30 dic. 2013

Solemnidade de Santa María Nai - 1 de xaneiro

SOLEMNIDADE DE SANTA MARÍA NAI DE DEUS
                                                                      1 de xaneiro

Primeira Lectura     Num 6, 22-27
LECTURA DO LIBRO DOS NÚMEROS
Invocarán o meu nome a prol dos fillos de Israel e Eu bendicireinos

     Naquel día, o Señor faloulle a Moisés:
     ‑ Dilles a Aharón e a seus fillos: Desta maneira habedes de bendicir os fillos de Israel: "Que o Señor te bendiga e te garde; que faga brillar o seu rostro sobre ti e che conceda a súa graza; que o Señor volva os seus ollos cara a ti e che dea a súa paz".
     Invocarán así o meu nome en favor dos fillos de Israel e eu bendicireinos.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL      Sal 66, 2-3. 5. 6 e 8
R/. (2a): Deus teña piedade de nós e nos bendiga.

Deus teña piedade de nós e nos bendiga,
faga brillar o seu rostro sobre nós.
Que se coñeza na terra o teu camiño,
en todas as nacións a túa salvación.

Alégrense e canten as nacións,
porque xulgas os pobos rectamente
e na terra gobernas as nacións.

Lóente os pobos, oh Deus,
lóente todos os  pobos.
Que nos bendiga Deus e que o teman
os confíns todos do mundo.


Segunda Lectura      Gal 4, 4-7
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS GÁLATAS
Deus mandounos o seu Fillo, nacido de muller

            Irmáns:
            Así que chegou a plenitude dos tempos, Deus mandounos o seu Fillo, nacido de muller e suxeito á Lei, para rescatar os que estabamos baixo a Lei de xeito que puidésemos recibir a adopción de fillos.
            A proba de que sodes fillos del é que Deus mandou aos vosos corazóns o Espírito do seu Fillo que exclama Abbá! (que quere dicir meu Pai! ).
            Polo tanto, ti xa non es escravo, senón fillo.
            E, por seres fillo, tamén, grazas a Deus, es herdeiro.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


ALELUIA      Heb 1, 1-2
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
En moitas ocasións, e de moitos xeitos, veulles falando Deus
ós nosos devanceiros por medio dos profetas;
ultimamente falounos por medio do Fillo
Aleluia.


Evanxeo     Lc 2, 16-21
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Encontraron a María e a Xosé e o neno. E despois de oito días puxéronlle de nome Xesús.

            Naquel tempo, os pastores foron correndo, e atoparon a María e mais a Xosé, e o neno deitado na manxadoira. Ao que o viron, contaron todo o que lles dixeran do meniño aquel.
            E cantos o oíron, quedaron pasmados do que os pastores lles dixeron.
            María, que trataba de comprender, conservaba todas estas cousas no seu corazón.
            E os pastores volveron, glorificando e loando a Deus por canto oíran e viran, todo como lles fora anunciado.
            Ós oito días tocaba circuncidar o neno e puxéronlle de nome Xesús, tal como o chamara o anxo antes da súa concepción.

Palabra do Señor                                                    R/. Loámoste, Cristo



Sen Ti non somos nós ...
e sen ti, tampouco
1 de xaneiro  2014  A

Bendición do comezo/saúdo
            *          Que Deus nos bendiga todos os días do ano.
            *          Que Deus nos sorría todos os días do ano
            *          Que Deus se fixe en nós todos os días do ano
            *          Que Deus nos conceda a súa paz todos os días do ano

PÓRTICO
            Deixamos atrás un ano máis e comezamos un aninovo. E nestes momentos nace en cada un e cada unha de nós, dun xeito case espontáneo, a reflexión: é un día idóneo para facer balance do pasado e para proxectar tamén a nosa mirada cara ao que está por vir.
            Moitas cousas que nos angustiaban e mesmo parecían insuperables xa pasaron, e hoxe parécennos insignificantes e sen importancia. Mirando cara atrás, os días que foron duros teñen un aspecto diferente; agora sentímonos máis tranquilos e serenos incluso diante do que nos agonía e que tamén un día pasará.
            Hoxe comezamos un Aninovo, un ano 2014. Alguén dixo que "en cada comezo hai algo marabilloso que nos axuda a vivir e que nos protexe". E é ben certo: … Deus ofrécenos, unha vez máis, un tempo cheo de esperanza e de posibilidades. Que faremos con el?

PERDÓN
            Porque non entendemos que para que haxa paz debemos respectar aos demais, as súas ideas, o seu xeito de pensar... aínda que non coincidan co noso,
                                               SEÑOR, BENDÍCENOS COA TÚA PAZ.
            Porque a diferenza dos pastores, non estamos dispostos a deixar atrás comodidades para ir ao teu encontro,                                     CRISTO, BENDÍCENOS COA TÚA PAZ.
            Porque non acabamos de ilusionamos ante a mensaxe dun Deus que se fai neno e que vén traemos a paz,            
                        SEÑOR, BENDÍCENOS COA TÚA PAZ.

REMUÍÑO
            O grande paradoxo do Nadal é un neno envolto en capizos e deitado nunha manxadoira. Ese foi o sinal que o anxo l1es deu aos pastores para recoñecelo. Na antigüidade, a divindade revelábase a través de signos e prodixios espectaculares. Os mesmos xudeus, non o esquezamos, esperaban unha irrupción gloriosa do Mesías. Pero non, Deus maniféstase nun meniño desvalido a quen seus pais teñen que deitar nunha manxadoira porque non había sitio para eles na pousada.
            Quizais hoxe segue a pasamos o mesmo. Nada máis normal e menos significativo que un neniño acabado de nacer. Hainos a milleiros no mundo. O sinal que nos dá o anxo é case unha ironía: non busquemos a Deus no marabilloso e milagreiro, senón no cotiá, no simple nacer de cada ser humano. O noso Deus é un Deus achegado, presente no máis simple e sinxelo da nosa vida. Velaí a grande novidade que celebramos no Nadal.
            O Señor te bendiga: Empezar un novo ano é sempre unha bendición. Bendición porque ternos unha oportunidade máis de manifestar, coa nosa vida, a vida que nos trouxo Xesús. Aceptada dende o don, dende a gratuidade, dende sentimos pouco di ante de tanta grandeza, diante dun Deus que se fai pobre para enriquecemos, que se fai pobre para que nós o aceptemos como é. Aceptar esta bendición, abrimos a Deus, é deixar que El nos acompañe, que alumee o noso camiño, que nos aconselle, que nos anime e sobre todo, deixamos querer por EL
            Aceptar a bendición de Deus é ter paz no noso corazón, é ser a súa c canle no medio dos nosos irmáns e irmás. Aceptar a bendición de Deus é ser nós mesmos. Neste tempo que nos toca vivir, cómpre, máis que nunca que nós tamén sexamos bendición: coas nosas actitudes de respecto, de diálogo, de solidariedade; coas nosas palabras de ánimo, de agradecemento, de ánimo, de amor, cos nosos feitos. Seremos bendición se valoramos a vida, especialmente a máis desfavorecida, a que pasa pola enfermidade, polo abandono, pola ancianidade. Oxalá que ao longo deste ano que comezamos todo encontro co irmán e a irmá sexa unha bendición, para ir construíndo entre todos o don que Xesús nos trae: a paz.
            A paz, don e tarefa: Hoxe celebramos a Xornada Mundial da Paz. a paz non é ausencia de guerra, nin equilibrio de forzas adversarias, nin situación de calma imposta. A paz é Shalom, harmonía con Deus, cos irmáns e coas irmás e coa creación. É felicidade, consecuencia da xustiza, da liberdade e do amor. A paz é don de Deus. Á hora do nacemento de Xesús, a mensaxe que os anxos pregoan é "paz na terra ás persoas que ama Deus". Asemade, a paz é unha tarefa. É responsabilidade común, porque é unha das nosas aspiracións máis fondas, consecuencia do respecto da dignidade da persoa; é cultura solidaria, bens compartidos, sociedade xusta ... a paz non é algo feito, senón un constante quefacer.
            A Igrexa fai coincidir o día de aninovo e a oitava de Nadal coa celebración da Xornada Mundial da paz; porque a vinda do Mesías é a inauguración dunha nova xeira, dun tempo novo no que as lanzas se converten en podas e das espadas nacen arados e os oprimidos son liberados. A que esperamos para anotamos en ser voluntarios de paz?

ORACIÓN DA COMUNIDADE
            Na festa de Santa María, e neste comezo de ano que nos volve falar outra vez de paz, sentímonos fondamente achegados uns aos outros para dicirlle a Deus.
                                   BENDITO O QUE VÉN NO NOME DO SEÑOR

            Por unha Igrexa viva, aberta, solidaria e pacífica, que saiba acoller e non fomente nunca o pensamento único e a obediencia cega, Oremos.
                                   BENDITO O QUE VÉN NO NOME DO SEÑOR
            Por unhas comunidades cristiás que, asentadas sobra a forza da paz e o camiño da non violencia, saben ser testemuñas de encontro, perdón e tolerancia no medio dos enfrontamentos dunha sociedade que moitas veces se esquece de Deus, Oremos.
                                   BENDITO O QUE VÉN NO NOME DO SEÑOR
            Por nós, que hoxe queremos comezar este novo ano cheos de proxectos, ilusións e esperanzas, para que co paso dos días non nos deixemos levar da frustracións da desesperanza e da incapacidade da non consecución das metas trazadas, Oremos.
                                   BENDITO O QUE VÉN NO NOME DO SEÑOR
            No comezo do ano 2011, dedicado ao voluntariado, pedimos por tantas e tantas persoas que, ao noso redor, dun xeito calado e sinxe10 dedican tempo e esforzo, sen ningún interese económico, a facer que tantas e tantas persoas teñan felicidade e voz, OREMOS.
                                   BENDITO O QUE VÉN NO NOME DO SEÑOR
            Grazas, Señor, porque sabemos que a paz é un don teu. Axúdanos a traballar arreo para que sexa unha realidade na nosa vida de cada día. Por Xesucristo, noso irmán, noso Señor. Amén

PARA A REFLEXIÓN
A túa escritura é latina. As túas cifras, árabes.
O teu coche, alemán. O teu ordenador, americano.
A túa pizza, italiana. A túa democracia, grega.
O teu café, brasileiro. As túas vacacións, turcas.
As túas alfombras, persas. O teu té, ceilanés.
A túa cámara, xaponesa. O teu perfume, francés.
Os teus electrodomésticos, europeos.
Os teus refrescos, caribeños.
Os teus safaris, africanos. O teu whisky, escocés.
O teu ouro, surafricano. O teu cacao, senegalés.
O teu coiro, arxentino. Os teus modais, ingleses.
Os teus manteis, portugueses. O teu incenso, hindú.
Os teus puros, cubanos. A túa porcelana, chinesa.
O teu gato, siamés. O teu can, siberiano.
O teu acuario, tropical. O teu petróleo, kuwaití.
O teu re1oxo, suízo. O teu marfil, congolés.
A túa sauna, finesa. O teu sol, mediterráneo.
A túa roupa, de importación. Os teus útiles made in ....
O teu Cristo, xudeu. E o teu veciño .... un desprezable estranxeiro?




CANTOS
Panxoliñas

POWER POINTS


LECTIO:
http://escoladeespiritualidade.blogspot.com.es/2013/12/1-de-xaneiro-solemnidade-de-santa-maria.html

CALENDARIOS GALEGOS 2014 (1ª parte)

Fixen o que puiden, espero que vos gusten, estes son para imprimir:

  

  

  

  


E estes son para xogar :

  

  

  

   


(O próximo día déixovos os que fixen con fotos para o ordenador)

29 dic. 2013

Ditosos os que temen ó Señor e van polos seus camiños - Salmo 127

Festa da Sagrada Familia - ciclo A


FAI, SEÑOR, QUE NA NOSA CASA

Fai, Señor, que na nosa casa, cando se fale,
sempre nos miremos aos ollos
e busquemos crecer xuntos;
que ninguén estea só, 
nin na indiferenza ou o aburrimento;
que os problemas dos outros 
non sexan descoñecidos ou ignorados,
que poida entrar quen ten necesidade e sexa benvido.

Señor, que na nosa casa sexa importante o traballo,
pero non máis importante que a alegría;
que a comida sexa o momento de alegría e de conversación;
que o descanso sexa paz do corazón e do corpo;
que a maior riqueza sexa estar xuntos.

Señor, que na nosa casa o máis débil 
sexa o centro de atención;
que o máis pequeno e o máis vello 
sexan os máis queridos;
que o mañá non nos dea medo, 
porque Deus sempre está cerca;
que cada xesto estea cheo de significado;
que te deamos grazas por todo
o que a vida nos ofrece e o teu amor nos dá.

Señor, que a nosa casa sexa o lugar de acollida
como a casa de Marta, María e Lázaro en Betania.
Amén. 

Toma o Neno e a súa Nai e escapa a Exipto - Mt 2, 13-15.19-23

Festa da Sagrada Familia - ciclo A


FAMILIA UNIDA

Nacestes xuntos e xuntos para sempre.
Estaredes xuntos cando as ás brancas da morte
espallen os vosos días.
Si; estaredes xuntos aínda na memoria silenciosa de Deus.
Pero deixade que haxa espazos na vosa proximidade.
E deixade que os ventos do ceo dancen entre vós.

Amádevos o un ao outro,
pero non fagades do amor unha atadura.
Que sexa, máis ben, un mar movible
entre as costas das vosas almas.
Enchédevos un ao outro as vosas copas,
pero non bebades dunha soa copa.

Dádevos o un ao outro do voso pan,
pero non comades do mesmo anaco.
Cantade e bailade xuntos e estade alegres,
pero que cada un de vós sexa independente.

As cordas dun laúde están soas,
aínda que treman coa mesma música.
Dade o voso corazón,
pero non para que o acapare o voso compañeiro.
Porque só a man da Vida pode conter os corazóns.

E estade xuntos, pero non demasiado xuntos.
Porque os alicerces do templo están aparte.
E, nin o carballo crece baixo a sombra do ciprés
nin o ciprés baixo a do carballo.

                              (C.Gibran, O Profeta)

Festa da Sagrada Familia

A SAGRADA FAMILIA: XESÚS, MARÍA E XOSÉ



Primeira Lectura    Sir 3, 3-7. 14-17a  (gr. 2-6. 12-14)
LECTURA DO LIBRO DO ECLESIÁSTICO
Quen teme o Señor honra os pais
  
            O Señor honrou o pai máis cós fillos
e afincou o dereito da nai sobre o dos nenos.
            Quen honra a seu pai redime as culpas.
Quen enxalza a súa nai é coma quen atesoura.
            Quen honra a seu pai gozará dos fillos
e cando vaia pregar será atendido.
            O que respecta o pai terá vida longa
e quen obedece ao Señor daralle consolo a súa nai
            Meu fillo, persevera no honrar a teu pai,
non o desatendas nos días da túa vida.
            Aínda que perda o xuízo, tenlle miramento
e non o aldraxes todo o tempo que viva.
            O ben que se lle faga a un pai non será borrado,
hache valer como compensación do pecado;
            No día da proba teráseche en conta;
coma coa calor a xeada esluiranse as túas culpas

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL           Sal 127, 1-2. 3. 4-5.
R/. (cf. 1): Ditosos os que temen o Señor e van polos seus camiños.

Ditosos os que temen o Señor,
os que seguen os seus camiños.
Comerás do traballo das túas mans,
serás ditoso, serás afortunado.

A túa muller coma parra fecunda
no interior da túa casa;
os teus fillos coma gromos de oliveira
arredor da túa mesa.

Así será bendito
o home que teme o Señor.
Que o Señor te bendiga desde Sión,
que goces coa prosperidade de Xerusalén
todos os días da túa vida.


Segunda Lectura        Col 3, 12-21
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS COLOSENSES
Vida familiar na presenza do Señor
  
            Irmáns:
            Como elixidos de Deus, santos e benqueridos, revestídevos de sentimentos de misericordia, de bondade, de humildade, de sinxeleza, de tolerancia. Aturádevos uns aos outros e perdoádevos, cando un teña queixa doutro; coma o Señor vos perdoou, perdoádevos tamén vós.
            E, por riba de todo isto, cinguídevos co amor, que é o lazo que todo o une e leva á perfección. Que a paz de Cristo goberne os vosos corazóns, xa que a ela vos chamaron coma membros dun mesmo corpo. E sede agradecidos.
            Que a palabra de Cristo habite en vós con toda a súa riqueza. Ensinádevos e alentádevos uns a outros o mellor que saibades. Co corazón cheo de agradecemento cantádelle a Deus salmos, himnos e cántigas inspiradas.
            E todo canto fagades, de palabra ou de obra, facédeo para honra de Xesús, o Señor, dándolle grazas a Deus Pai por medio del.
            Mulleres, sede dóciles aos vosos homes como cómpre a unha muller cristiá. Homes, amade as vosas mulleres e non sexades ríspetos con elas.
            Fillos, sede ben guiados en todo cos vosos pais, que isto é cousa agradable ao Señor. Pais, non asoballedes os vosos fillos, para que non saian coitados.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Col 3, 15a. 16a
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Que a paz de Cristo reine nos vosos corazóns;
que a palabra de Cristo habite de abondo en vós.
Aleluia.

Evanxeo         

CICLO A:        Mt 2, 13-15. 19-23
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Toma o neno e a súa nai e escapa a Exipto

            En canto se foron os magos, un anxo do Señor apareceulle a Xosé en soños e díxolle:
            ‑ Érguete, colle o neno e mais a nai e fuxe para Exipto. Non te movas de alí ata que eu te avise, porque Herodes vai buscar o neno para acabar con el.
            Xosé ergueuse, colleu o neno e mais a nai, pola noite, e alá se foi para Exipto. Alí permaneceu ata a morte de Herodes, cumpríndose así o que dixera o Señor por medio do profeta:
Chamei o meu fillo para que saíse de Exipto.
            En morrendo Herodes, o anxo do Señor aparecéuselle en soños a Xosé en Exipto e díxolle:
            ‑ Érguete, colle o neno e mais a nai e volve para a terra de Israel, que xa morreron os que querían acabar co neno.
            Ergueuse Xosé, e collendo o neno e mais a nai, foise para a terra de Israel. Pero, ao saber que Arquelao reinaba en Xudea, en lugar de seu pai, sentiu medo e non se atreveu a ir alá. Avisado en soños, marchou para a banda de Galilea, indo vivir a unha vila chamada Nazaret.
            Cumpriuse así o que dixeran os profetas: que se chamaría nazareno.

                        Palabra do Señor                                         R/. Loámoste, Cristo




Sen Ti non somos nós ... 
e sen ti, tampouco


PÓRTICO

            O calendario litúrxico no comezo deste tempo de Nadal, volve invitamos a poñer a nosa mirada no interno da realidade familiar. Esta pode ser unha boa oportunidade para que todos nós dediquemos un pouco do noso tempo a reflexionar sobre o significado que damos ao eido familiar e o esforzo que poñemos para que siga desenvolvéndose de xeito integrador e solidario.
            En momentos de tanto desgaste das relacións persoais, de desenganos diante de persoas e institucións ás que criamos referentes de humanización, vainos quedando a familia como berce, fogar e acubillo. Por iso non debemos perder o tempo en discutir ou xulgar se as familias só poden ser deste ou daquel xeito, senón que a nosa tarefa ha ser aproveitar para gozar do acougo que nos ofrecen os ámbitos familiares. Un acougo onde non se nos pasa factura polo que non fixemos, senón que se nos acolle polo que somos: familia.

PERDÓN

            Que saibamos recoñecer o esforzo que pais, irmáns e demais membros da familia poñen para mantelas na unión e no amor,
                                   SEÑOR, QUE VALOREMOS O SABERNOS FAMILIA.
            Que aprendamos a deixar atrás os prexuízos e recoñezamos, agradecidos, canto a familia nos ten axudado a crecer coma persoas,
                                   CRISTO, QUE VALOREMOS O SABERNOS FAMILIA.
            Que non esquezamos nunca que ser familia é compromiso de todos, e non aproveitamento do que os demais se esforzan por construír,
                                   SEÑOR, QUE VALOREMOS O SABERNOS FAMILIA.

REMUÍÑO

• A visión cristiá da familia, digan o que digan as voces que no nome da Igrexa aparecen nos medios de comunicación, non se asenta sobre os papeis -non é unha cuestión xurídica- senón no amor. É dicir, na capacidade que os seus membros temos de recoñecemos uns a outros persoas, e polo tanto, "imaxe e semellanza de Deus", con capacidade de sabemos queridos, respectado s, valorados ... obra do amor de Deus. Saber isto fai que xa non valoremos tanto o externo que rodea a realidade familiar, senón que nos esforcemos por descubrir e potenciar o que é importante. E isto significa que por riba de concrecións culturais que se teñen ido dando ao longo dos séculos da realidade familiar, o vínculo fundamental é sempre o amor, a capacidade de miramos aos ollos sen ter mala conciencia nin impoñerlle a nosa mane ira de ver as cousas; é dicir, aprender a construímos desde a liberdade, para que ninguén se sinta excluído.

            Afirmar isto non quere dicir tampouco que ocorra o contrario, que os que non pensan coma nós impoñan o seu criterio e nos impidan seguir considerando e pensando que para nós a realidade familiar se asenta sobre outros parámetros. Se somos capaces, cousa que non é fácil, de levar esta riqueza e esta liberdade ao ámbito das relacións entre uns e outros dentro das nosas familias, evitaremos moitos enfrontamentos inútiles e moitas tristezas vividas, gardadas e non expresadas. Deus non quere familias rotas nin uniformes, senón berces de comuñón e entendemento, nos que nos respectemos uns a os outros sen necesidade de que pensemos igual nin que teñamos que impoñer o noso criterio como o único válido para poder permitir traspasar a porta de entrada das nosas casas.
            Desde aquí podemos ir facendo posibles as actitudes das que se nos fala no texto de Colosenses: Misericordia - Bondade - Humildade - Sinxeleza -    Tolerancia
            Claro que non é fácil, e que isto é un ideal que se nos propón; e como todo ideal camiñamos cara el, que non é o mesmo que estar xa nel. Pero se planeamos a nosa relación familiar como tarefa na que ir medrando pouco a pouco, e deixándonos levar da forza que nos aporta a presenza do Espírito en cada un de nós, iremos acadando algunhas, ou moitas, destas actitudes, compartíndoas desde o enriquecemento dun encontro de persoas ás que nos une o amor, e non os intereses económicos -non somos unha empresa-, electorais -non somos un partido político-, ou deportivos -non somos un equipo que dispute campionato ningún. Simplemente somos unha familia na que nos queremos e nos esforzamos por axudamos; e na que ternos aprendido -como primeira escola que é- a vivir na solidariedade e desde o amor, o que fai posible que nos aturemos, nos perdoemos e aprendamos a saber poñemos no lugar do outro, tanto cando está ledo como cando nel agroma a tristeza. E ao non sentírmonos perseguidos, senón queridos, a diferenza de Xosé e María nós non ternos que fuxir a ningún Exipto, senón que con alegría e gozo estamos desexando poder chegar á casa, porque alí sentímonos e estamos seguros, e ningún medo nos fai tremer.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

            Agradecidos A Deus por ser un Pai/Nai que nos quere e acompaña sempre, presentamos agora a nosa oración no día no que se nos invita a agradecer canto de bo ternos conseguido no camiño da nosa realidade familiar, polo que dicimos xuntos:
    QUE CONSTRUAMOS RELACIÓNS FAMILIARES HUMANAS E HUMANIZADORAS

•          Para que a Igrexa, superando prexuízos e abríndose ao Evanxeo, se esforce día a día por ser
berce no que se arrole, casa na que se acolla e familia na que se ame, OREMOS.
   QUE CONSTRUAMOS RELACIÓNS FAMILIARES HUMANAS E HUMANIZADORAS

            • Polas nosas comunidades, para que fomenten nos seus membros unha actitude aberta cara a familia e tratando de vivir dentro delas cun amor xeneroso e responsable, e non so interesado ou materialista, OREMOS
     QUE CONSTRUAMOS RELACIÓNS FAMILIARES HUMANAS E HUMANIZADORAS

• Para que cada un e cada unha de nós, non deixemos que esmorezan o amor, a solidariedade e a preocupación de uns polos outros, sabendo respectar a pluralidade de opinións, no eido da nosa realidade familiar, OREMOS.
    QUE CONSTRUAMOS RELACIÓNS FAMILIARES HUMANAS E HUMANIZADORAS

            Grazas por invitamos a valorar o sentido e importancia da familia como fogar de encontro, comprensión e vivencia do amor. PXNS.

PARA A REFLEXIÓN

            Fai, Señor, que na nosa casa, cando se fale, sempre nos miremos aos ollos e busquemos crecer xuntos; que ninguén estea só, nin na indiferenza ou o aburrimento; que os problemas dos outros non sexan descoñecidos ou ignorados, que poida entrar quen ten necesidade e sexa benvido.

            Señor, que na nosa casa sexa importante o traballo, pero non máis importante que a alegría; que a comida sexa o momento de alegría e de conversación; que o descanso sexa paz do corazón e do corpo; que a maior riqueza sexa estar xuntos.

            Señor, que na nosa casa o máis débil sexa o centro de atención; que o máis pequeno e o máis vello sexan os máis queridos; que o mañá non nos dea medo, porque Deus sempre está cerca; que cada xesto estea cheo de significado; que te deamos grazas por todo o que a vida nos ofrece e o teu amor nos dá.
            Señor, que a nosa casa sexa o lugar de acollida como a casa de Marta, María e Lázaro en Betania. Amén.


CANTOS
ENTRADA:
Vinde axiña               
LECTURAS:
Ditosos os que aman o Señor, e van polos…
OFERTORIO:
Benaventurados        
COMUNÓN:
Eu soñei que algunha vez

POWER POINTS

27 dic. 2013

Homilía do Papa na Misa do galo

«O pobo que camiñaba en tebras viu unha luz grande» (Is 9,1).

Esta profecía de Isaías non deixa de conmovernos, especialmente cando a escoitamos na Liturxia da Noite de Nadal. Non se trata só de algo emotivo, sentimental; conmóvenos porque di a realidade do que somos: somos un pobo en camiño, e ao noso ao redor -e tamén dentro de nós- hai tebras e luces. E nesta noite, cando o espírito das tebras cobre o mundo, renóvase o acontecemento que sempre nos asombra e sorprende: o pobo en camiño ve unha gran luz. Unha luz que nos convida a reflexionar neste misterio: misterio de camiñar e de ver.

1. Camiñar. Este verbo fainos pensar no curso da historia, no longo camiño da historia da salvación, comezando por Abrahán, o noso pai na fe, a quen o Señor chamou un día a saír do seu pobo para ir á terra que El lle indicaría. Desde entón, a nosa identidade como crentes é a de peregrinos cara á terra prometida. O Señor acompaña sempre esta historia. El permanece sempre fiel á súa alianza e ás súas promesas. «Deus é luz sen tebra algunha» (1 Xn 1,5). Por parte do pobo, en cambio, altérnanse momentos de luz e de tebra, de fidelidade e de infidelidade, de obediencia e de rebelión, momentos de pobo peregrino e de pobo errante.

Tamén na nosa historia persoal altérnanse momentos luminosos e escuros, luces e sombras. Se amamos a Deus e aos irmáns, camiñamos na luz, pero se o noso corazón péchase, se prevalecen o orgullo, a mentira, a procura do propio interese, entón as tebras rodéannos por dentro e por fóra. «Quen aborrece ao seu irmán -escribe o apóstolo San Xoán- está nas tebras, camiña nas tebras, non sabe onde vai, porque as tebras cegaron os seus ollos» (1 Xn 2,11).

2. Nesta noite, como un feixe de luz clarísima, resoa o anuncio do Apóstolo: «Apareceu a graza de Deus, que trae a salvación para todos os homes» (Tt 2,11).

A graza que apareceu no mundo é Xesús, nacido de María Virxe, Deus e home verdadeiro. Veu á nosa historia, compartiu o noso camiño. Veu para librarnos das tebras e darnos a luz. Nel apareceu a graza, a misericordia, a tenrura do Pai: Xesús é o Amor feito carne. Non é soamente un mestre de sabedoría, non é un ideal ao que tendemos e do que nos sabemos por forza distantes, é o sentido da vida e da historia que puxo a súa tenda entre nós.

3. Os pastores foron os primeiros que viron esta "tenda", que recibiron o anuncio do nacemento de Xesús. Foron os primeiros porque eran dos últimos, dos marxinados. E foron os primeiros porque estaban en vela aquela noite, gardando o seu rabaño. Con eles quedámonos ante o Neno, quedamos en silencio. Con eles damos grazas ao Señor por darnos a Xesús, e con eles, desde dentro do noso corazón, encomiamos a súa fidelidade: Bendicímosche, Señor, Deus Altísimo, que te desposuíches do teu rango por nós. Ti es inmenso, e fixécheste pequeno; es rico, e fixécheste pobre; es omnipotente, e fixécheste débil.

Que nesta Noite compartamos a alegría do Evanxeo: Deus ámanos, ámanos tanto que nos deu ao seu Fillo como o noso irmán, como luz para as nosas tebras. O Señor dinos unha vez máis: "Non temades" (Lc 2,10). E tamén eu repítolles: Non temades. O noso Pai ten paciencia connosco, ámanos, dános a Xesús como guía no camiño á terra prometida. El é a luz que disipa as tebras. El é a nosa paz. Amén.