30 jun. 2012

Nena, a ti che falo: érguete. - Mc 5, 21-43

Domingo 13 ordinario - ciclo B




QUÉRESNOS VIVOS

Quéresnos vivos, Señor.
Vivos e en pé.
Ti dixéchelo:
Érguete … ao fillo da viúva.
Érguete… ao paralítico.
Érguete á filla de Xairo.
Érguete a cada un de nós.

Quéresnos espertos,
cos ollos abertos,
dispoñibles e dispostos
para descubrir os prostrados.

Quéresnos activos, vivos.
Transmisores de vida.
Levantadores que non decaian
ante os sufrimentos do próximo.
Presenza túa cos que sofren.
Conta connosco, Señor.



Eu lóote, Señor, porque me libraches - Salmo 29

Domingo 13 de ordinario - ciclo B




CHAMADO A SER CRENTE

Non teñas vergonza por seres crente.
Os grandes homes e mulleres do mundo
foron grandes crentes.

Hai moita xente relixiosa
que di ser crente,
e non é.

Hai curas e bispos
que pasan por mestres de crentes,
 e eles non cren.

Hai homes e mulleres
que aborrecen a relixión,
e teñen comportamentos marabillosos
 de verdadeiros crentes.

É que un non se fai crente, sen máis,
por levar no peito unha medalla,
por ir de romaría ao santo Andrés de lonxe,
ou por misar sete veces por semana.

Ser crente significa
abrirlle os brazos á vida,
darlle a man ao teu veciño,
acabar xuntos con todas as cadeas,
e gozar con Deus
alentando e coroando todo iso.

A fe produce en quen a ten
unha esperanza duradeira
e un amor inquebrantable.

Xesús foi un gran crente.
Anímate a ser un crente coma el.
E a túa fe hate salvar. 



28 jun. 2012

Domingo 13 de Ordinario - ciclo B



13º DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO CICLO B



Primeira Lectura     Sab 1, 13-15; 2, 23-24
LECTURA DO LIBRO DA SABEDORÍA
Por envexa do demo entrou a morte na terra

            Non fixo Deus a morte
nin se aleda co exterminio dos vivos;
creouno todo, de certo, para que subsista
e as criaturas do mundo son saudables;
non hai nelas veleno mortal
nin ten o Hades imperio sobre a terra,
porque a Xustiza é inmortal.
            Pois Deus creou o home para a incorrupción
e fíxoo imaxe do seu propio ser,
mais pola envexa do demo entrou a morte no mundo,
e os seus secuaces téñena de probar.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 29, 2 e 4. 5-6. 11 e 12a e 13b
R/.  (2a):  Eu lóote, Señor, porque me libraches.

Eu lóote, Señor, porque me libraches
e non deixaches rirse de min os inimigos.
sacaches do abismo a miña vida,
fixéchesme revivir,
lonxe dos que baixan  ao sepulcro.

Cantádelle  ao Señor os seus amados,
loade o seu santo nome.
O seu furor dura só un intre;
o seu favor, toda a vida.
Se hai pranto á tardiña,
ó abrente xa hai ledicia.

Escoita, Señor; ten compaixón de min,
Señor, ven socorrerme.
Trocaches o meu lamento en danza,
Señor, meu Deus, hei loarte por sempre.


Segunda Lectura     2 Cor 8, 7. 9. 13-15
LECTURA DA SEGUNDA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS
Que a vosa abundancia supla a indixencia dos irmáns pobres

            Irmáns:
            Xa que abundades en todo ‑en fe, en palabras, en ciencia, en interese polas cousas e en amor a nós ‑, abundade tamén nesta graza. Coñecedes ben a xenerosidade do noso Señor Xesús Cristo: sendo rico, fíxose pobre por vós, para  vos enriquecer coa súa pobreza.
            Non se trata de que pasedes apuros por aliviardes a outros, senón de que haxa equilibrio. Neste momento a vosa abundancia pode remediar a carencia deles, para que a abundancia deles poida vir en auxilio da vosa carencia.
            Así haberá igualdade, de acordo co que está escrito: A quen recollía moito, non lle sobraba; e a quen recollía pouco, non lle faltaba.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Cf. 2 Tim 1, 10
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
O noso Salvador Xesús Cristo destruíu a morte,
e iluminou a vida por medio do Evanxeo.
Aleluia.


Evanxeo     Mc 5, 21-43 (longa)
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS
Nena, a ti che falo: érguete.

            Naquel tempo, pasando de novo Xesús nunha barca para a banda de enfronte, xuntouse moita xente arredor del, que estaba na beira do mar. Nisto chegou un dos xefes da sinagoga, chamado Xairo, que,  ao velo, botouse aos seus pés suplicándolle:
            ‑ A miña filla está a piques de morrer; ven impor sobre ela as túas mans, para que sande, e viva.
            E foise con el, seguido de moito xentío que o estrullaba.
            Había unha muller que padecía hemorraxias desde doce anos atrás, e levaba sufrido moito cos médicos, que lle acababan cos bens; total para nada, porque a cada paso ía a peor. Como oíra falar do que facía Xesús, achegouse entre a xente por detrás e tocoulle o seu vestido, dicindo para si:
            - "Aínda que non sexa máis que tocarlle o seu vestido, ficarei sa".
            E secándolle a fonte da hemorraxia, sentiu no seu corpo que estaba curada do mal.
            Axiña Xesús, decatándose da forza que saíra del, volveuse e preguntou:
            ‑ Quen me tocou na roupa?
            Os discípulos respondéronlle:
            ‑ Ti ben ves a xente preméndote; e aínda preguntas por quen te tocou?
            Pero el seguía mirando arredor, para ver quen fora. Daquela, a muller, amedrentada e tremendo, sabendo o que lle sucedera, veu caer ante el contándolle toda a verdade. El díxolle:
            ‑ Filla, a túa fe sandoute, vaite en paz, curada para sempre da túa doenza.
            Aínda estaba el falando, cando chegaron da casa do xefe da sinagoga a dicirlle:
            ‑ A túa filla acaba de morrer. Para que andar xa molestando  ao Mestre?
            Pero Xesús,  ao escoitar o que estaban a falar, díxolle  ao xefe da sinagoga:
            ‑ Non temas, abonda que teñas fe.
            E non permitiu que ninguén o acompañase, fóra de Pedro, Santiago e Xoán, o irmán de Santiago.
            Ó chegaren á casa do xefe da sinagoga, vendo o gran barullo que facían con choros e lamentos, entrou e díxolles:
            ‑ A que vén tanto barullo e tanto chorar? A meniña non morreu, está a durmir.
            E todos facían riso del. Pero botándoos a todos fóra e levando con el os pais da meniña e mailos seus acompañantes, entrou onde estaba a nena. Colleuna pola man e díxolle:
            ‑ Talitha, qumi (que quere dicir: "rapaza, érguete").
            A rapaciña ergueuse de contado, e botouse a andar, que xa tiña doce años. E aquela xente quedou coa boca aberta.
            El insistiulles en que non llo contasen a ninguén, e mandou que lle desen de comer.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo
_____________________________________________


Ou: 21-24. 35b-43  (máis breve):

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS

            Naquel tempo, pasando de novo Xesús nunha barca para a banda de enfronte, xuntouse moita xente arredor del, que estaba na beira do mar. Nisto chegou un dos xefes da sinagoga, chamado Xairo, que,  ao velo, botouse aos seus pés suplicándolle:
            ‑ A miña filla está a piques de morrer; ven impor sobre ela as túas mans, para que sande, e viva.
            E foise con el, seguido de moito xentío que o estrullaba.
Aínda ía de camiño, cando chegaron da casa do xefe da sinagoga a dicirlle:
            ‑ A túa filla acaba de morrer. Para que andar xa molestando ao Mestre?
            Pero Xesús, ao escoitar o que estaban a falar, díxolle ao xefe da sinagoga:
            ‑ Non temas, abonda que teñas fe.
            E non permitiu que ninguén o acompañase, fóra de Pedro, Santiago e Xoán, o irmán de Santiago.
            Ao chegaren á casa do xefe da sinagoga, vendo o gran barullo que facían con choros e lamentos, entrou e díxolles:
            ‑ A que vén tanto barullo e tanto chorar? A meniña non morreu, está a durmir.
            E todos facían riso del. Pero botándoos a todos fóra e levando con el os pais da meniña e mailos seus acompañantes, entrou onde estaba a nena. Colleuna pola man e díxolle:
            ‑ Talitha, qumi (que quere dicir: "rapaza, érguete").
            A rapaciña ergueuse de contado, e botouse a andar, que xa tiña doce años. E aquela xente quedou coa boca aberta.
            El insistiulles en que non llo contasen a ninguén, e mandou que lle desen de comer.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo





SABER QUE SOMOS A SÚA IMAXE, ESÍXENOS E COMPROMÉTENOS A RECOÑECELA PARA DENUNCIAR A QUEN A ASOBALLA
TOMADO DE : remoldapalabra.blogspot.com

PÓRTICO
Son moitas as veces nas que temos escoitado que a Palabra de Deus é atemporal, é dicir, que non ten data de caducidade, senón que sempre é actual. Pois ben, iso que ás veces non temos demasiado claro, hoxe maniféstasenos nas lecturas que imos proclamar dun xeito transparente. Si, porque nos tempos de crise coma os que estamos a vivir, nos que cada día son máis as persoas abocadas ao paro, nos que os comedores sociais cada vez están máis ateigados de xente que non ten nada para comer, nos que en demasiados fogares hai que facer verdadeiros milagres para chegar a fin de mes e noutros non se chega nin tan sequera facendo milagres, a lectura de Paulo que imos escoitar cobra plena actualidade e quere ser toda unha chamada para que os que nos consideramos seguidores de Xesús aprendamos a estar neste noso mundo no que os ricos cada vez son máis ricos e os pobres cada vez son máis pobres: “non se trata de que vós pasedes apuros por aliviardes a outros, senón de que exista igualdade”.
Tamén á igualdade, neste caso de xénero, é á que se nos chama no evanxeo. Xesús adoptou diante das mulleres unha actitude tan sorprendente que desconcertou mesmo aos seus discípulos, pois se algo se desprende tamén cunha claridade meridiana da súa actuación é que para El homes e mulleres teñen a mesma dignidade e son acollidos por igual na súa comunidade de seguidores.
Que o Señor que nos convoca nesta mañá de domingo mova os nosos corazóns para traballar a prol da igualdade.
O PERDÓN
*      Por ter baleirado a fe de contido e de sentido, reducíndoa a prácticas ritualistas e sen influencia na miña vida, SEÑOR, QUE A FE CURE O NOSO EGOÍSMO.
*      Por ter actuado buscando o meu propio interese, inda que sabía que ese xeito de actuar era inxusto, CRISTO, QUE A FE CURE O NOSO EGOÍSMO.
*      Porque seguimos sen escoitar, valorar e respectar a voz de tantas e tantas mulleres abocadas ao silencio, á obediencia é a submisión, SEÑOR, QUE A FE CURE O NOSO EGOÍSMO.
REMUÍÑO
*        Non fixo Deus a morte nin se aleda co exterminio dos vivos: Aquí, nesta frase da primeira lectura está unha das afirmacións fundamentais da fe cristiá, e á que moi poucas veces lle prestamos a atención que require. Estamos moi habituados a reducir a fe a funerais, enterros, misas polos defuntos... todo o que di relación á morte. E poucas veces somos capaces de facer o esforzo por pararnos nos textos da Palabra de Deus e tentar de entendelos, buscar como os podemos poñer en relación co que facemos cada día, coa nosa maneira de facer e percibir as cousas. Así, temos esquecido que o Deus cristián é un Deus de vida e para os vivos; un Deus de esperanza, de solidariedade, de xustiza.... de igualdade. E estas non son afirmacións ao vento e baleiras de contido, senón fundamentos da fe que profesamos e queremos ou dicimos que queremos vivir cada día, persoal e comunitariamente. Diante da inxustiza, o empobrecemento, a exclusión, o desbarate, a manipulación e todos os contravalores e da debilidade de pensamento que ateiga neste momento a visión da sociedade e a vida de moitas persoas, a confesión de que cremos en Deus Pai supón tamén a confesión nun Deus que busca e alenta sempre a xustiza, o trato igualitario de uns para cos outros, a superación de calquera tipo de discriminación, imposición ou medo. Por iso dicimos que é un Deus de vivos e para a vida, un Deus que pon en nós a semente da graza para que non nos deixemos ir sen criterio, sen horizonte e sen principios á hora de tomar decisións sobre quen somos, que queremos e con quen estamos chamados a construír espazos de verdadeira, fraterna e solidaria humanidade. Cómo se vai aledar cando os que mandan impoñen os seus criterios aos máis pobres, aos indefensos, á vez que van deixando nas rúas vidas rotas e abocadas á máis absoluta desesperación?  Como non vai rebelarse contra comportamentos e actitudes de prepotencia, superioridade e humillación cara aos máis débiles? Como vai dar por bo o engano, ao abuso ou o aproveitamento da necesidade dos que están a pasar por verdadeiras situacións de explotación? A fe que nós cremos e rezamos non tería nin sentido nin valería para nada se non nos levase logo a aplicala na nosa vida, a canto facemos, ás decisións que tomamos, á maneira que temos de tratar uns cos outros. Por iso nin a morte pode ser a que peche todo o que somos e temos feito, nin a vida se ha identificar co que fan os que teñen poder, cartos ou capacidade de someter aos demais. Deus ábrenos un camiño, El mesmo se rebela contra a inxustiza e contra canto deu de costas ao seu proxecto para nós. Un proxecto no que caridade e xustiza van xuntas, non poden separarse. Unha sen a outra acabarían converténdose en puro paternalismo ou en violencia permanente duns, as vítimas, con outros, os verdugos, o que nos levaría á total destrución. Porque Deus non se aleda, tampouco busca o exterminio de ninguén, só camiñando xuntas a xustiza e o amor, respondemos á invitación de traballar pola dignidade humana.

*        Por iso Paulo nos lembra que sen igualdade non pode haber presenza de Deus. Pero a igualdade non é unha palabra, por moi ben que soe, senón unha actitude, un compromiso, unha tarefa na que imos traballando e esforzándonos día da día, na casa, no traballo, na parroquia... alí onde nos atopemos. Desde a perspectiva de fraternidade universal que nos dá a fe, sentímonos plenamente identificados co que Paulo lle di aos corintios: só se descubrimos a igualdade de todas as persoas coma unha esixencia da nosa fe, podemos entender o mandado do amor que nos deixou Xesús, poderemos entender por que a igrexa, todos os bautizados temos que preocuparnos das persoas máis necesitadas, das de aquí e tamén das de máis lonxe. Non é unha moda ou un pretender aparecer nos medios de comunicación, senón unha esixencia que está na raíz da fe en Xesús e da mensaxe que nos invitou a vivir desde o testemuño. Se o noso dicir creo se reduce a palabras, sen ser capaces de acompañalo coa vida. Que fe podemos ter? A igualdade é unha actitude que debe ir sempre acompañada da solidariedade e do amor. Sen elas, todo se converte baleiro.

*        E esta igualdade da que a Palabra nos fala abrangue todas as facetas nas que os seres humanos estamos mergullados: igualdade de oportunidades, igualdade de dignidade, igualdade de trato, igualdade de dereitos.... e igualdade de xénero. Si, porque se ben na nosa sociedade camiñamos paseniñamente cara á igualdade de xéneros e oportunidades entre homes e mulleres, na nosa Igrexa todo vai moito máis lento. Así, en liñas xerais, os varóns sospeitan de todo “movemento feminino” e reaccionan rapidamente contra calquera formulación que poida poñer en perigo a súa situación de privilexio sobre a muller. Nunha Igrexa dirixida por varóns, non somos quen de descubrir todo o pecado que se encerra no dominio que os homes exercen, de moitos xeitos, sobre as mulleres. Os seguidores de Xesús temos que concienciarnos de que isto non é algo natural, de que Xesús non o quixo así, senón que é un comportamento viciado polo egoísmo e a imposición inxusta do poder machista. Que hoxe escoitemos con lucidez, sinxeleza e sinceridade a interpelación daquel de quen, segundo nos di o relato evanxélico “saíu forza” para curar á muller e que nos chama a vivir a igualdade.


ORACIÓN DA COMUNIDADE
A oración comunitaria é unión fonda e forte na confianza e gratuidade de Deus. Porque sabemos que El escoita e acompaña canto poñemos ao seu carón, dicimos:
QUE OS NOSOS FEITOS FAGAN CRIBLE A NOSA FE
ð  Para que na Igrexa saibamos expresar, compartir, vivir  e celebrar a fe desde o concreto da nosa vida, deixándonos alimentar polos valores que a través dela Xesús pon ao noso dispor, OREMOS.
QUE OS NOSOS FEITOS FAGAN CRIBLE A NOSA FE
ð  Porque necesitamos facer da relación entre os veciños comunicación de solidariedade, confianza, respecto, axuda e igualdade, ao estilo do actuar de Xesús, OREMOS.
QUE OS NOSOS FEITOS FAGAN CRIBLE A NOSA FE
ð  Para que nos esforcemos por non vivir unha fe que escapa ás nubes e esquece a realidade do que está a pasar ao noso redor, para intentar vivir tendendo a man  a quen a necesite: enfermos, maiores, parados, desalentados, entristecidos e asoballados., tal e como fixo e nos ensina Xesús, OREMOS.
QUE OS NOSOS FEITOS FAGAN CRIBLE A NOSA FE
Señor, na túa compaña temos compartido este momento de oración comunitaria. Que sintamos a forza da túa presenza para vivir unha fe comprometida e ao servizo da xustiza e a dignidade das persoas. P.X.N.S. Amén.
PARA A REFLEXIÓN
“Onde se atropelan a dignidade e os dereitos da persoa humana; onde os egoísmos persoais ou de grupo prevalecen sobre o ben común; onde se corre o risco de habituarse ao odio fratricida e á explotación do home polo home; onde as loitas dividen grupos e etnias e laceran a convivencia; onde o terrorismo sigue golpeando; onde falta o necesario para vivir; onde se mira con desconfianza un futuro que se está facendo cada vez máis incerto, incluso nas nacións do benestar: que en todos estes casos brille a Luz do Deus encarnado e anime a todas as persoas a poñer da súa propia parte, con espírito de auténtica solidariedade, pois se cadaquén pensa só nos seus propios intereses, o mundo encamiñase á ruína". (Bieito XVI)
CANTOS
*      ENTRADA: Andarei
*      LECTURAS:  Benaventurados
*      OFERTORIO: Sede o sal
*      COMUÑÓN: O pouco que Deus nos dá

POWER POINTS









27 jun. 2012

Eu prometo

O ano pasado publiquei 20 textos de voda que me pediran para estas datas, inda que con estes xa me pereceran suficientes, poñerei algún máis este ano para recordarvos que os tedes á vosa disposición. Espero que vos gusten.





EU PROMETO
Por Dorothy Colgan

Eu prometo darche o mellor do meu
e pedirche a ti non máis do que o teu poidas dar.

Eu prometo respectarte como a miña propia persoa
e realizar os teus intereses, desexos e necesidades
que non son menos importantes que os meus.

Eu prometo compartir contigo o meu tempo e atención
e dar gozo, fortaleza e imaxinación á nosa relación.

Eu prometo manterme aberto para ti,
deixarche mirar a través da xanela do meu mundo
dentro dos meus temores máis profundos
e sentimentos, segredos e soños.

Eu prometo crecer só contigo,
gustoso de enfrontar os cambios para manter a nosa relación viva.

Eu prometo amarte nos bos e malos tempos,
con todo o que eu teño para dar e todo
o que sinto dentro na única maneira que eu coñezo.
Completamente e para sempre.



25 jun. 2012

Os Sacramentos para nenos

Os amigos de http://dibujosparacatequesis.blogspot.com.es/ fixeron uns debuxos dos sete sacramentos que reordenei e adaptei ó galego, porque son ben xeitosos:






Como eu son moito de pedir, teño que recoñecer que lles pedín tamén que fixeran os debuxos do VIA LUCIS, porque os do VIA CRUCIS que estaban publicando eran francamente preciosos. Para a miña sorpresa xa o estaban pensando e aseguráronme que irían publicando cando os tiveran... e así foi.

Na súa web veñen por separado e autorizáronme a traducilos pero inda teño que pasalos ó galego e non é fácil facelo e que queden ben. Paréceme unha iniciaciación pascual para os nenos francamente bonita, pero todavía os teño sen rematar, posiblemente queden xa para o ano que vén, na próxima Pascua... paciencia.

Inda así comunícovos que nos teñen reservada unha sorpresa en especial para a nosa diócese de Tui-Vigo, en canto estea vos aviso.

23 jun. 2012

Xoán é o seu nome - Festividade de S.Xoán Bautista

Domingo S.Xoán - ciclo B




ÉRGUETE, SEÑOR, ESPERTA

Á caída da noite,
cando esconde a luz as súas claridades
e un perde o camiño
e xa non sabe
se vai ou non vai pola verdade:

Érguete, Señor, esperta,
faite luz na noite cega.

No medio da ondaxe,
cando a barca da vida na que andamos
vai e vén sen rumbo nin progreso,
non se sabe nin por que mover o remo,
a piques de rompelos,
a piques de fundimos sen remedio:

Érguete, Señor, esperta,
faite temón firme na desfeita.

No día das dúbidas e os medos,
cando de ti dubidamos e dos outros,
e de nós mesmos,
ea impotencia arrola no seu berce ao medo,
e o medo lle dá brazos á impotencia,

Érguete, Señor, esperta,
e faite para nós potencia certa.

Érguete, Señor, esperta,
faite luz na noite cega,
faite temón firme na desfeita,
faite para nós potencia certa,
vento maino na fogaxe da tarefa,
acougo na loita e paz serena.
Fainos sentir o teu poder á nosa beira.

Douche grazas, Señor por me faceres coma un prodixio - Salmo 138

Domingo de S. Xoán - ciclo B



O CÁNTICO DAS CRIATURAS

Altísimo e omnipotente bo Señor,
túas son as loanzas,
a gloria e a honra e toda bendición.

A ti só, Altísimo, convéñenche
e ningún home é digno de nomearte.

Loado sexas, meu Señor,
en todas as túas criaturas,
especialmente no Señor irmán sol,
por quen nos dás o día e nos iluminas.

E é belo e radiante con gran esplendor,
de ti, Altísimo, leva significación.

Loado sexas, meu Señor,
pola irmá lúa e as estrelas,
no ceo formáchelas claras e preciosas e belas.

Loado sexas, meu Señor, polo irmán vento
e polo aire e a nube e o ceo sereno e todo tempo,
por todos eles ás túas criaturas dás sustento.

Loado sexas, meu Señor, polo irmán lume,
polo cal iluminas a noite,
e é belo e alegre e vigoroso e forte.

Loado sexas, meu Señor,
pola irmá a nosa nai terra,
a cal nos sostén e goberna
e produce diversos froitos con coloridas flores e herbas.

Loado sexas, meu Señor,
por aqueles que perdoan polo teu amor,
e sofren enfermidade e tribulación;
benaventurados os que as sufran en paz,
porque de ti, Altísimo, coroados serán.

Loado sexas, meu Señor,
pola nosa irmá morte corporal,
da cal ningún home vivente pode escapar.

Ai daqueles que morran
en pecado mortal.

Benaventurados aos que atopará
na túa santísima vontade
porque a morte segunda non lles fará mal.

Loen e bendigan ao meu Señor
e déanlle grazas e sírvano con gran humildade.


22 jun. 2012

Domingo 24 de xuño - Festividade de S.Xoán Bautista


Día 24 de xuño: Nacemento de San Xoán Bautista
Solemnidade


Primeira Lectura  Is 49, 1-6
LECTURA DO PROFETA ISAÍAS
Convértote en luz das nacións

            Escoitádeme, pobos da costa, facédeme caso nacións afastadas.
            O Señor chamoume desde o seo, desde as entrañas da miña nai repetiu o meu nome.
            Puxo na miña boca coma unha espada afiada, escondeume na sombra da súa man, converteume en frecha escolleita, gardoume na súa alxaba, e díxome: "Ti es o meu servo, Israel, de ti virame a sona".
            Pero eu dicía: "Cansei en balde, consumín a miña forza para nada, pero a miña sentencia está onda o Señor, e a miña recompensa onda o meu Deus.
            Serei glorificado coa presenza do Señor, e o meu Deus será a miña forza.
            "Pois agora -fala o Señor que desde o seo da nai me formou para ser o seu servo, para facer volver onda El a Xacob e para que Israel se xunte con El-, é moi fácil para ti ser o meu servo, restablecendo as tribos de Xacob e facendo volver os protexidos de Israel, pois convértote en luz das nacións, e serás a miña salvación ata o confín da terra".

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus    

                       
SALMO RESPONSORIAL  138, 1-3. 13-14ab. 14c-15
R/.  (14a): Douche grazas, Señor, por me faceres coma un prodixio.

Señor, ti escudríñasme e coñécesme,
ti sabes cando sento e me levanto,
penetras nos meus pensamentos desde lonxe.
Escrútasme se camiño e se estou quedo,
as miñas sendas sonche todas familiares.

Ti formaches as miñas entrañas
tecíchesme no seo da miña nai.
Douche grazas por me faceres coma un prodixio;
as túas obras son marabillosas.

Ti coñecías xa o meu espírito,
e nada do meu ser che estaba oculto,
cando no segredo era formado,
tecido no fondo da terra.

Segunda Lectura  Feit 13, 22-26
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
Predicaba Xoán antes da vinda do Señor

            Naqueles días, díxolles Paulo:
            O Señor deulles por rei a David, de quen testemuñou dicindo: "Atopei a David, fillo de Iexé, home conforme o meu corazón, que fará en todo a miña vontade".
            A súa descendencia é da que Deus, segundo a promesa, mandou un Salvador para Israel: Xesús.
            Antes da súa chegada, Xoán tiña proclamado a todo o pobo de Israel un bautismo de conversión, e cando estaba rematando o seu camiño, dicía: "non son eu quen vós pensades; pero mirade, vén despois de min un de quen non son digno nin de desatarlle o calzado dos pés".
            Irmáns, descendentes de Abrahán e os que seguides o noso Deus: é a nós a quen se nos manda esta mensaxe de salvación.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus    


ALELUIA  Cf Lc 1, 76
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
E ti, meu meniño, vas ser chamado profeta do Altísimo,      
porque irás por diante do Señor preparando os seus camiños.
Aleluia.

Evanxeo  Lc 1, 57-66. 80
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Xoán é o seu nome

            Cando se lle cumpriron os meses a Sabela, deu a luz un fillo. E oíron dicir os seus veciños e parentes con canta miseri­cordia o Señor a favorecera, e compartían a súa alegría.
            Ós oito días, foron circuncidar o meniño e queríanlle poñer de nome Zacarías, coma seu pai. Pero interveu a nai, dicindo:
            ‑ Non, chamarase Xoán!
            Eles replicáronlle:
            ‑ Pero se non hai ninguén na túa parentela que se chame así!
            Entón, por sinais, preguntáronlle ao pai do meniño como quería que se chamase. El pediu unha taboíña na que escribir, e puxo:
            ‑ "Xoán é o seu nome".
            Todos ficaron sorprendidos. E no intre, a el ceibáronselle os labios e a lingua, e empezou a falar bendicindo a Deus. Os veciños quedaron todos abraiados, e por toda a montaña de Xudea difundiuse a noticia destes feitos. E cantos oíron, gardábanos no corazón e dicían:
            ‑ Que virá a ser este neno?
            Porque a man de Deus estaba con el.
            O meniño medraba e facíase forte de espírito; e viviu no deserto ata o día no que se manifestou a Israel.

                                   Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo           



E TI, DE QUE LADO ESTÁS?...
DOS CHAMADOS A VIVIR EN SANTIDADE E EN XUSTIZA
TOMADO DE : remoldapalabra.blogspot.com

PÓRTICO

Os textos que imos proclamar hoxe queren ser unha chamada a vivir en “santidade e en xustiza”. Si, porque vivir en santidade é vivir con toda a dignidade de persoa que ten como prototipo a Xesús, e vivir en xustiza implica que todo ser humano poida chegar a ser o que ten que ser, o que Deus quere que sexa. Xustiza é poder medrar física, intelectual, social, cultural e moralmente. Xustiza é ter unha vivenda e un medio digno de sustento. Xustiza é vivir con dignidade de fillo de Deus e intentar darlle esa dignidade a todas as persoas, sobre todo ás que máis o precisan.
Que a festa que hoxe celebramos, o nacemento de Xoán Bautista, o máis grande entre os profetas, nos axude a desenvolver esta tarefa profética á que todos nós estamos chamados.

O PERDÓN

*        Porque moitas veces negámonos a responder con sinxeleza e ledicia á túa chamada e só buscamos recoñecemento, loanzas efémeras, prestixio ou poder, SEÑOR, QUE ANDEMOS NA XUSTIZA.
*        Por non estarmos dispostos a denunciar tantas inxustizas, explotacións e manipulacións que hai ao noso redor, e preferimos seguir no noso silencio cómplice e covarde, CRISTO, QUE ANDEMOS NA XUSTIZA.
*        Por non ter descuberto que seguirte e amarte supón achegarnos e escoitar a quen está triste, desesperanzado ou se sente débil, SEÑOR, QUE ANDEMOS NA XUSTIZA.

REMUÍÑO

Toda a historia da salvación vainos manifestando a xustiza de Deus:
En tempos de Moisés, Deus, o Deus dos pobres, fixo opción polo pobo oprimido, non polo pobo opresor, porque non quere a tiranía dos exipcios, nin a escravitude dos hebreos. El quere para todos a mesma dignidade e a mesma igualdade.
En tempos dos profetas, Deus, o Deus dos profetas, fixo opción polo pobo desterrado, non polo pobo conquistador. El non quere a prepotencia nin a dependencia, senón que quere para todos a liberdade.
En tempos de Xoán Bautista, Deus, o Deus das promesas, fixo opción polo pobo sometido, non polo pobo dominador, porque non quere a violencia nin a submisión, senón o respecto e a solidariedade.
En tempos de Bieito XVI, Deus, o Deus de Xesucristo, fai opción polos pobos empobrecidos e espoliados, polos masacrados e excluídos, polos débiles e pacíficos, e non polos pobos conquistadores, inxustos e insolidarios, porque nunca poderá bendicir as súas ambicións, as súas riquezas tinxidas de sangue, pois El quere a xustiza e a paz.

Hoxe a festa de Xoán Bautista, aquel de quen Xesús dixo: “non naceu de muller ninguén máis grande que Xoán Bautista”, a súa mensaxe é dunha sinxeleza, dunha actualidade e dunha radicalidade esmagante. A voz de Xoán era e é unha invitación á xustiza, a compartir, a terminar con todo tipo de abusos e prácticas que, favorecendo a uns, afunden na pobreza e na miseria a outros. E aínda seguimos dicindo que non necesitamos conversión? Hai que moverse!

A pregunta xorde en nós de xeito espontáneo: que podo facer eu diante de problemas mundiais que desbordan totalmente as miñas posibilidades?, como podo colaborar a que tamén entre os pobos da terra se cumpra a invitación do Bautista? Primeiro temos que tomar conciencia de que detrás desa política insolidaria e competitiva que rexe o mundo, hai un xeito de vida, de satisfacer as necesidades e de desenvolver os nosos intereses, que estamos alimentando entre todos. As preguntas que hoxe nos podemos facer ao redor da mensaxe plenamente actual do Bautista poderían ser estas:

- queremos seguir satisfacendo as nosas necesidades e desenvolvendo o noso benestar nun proceso que non ten fin, sen preguntarnos nunca á custa de quen o facemos?
- estamos dispostos a establecer relacións económicas desde a ética e non desde o binomio países ricos - países pobres?
- estamos dispostos a ceder algo do noso para que outros teñan o seu?
- estamos dispostos a vivir dun xeito máis austero, non para ter máis e para aforrar, senón para que poida avanzarse cara unha orde internacional máis solidaria?
- estamos dispostos a soster cos nosos cartos e coa nosas participación activa aquelas institucións e iniciativas que cooperan hoxe de modos diferentes en favor dos máis empobrecidos da terra?

Logo, que facemos? Xesús danos o seu Espírito, que é a forza que permite o cambio. Xesús invítanos a vivir dun xeito novo, a por a nosa vida en xogo. O Reino de Deus está presente entre nós cando partimos e compartimos o pan, cando sentamos á nosa mesa a todos en pé de igualdade, cando vivimos a fraternidade real, cando acollemos e perdoamos, cando traballamos por establecer a xustiza, cando a nosa norma é o amor. Xoán Bautista, a quen hoxe celebramos, foi para o seu tempo unha chuvia de xustiza, unha chamada á esperanza e á radicalidade, a cambiar o noso xeito de vivir para adecualo máis ao evanxeo. E nós, a que esperamos? Sirvamos o Señor con santidade e xustiza.


ORACIÓN DA COMUNIDADE

Moitas veces non só non temos sido testemuñas de luz, senón que os nosos comportamentos teñen favorecido que aparecera a tebra na nosa vida e na de moitos dos nosos irmáns. Pero como sabes querer, sabes tamén darnos novas oportunidades, por iso neste momento no que nos xuntamos para orar dicímosche:
QUE TE SIRVAMOS CON SANTIDADE E XUSTIZA
  • Por unha Igrexa que saiba ser Boa Nova para os pobres, liberación para quen se sente oprimido e anuncio de esperanza para quen  non te coñece, Oremos.
QUE TE SIRVAMOS CON SANTIDADE E XUSTIZA
·         Por unhas parroquias sen medo a traballar e unir esforzos en canto supoña e esixa defender dereitos e conseguir melloras, Oremos.
QUE TE SIRVAMOS CON SANTIDADE E XUSTIZA
·         Por uns seguidores de Xesús, nós, coherentes na súa vida, traballadores sempre a prol da xustiza, constantes na súa oración, alegres no seu vivir e agradecidos no seu compartir con quen menos ten, Oremos.
QUE TE SIRVAMOS CON SANTIDADE E XUSTIZA
Señor, axúdanos a sermos diante do mundo testemuñas sen medo da túa mensaxe. Por Xesucristo, noso Señor.

PARA A REFLEXIÓN

Queremos ser mensaxeiros da túa palabra.
Danos valor para levala por todos os recunchos da nosa sociedade.
Queremos ser sementadores da túa esperanza.
Danos coraxe para non baixar os brazos e para empezar cada día coma se fose o primeiro da labranza.
Queremos ser anunciadores da Boa Nova.
Danos alegría para contaxiar a outras persoas a gratuidade do teu amor.
Queremos ser unha man tendida.
Danos compaixón para sentir co teu Espírito e actuar co teu compromiso.
Queremos ser construtores de comunidade.
Danos comprensión para escoitar, para fortalecer relacións, para xuntar as persoas.
Queremos ser romeiros dos teus camiños,
estar sempre en movemento,
sen instalarnos,
sedentos de busca e de encontro.
Amósanos o abrente,
mantén vivos os nosos ideais,
axúdanos a seguir adiante.
Queremos ser os teus profetas,
queremos mostrar coa nosa vida
que Ti estás no medio de nós.
Danos fe para facer santo o teu nome,
facendo presente neste mundo o Deus connosco,
coa nosa vida, testemuño e exemplo
de irmáns e irmás.

(M. Murúa)



CANTOS


  • ENTRADA: Amigos nas penas
  • LECTURAS: Con tódalas criaturas
  • OFERTORIO: Na nosa terra
  • COMUÑÓN: Pan do ceo

POWER POINTS
24 XUÑO - S.XOÁN BAUTISTA