29 oct. 2011

LECTURAS DA MISA EN GALEGO - Domingo 31 Tpo.Ordinario (30/10/11)

FESTA DE TODOS OS SANTOS
Solemnidade

Primeira Lectura  Ap 7, 2-4. 9-14
LECTURA DO LIBRO DA APOCALIPSE
Eu vin un mundo de xente, que ninguén era capaz de contar, de todas as nacións e tribos e pobos e linguas

            Eu, Xoán, vin outro anxo máis, que tiña o selo do Deus vivente, subir desde o nacente. Dicíalles a berros aos catro anxos, a quen se lles deu poder de danar a terra e o mar:
            - "Non lles fagades mal á terra nin ao mar, nin ás árbores, ata que marquemos co selo na testa os servos do noso Deus!".
             E oín o número dos que tiñan a marca, cento corenta e catro mil, marcados de entre todas as familias de Israel.
            Despois disto mirei e vin un mundo de xente, que ninguén era capaz de contar, de todas as nacións, familias, razas, pobos e linguas, en pé diante do trono do Año. Vestían roupa branca e levaban ramallos de palma nas mans. Proclamaban con gran voz:
            - "A salvación perténcelle ao noso Deus, que senta no trono, e mais ao Año".
            Todos os anxos que estaban en pé arredor do trono, dos anciáns, e dos catro animais, axeonlláronse diante do trono para adoraren a Deus. Proclamaban:
            - "Amén! A bendición, a gloria, a sabedoría, a acción de grazas, a honra, o poder e mais a forza perténcenlle ao noso Deus, polos séculos dos séculos. Amén.
            Un dos anciáns preguntoume:
            - "Quen son e de onde viñeron estes que van vestidos de roupa branca?".
            Eu respondinlle:
            - "Meu Señor, ti xa o sabes".
            E díxome:
            - Estes son os que veñen de pasar as súas grandes penas; lavaron os seus vestidos e branqueáronos co sangue do Año.

                                   Palabra do Señor                             
                                    R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL   Sal 23, 1-2. 3-4ab. 5-6
R/.  (cf 6):  Esta é a liñaxe dos que buscan a túa presenza, Señor.

Do Señor é a terra e canto a enche,
o orbe e canto nel habita.
El é quen a fundou sobre os mares,
e quen a asegurou sobre as correntes.

Quen poderá subir ao monte do Señor?
Quen poderá quedar no seu santuario?
O que ten inocentes as mans e puro o corazón.

Ese recibirá bendición do Señor,
e xustiza de Deus, o seu salvador.
Así é a liñaxe dos que o buscan,
dos que buscan a presenza do Deus de Xacob.

Segunda Lectura  1 Xn 3, 1-3
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN XOÁN
Veremos a Deus tal como é

            Benqueridos irmáns:
            Vede o moito que nos quixo o Pai, para nos chamar fillos de Deus e sérmolo de verdade.
            Por iso o mundo non nos recoñece: porque tampouco non o recoñeceu a El.
            Meus amigos, xa somos fillos de Deus, pero aínda non está á vista o que seremos; sabemos que cando Xesús apareza, nós seremos coma El, xa que o veremos tal e como é.
            Todo o que ten posta en Xesús esta esperanza, trata de vivir unha vida limpa, para ser limpo coma El.

                                   Palabra do Señor                             
                                    R/. Grazas a Deus


ALELUIA   Mt 11, 28
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Achegádevos a min todos os que estades cansos
e oprimidos, que eu vos aliviarei, di o Señor.
Aleluia.

Evanxeo  Mt 5, 1-12a
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Alegrádevos e reloucade, porque grande será a vosa recompensa nos Ceos.

            Naquel tempo, Xesús, ao va multitude, subiu ao monte, sen­tou e achegáronselle os seus discípulos; e el, tomando a pala­bra, ensinábaos dicindo:
            Ditosos os pobres no espírito,
porque deles é o Reino dos ceos.
            Ditosos os que choran,
porque eles serán consolados.
            Ditosos os sufridos,
porque eles herdarán a terra.
            Ditosos os famentos e sedentos de xustiza,
porque eles ficarán fartos.
            Ditosos os misericordiosos,
porque eles serán tratados con misericordia.
            Ditosos os de corazón limpo,
porque eles verán a Deus.
            Ditosos os que traballan pola paz,
porque eles serán chamados fillos de Deus.
            Ditosos os perseguidos por causa da xustiza,
porque deles é o Reino dos ceos.
            Ditosos vós cando vos aldraxen, persigan e calumnien de calquera xeito pola miña causa; alegrádevos e reloucade, porque grande será a vosa recompensa nos Ceos.


                Palabra do Señor                                                     
            R/. Loámoste, Cristo


GRAZAS POLOS TEUS SANTOS

Que luz terías ti, Xesús,
para anunciar as túas benaventuranzas
desde o convencemento máis profundo!
Se eu puidese alumar a miña vida con esa mesma luz!

Aproxímome a ti, ando algo á túa beira,
Pero, que lonxe están os meus sentimentos dos teus!

Onde ti falas da felicidade dos pobres
eu soño coa felicidade do rico, do consumidor.

Onde ti falas da felicidade do que chora,
do que verte bágoas de sufrimento ou de solidariedade,
eu soño coa ventura do riseiro por riba de todo.

Onde ti xuntas felicidade e non violencia
eu sigo sendo discípulo desta sociedade tan violenta.

Onde ti felicitas os famentos e sedentos de pan e de xustiza
eu presumo de pertencer ao primeiro mundo farto,
aínda que sexa sen xustiza.

Onde ti proclamas feliz aos misericordiosos
de sentimentos brandos ante a miseria allea,
eu afágome a razoar de mil xeitos a miña insolidariedade.

Onde ti chamas feliz ao de corazón limpo
eu descúbrome tantas veces turbo e enlamado por dentro.

Onde ti coroas de felicidade os que traballan pola paz
eu fago da paz unha palabra decorativa e baleira.

Onde ti te atreves a felicitar o perseguido
por ti, pola xustiza, polo dereito do pobre,
pola verdade, en murmuro e non colaboro
cos que se moven algo para mellorar as cousas.

Grazas polos teus santos, Xesús,
grazas polos nosos santos todos,
grazas polos que creron en ti
e lle deron fe ás túas palabras anunciadores
dunha terra nova e dun ceo novo para todos.


VIVIR APLICANDO O MENOS COMÚN DOS SENTIDOS: O SENTIDO COMÚN
PÓRTICO
Bo día!. A festa de tódolos santos, a festa dos sinxelos de corazón e vida, volve convocarnos unha vez máis neste comezo de novembro para que fagamos memoria agradecida de tantas persoas de tantos tempos e lugares que camiñaron como servos e servas de Deus; tantos homes e mulleres que creron sempre que o amor era o meirande ben; de tanta xente, dunha multitude tan inmensa que nos enche o corazón de esperanza, porque, coñecidos ou descoñecidos, todas aquelas persoas que hoxe celebramos viviron o que nós queremos vivir, e por iso axúdannos e acompáñannos.
Na festa de todos os santos, sintamos nós tamén a ledicia de querer camiñar polo vieiro polo que eles pasaron. Sintamos a ledicia de pertencer a este mundo de homes e mulleres que quixeron ser pobres e amar, mantendo acesa a lámpada do Espírito. Que esta celebración que agora comezamos nos axude a sentir a ledicia de ser chamados e chamadas a sermos benaventurados, celebrando a vida e o amor de Deus que se derrama no noso mundo cada día.

O PERDÓN
*        Polas veces nas que caemos no pesimismo, na desesperanza e na apatía, renunciando a traballar por outro mundo máis humano e máis xusto, SEÑOR, QUE CAMIÑEMOS CON SENTIDIÑO.
*        Porque non cremos nos pobres, nos famentos, nos que choran, nos misericordiosos, nos que traballan pola xustiza, nos limpos de corazón, nos desposuídos e nos que traballan pola paz, CRISTO, QUE CAMIÑEMOS CON SENTIDIÑO.
*        Porque non acabamos de fiarnos de que Ti es a meta cara á que camiñamos, e que nos esperas cos brazos abertos, SEÑOR, QUE CAMIÑEMOS CON SENTIDIÑO.


REMUÍÑO
*       MIREI UN MUNDO DE XENTE, DE TODAS AS NACIÓNS, TRIBOS, POBOS E LINGUAS: Na festa de todos os santos, a Palabra, unha vez máis, volve falarnos de universalidade. E é que Deus non cansa nunca de insistir en que El non fai distingos nin exclusións, que para El todos posuímos a mesma dignidade, que chama por todos e todas nós. O abrente está, pois, preñado de esperanza. Somos invitados a mirar cara adiante e a alegrarnos, porque os plans de Deus vanse cumprindo. A nosa contabilidade, que peca de mesquiña, non coincide coa de Deus. Hoxe celebramos a ese mundo de xente do que se nos fala no libro da Apocalipse. Algunhas destas persoas foron canonizadas, son coñecidas e mesmo veneradas dentro da Igrexa; pero nesta morea de xente tamén hai persoas que non aparecen nos santorais, que non contan nas nosas listas pero si nas de Deus. Persoas sinxelas que, no medio das dificultades, souberon ser fieis a Deus e vivir como nos ensinou Xesús: polo camiño das benaventuranzas.
*       CANDO XESÚS APAREZA SEREMOS COMA EL, PORQUE O VEREMOS TAL COMO É: Porque de certo que se collemos o camiño que Deus nos marca, atoparemos sentido para a nosa vida. Nós, pola fe, sabemos que non camiñamos sen rumbo, que Deus é a nosa meta. A resurrección de Xesús abriunos a porta e marcounos a orientación. Nas nosas mans está aplicar o sentido común, fiarnos e deixarnos guiar por ela, como fixeron ao longo da historia tantas e tantas persoas boas que pasaron polo mundo facendo o ben e que agora están ao seu carón, participando da súa resurrección. Por iso a festa de hoxe, a pesares de que nos lembra cemiterios e nos deixa un pouso de tristura, é unha chamada á esperanza, á ledicia: camiñamos cara ao encontro con Deus.
*       BENAVENTURADOS VÓS: Porque se de verdade poñemos nel a nosa esperanza, traballaremos por realizar, cadaquén no seu ambiente e segundo a súa personalidade, o sentido das benaventuranzas. Porque ser santo e santa é...
- seguir sendo unha persoa normal, que sinte a insatisfacción que produce unha visión do mundo na que a xente acepta como necesidade ter moitos cartos.
- sentir a preocupación do desemprego e do paro, e solidarizarse con quen o sofre, traballando para que os responsables teñan unha mentalidade menos lucrativa e busquen o ben común.
- ofrecer a nosa amizade a quen se atopa só
- non aceptar a violencia á que nos leva a competición, a xenreira que esperta en nós a separación de persoas con barreiras económicas, sociais, relixiosas ou raciais.
- buscar a superación de todas as situacións negativas que producen sufrimento nas persoas.
- saberse fillos de Deus, o que significa querer estreitar lazos de irmandade
- vivir coa limpeza de corazón suficiente como para camiñar pola vida sen segundas intencións, ofrecendo sinceridade e confianza.
- ter confianza, esperanza e ledicia, porque Xesús está connosco facendo posible unha convivencia nova que inverta, coma as benaventuranzas, todo o noso sistema de valores.
- decidir construír esa nova humanidade na que as persoas se aman, son solidarias e capaces de axudarse, sen que haxa rexeitamentos por mor da cor, dos cartos ou do poder.
- manter o espírito combativo a pesares de que sabemos que é unha tarefa difícil e lenta, e na que somos conscientes de que moitas veces seremos criticados.
É entón cando poderemos falar de santidade, porque a pesares de todo mantemos a esperanza de que a tarefa realizada por e con Xesús terá un bo final e a fraternidade irá facéndose realidade ata que todos sexamos autenticamente irmáns, santos, felices, ditosos e benaventurados.

ORACIÓN DA COMUNIDADE
Na festa de toda a Igrexa, a festa de todas as persoas que souberon facer da súa vida un canto de amor compartido e solidario, poñámonos en actitude de agradecer a Deus o seu exemplo e digamos:
GRAZAS POLO TESTEMUÑO DE TANTA XENTE BOA
ö       Pola Igrexa que formamos todos e todas nós, para que sempre saibamos testemuñar de palabra e obra o espírito das benaventuranzas sendo sinxelos, pobres, limpos de corazón, pacíficos, famentos de xustiza e misericordiosos, OREMOS.
GRAZAS POLO TESTEMUÑO DE TANTA XENTE BOA
ö       Polas nosas comunidades, para que aceptemos a todas as persoas sen exclusión e así deamos testemuño do amor de Deus, que é sempre incluínte e non fai distingos, OREMOS.
GRAZAS POLO TESTEMUÑO DE TANTA XENTE BOA
ö       Por tantas e tantas persoas ao noso carón que, sen facer balbordo e sen publicidade, traballan acompañando a quen está só, escoitando a quen está triste, sendo voz de quen non a ten, alentando a quen está desesperanzado, visitando a quen está enfermo, dando así verdadeiro testemuño de santidade, OREMOS.
GRAZAS POLO TESTEMUÑO DE TANTA XENTE BOA
ö       Por tantas persoas que repousan nos nosos cemiterios e teñen sido para nós exemplo de servizo, de esperanza, de alegría e de testemuño cristián, OREMOS.
GRAZAS POLO TESTEMUÑO DE TANTA XENTE BOA
ö       Por cada un e cada unha de nós, para que, confiando no Señor, deixemos de vivir esta festa con espírito triste, con espírito de morte, e comecemos a camiñar na benaventuranza de quen descobre a Deus como meta do seu camiño, OREMOS.
GRAZAS POLO TESTEMUÑO DE TANTA XENTE BOA
Grazas por poñer diante de nós, o testemuño entregado e sempre ledo de tantas persoas que  son capaces de mostrar coa súa vida e entrega, que é posible seguirte no aquí a agora do noso mundo. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN
Camiñar na santidade é:
·         gañar honradamente o pan de cada día,
·         gardar o corazón da envexa e da cobiza,
·         agradecer e gozar cos logros que imos acadando,
·         compartir do que temos con quen non ten nada,
·         poñer o corazón na harmonía veciñal,
·         gastar do noso para que a comunidade medre,
·         enxugar bágoas, sementar risas e ledicias,
·         denunciar o sistema inxusto que fai que moitas persoas morran de fame,
·         alzar a voz diante das inxustizas do noso mundo,
·         abrir camiños que levan ao pan compartido,
·         quedar sen nada, pero téndoo todo,
·         andar tralos pasos de Xesús...
·         con liberdade, con humildade, con alegría,
·         sabendo que hai garantía de futuro porque El é a fonte da nosa felicidade.


CANTOS
*    ENTRADA: Andarei na presenza do Señor
*    LECTURAS: Eu soñei
*    OFERTORIO: Benaventurados
*    COMUÑÓN: O amor é o meirande

28 oct. 2011

Benaventurados de ser os teus fillos

Festividade de Tódolos Santos

O máis importante entre vós ha de ser servidor voso

Domingo 31 ordinario

LECTURAS DA MISA EN GALEGO - Domingo 30 Tpo.Ordinario (30/10/11)

DOMINGO XXX ORDINARIO  - CICLO A


Primeira Lectura     Ex 22, 20-26
LECTURA DO LIBRO DO ÉXODO
Se danades á viúva e  ao seu fillo, desatarase o meu noxo contra vós

            Así fala o Señor:
            Non aflixirás nin asoballarás os forasteiros, pois forasteiros fostes vós en terras de Exipto.
            Non oprimirás as viúvas nin os orfos. Se de feito os oprimes, e eles se queixan a min, eu escoitarei certamente a súa queixa. O meu noxo acenderase e fareivos morrer a espada. As vosas mulleres quedarán viúvas e os vosos fillos orfos.
            Se lle emprestas diñeiro a un do meu pobo,  ao pobre que vive onda ti, non te portarás coma un usureiro, cobrándolle intereses. Se tomas en peñor o manto do teu próximo, antes de poñerse o sol devolverasllo, pois é o vestido que ten para cubrir o seu corpo. Con que, se non, se taparía  ao deitarse? Se se queixa a min, escoitareino, porque eu son misericordioso.

            Palabra do Señor                                         
            R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL     Sal 17, 2-3a. 3bc-4. 47 e 51ab

R/.  (2):  Eu ámote, Señor. Ti es a miña forza.

Eu ámote, Señor, a miña forza,
Señor, a miña rocha, o meu castro, o meu refuxio.

Meu Deus, penedo onde me acollo,
o meu escudo, o meu alcázar, o meu castelo.
Eu invoco o Señor, o adorable,
e salvarame dos meus inimigos.

Viva o Señor, bendita a miña rocha;
sexa exaltado Deus, o meu salvador,
o que lle dá  ao rei grandes vitorias
e mostra misericordia  ao seu unxido.

Segunda Lectura     1 Tes 1, 5c-10
LECTURA DA 1ª CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS TESALONICENSES
Convertéstesvos dos ídolos para servir a Deus e esperar o seu Fillo

            Irmáns:
            Ben sabedes como foi a nosa actuación entre vós para o voso ben. E vós seguistes o noso exemplo e o do Señor e, aínda que houbo tantas dificultades, acollestes a mensaxe coa alegría do Espírito Santo, ata chegardes a ser exemplo para todos os crentes da Macedonia e da Acaia.
            Pois, partindo de vós, resoou a palabra do Señor non só na Macedonia e na Acaia, senón que a vosa fe en Deus resoou por todas as partes, de xeito que non precisamos falar cousa.
            Eles mesmos contan cal foi a acollida que nos destes e como vos convertestes dos ídolos para servir o Deus vivo e verdadeiro, e para agardar desde o ceo o seu Fillo, a quen resucitou de entre os mortos, Xesús, quen nos libra da ira vindeira.

                        Palabra do Señor                              
                        R/. Grazas a Deus
                       

ALELUIA      1 Xn 14, 23
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Se alguén me ama, gardará a miña palabra, di o Señor;
e o meu Pai amarao e viremos a el.
Aleluia.

Evanxeo     Mt 22, 34-40
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Amarás o Señor teu Deus e o teu próximo coma a ti mesmo

            Naquel tempo,  ao se decataren os fariseos de que Xesús lles tapara a boca aos saduceos, reuníronse onda el, e un deles, doutor da lei, preguntoulle para poñelo a proba:
            - Mestre, cal é na Lei o gran mandamento?
            El respondeulle:
            - Amarás o Señor, teu Deus, con todo o teu corazón e con toda a túa alma e con todo o teu entendemento; este é o mandamen­to grande e primeiro. O segundo é semellante a el: Amarás o teu próximo coma a ti mesmo. Destes dous mandamentos dependen a Lei enteira e mais os profetas.

                        Palabra do Señor                             
                       R/- Loámoste, Cristo



ORACIÓN DO DOMUND 2011

Señor,
confiamos na túa palabra,
abrimos o noso corazón á túa mensaxe misioneira
e suplicámoste coa forza da fe recibida.

Que a nosa diocese e a nosa comunidade cristiá
sexan misioneiras e rexeiten a tentación
de pecharse en si mesmas.

Que as Igrexas nacentes na misión
cooperen con outras máis necesitadas
e dean desde a súa pobreza.

Que a mocidade, os enfermos
e as persoas consagradas
participen no compromiso misioneiro.

Que os chamados á vocación misioneira
respondan a ela con xenerosidade.

Que os bautizados participemos
nas actividades misioneiras da Igrexa
como responsables do teu envío.

Pedímoscho con María, raíña das Misións. 
Amén.


ASÍ VOS ENVÍO EU
(XORNADA DO DOMUND)

PÓRTICO
Bos días. A Igrexa, baixo o lema “así vos envío eu”, celebra hoxe a xornada mundial das misións, o DOMUND. É un bo día para que tomemos conciencia da nosa tarefa evanxelizadora, que non é máis que concretar no aquí e no agora de onde estamos as palabras que Xesús nos dirixe no evanxeo: o mandamento principal é o amor. É este un reto que nos implica a todos, todo e sempre. A TODOS: pois a Igrexa enteira, xerarquía, relixiosos e segrares, estamos chamados a ser axentes evanxelizadores. Ningunha persoa crente pode sentirse estraña a esta responsabilidade. TODO: Porque nada queda fóra do ámbito misioneiro: o que está lonxe e o que está preto; os países en vía de desenvolvemento e empobrecidos e os grandes núcleos urbanos dos países ricos, nos que Deus é un descoñecido, é ignorado ou está excluído; os nenos que se inician na vida e as persoas adultas que buscan o sentido da a súa existencia. SEMPRE: porque a misión afecta a toda a humanidade en todas as súas dimensións, e non está limitada por tempo nin espazo... senón que chega ata a plenitude dos tempos.

E todo isto, por que?. Pois para facer realidade o mandado do Señor: ide e anunciade a boa nova: Deus quérenos, ocúpase e preocúpase por nós. Que a celebración que agora comezamos nos faga sentir máis cerca, co corazón e coa vida, de aquelas persoas que precisan o pan quente da nosa solidariedade integral e que só desde o primeiro mundo lles podemos ofrecer.


O PERDÓN
        Porque co noso xeito de vida consumista e materialista somos cómplices dun mundo no que as desigualdades sociais e económicas abren unha fenda cada vez máis grande entre as persoas, SEÑOR, QUE NUNCA NOS FALTE O AMOR.
        Por ter renunciado a ser testemuñas do teu amor diante de quen se sente so, desprezado, utilizado ou desesperanzado, CRISTO, QUE NUNCA NOS FALTE O AMOR.
        Porque son demasiadas as veces nas que na nosa Igrexa empreñamos do aire, reducindo a fe a unha cuestión cultual e evitando o compromiso co mundo e no mundo, SEÑOR, QUE NUNCA NOS FALTE O AMOR.

REMUÍÑO
        A Palabra que vimos de proclamar, concretamente o evanxeo, pode dicirse que o coñecemos desde pequenos, cando aprendiamos a coro os mandamentos nas filas da catequese (aínda que daquela chamábase catecismo), cando repetiamos: “Estes dez mandamentos encérranse en dous: amarás a Deus sobre todas as cousas e ao próximo coma a ti mesmo”. E quizás de aí provén o noso mal: somos capaces de lembrar e de saber... pero non somos capaces de vivir. Se se tratase de pasar un exame, poderiamos dicir que todos coñecemos as grandes liñas do cristianismo e o xeito de comportarnos como tal. Somos uns grandes teóricos mais iso non chega; non chega con dicir: temos que facer, a fe non é un desexo, senón facer amando. Velaí o cerne da cuestión: trátase simple e sinxelamente de AMAR. AMAR A DEUS, poñer a nosa vida nas súas mans de Pai - Nai, confiar nel, esperar nel, contar con El.... El que nos crea e que sostén a nosa vida, que se fai compañeiro de camiño, caxato nas nosas andainas, auga fresca nos nosos resecos, pan quente nas nosas fames, colo agarimoso nos nosos desenganos, man que enxuga as nosas bágoas.... e, como expresión deste amor de Deus..... AMAR AO PRÓXIMO coma a nós mesmos. O amor de Deus é o fundamento, pero só se pode fundamentar o amor practicado e realizado. Xesús, onte e hoxe, quere que non empreñemos do aire, que non andemos na póla, que aterremos na vida e no mundo. Xa está ben de tanto “boísimo” e de tanta “falsa piedade” que non fan máis que esconder a nosa mediocridade, a nosa falla de compromiso, a nosa preguiza, a nosa frustración... sen dar cabida á caridade, á xustiza, á solidariedade e á búsquea do ben común. Non se pode amar a Deus cando se lle fai imposible a vida aos demais. Non se ama a Deus cando non se move un dedo para dignificar a vida de todas as persoas. O amor ao próximo: ese será o termómetro que nos indique se amamos e en que medida amamos a Deus.

        Hoxe tamén, e se cadra máis ca nunca, son demasiadas as persoas que imos marxinando para aproveitarnos delas e da súa debilidade. Ás veces é no terreo económico, outras no cultural, outras no laboral, se cadra outras no relixioso ou no afectivo, mesmo tentando de pensar e mandar sobre elos.... pero sempre pagan uns cantos a usura, a preguiza e a ambición doutros. A dignidade da persoa queda entón humillada, e Deus toma como cousa propia esta humillación. Nunca está de máis que tamén aos “cristiáns bos” se nos lembre que o amor é unha mensaxe vella e sempre nova e que os exemplos que aparecen na primeira lectura seguen a ter actualidade: o desamparo de tantas e tantas mulleres maltratadas, obrigadas a prostituírse ou silenciadas; o aproveitamento dos inmigrantes coma man de obra barata; o enriquecemento de uns a costa do empobrecemento dos máis pobres; a explotación de tantos e tantos inocentes, a marxinación, a soidade e o silencio ao que se vén abocados tantos maiores.... A ameaza de Deus é forte: “se se queixan a min, escoitareinos, porque eu son misericordioso”.

        Hoxe, no día do DOMUND, somos invitados a botar unha ollada ao noso mundo e a traballar para que xustiza, igualdade e desenvolvemento deixen de ser unha utopía e pasen a converterse nunha realidade. O día das misións é unha chamada de atención para que nós, cidadáns do primeiro mundo, deixemos de lado esa falsa solidariedade que nos fai dicir “pobriños” e nos leva a darlle as migallas que caen da nosa mesa, para traballar pola xustiza. Porque o amor só é posible entre irmáns e irmás. Entre desiguais pode darse a piedade, a beneficencia, a dependencia, o sometemento, a imposición do noso... e a isto non lle podemos chamar nunca amor. E nós, que levamos inscrito no noso corazón o “xene” do amor, temos que descubrir que este é unha alegación ineludible a favor da igualdade entre persoas e pobos e en contra de toda discriminación, acepción de persoas ou xerarquización de seres humanos. Porque El nos envía, estamos chamados a facer realidade a tarefa deste envío que Xesús nos encomendou cando nos dixo: “Ide e anunciade”.Todos, entón, somos enviados, non só quen deixa a súa terra, a súa casa ou as comodidades do noso primeiro mundo. Non o esquezamos.

ORACIÓN DA COMUNIDADE
Deus quérenos e sabe ben o que precisamos cada un e cada unha de nós. Agradecidos e confiados, abrímoslle o noso corazón para dicirlle:

QUE A NOSA VIDA SEXA UN CANTO DO TEU AMOR

        Polos bispos, curas, diáconos e axentes de pastoral, para que coiden sempre a formación integral e misioneira da Igrexa, espertando nela o envío á misión, OREMOS.

QUE A NOSA VIDA SEXA UN CANTO DO TEU AMOR

        Polos misioneiros e misioneiras esparexidos por todo o mundo, para que o amor a Deus e ás persoas sexa sempre a forza e o único criterio das súas actividades, OREMOS.

QUE A NOSA VIDA SEXA UN CANTO DO TEU AMOR

        Polas nosas comunidades, para que sexan verdadeiramente misioneiras, levando a todas as persoas, e dun xeito especial ás máis afastadas e marxinadas, a tenrura, a atención, a acollida, a compaixón e a dispoñibilidade que Deus nos pide, OREMOS.

QUE A NOSA VIDA SEXA UN CANTO DO TEU AMOR

        Por cada un e cada unha de nós, para que nunca renunciemos á nosa misión de traballar a prol da dignificación de todas as persoas, erguendo a nosa voz para que se respecten sempre e en todo lugar os seus dereitos, OREMOS.

QUE A NOSA VIDA SEXA UN CANTO DO TEU AMOR

Acolle na túa misericordia a oración que che presentamos para que coa nosa vida sexamos quen de manifestar a Boa Nova do evanxeo. P.X.N.S.Amén.

PARA A REFLEXIÓN
Cantamos todos xuntos a terceira estrofa do canto “Amigos nas penas” como expresión do noso compromiso misioneiro.
Amigos nas penas e na festa amigos;
amigos por sempre querémolo ser (bis).

IDE POLO MUNDO ENTEIRO
ANUNCIANDO O QUE EU VOS DIXEN (bis).
EU SON A VOZ DOS QUE ELIXEN
SER DE CRISTO COMPAÑEIRO (bis).

Amigos nas penas e na festa amigos;
amigos por sempre querémolo ser (bis).


CANTOS
        ENTRADA: Que ledos hoxe estamos
        LECTURAS: Ide e pregoade
        OFERTORIO: Todos xuntos
        COMUÑÓN: O amor é o meirande