31 dic. 2014

Santa María, Nai de Deus

SOLEMNIDADE DE SANTA MARÍA NAI DE DEUS


  
Primeira Lectura     Num 6, 22-27
LECTURA DO LIBRO DOS NÚMEROS
Invocarán o meu nome a prol dos fillos de Israel e Eu bendicireinos

  
     Naquel día, o Señor faloulle a Moisés:
-  Dilles a Aharón e a seus fillos: Desta maneira habedes de bendicir os fillos de Israel:

     "Que o Señor te bendiga e te garde; que faga brillar o seu rostro sobre ti e che conceda a súa graza; que o Señor volva os seus ollos cara a ti e che dea a súa paz".

     Invocarán así o meu nome en favor dos fillos de Israel e eu bendicireinos.

  
  Palabra do Señor                               R/. Grazas a Deus





SALMO RESPONSORIAL      Sal 66, 2-3. 5. 6 e 8
R/. (2a): Deus teña piedade de nós e nos bendiga.
  

Deus teña piedade de nós e nos bendiga,
faga brillar o seu rostro sobre nós.
Que se coñeza na terra o teu camiño,
en todas as nacións a túa salvación.
  

Alégrense e canten as nacións,
porque xulgas os pobos rectamente
e na terra gobernas as nacións.


Lóente os pobos, oh Deus,
lóente todos os  pobos.
Que nos bendiga Deus e que o teman
os confíns todos do mundo.





Segunda Lectura      Gal 4, 4-7
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS GÁLATAS
Deus mandounos o seu Fillo, nacido de muller

  
            Irmáns:

            Así que chegou a plenitude dos tempos, Deus mandounos o seu Fillo, nacido de muller e suxeito á Lei, para rescatar os que estabamos baixo a Lei de xeito que puidésemos recibir a adopción de fillos.

            A proba de que sodes fillos del é que Deus mandou aos vosos corazóns o Espírito do seu Fillo que exclama Abbá! (que quere dicir meu Pai! ).

            Polo tanto, ti xa non es escravo, senón fillo.

            E, por seres fillo, tamén, grazas a Deus, es herdeiro.



  Palabra do Señor                      R/. Grazas a Deus



ALELUIA      Heb 1, 1-2
 Se non se canta, pódese omitir


Aleluia, aleluia.
En moitas ocasións, e de moitos xeitos, veulles falando Deus
ós nosos devanceiros por medio dos profetas;
ultimamente falounos por medio do Fillo

Aleluia.

  


Evanxeo     Lc 2, 16-21
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Encontraron a María e a Xosé e o neno. E despois de oito días puxéronlle de nome Xesús.


            Naquel tempo, os pastores foron correndo, e atoparon a María e mais a Xosé, e o neno deitado na manxadoira. Ao que o viron, contaron todo o que lles dixeran do meniño aquel.

            E cantos o oíron, quedaron pasmados do que os pastores lles dixeron.

            María, que trataba de comprender, conservaba todas estas cousas no seu corazón.

            E os pastores volveron, glorificando e loando a Deus por canto oíran e viran, todo como lles fora anunciado.

            Ós oito días tocaba circuncidar o neno e puxéronlle de nome Xesús, tal como o chamara o anxo antes da súa concepción.

                      

Palabra do Señor                                R/. Loámoste, Cristo



PARA AGRADECER E VALORAR A OPORTUNIDADE DUN NOVO ANO

ESCOITA ACTIVA
Ao comezar un novo ano, damos grazas por todo o que recibimos de Ti, Xesús. Primeiramente agradecemos o amor e o apoio da familia, a vida compartida coas persoas que nos queren e axudan; a saúde; o cariño e amor que recibimos; os días cheos de proxectos e esperanzas e tamén os días tristes e difíciles que aparecen na nosa vida; os amigos, o traballo, por todo o que de Ti imos recibindo.
Agradecemos canto temos vivido ao longo do ano que onte rematou, no que rimos e sufrimos, traballamos e descansamos, no que puidemos construír momentos bonitos e solidarios. Grazas porque foron aparecendo no noso camiño persoas que nos fixeron  felices ao cruzarse nós: os amigos, os compañeiros de traballo, os veciños, as persoas que amamos, as que están lonxe, as que nos botaron unha man, ás que puidemos axudar.
Queremos tamén pedir perdón polo ben que non fixemos, polas persoas ás que  ferimos ou danamos, polas nosas envexas, polos momentos de arrogancia, polas nosas preguizas, polo tempo malgastado, polas ofensas que saíron da nosa boca. Axúdanos neste novo ano a ser testemuñas túas e irmáns e irmás tod@s. Amén

CORAZÓN MISERICORDIOSO
Para que este ano que comeza sexa para nós experiencia de encontro e colaboración, SEÑOR, QUE AO LONGO DO ANO NON NOS APARTEMOS DE TI.
Para que ao longo do ano nos esforcemos por non vivir na amargura nin na tristura, CRISTO, QUE AO LONGO DO ANO NON NOS APARTEMOS DE TI.
Para que non caiamos na tentación de facer deste ano que comeza rutina e aburrimento, SEÑOR, QUE AO LONGO DO ANO NON NOS APARTEMOS DE TI.


PALABRA ENRAIZADA
No comezo do ano novo volvemos xuntarnos con un triplo obxectivo:
-  comezar con ilusións e esperanzas o novo ano,
-  rezar e comprometernos en ser homes e mulleres de paz e
-  honrar a María no día en que celebramos a festa da súa maternidade.


   Desde estas tres invitacións a celebrar, os textos da Palabra de Deus que temos escoitado son toda unha chamada a deixarnos agarimar e bendicir por El. Hoxe somos nós o seu pobo: un pobo que moitas veces se ten afastado do amor e da cercanía de Deus; pero El, a pesares dos nosos afastamentos e infidelidades, segue a chamarnos, como fixo con MARÍA, para que fagamos da nosa vida unha verdadeira maternidade; é dicir, unha experiencia de dor e gozo, amor e preocupación, tremor e xenerosidade. A esta maternidade, inda que pareza un contrasentido, estamos invitad@s cantos nos chamamos e sentimos crentes: hoxe correspóndenos a nós levar á nosa vida, ao actuar de cada día, as actitudes coas que María foi dando resposta á confianza que Deus puxera nela. E desde a súa resposta tod@s nós estamos chamados a ser:
-   Homes e mulleres de bendición
-   De paz
-   De compromiso por construír unha antropoloxía ecolóxica na que os seres humanos sexamos centro e cumio pr riba de ideoloxías políticas, económicas ou relixiosas; por riba do interese e as ganancias; por riba de quen no intento de someter e dominar é capaz de reducir ás persoas a simples autómatas aos que lles foron secuestrando a súa liberdade. En María e con María, Deus non quere que trunfen os inxustos, corruptos e abusadores, senón que para El os preferidos son os que abaixan aos soberbios e serven e se entregan ao servizo dos máis humildes.

        E que mellor que poñernos a esta tarefa desde xa!. Que fermosa maneira de comezar un novo ano, sabendo que estamos chamados a tomar en serio ás persoas, e non o partido que delas poidamos sacar!. Grazas, María, porque o teu si ergueu ata o infinito, á plenitude de Deus, a nosa dignidade!.

FRATERNIDADE ORANTE
Ao comezar este novo ano poñamos ao abeiro de Deus proxectos, ilusións e esperanzas para este ano que iniciamos e digamos xunt@s:
QUE A TÚA VIDA, SEÑOR, FAGA XERMOLAR A NOSA VIDA
Por unha Igrexa renovada e fiel ao Evanxeo, que esqueza o poder e o dominio, OREMOS.
QUE A TÚA VIDA, SEÑOR, FAGA XERMOLAR A NOSA VIDA
Por unhas parroquias alegres, servizais e solidarias, OREMOS.
QUE A TÚA VIDA, SEÑOR, FAGA XERMOLAR A NOSA VIDA
Por uns cristiáns que nos esforcemos por unir forzas e ilusións a proxectos que sementen xenerosidade, fraternidade e colaboración, OREMOS.
QUE A TÚA VIDA, SEÑOR, FAGA XERMOLAR A NOSA VIDA

Grazas, Señor, pola túa palabra alentadora, polo teu pan solidario e salvífico e pola túa invitación a facer deste comezo de ano un compromiso de paz e amor. P.X.N.S. Amén.


MIRADA ESPERANZADA
Con María, a que creu, esperou e amou, e convocados para entoar un cántico de acción de grazas á obra de Deus dicimos:
Ti es, María, a experiencia máis fermosa do evanxeo.
En ti fíxose Boa Nova para o ser humano.
Es como a luz do mencer que abre camiño ao sol;
es unha estrela da mañá que anuncia o día;
es a muller crente que acolle e garda a Palabra;
a muller moza que entra no plan de Deus libre e gozosa.
Es estilo de vida cristiá, novo e fascinante na historia.
Es, María, a virxe fermosa e fecunda de Nazaret.
Grazas, María, polo teu corazón bo e dispoñible.
Aquí me tes na busca da paz, o ben e a alegría. Amén



CANTO GOZOSO

Ficha e Lectio - María, Nai de Deus




LECTIO: 

SANTA MARÍA NAI DE DEUS 
(1. I. 2015)

            Cansados como estabamos ata as doce da noite pasada co ano vello e cheo de días que levabamos ó lombo, agora seguramente andaremos máis lixeiros co pequerrexo ano que levamos no colo e que se chama 2015.
            Si. Todos temos, dunha forma ou doutra, esa experiencia do tempo que pasa e que vai pasando con nós. Se non houbese anos que contar, noite vella e aninovo, abrentes e solpores, noites e días, resultaríanos menos doado dármonos conta do paso do tempo.
            Moitos filósofos, pensadores, físicos teóricos, etc. intentaron e intentan saber en que consiste realmente o tempo. O malo é que nós estamos tan identificados con el que nos resulta difícil velo, coma quen di, diante de nós, a una certa distancia, para contemplalo así en si mesmo.
            Dicimos que Deus vive na súa propia eternidade e que nós vivimos no tempo. O caso é que este Deus que chamamos intemporal se meteu, no seu Fillo Xesús do Nadal, no tempo. De maneira que, irmáns como somos de Xesús e participantes así da súa divindade (como nos di a propia liturxia), temos todos algo de temporais e algo de eternos. Somos persoas humanas e, coma tales, limitadas, mais tamén entendemos dalgunha maneira iso de ser eternos e, ademais, querémolo ser. ¿A quen non lle gustaría vivir cen, mil, un millón de anos, vivindo ademais, como se adoita dicir, cunha boa “calidade de vida”, sen que pareza que o tempo pasa por un?
            Con todo isto o que quero dicir é que, ó rematar un ano e dar comezo o novo, deberiamos darlle grazas a Deus por permitirnos asomarnos ó balcón soleado deste Aninovo, podendo así ollar con esperanza cara ó futuro. Grazas e, tamén, pedirlle perdón porque hai moita contaminación no mundo para podermos chegar limpos de po e palla ata o final do ano. Se o xusto peca sete veces, cantas máis veces non teremos pecado nós, que tampouco podemos fachendear de xustos, pois isto mesmo sería xa un pecado máis para engadir ós que xa temos....
            Á altura deste comezo do Aninovo, é sempre bo tamén botarlle unha ollada ás tarefas, proxectos ou quefaceres que se nos presentan ou poden presentar nel. Para vermos se están ou non en liña con aquilo que somos ou queremos ser. É moi posíbel que a todos nos conveña medrar aínda máis no senso da nosa común fraternidade, derivada de sermos e sentírmonos fillos dun mesmo Pai, do noso común Pai Deus. Polo menos cara a isto parece apuntar a Segunda Lectura de hoxe, tomada da carta do apóstolo Paulo ós Gálatas. Dinos nela Paulo que Deus Pai nos mandou o seu Fillo, nado dunha muller, para deste xeito podérmonos converter en fillos “adoptivos” de Deus;  e que por iso todos podemos invocar a Deus chamándoo “¡meu Pai!”; e de que de aquí provén tamén o feito de que sexamos de verdade “herdeiros” das grandezas e riquezas de Deus Pai. “Por seres fillo –dinos a cada un de nós Paulo- es tamén, grazas a Deus, herdeiro”.
            A carta ós Gálatas de Paulo é unha grandiosa e persistente loa da “liberdade”. É bo lembralo a comezos de ano. Por moito que algúns tendan a considerar os cristiáns como sometidos ou escravizados por un Deus ameazador, a verdade é que os cristiáns temos dereito e razóns para considerármonos ben libres. Libres no noso comportamento e na nosa relación con Deus e con todos. Dínolo Paulo de maneira clara nesta súa carta de hoxe: “Ti xa non es escravo, senón fillo”.
            Por iso este día primeiro de ano é tamén o “Día Mundial da Paz”. E está claro que non pode haber “paz” onde hai asoballamento ou escravitude. Un cristián no debería endexamais aturar ser “escravo” de ningún Deus nin de ningunha persoa humana, sexa esta quen sexa. Deus fíxonos en Xesús libres e quérenos así.
            Naturalmente, esta liberdade non é unha liberdade calquera. A liberdade cristiá é, de maneira paradoxal, a liberdade de quen libremente se fai “escravo” dos demais en servizo a eles e en amor a eles. Este tipo de “escravitude” si que é boa. Exerceuna o noso irmán maior, Xesús, durante toda a súa vida e de maneira simbólica lavándolles os pés ós seus discípulos na derradeira cea. É a liberdade dunha Teresa de Calcuta, que se fixo voluntariamente escrava de asoballados e desprezados, e a de tantas outras e outros (cristiáns ou non) que intentaron e intentan crear liberdade por onde queira que van facéndose libremente escravos dos demais.
            No mundo pertencemos todos a unha mesma familia en canto fillos dun mesmo Pai Deus. Se o noso irmán maior Xesús non quixo nacer nunha casa normal, senón nunha corte, e morrer nunha cruz en vez de nun leito de rosas sería seguramente para que ningún desgraciado deste mundo despois del puidese dicir que Xesús non é seu irmán.
            Deus quixo facerse en Xesús fillo dunha nai humana. Por iso celebramos hoxe tamén a festividade de Santa María, “Nai de Deus”. Parece imposíbel que se poida falar con verdade e case sen contradición dunha “Nai de Deus”. Pero é que para Deus, unha vez máis, “non hai imposibles”. Parécenos imposíbel que Deus se faga home en Xesús, e, a pesar de todo, ese o “misterio” central da fe que profesamos.
            Renovando coa graza de Deus a nosa fe nel, comecemos este Aninovo coa alegría do Espírito de Deus e a beizón do Pai e do Fillo. E, deste xeito, que a Santísima Trindade de Deus presida tódolos días deste novo ano 2015, que desde hai só doce horas nos acompaña. ¡E moitas felicidades tamén ós que celebrades hoxe o voso onomástico: ós que se chaman Xesús ou Xesusa, Manuela ou Manuel, Salvador, María, etc. etc.! Que Deus nos bendiga a todos!

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS:
            Deus Pai, Señor do tempo e da eternidade, que nos concedes celebrarmos conxuntamente o comezo deste novo ano 2015, dirixímosche ti a nosa oración dicindo: 
ESCÓITANOS, PAI. TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
            - Protéxenos, Pai, ó longo deste novo ano de todo mal e de toda malicia na nosa vida e no noso comportamento. TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
            - Pedímosche, Pai, pola paz en tódolos pobos e nacións, para que así chegue á súa plenitude a conciencia de sermos todos fillos teus e irmáns entre nós. TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
            - Concede, Pai, a tódolos que sofren persecución ou inxustiza no mundo vérense libres da súa desesperanza e das súas dores. TODOS: ESCÓITANOS, PAI.

            Pedímoscho, Pai, por mediación do teu fillo Xesús, que puxo a súa tenda entre nós para así salvarnos e liberarnos a todos. Amén.


Manuel Cabada Castro



VER TAMÉN:



CARTAS DE REIS


DEBUXOS CEDIDOS E ADAPTADOS Ó GALEGO POLA AMABILIDADE DE: 
http://siquieres-angeles.blogspot.com.es/



Ver tamén "OUTRAS CARTAS DE REIS": 

Para pais, profes, párrocos e catequistas necesitados...


REGALOS SOLIDARIOS:

29 dic. 2014

CONTO DE NADAL 1

UN DE VÓS É O MESÍAS

O gurú, que se achaba meditando na súa cova do Himalaia, abriu os ollos e descubriu, sentado fronte a el, a un inesperado visitante: o abade dun soado mosteiro.
-Que desexas?, preguntoulle o gurú.

O abade contoulle unha triste historia. Noutro tempo, o seu mosteiro fora famoso en todo o mundo occidental, as súas celas estaban cheas de mozas novicios, e na súa igrexa resoaba o armonioso canto dos seus monxes. Pero chegaran malos tempos: a xente xa non acudía ao mosteiro a alimentar o seu espírito, a avalancha de novos candidatos cesara e a igrexa achábase silenciosa. Só quedaban uns poucos monxes que cumprían triste e rutinariamente as súas obrigas. O que o abade quería saber era o seguinte:
-Cometemos algún pecado para que o mosteiro véxase nesta situación?
-Si, -respondeu o gurú- un pecado de ignorancia.
-E que pecado pode ser este?
-Un de vós é o Mesías disfrazado, e vós non o sabedes?.

E dito isto, o guru pechou os seus ollos e volveu ao seu meditación. Durante a penosa viaxe de regreso ao seu mosteiro, o abade sentía como o seu corazón se desbocaba ao pensar que o Mesías volvera á terra e había ir a parar xustamente ao seu mosteiro.
"Como non fora el capaz de recoñecerlle? E quen podería ser? Seica o irmán cociñeiro? O irmán sancristán? O irmán administrador? Ou sería el, o irmán prior? Non, el non! Por desgraza, el tiña demasiados defectos...
Pero resulta que o gurú falara dun Mesías “disfrazado”... Non serían aqueles defectos parte do seu disfrace? Ben mirado, todos no mosteiro tiñan defectos... e un deles tiña que ser o Mesías!"

Cando chegou ao mosteiro, reuniu aos monxes e contoulles o que pescudara. Os monxes mirábanse incrédulos uns a outros: "O Mesías... aquí? Incrible! Claro, que se estaba disfrazado... entón, tal vez... Podería ser este...ou aquel?"
Unha cousa era certa: se o Mesías estaba alí disfrazado, non era probable que puidesen recoñecerlle. De modo que empezaron todos a tratarse con respecto e consideración. “Nunca se sabe”, pensaba cada cal para si cando trataba con outro monxe, “tal vez sexa este...”

O resultado foi que o mosteiro recobrou o seu antigo ambiente de gozo desbordante. Pronto volveron acudir ducias de candidatos pedindo ser admitidos na Orde, e na igrexa volveu escoitarse o jubiloso canto dos monxes, radiante do espírito de Amor.

...De que serve ter ollos se o corazón está cego?

Anthony de Mello. “A oración da ra”
(1ºtomo) p. 58

CALENDARIO GALEGO 2015 COLOR

Segunda entrega de calendarios
(vou poñaendo por se alguén necesita agasallar cun destes):













28 dic. 2014

O neno medraba, cheo de sabedoría - Lc 2, 22-40

Festa da Sagrada Familia


ORACIÓN DE ANA: 
AQUÍ ESTOU, SEÑOR

Aquí estou, Señor,
no limiar do teu tempo,
estremecida, aparvada, vixiante,
expectante... namorada,
percibindo como avivas no meu pobre corazón
os rescoldos do desexo doutros tempos.

Aquí estou, Señor,
no limiar do teu tempo,
sentindo como espertas, cun toque de nostalxia,
a miña esperanza que se despereza e abre os ollos,
entre asustada e confiada,
cegada polo agradecemento.

Aquí estou, Señor,
no limiar da túa casa,
enfrontada aos paradoxos de esperar o inesperable,
de amar o caduco e débil,
de confiar en quen se fai humilde,
de enriquecerse entregándose.

Aquí estou, Señor,
no limiar da túa casa,
coa mirada cravada nos teus ollos que me miran
co anhelo aceso e o desexo impaciente,
loitando contra os meus medos,
querendo entrar nas túas estancias.

Aquí estou, Señor,
no limiar do teu tempo e casa,
medio cativa, medio avergoñada,
ás veces penso que namorada,
querendo desposuírme de tanto peso, inercia e susto...
para entrar descalza neste espazo e tempo de graza.

Aquí estou, Señor,
no limiar do teu tempo e casa,
tentando traspasar a néboa que nos separa,
rogándoche que enjugues ti as miñas bágoas,
querendo responder á túa chamada con alegría
e saír de min mesma cara á alba.

Aquí estou, Señor,
orientando o corpo e o espírito
cara ao lugar da promesa que non vexo,
agardando o que non sempre quero,
o que descoñezo,
o que, con todo, é a miña maior certeza e anhelo.

Aquí estou, Señor,
Ti sabes como, mellor que ninguén!
Non te canses de vir!
Non te canses de chegar!
Non te canses de entrar
nas nosas vidas e nas nosas historias!

Eu continuarei aquí, confiando na túa promesa
e anunciando a túa presenza.

Florentino Ulibarri



Ditosos os que temen ó Señor e van polos seus camiños - Salmo 127

Festa da Sagrada Familia


NOS CAMIÑOS DO AMOR

Pronunciar o teu nome a cada hora,
Erguer a alma e recordarte a feito,
saudarte no amencer de toda aurora,
sentirte docemente no meu peito,
ser un contigo, sempre, como agora,
sen dubidar, sen ánimo tolleito:
ti para min, eu para ti, querida,
conforto e luz, apoio e forza: vida.

Dicirlle non ós medos que nos atan,
abrirlle as portas ao amor que nos libera,
matar con paz aquilo que nos mata
e deixar que floreza a primavera
nos nosos corazóns, nos que Deus cata
o doce mel que neles el vertera:
un para o outro, os dous para Deus,
querida, no pobo dando e recibindo vida.

Con tempos para o amor e para a tenrura,
con horas de vagar gustando arreo
o gozo dos teus bicos e a quentura,
que sabe a pan recente, do teu seo;
vencendo a dor dos intres en apuro,
vivir en corpo e terra xa no ceo:
fundirnos un no outro, a!, querida,
aperta fonda e fondo no de vida.

Na escola dun amor que nos constrúa
aos dous en berce e soños de irmandade,
o amor será en nós amor que flúa,
corrente con relanzos de orfandade,
bebendo a luz de Deus, cal do sol lúa
que aluma e dá sabor de claridades:
santiña, meu amor, miña querida,
raiola do amencer, pomba de vida.



27 dic. 2014

Domingo Sagrada Familia

SANTA FAMILIA DE XESÚS, MARÍA E XOSÉ


PRIMEIRA Sir 3, 3-7. 14-17a (gr. 2-6. 12-14)
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DO ECLESIÁSTICO
Quen teme ó Señor honra ós pais

O Señor honrou ó pai máis cós fillos
e afincou o dereito da nai sobre o dos nenos.

Quen honra a seu pai redime as culpas.
Quen enxalza a súa nai é coma quen atesoura.

Quen honra a seu pai gozará dos fillos
e cando vaia pregar será atendido.

O que respecta ó pai terá vida longa
e quen obedece ó Señor daralle consolo a súa nai

Meu fillo, persevera no honrar a teu pai,
non o desatendas nos días da túa vida.

Aínda que perda o xuízo, tenlle miramento
e non o aldraxes todo o tempo que viva.

O ben que se lle faga a un pai non será borrado,
hache valer coma compensación do pecado;




SALMO RESP. Sal 127, 1-2. 3. 4-5.
R/ (cf 1): Ditosos os que temen ó Señor e van polos seus camiños.

Ditosos os que temen ó Señor
e van polos seus camiños.
Cando comes do froito das túas mans,
ditoso ti e afortunado.

A túa muller é coma parra fecunda
no medio da túa casa.
Os teus fillos coma gromos de oliveira
arredor da túa mesa.

Así é bendito
quen teme ó Señor.
Bendígate o Señor desde Sión,
que vexas na prosperidade a Xerusalén
tódolos días da túa vida,

Palabra do Señor                                T/ Grazas a Deus





SEGUNDA Col 3, 12-21
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE SAN PAULO ÓS COLOSENSES
Vida familiar na presencia do Señor

Irmáns e rmás:

Coma elixidos de Deus, santos e benqueridos, revestídevos de sentimentos de
misericordia, de bondade, de humildade, de sinxeleza, de tolerancia. Aturádevos uns
ós outros e perdoádevos, cando un teña queixa doutro; coma o Señor vos perdoou,
perdoádevos tamén vós. E, por riba de todo isto, cinguídevos co amor, que é o lazo
que todo o une e leva a perfección. Que a paz de Cristo goberne os vosos corazóns, xa
que a ela vos chamaron coma membros dun mesmo corpo. Sede tamén agradecidos.

Que a palabra de Cristo habite en vós con toda a súa riqueza. Ensinádevos e
alentádevos uns a outros o mellor que saibades. Co corazón cheo de agradecemento
cantádelle a Deus salmos, himnos e cántigas inspiradas. E todo canto fagades, de
palabra ou de obra, facédeo para honra de Xesús, o Señor, dándolle gracias a Deus Pai
por medio del.

Mulleres, sede dóciles ós vosos homes coma lle acae a unha muller cristiá. Homes,
amade as vosas mulleres e non sexades ríspidos con elas.

Fillos, sede ben guiados en todo cos vosos pais, que isto é cousa agradable ó Señor.
Pais non asoballéde-los vosos fillos, para que non saian coitados.


Palabra do Señor                                T/ Grazas a Deus




ALELUIA Col 3, 15a. 16a

Que a paz de Cristo reine nos vosos corazóns;

que a palabra de Cristo habite abondosamente en vós




EVANXEO

Lc 2, 22-40 (longo)
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
O neno medraba, cheo de sabedoría

Cando chegou o tempo da purificación, conforme a Lei de Moisés, levaron Xesús a
Xerusalén, para llo presentaren ó Señor (pois así está escrito na Lei do Señor: Todo
varón primoxénito consagraredes ó Señor), e tamén para faceren unha ofrenda ,
conforme se di na Lei do Señor: Un par de rulas ou dous pombiños.

Vivía nese tempo en Xerusalén un home xusto e piadoso, chamado Simeón, que
agardaba a restauración de Israel. O Espírito Santo, que estaba con el, tíñalle
prometido que non había morrer sen ve-lo Unxido do Señor.

Movido polo Espírito, foi ó templo, e, cando entraban os pais do neno Xesús para
cumpriren o mandado pola Lei do Señor, el, colléndoo nos brazos, louvou a Deus
dicindo:

-Agora podes, Señor, segundo a túa promesa,
despedir en paz o teu servo,
porque xa os meus ollos viron o teu Salvador,
o que preparaches para tódolos pobos:
luz de revelación para os xentís
e gloria do teu pobo Israel.

O pai e maila nai do neno ficaron abraiados polo que tal dicía do neno.
Bendiciunos Simeón e díxolle a María, a nai:

-Mira, este está disposto para caída ou soerguemento de moitos en Israel, para ser
bandeira de discusión; e a ti mesma unha espada hache atravesa-la alma: así ficarán
descubertas as cavilacións de moitos corazóns.

Había tamén unha profetisa moi vella chamada Ana, filla de Penuel, da tribo de Axer,
que vivira sete anos co seu marido desde que casara, e logo como viúva ata os oitenta
e catro. Non se apartaba do templo nin de noite nin de día, servindo a Deus con xexún e
oracións. Presen-tándose naquel intre no templo, glorificaba a Deus e falaba do neno
a tódolos que esperaban a redención de Xerusalén.

Cando remataron todo o ordenado pola Lei do Señor, volveron para Galilea, á vila de
Nazaret. O neno ía medrando lanzal, forte e intelixente; e a gracia de Deus estaba con
el.


Ou máis breve: Lc 2, 22. 39-40
Cando chegou o tempo da purificación, conforme a Lei de Moisés, levaron Xesús a
Xerusalén, para llo presentaren ó Señor

Cando remataron todo o ordenado pola Lei do Señor, volveron para Galilea, á vila de
Nazaret. O neno ía medrando lanzal, forte e intelixente; e a gracia de Deus estaba con
el.

L/ Palabra do Señor                                    T/ Loámoste, Cristo




GOCEMOS DO NOSO SER FAMILIA DESDE O AGARIMO E A TENRURA DUNHA IGREXA QUE QUERE SER NAI E NON MADRASTA


ESCOITA ACTIVA
                O nacemento de Xesús que celebrabamos hai uns día lémbranos a tod@s cales son as nosas raíces e a nosa identidade. Non nacemos por xeración espontánea nin por arte de maxia, senón que nacemos no seo dunha familia, e somos froito do amor. Non do amor pulsión e instinto, senón do amor tenrura, agarimo e xenerosidade; o amor do que Xesús nos deu testemuño desde a súa familia de Nazaret.
          Cando por fin a Igrexa está decidida, máis alá das presión e atrancos dos grupos máis conservadores, a ser verdadeiramente nai; non ao xeito dunha formulación teolóxica, senón desde a súa capacidade para abrir as portas e acoller, escoitar e acubillar, celebremos con gozo a alegría do evanxeo que nos di que, máis alá das diferenzas físicas, o que fai familia é a capacidade de querer e camiñar xunt@s.
Que a celebración que agora comezamos sexa unha verdadeira experiencia de agradecemento e oración compartida a quen quixo ser familia nacendo coma un de nós.

CORAZÓN MISERICORDIOSO
·         Porque non sempre somos capaces de valorar o esforzo dos que comparten con nós ser familia, SEÑOR, TERMA SEMPRE DE NÓS.
·         Porque ás veces esquecemos que a familia non é unha pensión, senón un encontro de cariño, respecto e xenerosidade, CRISTO, TERMA SEMPRE DE NÓS.
·         Porque nos falta colaboración nas familias e nos sobra tempo perdido en causas e cousas menos importantes, SEÑOR, TERMA SEMPRE DE NÓS.

PALABRA ENRAIZADA
Máis alá das tradicións e costumes, a Palabra de Deus volve invitarnos hoxe a facer un esforzo de interiorización, a mirar cara dentro de cada un de nós para ver cales son as actitudes que nós aportamos ao desenvolvemento cotián das nosas familias. Cando utilizamos esta palabra rapidamente deixamos de pensar en abstracto para facelo desde a concreción da nosa propia experiencia. Tod@s nós temos nacido no seo dunha familia, e tod@s nós tamén temos vivido nela situacións múltiples para o bo e para o malo, o que fai que as actitudes que a Palabra de Deus nos presenta hoxe ao referirse á familia, constitúan unha invitación a revisar se cada un de nós fai o esforzo de vivilas poñéndoas en practica na relación cotiá das nosas familias.

-   Honrar desde a misericordia e a bondade. Inda que agora a moitos lles parece que a familia pasou de moda, e que cadaquén ten que buscarse a vida sen ningún tipo de compromiso, a Palabra de Deus, e con ela a proposta de familia á que se nos invita a vivir aos cristiáns é a que camiña construíndose na honradez, non nos papeis nin nas aparencias. Honrar esixe valorar, recoñecer, prezar e non facer diferenzas entre os que a compoñen. E a honradez ha ir unida a outras dúas actitudes que nos temos que esforzar por poñer en práctica: a misericordia e a bondade. Porque a familia ten que ser unha experiencia de comuñón, de escoita e de dispoñibilidade a comprender e perdoar, e iso só é capaz de entendelo non quen coida que a familia é unha pensión na que se come e durme sen ningún tipo de compromiso por parte de tódolos seus membros; senón quen, coma cristiáns que somos, a vive desde a tarefa de facer dela unha experiencia de xenerosidade solidaria na que tod@s nos sentimos enriquecidos dando o mellor de cada un. Por iso, xunto coa misericordia, estamos chamad@s a facer da nosa relación familiar unha experiencia de comportamento ético, na que a bondade se converte en guieiro sobre a que se van estreitando as relacións entre uns e outros.

-   Respectar, desde a humildade e a sinxeleza. Xunto coa honradez, a familia tamén ten que ir crecendo nunha relación de respecto de uns para cos outros. Un respecto que non se basea en quedar ben externamente, senón que se vai construíndo nunhas relacións onde ninguén se cre con capacidade de impoñer unilateralmente aos demais o que pensa e decide; ao contrario, o respecto  vaise vivindo sabendo escoitarnos uns aos outros con humildade e sinxeleza. Porque nas familias non hai que establecer xerarquías de importancia e imposición. Pluralidade e respecto, é verdade que non son doadas de vivir, pero esta é a tarefa que nos corresponde a cada un de nós para que non fagamos das familias exércitos de imposición e obediencia cega, no canto de berces de diálogo e igualdade.

-   Perseverar desde a tolerancia e o perdón. Esta tarefa non é flor de un día, senón un esforzo continuo de paciencia -que non submisión indiferente- e perseveranza, para ir pouco a pouco estreitando lazos, crecendo en diálogo e poñendo en práctica a tolerancia e o perdón. Si, o perdón. Porque nas familias moitas veces damos por suposto o que non é. Por iso necesitamos aprender a pedirnos perdón cando ferimos, a escoitarnos cando alguén ten algo que manifestar e a tolerarnos sen necesidade de impoñer un único criterio para tod@s, como se a uniformidade fose solución aos problemas cando estes chegan. Non é doado, si, pero se non afrontamos as relacións familiares desde estas actitudes, corremos o risco de educar  no resquemor e na despreocupación cando aqueles que nunca son escoitados e aos que só se lle impoñen cargas, se vexan libres do ollo familiar que todo o pretende ver.

Nesta proposta que nos presenta hoxe a Palabra de Deus, que como vemos está baseada no amor e no cariño, é desde onde temos que ir facendo das nosas familias berces onde sentirnos chamados a mecer e ser acunados. E para isto no hai que facer da familia campo de batalla, pois isto só leva a que compartamos teito, pero non capacidade de diálogo en liberdade.

FRATERNIDADE ORANTE
Recemos xunt@s por tódalas familias, por tódalas maneiras de ser e sentirnos familia, tendo hoxe especialmente presentes as nosas familias. E digamos convencid@s:
QUE AS NOSAS FAMILIAS SEXAN BERCES DE ENCONTRO, RESPECTO E AMOR

*      Para que aprendamos a ser unha Igrexa que se sente familia e crece desde a escoita, o respecto e o diálogo entre cantos nos sentimos parte dela, OREMOS.
QUE AS NOSAS FAMILIAS SEXAN BERCES DE ENCONTRO, RESPECTO E AMOR
*      Para que nos esforcemos nas nosas familias por crear espazos de respecto, diálogo e escoita, sen caer na falsa obediencia de quen di si, pero sente todo o contrario, OREMOS.
QUE AS NOSAS FAMILIAS SEXAN BERCES DE ENCONTRO, RESPECTO E AMOR
*      Para que cada un de nós venza a tentación de entender a familia como un encontro no que só recibimos, pero sen poñer nada da nosa parte para enriquecela en experiencias de sinxeleza, igualdade e cariño, OREMOS.
QUE AS NOSAS FAMILIAS SEXAN BERCES DE ENCONTRO, RESPECTO E AMOR

Grazas, Señor, por lembrarnos unha vez máis que a familia debe ser sempre unha experiencia de ledicia evanxélica onde nos queiramos, escoitemos e axudemos. P.X.N.S. Amén.

MIRADA ESPERANZADA

Chegue aos nosos oídos, aos nosos corazóns, Señor, a alegría do Evanxeo.
Que ninguén na comunidade eclesial poida desentenderse, Señor, 
da misión de ser familias alegres.
Porque todos temos recibido de Ti a vocación ao amor.
Todos estamos chamados a ser testemuñas dun amor novo, 
dunha gran alegría, 
que será o fermento dunha cultura renovada, 
que pasa pola defensa do amor e da vida 
como bens básicos e comúns á humanidade.
Nesta festa da Sagrada Familia, 
pidamos a graza de experimentar 
a alegría do evanxeo da familia 
testemuñando esta alegría nos fogares, na Igrexa e na sociedade, 
de modo particular alí onde 
as diversas pobrezas materiais, sociais ou espirituais 
precisan dun anuncio convincente de esperanza e salvación.

(Da mensaxe dos Bispos españois para o día da Sagrada Familia 2014)


CANTO GOZOSO

ENTRADA:
Amigos nas penas e na festa
LECTURAS:
OFERTORIO:
COMUÑÓN:




POWER POINTS