28 feb. 2015

Domingo 2 de Coresma - ciclo B

2º DOMINGO DE CORESMA   -  CICLO B


Primeira Lectura    Xén 22, 1-2. 9a. 10-13. 15-18
LECTURA DO LIBRO DA XÉNESE
Sacrificio do noso patriarca Abrahán
  
            Naqueles días, Deus puxo a proba a Abrahán, chamándoo:
            ‑ "Abrahán!"
            El respondeu:
            - "Aquí estou".
            Deus mandoulle:
            ‑ "Colle o teu fillo, o único que tes e que tanto queres, Isaac, e vaite ao país de Moriah. Alí ofrecerasmo en sacrificio, no cimo dunha das montañas que eu che mostrarei".
            Chegados ao lugar que Deus dixera, tendeu a man e agarrou o coitelo para sacrificar o seu fillo.
            Mais o anxo do Señor chamou desde o ceo:
            ‑ "Abrahán! Abrahán!"
            El respondeu:
            ‑ "Aquí estou".
            O anxo dixo:
            ‑ "Non poñas a man no rapaz nin lle fagas mal ningún. Agora dei comprobado que tes temor de Deus, pois non me negaches o teu fillo, o único que tes".
            Abrahán ergueu os ollos e viu un carneiro atrapado nunha silveira polos cornos. Botou man del e ofreceuno  en sacrificio, no posto do seu fillo.
            O anxo do Señor chamou a Abrahán outra vez desde o ceo:
            ‑ "Xúroche por min mesmo ‑ palabra do Señor ‑ que por faceres isto e non me negares o teu fillo, o único que tes, bendicireite e farei crecer os teus descendentes coma as estrelas do ceo e as areas do mar. Os teus descendentes herdarán as cidades dos inimigos. todos os pobos da terra terán bendición na túa descendencia, por me ter ti obedecido".

  Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL      Sal 115, 10 e 15. 16-17. 18-19
R/. (Sal 114, 9): Camiñarei na presenza do Señor, na terra da vida.

Eu tiña fe mesmo cando dicía:
"Que desventurado son!"
É preciosa aos ollos do Señor
a morte dos seus amigos.

Señor, eu son o teu servo,
servo teu e fillo da túa serva:
ti rompiches as miñas cadeas!
Ofrecereiche un sacrificios de loanza,
invocando o teu nome, Señor.

Cumprirei os meus votos ao Señor,
á vista de todo o seu pobo,
nos adros da casa do Señor,
no medio de ti, Xerusalén,


Segunda Lectura    Rm 8, 31b-34
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS ROMANOS
Deus non escatimou a entrega do seu propio Fillo
  
            Irmáns:
            Se Deus está connosco, quen contra nós? Aquel que non aforrou a seu propio Fillo, senón que o entregou por todos nós, como non nos vai regalar todo xunto con El?
            Quen acusará aos escolleitos de Deus?: Non é Deus o perdoador? Quen os vai condenar? Cristo Xesús, o que morreu, mellor, o que resucitou, o que está á dereita de Deus e que intercede por nós?

Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


VERSÍCULO

Oíuse a voz do Pai, que dicía desde a resplandecente nube:
Este é o meu Fillo benquerido: escoitádeo.


Evanxeo     Mc 9, 2-10
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS
Este é o meu Fillo benquerido
  
            Naquel tempo, levou Xesús consigo a Pedro, a Santiago e a Xoán, e subiu con eles sós a un monte alto.
            Alí transfigurouse diante deles; e os seus vestidos viráron­se resplandecentes, brancos coma ningún bataneiro do mundo os podería branquexar.
            E aparecéuselles Elías e mais Moisés, que estaban a falar con Xesús.
            Pedro colleu a palabra e díxolle a Xesús:
            ‑ Mestre, que bo sería ficarmos aquí! Imos facer tres tendas: Unha para ti, outra para Moisés e outra para Elías
            El non sabía o que dicía, de tan asustados que estaban.
            E formouse unha nube que os cubriu; e dende a nube deixouse oír unha voz:
            ‑ Este é o meu Fillo benquerido; escoitádeo.
            E de súpeto, mirando arredor, xa non viron a ninguén, senón a Xesús só onda eles.
            Cando baixaban do monte, Xesús encargoulles que non contasen nada do que viran, ata que o Fillo do Home resucitase de entre os mortos.
            Eles gardaron a cousa en segredo, pero preguntábanse entre si que sería aquilo de "resucitar de entre os mortos".

 Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo



 Non sempre é doado o camiño.
Nel atopamos costas, curvas ou rectas que nunca parecen rematar; en todas estas situacións El acompáñanos, porque é un dos nosos: Carne de humanidade  
TOMADO DE: http://remoldapalabra.blogspot.com.es/

SINAL DE CORESMA:  Colocamos outras dúas follas de carballo no taboleiro, trazando o pau vertical da cruz.

ESCOITA ACTIVA
Como ben sabemos, os camiños da vida son moitos e ben diferentes. A pluralidade das nosas vidas fai que tamén sexan plurais as formas de ilas construíndo. Deste xeito, o que para uns é axuda, para outros é atranco. A pesar desta variedade, o que non deberiamos esquecer nunca os que nos chamamos cristiáns é que, por moi difícil e duro que sexa o camiño, sabemos cal é o horizonte cara onde imos. É máis, sabemos tamén que non imos sós.
Que o camiño da coresma que temos iniciado nos vaia axudando a deixar atrás dificultades e atrancos, para poder chegar con gozo ao seu remate na Pascua. Só así, a cruz terá sentido pleno, non de morte e tristura, senón de esperanza e plenitude.

CORAZÓN MISERICORDIOSO
·         Por queixarnos no canto de poñer esforzo e gañas de superar os atrancos do camiño, SEÑOR, AQUÍ ESTOU PARA FACER A TÚA VONTADE.
·         Porque moitas veces torcemos a vista ante os problemas e dificultades polas que pasan os que están ao noso lado,CRISTO, AQUÍ ESTOU PARA FACER A TÚA VONTADE.
·         Por deixar que a indiferenza nos vaia facendo insensibles nun mundo cheo de dor e violencia, SEÑOR, AQUÍ ESTOU PARA FACER A TÚA VONTADE.

PALABRA ENRAIZADA
·        A figura de Abrahán e o suficientemente significativa como para que dela saquemos o que ben poderían ser actitudes desde as que confrontar a nosa vida. Nel percibimos a súa capacidade de responder -mesmo a unha esixencia tan grande como é a entrega do seu fillo-, á confianza que Deus puxera nel. O seu aquí estou é significativo dun xeito de estar e entender a vida. Unha resposta que non busca xustificación ou escusas, senón que medra e se desenvolve na confianza. Unha confianza que sabe non se vai ver rota nin pola insensibilidade nin pola indiferenza. El confía en Deus -mesmo nunha situación extrema-, e Deus sabe entender e valorar esa confianza de Abrahán. Unha confianza que supón poñelo no límite do que é unha resposta humana ante a decisión radical que ha tomar: renunciar a quen é parte de si mesmo, carne da súa carne, o seu fillo. Con dor; pero non con desconfianza, Abrahán dá un paso cara adiante, a pesares do que iso lle supoña. Pode parecer que Deus é un sádico que goza coa dor daqueles que o confesan e o seguen; todo o contrario: o que se quere mostrar é como cando temos que tomar decisións importantes, esenciais na nosa vida, os valores, os principios, o saber distinguir que cousas son secundarias e cales fundamentais é básico. Que é o que nos guía e enche e que é aquilo do que, por un ben maior, podemos, inda que nos doa, entregalo. Nesta situación atópase Abrahán, e con el moitos como “Abrahán” que no mundo de hoxe loitan e poñen o mellor de si ao servizo do sentido dunha vida que se vai desenvolvendo en proxectos e ilusións que non se quedan no recuncho do beneficio propio, senón que serven para abrir camiño de esperanza e dignidade a tantas persoas ás que con esa renuncia ao propio, supoñen xustiza e amor, recoñecemento, para quen ve pisados os seus dereitos, a súa humanidade.

·        No xeito de responder de Abrahán móstrase tamén cal é o camiño que queda por diante. Porque as cousas non son nin para o momento nin para un día. Inda que vivimos na cultura do efémero, non é este -non pode selo-, o que marque canto queremos ser e facer coa nosa vida. Nun momento cultural como é este noso, no que para moita xente é difícil darlle continuidade ás cousas que fan, o que os leva a conectar e desconectar, sen continuidade nin coherencia co que fai, na Palabra de Deus que hoxe vimos de escoitar, atopamos unha resposta –que non ten por que ser única- para non deixarnos vencer polo “presentismo” nin pola forza única e exclusiva dos afectos. Crer ofrécenos unha posibilidade de racionalidade diante da opción, suxerinte -non podemos negalo-, da afectividade á que moitas veces lle falta a perspectiva da globalidade. Isto evita converter nun absoluto o que só é un paso ao longo do proceso. Por iso diciamos con convicción:”camiñarei na presenza do Señor”. Unha presenza que non nos quita nin as dificultades nin os problemas; pero si que nos dá a forza de non sabérmonos solos, e de ofrecernos un horizonte de plenitude cara ao que nos invita a camiñar. E entendemos logo por que, desde a realización deste camiño, Paulo fainos as preguntas que apuntan a que deamos, persoalmente, resposta desde o que son os alicerces (valores, principios, esixencias...) da nosa vida. Se confiamos en Deus, se imos descubrindo que El vai acompañando as nosas decisións e alentándonos cando estas non son as máis acertadas, entenderemos a razón da Encarnación.O Deus que nos quere e terma de nós, faise un igual e presente entre nós. Xa non hai nin distancia nin separación:está. Non nos dá de costas.A vida do crente é logo unha invitación a facela cristocéntrica, é dicir, a poñer a Cristo no centro daquelas decisión desde as que queremos orientar e dar sentido a nosa vida.

·        Canto vimos dicindo ata o de agora fai que entendamos moito mellor o Evanxeo que acabamos de proclamar. Mellor, que entendamos a reacción de Xesús ante a pretensión dos que estaban ao seu lado de desconectar das dificultades, problemas e tensións que cada día temos que vivir nas nosas familias, nas parroquias, nos traballos... no mundo do que formamos parte. Non podemos escapar de todas estas situacións, ao contrario, a fe invítanos, úrxenos a facerlle fronte, e a non deixar que elas acaben impoñéndose e reducíndonos a ser simples “suxeitos pasivos” do que pasa ao noso redor; ou das decisións que outros toman por nós, como se foramos simples peóns de xadrez que nos moven ao seu antollo. Xesús faille unha chamada de atención aos discípulos, e neles a todos/as nós, para que non deixemos que nos ceguen as cousas efémeras que moitas veces nos fan crer nunha realidade que non é máis ca pura ficción. Que non nos asusten os problemas, ao contrario, busquemos facerlles fronte para que non sexan outros os que tomen as decisións por nós e se aproveiten da nosa inxenuidade.

FRATERNIDADE ORANTE
A forza da oración comunitaria únenos e aléntanos para non sentírmonos sós nin desamparados. Desde esta confianza que sentimos por rezar xuntos dicimos:
QUE APRENDAMOS A POÑER EN TI A NOSA CONFIANZA
*  Para que nos esforcemos por construír unha Igrexa que sabe superar medos e non enuncia a defender a dignidade das persoas, OREMOS.
QUE APRENDAMOS A POÑER EN TI A NOSA CONFIANZA
* Para que este tempo de coresma nos axude a ir espertando do soño que nos fai crer autosuficientes e non necesitadas da axuda dos demais, OREMOS.
QUE APRENDAMOS A POÑER EN TI A NOSA CONFIANZA
* Para que sexamos capaces de poñer a confianza en Deus e a non renunciar aos valores e esixencias que fan da vida das persoas dignidade, respecto e xustiza, OREMOS.
QUE APRENDAMOS A POÑER EN TI A NOSA CONFIANZA
Acolle Señor, a oración que hoxe compartimos como comunidade que non se deixa vencer polo desánimo nin polas cousas efémeras. P.X.N.S. Amén

MIRADA DE ESPERANZA
Queres cambiar e non tes forzas. Sentes desexos de ser mellor, pero dáche medo que Deus che pida demasiado.Cústache deixar esta vida á que estás apegado.Fala con Deus: Señor, move ti o meu corazón. Quero endereitar os meus pasos –Sal 118,59-. Apártame do camiño falso –Sal 118,29-.Escoita a Deus no fondo do teu corazón. Só El ten a Palabra que te convence. A que pode transformar a túa vida. Eleva a túa alma cara El: Señor, búscote de todo corazón. Non esquecerei as túas palabras. Ti non me abandones – Sal 118,8.10.16-. Coñece ben a túa fraxilidade e a túa inconstancia. Cantas veces quixeches ser mellor. E cantas volviches á mediocridade. Deus non te deixará nunca sen a axuda que necesitas: ensíname a cumprir a túa vontade e a gardala de todo corazón – Sal 118,34-.

CANTO GOZOSO
ENTRADA:
Camiñarei na presenza do Señor
/Andarei na presenza do Señor
LECTURAS:
OFERTORIO:
Na nosa terra
COMUÑÓN:

POWER POINTS

26 feb. 2015

Diplomas e Recordatorios para os Confirmados

Especiais para lembra-lo día da Confirmación:

Debuxos de Fano





RECORDATORIOS:






Encher os espacios coa data da confirmación e da parroquia.
Espero que vos guste, 
non estou segura de que sexa o formato adecuado,
xa me diredes que vos parece
(pensei incluir un espazo para o nome dos confirmados,
coma nos diplomas, pero ó final só fixen dous con espazo dabondo
inda que se pode adaptar)...

25 feb. 2015

Ficha e Lectio - Domingo 2 Coresma




LECTIO:

DOMINGO II DE CORESMA 
(Ciclo B: 1 de marzo 2015)

            Entrados xa desde o pasado mércores de Cinza no tempo de Coresma, e querendo seguir o ritmo que nos marca a liturxia, atopámonos hoxe liturxicamente no cumio de dúas montañas. A primeira montaña é a da escena do proxectado sacrificio de Isaac, onde o verdadeiro sacrificado será á fin de contas, non Isaac, senón seu pai Abrahán. Iso ocorrerá, como se lle anuncia a Abrahán, “no cimo dunha das montañas que eu che mostrarei”.  A segunda é a da Transfiguración de Xesús, escena que ten lugar, como nos conta Marcos, nun “monte alto”: aquí a dor do corazón do pai Abrahán trócase na alegría dos apóstolos ante un Xesús resplandecente, anunciando cal será o seu futuro e, en consecuencia, tamén o noso.
            As montañas son, como ben saben antropólogos e historiadores do feito relixioso, lugares onde os deuses das relixións adoitan comunicarse. Son por iso lugares sagrados. Amosan a estabilidade e eternidade de Deus ou dos deuses. Respírase alí aire puro, alí hai horizontes abertos, alí o ceo está máis preto da terra, alí hai silencio e misterio. Así, por exemplo, o monte Olimpo, era xa para os antigos gregos o lugar onde vivían os seus deuses. Pero tamén os montes do xudaísmo e do cristianismo tiveron unha importante función relixiosa. Pensade nos montes Horeb, Sión, Tabor, Garizín, Carmelo, o monte das Oliveiras, o dos Caveiras (o Gólgota) e moitos máis. Os montes eran, ademais, como ben sabemos, o lugar preferido de oración de Xesús.
            Os galegos e os que nos precederon neste noso país galego non somos nisto moi diferentes de cantos relacionan os montes coa relixiosidade. Xa no século I antes de Cristo se dicía dos habitantes de Galicia que consideraban os montes como lugares “sagrados” e que por iso querían neles tamén ser enterrados. Aí están aínda para confirmalo os restos das mámoas sepulcrais existentes en bastantes montes de Galiza.
            Pola miña parte téñolle, en calquera caso, devoción ás montañas; tamén, claro, ó mar, pero o do mar deixámolo para outro día. Hoxe toca máis ben facer loa das montañas. Eu nacín ademais nunha bisbarra pontevedresa que se chama “Terra de Montes”, onde houbo poetas que souberon cantar belamente ós montes. Concretamente un que se chamaba Otero Espasandín e que desde os Estados Unidos, a comezos do século pasado, cantou os montes da súa parroquia natal de Santa Olaia de Castro nun poema seu que leva como título Pico de Castrodiz. Léovos un par de fermosas estrofas, nas que se mesturan fondas vivencias humanas e relixiosidade:


                                
            Como vedes, Otero Espasandín (que vivía na América do Norte) quería tamén ser soterrado, coma os seus devanceiros galegos, nunha montaña, no seu monte de Castrodiz. Malia os seus desexos, os seus restos esperan aínda a que chegue o día de poderen acougar por fin no seu monte natal de Castrodiz, a pouco máis dun tiro de pedra da miña parroquia natal.
            Ben. Máis alá da poesía, volvamos á aínda máis fermosa prosa do Evanxeo. Como a nosa fe nos pide que nos “convertamos e creamos no evanxeo”, é dicir, na boa e alegre nova de Xesús, é Xesús mesmo quen lles desvela ós seus tres discípulos máis sobranceiros a alegría á que todos estamos destinados con El. En vésperas dos seus padecementos, Xesús quere que os seus apóstolos sexan testemuñas da luz que nos está a esperar ó final do túnel polo que todos, dunha ou doutra maneira, teremos que pasar.
            Un túnel que non deixa de asemellarse ós neboeiros da dor e da escuridade polos que Abrahán tivo que pasar ante a perspectiva de ter que sacrificar ó seu propio fillo Isaac, que viña sendo para el a única posibilidade de ter a descendencia que Deus mesmo lle prometera.
            Tanto a primeira Lectura como o Evanxeo están ben acugulados de contido como para seren comentados ben amodo. En calquera caso, a mensaxe central do Evanxeo de hoxe é ben clara. Xesús é confirmado unha vez máis por Deus Pai como o Fillo seu: “Este é o meu fillo benquerido”. E o que a nós se nos di é algo curto e, ó tempo, moi denso. Unha soa palabra, mais preñada de fondas consecuencias: “Escoitádeo”. Cómpre aquí non esquecer que na Biblia “escoitar” non quere dicir algo así como “escoitar” o móbil ou a radio, senón que significa “seguir” a Xesús, facer o que el fai, facer que florezan a vida, a xustiza, o amor, sermos –en definitiva- testemuñas vivas de Xesús, do seu comportamento fraternal con todos e do seu amor filial ó Pai.
            Un amor ó Pai do seu “benquerido” fillo Xesús, que como o de Abrahán, tivo que pasar por duras probas, ata chegar a ver a luz, a claridade, a resurrección.
            Non nos esquezamos. Se Xesús é o “benquerido” polo Pai, tamén nós somos “benqueridos” polo mesmo Pai na forza e no poder de Xesús e do seu Espírito. Por iso o apóstolo Paulo dinos, na súa carta de hoxe, que o Pai nos agasalla en Xesús con todos cantos bens podemos desexar. Se o Pai nos regala a Xesús, exclama Paulo, “¿como non nos vai regalar todo xunto con El?”.
            Unha vez máis. A liturxia coresmal convídanos a crer na “boa nova”, a crer nesa “esperanza” e neses horizontes que só se ven nidios e abertos desde esas montañas misteriosas e sagradas ás que subiron tanto Abrahán e Isaac como despois Xesús cos seus tres apóstolos preferidos.
            Que os Apóstolos todos que presiden aquí, na súa imaxe esculpida en pedra, a nosa liturxia nos axuden a robustecérmonos nesa fe.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS

            Confiados na bondade do noso Pai Deus, dirixímoslle a El a nosa oración conxunta e comunitaria, dicindo: Escóitanos, Pai. 
TODOS: Escóitanos, Pai.
- Dános, Pai, unha fe fonda e firme en Ti, na túa bondade e na túa palabra, como a que   lle outorgaches a Abrahán. 
TODOS: Escóitanos, Pai.
- Concédenos, Pai, paciencia e humildade nas nosas tribulacións, mantendo sempre a      esperanza nas túa promesas como Abrahán. 
TODOS: Escóitanos, Pai.
- Abre, Pai, o corazón de tódalas persoas cara ás necesidades de cantos precisan axuda   dos demais nos camiños das súas vidas. 
TODOS: Escóitanos, Pai.
Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo Noso Señor. AMÉN.


23 feb. 2015

ORACIÓN DE CORESMA - semana 2

BÚSCAME, MÓVEME,
CONVÉRTEME, SEÑOR

Se o meu paso é errante, 
   búscame, móveme, convérteme, Señor.
Se a miña fe é débil, 
   móveme, fai que busque, convérteme, Señor.
Se a miña mente é estéril, 
   búscame, móveme, convérteme, Señor.
Se as miñas mans son rudas, 
   búscame, móveme, convérteme, Señor.
Se os meus ollos son feroces, 
   búscame, móveme, convérteme, Señor.
Se a miña lingua é cruel, 
   búscame, móveme, convérteme, Señor.
Se a miña confianza en min mesmo e en Ti é débil,
   búscame, móveme, convérteme, Señor.
Se a miña forza de vontade me mantén inerte,
   fai que me levante, busque e me busque, Señor.
Búscame, móveme, convérteme, Señor,
e serei o que, realmente, son. Amén


22 feb. 2015

Deus establece unha alianza con Noé liberado das augas do diluvio - Xen 9, 8-15

Domingo 1 de Coresma - ciclo B


OS TROPEZOS 
DO PLAN DE DEUS

 O pan, os cartos valen moito;
pero non o son todo.

A economía, boa ou mala,
ten moito que ver coa boa marcha
dunha persoa, dunha familia,
dun pobo, dunha terra;
pero a economía non o é todo.

Máis aló da economía está Deus
e a súa palabra.
Máis aló da miña economía
está a economía de todos.
Máis aló da economía do corpo
está a economía da alma,
pedindo un tempo,
solicitando tamén un orde e un progreso.

Non tentes a Deus;
non opoñas no canto do teu esforzo.
Non agardes milagres
onde ten que haber coidado, cálculo,
prevención, traballo serio e ordenado.

Non cubras con rezos a túa preguiza
e o teu desorde.
Non xogues a poderoso.
Non vendas o teu corazón,
a túa vida, e a túa verdade
por unha presa de poder.

Non te dobregues
ante nada e ante ninguén.
Só tes un dono, só un,
ao que amosar serenamente,
agarimosamente, o teu recoñecemento.


Agora salvouvos o bautismo - 1 Pe 3, 18-22

Domingo 1 de Coresma - ciclo B


SEDE DE DEUS

Amor, delicia de alma a Deus unida,
do mesmo Deus suavísimo atractivo,
que o corazón liberta, e dá motivo
a saudades crueis en canto hai vida!
Tal dor causa o saber que só morrendo
de Deus pode gozar quen a Deus ama
que me sinto morrer, por ir vivindo.

Canto custa esta vida dilatada!
Coido que arrastro levo duros ferros;
son cárceres meus días, son desterros,
do ben, que tanto adoro, separada.
Vou con ansias de amor desfalecendo;
e sen chegar ao fin, padezo tanto
que me sinto morrer, por ir vivindo.

Ai que vida tan dura, tan amarga
sen tomar do meu Deus enteira pose!
Se o puro amor en que ardo é sempre dóce,
cansa, aflixe a esperanza cando é larga.
Acúdeme, Señor!, vai desfacendo
o pesado grillón que aínda me prende,
que me sinto morrer por ir vivindo.

 Marquesa de Alorna (1750-1839)

21 feb. 2015

Día Internacional da Lingua Materna - 21 de febreiro

Mensaxe da Directora Xeral da UNESCO
Irina Bokova,
con motivo do Día Internacional da Lingua Materna

A educación inclusiva por medio do idioma e con el - Os idiomas contan
UNESCO, 21 de febreiro de 2015

En 2015 cúmprese o 15º aniversario do Día Internacional da Lingua Materna; é tamén un ano decisivo para a comunidade internacional, por ser o prazo fixado para alcanzar os Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio e o momento en que os países definirán unha nova axenda de desenvolvemento sustentable.
A axenda despois de 2015 debe centrarse na prioridade de promover a educación para todos: ampliar o acceso, garantir a igualdade e a inclusión e fomentar a educación para a cidadanía mundial e o desenvolvemento sustentable.
Impartir a educación na lingua materna é esencial para alcanzar estes obxectivos - facilitar a aprendizaxe e reforzar as competencias en materia de lectoescritura e aritmética. Para progresar nestes ámbitos é necesario dar máis importancia á formación docente, a revisión dos programas de ensino e a creación de contornas propicias para a aprendizaxe.
A UNESCO impulsa estes obxectivos en todo o mundo. En América Latina, co Fondo das Nacións Unidas para a Infancia, a UNESCO fomenta a educación inclusiva por medio de métodos interculturais bilingües, para dar cabida tanto ás culturas nativas como ás que non o son. Polas mesmas razóns, a Oficina Rexional de Educación para Asia e o Pacífico; sita en Bangkok
(Tailandia) obra por que se comprenda mellor o concepto de educación plurilingüe baseada na lingua materna na rexión e fóra dela.
A educación na lingua materna non só favorece a educación de calidade senón que ademais é esencial para consolidar o plurilingüismo e o respecto da diversidade lingüística e cultural en sociedades que se transforman rapidamente.
Desde 2000 houbo enormes progresos cara á consecución dos obxectivos da Educación para Todos. Hoxe debemos mirar cara a adiante, para levar a termo as tarefas inconclusas e facer fronte a novos desafíos. O Día Internacional da Lingua Materna é un momento propicio para que todos nós poñamos de relevo a importancia a lingua materna para que prosperen todas as iniciativas en materia de educación, mellore a calidade do ensino e chéguese a quen quedaron á marxe. Cada un, nena ou
home, muller ou home, debe contar coas ferramentas necesarias para participar plenamente na vida da sociedade da que forma parte: este é un dereito humano fundamental e un vector de sustentabilidade en toda iniciativa de desenvolvemento.


VER TAMÉN:
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/search/label/Evangelii%20Gaudium
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2012/02/dia-internacional-da-lingua-materna.html


 



Domingo 1 de Coresma - ciclo B

1º DOMINGO DE CORESMA  -  CICLO B


Primeira Lectura      Xen 9, 8-15
LECTURA DO LIBRO DA XÉNESE
Alianza de Deus con Noé liberado das augas do diluvio 

            Deus díxolle aínda a Noé e mais a seus fillos:
            ‑ "Vou establecer a  miña alianza convosco e cos vosos descendentes, con todos os animais que están convosco, os paxaros, os gandos e as feras todas do monte, cantos saíron da arca e agora viven na terra.
            Fago convosco esta alianza: Endexamais será outra vez destruída vida ningunha polas augas do diluvio; non haberá outro diluvio que estrague a terra".
            E Deus engadiu:
            ‑ "Este será o sinal da alianza que eu fago convosco e con todos os seres vivos que vos fan compaña, para todos os tempos: Poño o meu arco nas nubes, sinal da miña alianza coa terra. Cando amoree nubes sobre a terra e apareza o arco nelas, lembrarei a miña alianza convosco e con todos os seres vivos, e non haberá máis augas de diluvio que destrúan a vida.

 Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus



SALMO RESPONSORIAL           Sal 24, 4bc-5ab. 6-7bc. 8-9
R/. (cf. 10): Os camiños do Señor son todos misericordia e lealdade,
                        para os que gardan a súa alianza.

Amósame, Señor, os teus camiños,
ensíname os teus sendeiros,
diríxeme na túa verdade, apréndeme,
que ti es o meu Deus salvador.

Lémbrate, Señor, da túa compaixón e da túa misericordia,
pois existen desde sempre.
Acórdate de min segundo a túa misericordia,
pola túa bondade, Señor.

O Señor é bo e recto:
por iso lles ensina o camiño aos pecadores;
El dirixe na xustiza os humildes,
e amósalles o seu camiño aos pobres.



Segunda Lectura     1 Pe 3, 18-22
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PEDRO
Agora salvouvos o bautismo

            Benqueridos irmáns:
            Cristo morreu unha vez polos vosos pecados,
o xusto polos pecadores, para vos achegar a Deus;
sufriu a morte na carne, pero recibiu vida no espírito.
            Foi daquela cando lles foi proclamar a salvación
mesmo aos espíritos encadeados, que foran rebeldes,
cando, nos tempos de Noé,
Deus, cheo de paciencia,
estábaos agardando, mentres se construía a arca;
dentro dela, uns poucos,
en total oito persoas,
salváronse pola auga;
esta auga simbolizaba o bautismo que vos salva a vós,
non por ser unha limpeza do corpo lixoso,
senón por ser o compromiso con Deus dunha conciencia honrada,
pola mediación de Xesús Cristo resucitado,
que subiu ao ceo e está á dereita de Deus,
despois que se lle someteron os anxos, os poderes e as forzas.

 Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus



VERSÍCULO    Mt 4, 4b
O home non vive só de pan,
senón de toda palabra que procede da boca de Deus.



Evanxeo      Mc 1, 12-15
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS
Era tentado por Satán e os anxos servíano

            Naquel tempo, o Espírito encamiñou a Xesús ao deserto. Alí permaneceu corenta días, alí o tentou Satán; vivía entre as feras, e servíano os anxos.
            Cando prenderon a Xoán, marchou Xesús a Galilea a anunciar a Boa Nova de Deus, dicindo:
            ‑ O tempo está cumprido, e chega o Reino de Deus; convertédevos, e crede na Boa Nova.

 Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo



 Coma árbore que se vai cubrindo das follas con saiba rexeneradora, a cruz é espesura de conversión transformadora, e non camiño de frustración e fracaso.

SINAL DE CORESMA
O sinal que escollemos para este tempo de Coresma é unha cruz. Para facela, reciclaremos as follas de carballo coa chama prendida que debuxamos para o tempo do Advento. Cada domingo iremos colocando unha parella de folliñas ata completar o debuxo da cruz. Queremos indicar que, coa forza do Espírito, seremos quen de facer o camiño coresmal, camiño de deserto e conversión, para chegar como persoas novas á Pascua.

ESCOITA ACTIVA
Hoxe, primeiro domingo de coresma, queremos vivir a experiencia de ilusión e cambio que nos vai deixar ás portas da pascua da vida e da esperanza que nos trae a resurrección de Xesús. Para chegar ata ela necesitamos poñernos en camiño e non recuar diante das dificultades e situacións complicadas que imos atopando. Ninguén nace aprendido, dicimos moitas veces; e é verdade, pero non é menos verdade que con dicilo non chega. Cómpre termos gañas e desexos de aprender para evitar quedar en seres estáticos, pasivos e tristes, vendo como as ocasións van pasando por diante dos nosos ollos. A coresma iranos chamando a non deixarnos adormecer pola tentación de deixar que outros fagan o que entre todos deberiamos facer. Estamos no mesmo barco, únenos o mesmo proxecto por ser felices, por superar atrancos, por non deixar que as dificultades nos arrastren. Que mellor, logo, que esta oportunidade que o calendario litúrxico pon diante de nós para dar un paso adiante e facer da coresma tempo de prepararnos a renovar actitudes e comportamentos que nos fan perder a frescura que nos ofrece o Evanxeo.

CORAZÓN MISERICORDIOSO
·         Porque somos invitados a vivir este tempo de coresma como tempo de revisión e cambio, SEÑOR, QUE VIVAMOS DESDE A MISERICORDIA.
·         Porque queres que a conversión non sexa unha palabra, senón disposición a deixar atrás egoísmo e teimosía, CRISTO, QUE VIVAMOS A MISERICORDIA.
·        Porque non cansas de invitarnos, unha e outra vez, a desandar o camiño que nos fai persoas tristes, acaparadoras e duras de corazón, SEÑOR, QUE VIVAMOS A MISERICORDIA.

PALABRA ENRAIZADA
*        Ter a oportunidade de dedicarnos un tempo para revisar as nosas actitudes e comportamentos, á vez que sentimos a forza e a axuda da comunidade para non sentírmonos solos neste camiño de ir deixando atrás o que sabemos que non só non fixemos ben, senón que ten ferido aos que tiñamos máis á nosa beira, é unha experiencia de graza e de verdadeira comuñón eclesial. Todos no mesmo barco e co rumbo en dirección ao bo porto que é a Pascua. Si, no mesmo barco, pero cada un nun compartimento distinto, porque non somos masa, senón persoas que, tendo un mesmo rumbo, imos concretando ese rumbo en opcións, vivencias, formas de actuar e decisións distintas. A grandeza da fe que compartimos non nos fai nen@s dirixidos a facer canto fan tod@s, senón persoas libres que acertan ou se equivocan ao tomar con responsabilidade o que queren ser ou facer. A fe, fronte ao que moitos pensan e din, non é ser grea que non sae do rumbo marcado, senón que é experiencia de pluralidade, diferenza e liberdade. Desde elas hoxe, o Señor, preséntase ofrecéndonos a salvación que somos chamad@s a acoller. Non sen pensar e ao chou, senón de maneira persoal, libre e responsable, sabendo que acollemos e por que acollemos. Deus non nos deixa solos, é verdade, pero somos nós os que temos que acoller o seu chamado. O acordo con Noé, non é un acordo sen esixencias, senón que pide unha decisión pola nosa parte na que mostremos que queremos, que estamos dispostos a deixarnos agarimar pola tenrura de quen fai de nós sempre dignidade e acollida.


*       Pero non han ser dignidade e acollida a calquera prezo, senón que a invitación lévanos a descubrilas a través da nosa maneira de facer as cousas, de tratar ás persoas, de non deixarnos levar polo engano, a mentira e a intolerancia. Deixar que Deus se faga presente na nosa vida supón que tamén nós estamos dispostos a facerlle un oco nela; a vivir sabendo que El está, a permitir que a luz do que son os seus guieiros vaia iluminando cada paso do noso camiño. E como ben di o salmo van avanzando desde a misericordia e mais a lealdade. Sabendo que non vivimos no mellor dos mundos, sendo conscientes de que coa ansia de poder, de dominar e machucar ao outro non imos polos seus camiños, senón que retrocedemos. Deixemos logo que a misericordia sexa non só unha palabra aprendida, e convertámola nun xeito de achegarnos aos demais, de curar corazóns feridos polo noso orgullo e as nosas palabras, para ser unha experiencia de encontro, alegría e de acollida de corazón de quen nos necesite. Se ás grandes palabras, e a misericordia si que o é, non lle poñemos imaxe, actitude e feitos, acaban baleirándose e sendo algo inútil. Non permitamos que nos pase con esta!.

*        Neste sentido os cristiáns temos un símbolo que expresa moi ben canto vimos dicindo no canto da coresma e da misericordia que Deus neste tempo volve a ofrecernos. Estamos a falar do bautismo. Contra o que ás veces pensamos, non é nin un rito nin un costume, senón a incorporación, froito da decisión libre e consciente, de querer ser do grupo dos seguidores de Xesús –no caso dos pequenos, son os pais e os padriños os que asumen esta decisión por eles, o que os obriga a pensar ben se queren ou non bautizar o nen@, xa que deben ser os primeiros mestres e exemplos da vida cristiá para aqueles que presentan á Igrexa para seren bautizad@s- e de estar dispostos a facer o camiño da vida desde as pegadas que El foi deixando e que recolleron no evanxeo os que o acompañaron. O bautismo, entón, é decisións libre, non comportamento cultural nin tradición. Os cristiáns non necesitamos ser moitos, o que necesitamos é ser boas persoas; facendo da bondade a resposta ao proxecto de salvación ao que nos chama Xesús. A coresma non é tampouco rito nin costume, senón un momento para que revisemos como estamos a responder a esta decisión de querer ser seguidores. O seguimento non se fai a distancia, senón coa vida de cada día, sabendo que o horizonte final non pode ser outro que a esperanza de resucitar con El, para estar na plenitude da súa compaña. Aquí está a salvación da que Pedro nos falaba ao dicir que o bautismo nos incorpora a este proceso que temos que ir desenvolvendo ata chegar onda El.

*        E como non sempre estamos nin dispostos nin preparados para facer este camiño, a coresma quere ser momento de conversión e experiencia de superación de frustracións e desilusións, para ir deixando que volvan xermolar as follas que traen a savia renovadora dunha vida que superou a dureza do inverno para deixarse acoller pola forza da primavera que sempre nos ofrece Xesús en forma de perdón, acollida e misericordia.


FRATERNIDADE ORANTE
Ao comezar a coresma, abrimos o noso corazón a Deus que nos invita a poñernos no camiño da conversión e dicimos:
QUE CAMIÑEMOS XUNT@S PARA CAMBIAR AS NOSAS ACTITUDES
ð  Para que toda a Igrexa nos esforcemos en poñernos en camiño, e fagamos deste tempo de coresma un tempo de renovación interior, OREMOS.
QUE CAMIÑEMOS XUNT@S PARA CAMBIAR AS NOSAS ACTITUDES
ð  Para que onde desenvolvemos o noso traballo e as nosas relacións de amizade e encontro cos demais, nos comprometamos a deixar atrás todo canto pon dor e tristura nas vidas e corazóns dos que están ao noso lado, OREMOS.
QUE CAMIÑEMOS XUNT@S PARA CAMBIAR AS NOSAS ACTITUDES
ð  Para que este tempo de coresma sexa un verdadeiro tempo de transformación, cambio e renovación, no que saibamos pasar do egoísmo á solidariedade, da soberbia á misericordia e da autosuficiencia á necesidade de traballar xunt@s, OREMOS.
QUE CAMIÑEMOS XUNT@S PARA CAMBIAR AS NOSAS ACTITUDES
Señor, danos azos para que nos poñamos en camiño, e aproveitemos este tempo de coresma para facer del unha experiencia de superación de canto nos desacouga. P.X.N.S. Amén.

MIRADA ESPERANZADA
Tempo de renovación para a Igrexa, para as comunidades e para cada un dos fieis, a Coresma é sobre todo un “tempo favorábel de graza (cf. 2 Cor 6, 2). Deus nada nos pide, que antes non nolo teña dado: « Nós amamos, porque El nos amou primeiro» (1 Xo 4,19). El non nos olla con indiferenza; polo contrario, ten a peito a cada un de nós, coñécenos polo nome, coida de nós e vai á nosa procura. Cando o deixamos, interésase por cada un de nós; o seu amor impídelle quedar indiferente perante aquilo que nos acontece. Cousa diversa se pasa connosco!. Cando estamos ben e comodamente instalados, esquecémonos certamente dos outros (isto, Deus Pai nunca o fai!), non nos interesan os seus problemas, nin as tribulacións e inxustizas que sofren; e, así, o noso corazón cae na indiferenza: encontrándome relativamente ben e confortábel, esquézome dos que non están ben! Hoxe, esta actitude egoísta de indiferenza atinxiu unha dimensión mundial tal que podemos falar de dunha globalización da indiferenza. Trátase dun malestar que temos obriga, como cristiáns, de enfrontar.
Cando o pobo de Deus se converte ao seu amor, encontra resposta para as cuestións que a historia continuamente nos presenta. E un dos desafíos máis urxentes, sobre o cal me quero deter nesta Mensaxe, é o da globalización da indiferenza.
Dado que a indiferenza para co próximo e para con Deus é unha tentación real tamén para nós, cristiáns, temos necesidade de ouvir, en cada Coresma, o berro dos profetas que levantan a voz para nos espertar.
A Deus non lle é indiferente o mundo, ámao ata ao punto de entregar o seu Fillo pola salvación de toda persoa. Na encarnación, na vida terrea, na morte e resurrección do Fillo de Deus, ábrese definitivamente a porta entre Deus e o ser humano, entre o ceo e a terra. E a Igrexa é como a man que mantén aberta esta porta, por medio da proclamación da Palabra, da celebración dos Sacramentos, do testemuño da fe que se torna eficaz polo amor (cf. Gl 5, 6). O mundo, porén, tende a pecharse en si mesmo e a pechar a referida porta a través da cal Deus entra no mundo e o mundo Nel. Sendo así, a man, que é a Igrexa, non debe nunca sorprenderse, se se vira rexeitada, esmagada e ferida.
Por iso, o pobo de Deus ten necesidade de renovación, para non caer na indiferenza nin se pechar en si mesmo.

(Mensaxe do Papa Francisco para a Coresma de 2015. Fortalecede os vosos corazóns (St 5,8)


CANTO GOZOSO
Odres Nuevos - primer domingo cuaresma BN (2)ENTRADA: 
LECTURAS: 
Como che cantarei?
OFERTORIO: 
COMUÑÓN: 

POWERT POINTS
Coresma-2015-1B
Domingo 1 Coresma B-2015 Coresma 1B 2015-Bene Pagola