredar nela, porque non quería que o soubese ninguén; pois ía informando os discípulos, dicíndolles:
            ‑ Ao Fillo do Home vano entregar nas mans dos homes, que o matarán; pero, despois de morto, pasados tres días, ha resucitar.
            Eles non entendían o que lles dicía, pero non se atrevían a preguntarllo.
            Chegaron a Cafarnaúm, e, cando estaban na casa, preguntoulles:
            ‑ De que viñades discutindo polo camiño?
            Eles calaron, porque no camiño discutiran entre si sobre quen era o máis importante. Xesús sentou,  chamou polos Doce e díxolles:
            ‑ O que queira ser o primeiro, que sexa o derradeiro entre todos e o servidor de todos.
            Despois colleu un neno e púxoo no medio deles, abrazouno, e díxolles:
            ‑ Quen acolla no meu nome a un destes nenos, acólleme a min; e quen me acolla a min, non é a min a quen acolle, senón a Aquel que me mandou.

                        Palabra do Señor                      R/. Loámoste, Cristo


 HAI PERSOAS QUE SERVEN UN DÍA E SON BOAS. 
HAI OUTRAS QUE SERVEN UN ANO E SON MELLORES. 
OUTRAS SERVEN MOITOS ANOS E SON MOI BOAS... 
PERO TAMÉN HAI AS QUE SERVEN TODA A VIDA: 
ESAS SON IMPRESCINDIBLES E IMPORTANTES
TOMADO DE : remoldapalabra.blogspot.com

PÓRTICO
Na nosa sociedade é importante o home de prestixio, seguro de si mesmo, que acadou o éxito nalgún campo da vida, que sobresae por riba dos demais. Asemade, é importante a muller estupenda fisicamente, bela (aínda que só sexa por fóra), que acapara portadas das revistas, que ten ao seu lado un home “relevante”, con poder e con cartos....
Porén, a Palabra volve insistir unha e outra vez en que eses non son criterios morais válidos para catalogar á xente como “importante”. Segundo o criterio de Xesús son importantes eses miles e milleiros de homes e mulleres anónimos, de rostro descoñecido, a quen non se lles fará nunca ningunha homenaxe nin se lles adicará ningunha portada de revista; pero que se desviven no servizo desinteresado aos demais, ocupándose e preocupándose da felicidade doutras persoas.
Que a celebración que agora comezamos nos axude a espertar do soño no que estamos mergullados para descubrir que servir é ledicia.

O PERDÓN
A pesares de non termos descuberto que a túa novidade consiste en facer grande o pequeno e o insignificante, SEÑOR, NON NOS DEIXES DA TÚA MAN.
A pesares de que seguimos perdendo tempo, enerxía e esforzo en discusións inútiles que non fan máis que amargar a nosa vida e a dos demais, CRISTO, NON NOS DEIXES DA TÚA MAN.
A pesares de que non acabamos de entender que seguirte a Ti, supón e esixe sinxeleza, compromiso,dispoñibilidade e servizo e non boato, beatería, prácticas baleiras e ambición de poder e prestixio, SEÑOR, NON NOS DEIXES DA TÚA MAN.

REMUÍÑO
A primeira lectura, do libro da Sabedoría, fálanos do difícil que é camiñar polo carreiro da xustiza. Si, porque ilustra moi ben dúas actitudes na vida e diante da vida: a dos xustos, é dicir, a das persoas que viven e queren vivir nunha sociedade de dereito, xusta, en paz, solidaria e respectuosa; e a das persoas para as que o fin sempre xustifica os medios (chantaxe, traizón, crítica despiada....), aquelas que non teñen escrúpulos, que burlan a lei, que buscan prebendas, que pisotean dereitos... Sóanos o conto?. Porque tod@s nós, en maior ou menor medida, en certos aspectos da vida, somos das persoas que nadamos entre dúas augas, arrimándonos ao sol que máis quenta. Na nosa vida, tamén na nosa vida de fe, ás veces somos coma botellas de refresco con gas: ao comezo, cando quitamos a cortiza, todo é forza, vitalidade, entusiasmo.... Pero, co tempo, na posta en práctica dos compromisos bautismais, nas decisións que debemos tomar, nas opcións que temos que sopesar.... chega un momento de proba: críticas ao redor, camiño diferente ao da meirande parte da sociedade, @s amig@s cada vez enténdennos menos, perdemos a tranquilidade..... e chega a sensación de fracaso, a apatía, mesmo o baleiro. Xurde entón a idea de que non pagou a pena ter dedicado tempo, esforzo, ilusións.... Perdemos o gas e deixámonos ir polo de sempre, polo que fan todos, polo que se leva.... esquecendo dúas cousiñas importantes. Por unha banda o feito de que cando unha sociedade vai mal (como está ocorrendo agora mesmo), fai falla un cambio desde a raíz, cómpre volver comezar, porque non se pode aprender xustiza nunha sociedade inxusta; non se pode aprender a ser solidarios nunha sociedade que explota; non se pode amar a paz nun mundo cheo de violencia física e verbal; non se pode aprender a ser persoa nun mundo inhumano.... xa que aprendemos do que vemos e vivimos e cando o que se di está en contradición co que se fai, aprendemos tamén a mentir e a enganar, a explotar e a matar. Doutra banda, non menos importante, esquecemos que Deus non nos deixa sol@s, senón que vai pondo no noso camiño persoas que nos tenden a man e que nos axudan a erguernos demostrándonos que nos queren, que se preocupan por nós, que non nos abandonan... o que fai que a pesares das dificultades e das cruces da vida non deberiamos nunca perder o norte: Deus. El invítanos a ver a realidade con outros ollos e danos forza e alento para volver comezar de novo.

Un recomezar sempre desde a tolerancia, o respecto e o diálogo. Moitas veces non somos capaces de entender e asumir que os cristiáns e as cristiás somos un grupo dentro da sociedade, dentro dunha sociedade plural e democrática chamada a construírse desde o respecto dos Dereitos Humanos, e iso fainos caer na tentación da imposición e da intolerancia, que levan a enfrontamentos, descualificacións e a crear un clima de crispación que non é bo para ninguén, e menos para as persoas que nos consideramos seguidoras de Xesús de Nazaré, que deberamos ter como compromiso facer do mundo a casa de tod@s. Parapetados na nosa verdade, autosuficientes, non estamos dispostos a escoitar, e moito menos aceptar a quen pensa, reza, opina, ama ou actúa dun xeito distinto ao noso. En definitiva, pásanos o mesmo que lles ocorría a aqueles aos que lle escribía Santiago: tod@s queremos ser “machos dominantes da manada” e, desde esta perspectiva, comezamos a ver o resto do mundo coma un obstáculo a eliminar ou coma alfombra sobre a que pisar. Xorden entón as divisións, as loitas, os ciumes..... Hoxe é un bo día para recomezar desde a óptica de que “o froito da paz é a xustiza” e que acoller o Reino é acoller á persoa de Xesús. Se non conseguimos entender isto estaremos sempre na disputa, na tensión, no enfrontamento e na división que tanto dano fan.
Só así aprenderemos, tamén nós, a responder á pregunta que Xesús lle fai aos seus discípulos: de que falabades polo camiño?. Certamente non era de servizo, de entrega ou de compromiso. Non, tristemente eles tamén se deixaran embaucar, tamén se deixaran ir e falaban de prestixio, poder, importancia.... Que pouco cambiou o conto despois de dous mil anos de historia!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Non entenderan nada... Non entendemos nada. E Xesús, explicóullelo e explícanolo hoxe a nós: “quen queira ser primeiro, que se faga último e servidor”. Estamos tan afeitos a escoitar esta frase que é pouca a impresión que nos causa, a pesares de que non entendemos moi ben que para ser primeiros teñamos que ser últimos. E non o entendemos porque nos falta fe, porque non confiamos de verdade en Xesús. Por se acaso preferimos ter os nosos propios medios, os nosos propios recursos, as nosas reservas e as nosas seguridades para non quedar de últimos, porque iso sería unha catástrofe, unha traxedia....Xesús propón como modelo aos nenos, símbolo das persoas pequenas, daquelas que o mundo non ten en conta: pobres, parados, marxinados, enfermos, desposuídos, escravos....e tantas e tantas persoas ás que ignoramos ou miramos por riba do ombreiro por estar os nosos ollos pousados nos grandes e poderosos. Nestas palabras de Xesús resoa a parábola do xuízo final. O neno é o famento, o nu, o que está no cárcere, o marxinado... O que fai grandes non é dominar, senón servir aos máis pequenos e desprezados. Tod@s nós (xerarquía, relixiosas e leig@s), que formamos a Igrexa de Xesús debemos seguir con fidelidade as súas palabras e o seu exemplo se non queremos enredarnos nas formas mundanas de pensar e actuar. Calquera afán de dominio, de búsqueda de poder ou de prestixio; calquera afán de manipular ou de sobresaír sobre os demais ocultará o rostro de Cristo que debemos transparentar. Será un antitestemuño. Cando aprenderemos?.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Abramos o noso corazón á oración compartida, tendo nela presentes as dores, loitas e sufrimentos dos nosos irmáns e das nosas irmás, e digamos:
QUE DESCUBRAMOS A LEDICIA DE SERVIR
Para que tod@s nós, que formamos a túa Igrexa, mostremos cos nosos feitos que vivimos para servir a todas as persoas, e non buscando prestixio, poder, loanza efémera ou recoñecemento, OREMOS.
QUE DESCUBRAMOS A LEDICIA DE SERVIR
Polas nosas comunidades, para que deixemos de perder tempo, esforzo e ilusión en discusións estúpidas e baleiras e, pola contra, busquemos a paz que é froito da xustiza, OREMOS.
QUE DESCUBRAMOS A LEDICIA DE SERVIR
Recén comezado un novo curso escolar, hoxe queremos ter presentes na nosa oración dun xeito especial aos nenos e aos mozos. Para que tomemos conciencia de que un pobo progresa cando sabe acoller, coidar e educar ben ás novas xeracións, OREMOS.
QUE DESCUBRAMOS A LEDICIA DE SERVIR
Tamén pedimos polos educadores, que desgastan a súa vida, as súas forzas e os seus nervios xunto aos estudantes. Para que valoremos e agradezamos sempre a súa labor, que é unha das máis grandes para a construción dunha sociedade crítica, xusta e igualitaria, OREMOS.
QUE DESCUBRAMOS A LEDICIA DE SERVIR
Por cada un e cada unha de nós, que queremos camiñar no seguimento de Xesús, para que o fagamos sempre con dispoñibilidade, esperanza, alegría e diálogo, manifestando na nosa vida a ledicia de sermos servidor@s, OREMOS.
QUE DESCUBRAMOS A LEDICIA DE SERVIR
Grazas, Señor por darnos a verdadeira sabedoría que brota do Evanxeo: para ser grande cómpre ser servidor de tod@s. PXNS. Amén.

PARA A REFLEXIÓN
Non digas que non.
Ti, coma min, coma tod@s,
tamén levas no teu interior esta pregunta:
quen é o máis importante?.
Porque para ti, para min, para case tod@s,
do que se trata é disto: de ser o máis importante.
Na escola ensínannos a ser os máis listos.
Na Igrexa ensínannos a ser os máis perfectos.
Na televisión ensínannos a ser os máis famosos.
Na casa ensínannos a ser os máis ricos.
Case ninguén quere os últimos postos.
Case ninguén acepta ser servidor dos demais.
Xesús si.
Xesús escolleu o último lugar: fíxose servidor de todos.
A xente de letras case nunca entendeu a Xesús.
A xente de Igrexa case nunca entendeu a Xesús.
A xente de poder case nunca entendeu a Xesús.
A xente dos cartos case nunca entendeu a Xesús.
E foi Xesús e colleu un neno,
e púxoo no medio coma sinal para toda a xente do mundo:
sinal da debilidade, á que é bo achegarse,
sinal da tenrura de Deus da que carecen moitos corazóns,
sinal da humildade coa que cómpre camiñar na vida,
sinal dos postos sen importancia que busca o seguidor de Xesús,
sinal de Xesús mesmo, morto e resucitado,
por unha melloría radical do mundo que nos acolle.

M. REGAL “Un caxato para o camiño” (pax. 226-227)                         


CANTOS
ENTRADA: 
Amigos nas penas
LECTURAS: 
Benaventurados
OFERTORIO: 
Déixate querer
COMUÑÓN: 
Quédate, Señor, connosco

POWER POINT