31 ago. 2013

Domingo 22 de Ordinario C

22º DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO  -  CICLO C


Primeira Lectura    Eclo 3, 19-21. 30-31 (gr 17-18. 20. 28-29)
LECTURA DO LIBRO DO ECLESIÁSTICO
Faite humilde; encontrarás graza diante de Deus
  
            Meu fillo, cando sexas rico procede modestamente
e virás a ser máis amado có que fai moitos agasallos;
faite pequeno diante das grandezas do mundo
e encontrarás favor onda Deus.
            Non vaias á procura do difícil de máis para ti
nin pescudes o que te supera;
            Non corras a sandar a ferida do burlón;
non ten cura pois é grelo de planta cativa.
            A mente sabia comprende os ditos dos Sabios,
o oído atento á Sabedoría aledarase.
           
                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL    Sal 67, 4-5ac. 6-7ab. 10-11
R/. (cf. 11b): Na túa bondade, Deus, dispuxeches unha casa para o pobre.

Os xustos alégranse, exultan na súa presenza,
reloucan de contento.
Loade o Señor, cantade o seu nome.
Chámase Señor: exultade diante del.

Os orfos teñen un pai, as viúvas un vingador:
Deus na súa morada santa.
Deus dálles fogar aos solitarios,
libra os presos e enriquéceos,

Vertiches, Deus, chuvia xenerosa,
Fortaleciches a herdade extenuada.
O teu rabaño apousentou no lugar
que ti, Deus, dispuxeras na túa bondade para os pobres.


Segunda Lectura     Heb 12, 18-19. 22-24a
LECTURA DA CARTA AOS HEBREOS
Estades diante do monte Sión, da cidade do Deus vivo

            Irmáns:
            Non estades diante de algo que se poida apalpar nin dun lume ardente nin dunha nube negra e borrascosa nin dunha tormenta, nin diante do bucinazo dunha trompeta nin do boureo dunhas palabras coma as que escoitaron aqueles que, ao sentilas, pediron que non se pronunciase ningunha máis.
            Vós, en cambio, estades diante do monte Sión, da cidade do Deus vivo, da Xerusalén celeste; diante de milleiros de anxos, da Igrexa dos primoxénitos censados no ceo, e diante de Deus, xuíz de todos, e das ánimas dos xustos que xa chegaron á súa perfección, e diante de Xesús, mediador da Nova Alianza.

                                    Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


ALELUIA    Mt 11, 29ab
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Cargade co meu xugo, di o Señor,
e aprendede de min, que son bo e humilde de corazón.
Aleluia.


Evanxeo     Lc 14, 1. 7-14
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Quen se exalta será humillado e quen se humilla será exaltado

             Un sábado ía Xesús comer á casa dun xefe dos fariseos; e eles vixiábano.
Decatándose de que os convidados buscaban os primeiros postos, contoulles unha parábola:
            ‑ Cando alguén te convide a unha voda, non te poñas no primeiro posto. Pode suceder que un máis distinguido ca ti tamén estea convidado e que veña o que vos convidou e che diga: "Déixalle o sitio a este", e cheo de vergonza teñas que ir para o derradeiro lugar.
            O revés, ti, cando te conviden, ponte de último, para que cando chegue o que te convidou che poida dicir: "Amigo, sube máis arriba". E quedarás moi ben diante de todos os convidados. Porque a quen se ten por moito, hano rebaixar e a quen se rebaixe hano enaltecer.
E díxolle tamén ao que o convidara:
            ‑ E ti, cando deas un xantar ou unha cea, non chames os teus amigos, irmáns, parentes ou veciños ricos; non sexa que eles te recompensen convidándote tamén a ti.
            Cando deas un banquete, convida os pobres, eivados, coxos e cegos; e serás ditoso, porque non te poden recompensar; pero xa se che recompensará na resurrección dos xustos.

                                    Palabra do Señor                                         R/. Loámoste, Cristo


SE TOMAMOS EN SERIO A SINXELEZA E A BONDADE DO ACTUAR DE XESÚS, FAREMOS DO ENCONTRO COMUNITARIO GOZOSA EXPERIENCIA DE AMOR E SERVIZO

PÓRTICO
A experiencia comunitaria da que constantemente nos fala Xesús remítenos a que teñamos sempre unha actitude activa, comprometida e solidaria á hora de estar no mundo e de relacionarnos uns cos outros. Desde as súas orixes, a dimensión social da fe é unha esixencia fundamental do ser cristián...inda que durante moito tempo, por interese da institución eclesial que non da mensaxe evanxélica, fomos fomentando a submisión, o sometemento, o autoritarismo e a falta de criterio nos membros das comunidades cristiás. Para os que mandaban e tiñan o poder, eclesial e social, non interesaba ter cristiáns adultos, maduros, con criterio e autonomía para tomar decisións sen ter que recorrer ao parecer da “autoridade”. O Concilio Vaticano II, hai xa cincuenta anos, cambiou esta xeira, urxíndonos a formarnos e a romper coa dinámica de reducir o ser cristián a unhas celebracións mortas, aburridas e afastadas da vida, que convertían ao cristián nun consumidor de rezos mal aprendidos –non esquezamos que a liturxia era en latín- e totalmente desconectado do resto da súa vida e mais do que pasaba ao seu redor. A ruptura deste xeito de ser e vivir a fe tróuxonos a liberdade de volver ás fontes e alimentarnos da forza que nos ofrece o Evanxeo, e o aire renovador que nos chama a optar, en liberdade, por canto nos fai adultos e nos achega a traballar na pluralidade de opcións e formas de participación na sociedade... e todo isto, como resposta ao evanxeo, e non como un aparte do que rezamos e celebramos.

O PERDÓN
ö  Da tentación da soberbia, AFÁSTANOS, SEÑOR
ö  Da tentación da preguiza, AFÁSTANOS, CRISTO
ö  Da tentación da intolerancia, AFÁSTANOS, SEÑOR

REMUÍÑO
ü  Constantemente os textos da biblia atribúenlle a Deus características humanas, pero presentadas de maneira sublime e plena. A analoxía, así se chama este xeito de referirse a Deus, serve para ir vendo cal é o camiño que nós necesitamos realizar para chegar a esa plenitude e a esa esixencia que xa se dá en Deus. Un exemplo claro disto atopámolo hoxe no texto da primeira lectura, cando se afirma que Deus actúa con humildade, o que lle serve ao autor para poñelo en relación co que debe ser o actuar do ser humano se quere seguir o vieiro que leva a gozar de Deus en plenitude. Actuar con humildade supón revisar as actitudes coas e desde as que abordamos as respostas que imos dando nas relacións cos demais e no ir construíndo a nosa persoal escala de valores que nos supón crecer e ir acadando a madureza como persoas. A humildade, na que nós temos que ir crecendo, ábrenos á tarefa de esforzarnos por afastar a tentación de pensarnos os mellores, de crer que xa o sabemos todo e que os demais o que teñen que facer é escoitarnos; namentres nós non facemos outra cousas que escoitarnos só a nós mesmos. Isto orixina que nos afastemos da realidade –comezamos a vivir nunha percepción irreal do mundo-, impedíndonos facer autocrítica e contrastar o noso comportamento e o noso xeito de ver as cousas cos outros. Se non somos capaces de poñer distancia para prezar a diferenza, acabamos vivindo nunha burbulla imaxinaria que nos deshumaniza converténdonos, ben en intolerantes e incapacitados para entender e atoparnos cos demais –lonxe do que hoxe chamamos intelixencia emocional–, ben en afastados sociais, incapaces de sentir e percibir aos outros como iguais e enriquecedores da nosa propia existencia. Neste mesmo senso incide o salmo responsorial ao presentar a Deus actuando coa bondade que posibilita o encontro e a disposición para acoller e tratar desde a igualdade aos demais, único camiño no que ir construíndo a ética da fraternidade.

ü  Todo isto que vimos de dicir, non pode facerse máis que convertendo o día a día de cada un de nós nun esforzo permanente por ser sinxelos -que non simples-, á hora de facer as cousas, pondo sempre por diante non o “eu” da egolatría, senón o “nós” da comuñón e da vivencia comunitaria. Só quen ten descuberto isto, será capaz de entender o porqué da historia de amor entre Deus e nós. Un amor concretado e vivido na encarnación de Xesús quen, asumindo a nosa mesma condición, mostrounos que si é posible, por riba de culturas e tempos, converter a súa mensaxe en motor que dá sentido a moitos homes e mulleres, os cales rompendo co pensamento líquido e débil, se esforzan por non caer na mediocridade do que está de moda nin no mimetismo do que fan todos. É deste xeito como temos que entender as palabras de Xesús en relación á exaltación e á humillación. Non é necesario nin sacar peito para mostrar que estamos aquí mandando, impoñendo e obrigando aos demais; nin tampouco apoucarse e someterse aos ditados dos que escravizan marcando e impoñendo modas que non nos diferencian e nos fan perder e esquecer o “propium” de cada un e de cada pobo.


ü  A humillación da que nos fala Xesús non consiste en volvernos amocados, infantís e sometidos aos máis fortes, senón que é toda unha invitación a non deixarnos reducir á nada, a romper cadeas que escravizan e converten ás persoas en números e estatísticas sen nome, como se detrás delas nun houbera seres humanos coas súas propias traxedias e tamén coas súas ilusións. A humillación á que nos invita Xesús supón e esíxenos ter criterio, non deixarnos asoballar, nin tampouco caer na tentación de asoballar aos demais e impoñer o noso criterio. Humildade na liberdade e respecto na diferenza -mesmo na discrepancia-, como camiño no que ir recoñecendo a presenza de Deus en cada unha das persoas coas que imos topando e tratando cada día.

ORACIÓN DA COMUNIDADE
Chamados a ser sinxelos, na sinxeleza que non deixa que outros nos asoballen, dicimos:
QUE A HUMILDADE NON NOS FAGA ESCRAVOS DE NINGUÉN

*    Para que sexamos unha Igrexa incluínte que sabe escoitar, respectar e valorar outros criterios e outras opinións, sen impoñer nunca a propia, OREMOS.
QUE A HUMILDADE NON NOS FAGA ESCRAVOS DE NINGUÉN

*    Para que construamos comunidades cristiás humildes e sinxelas, pero sen deixarnos someter por grupos de presión ou de influenza, que mandan e gobernan para si, esquecendo a opinión dos demais, OREMOS.
QUE A HUMILDADE NON NOS FAGA ESCRAVOS DE NINGUÉN

*    Para que nós, na nosa vida persoal, saibamos, ao encontrarnos cos demais, ser sinxelos, humildes e servidores naquelas tarefas nas que puideran necesitarnos, OREMOS.
QUE A HUMILDADE NON NOS FAGA ESCRAVOS DE NINGUÉN

Grazas, Señor, por axudarnos a entender que a sinxeleza e a humildade non son o mesmo que o sometemento e o dominio dos demais para o noso propio interese. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Xesús, manso e humilde de corazón:

Escóitame e afástame:
- Do desexo de ser estimado,
- Do desexo de ser loado,
- Do desexo de ser honrado,
- Do desexo de ser aplaudido,
- Do desexo de ser preferido a outros,
- Do desexo de ser consultado,
- Do desexo de ser aceptado,
- Do temor de ser humillado,
- Do temor de ser desprezado,
- Do temor de ser corrixido,
- Do temor de ser calumniado,
- Do temor de ser esquecido,
- Do temor de ser posto en ridículo,
- Do temor de ser inxuriado,
- Do temor de ser xulgado con malicia.

Que sempre desexe:
-Que outros sexan máis estimados ca min.
-Que outros crezan e se valoren as súas opinións e achegas, sen que  eu sexa sempre o centro.
-Que outros sexan loados e de min non fagan caso,
-Que outros sexan empregados en cargos e a min se me xulgue inútil,
-Que outros sexan preferidos a min en todo,
-Que os demais sexan máis santos ca min con tal que eu sexa todo o santo que poida.   

 (Sobre unha idea do Cardenal Merry del Val)


CANTOS
 ENTRADA
Temos unha festa
LECTURAS
Señor, Xesús, bendito sexas
OFERTORIO
Grazas, Señor na mañá
COMUÑÓN
Acharte presente na vida

POWER POINTS



Ficha e Lectio - Domingo 22 Ord C






Para axudarche na lectura atenta: 
Escolle unha frase do texto, que che impacte, que che diga algo especial; repítea varias veces. Por exemplo:
-Ao ver Xesús como os invitados escollían os asentos de honra na mesa
- Non te sentes no lugar principal
- Sentar no último lugar
- O que a si mesmo se engrandece, será humillado; e o que se humilla, será engrandecido
- Cando ti deas un banquete, convida os pobres, os inválidos, os cojos e os cegos
- Serás feliz? Ti terás a túa recompensa o día en que os xustos resuciten

Algunhas consideracións para unha lectura proveitosa 
Xesús actúa con liberdade mesmo cando é vixiado (v. 1), e ensinaa cunha parábola a partir do que ve ó seu redor (v. 7). Xesús non fai teoría, senón que reflexiona a partir duns feitos, para ensinar aos que lle rodean, para mostrarlles o que verdadeiramente agrada a Deus. 
Nun primeiro momento fala a quen é convidado a unha voda (vv. 8-11), para despois falar ao anfitrión (12-14). Ao invitado, Xesús pídelle humildade; ao anfitrión pídelle esperar a recompensa do Pai. Ante ambos, Deus móstrase como modelo que convida a non discriminar ás persoas. O convida a todos a participar do banquete preparado.

Convida Xesús a finxir? 
Xesús convida os discípulos non a unha falsa humildade, a de quen aparenta modestia para lograr a ser o primeiro, senón a unha auténtica humildade como o ensinou noutros momentos ("o que queira ser o primeiro que sexa o último e o servidor de todos"; "eu estou no medio de vostedes como o que serve"). Pero, sobre todo, convídanos Xesús a ser xenerosos e compartidos cos pobres, con quen non nos poden recompensar polo ben recibido. 
Ás Benaventuranzas Xesús no capítulo 6, podemos engadir outras que están ao longo do Evanxeo. Unha, e moi bela, atopámola aquí: 
 "Serás feliz. Pois eles (os pobres) non che poden pagar, pero ti terás a túa recompensa o día en que os xustos resuciten?. Quizá poderiamos interpretala así: "Ditoso o que dá sen esperar nada a cambio" ou "Ditoso o que espera a recompensa da resurrección". 

Comecemos a nosa meditación coas palabras do Papa Francisco:
Non hai que descartar a ninguén. Lembrémolo sempre: só cando se é capaz de compartir, chega a verdadeira riqueza; todo o que se comparte, multiplícase. Pensemos na multiplicación dos pans de Xesús. A medida da grandeza dunha sociedade está determinada pola forma en que trata a quen está máis necesitado, a quen non ten máis que a súa pobreza.

"Queridos amigos, certamente é necesario dar pan a quen ten fame; é un acto de xustiza. Pero hai tamén unha fame máis profunda, a fame dunha felicidade que só Deus pode saciar. Fame de dignidade. Non hai unha verdadeira promoción do ben común, nin un verdadeiro desenvolvemento do home, cando se ignoran os alicerces fundamentais que sosteñen unha nación, os seus bens inmateriais: a vida, que é un don de Deus, un valor que sempre se ha de tutelar e promover; a familia, fundamento da convivencia e remedio contra a desintegración social; a educación integral, que non se reduce a unha simple transmisión de información co obxectivo de producir ganancias; a saúde, que debe buscar o benestar integral da persoa, incluíndo a dimensión espiritual, esencial para o equilibrio humano e unha sa convivencia; a seguridade, na convicción de que a violencia só se pode vencer partindo do cambio do corazón humano"

Nun ambiente en que prima buscar o propio interese, esquecendo aos demais, Xesús convídanos a ser sinxelos, a non aspirar a altas pretensións. Nunha contorna onde sempre queremos gañar, e obter algún beneficio, convídasenos a compartir de maneira gratuíta. Recuperemos o sentido da gratuidade! 
Hoxe por todo o que facemos queremos cobrar, perdemos a capacidade de facer ou de dar de maneira gratuíta. Hai algúns anos aínda falabamos de traballo voluntario, de faenas voluntarias?

Agora preguntémonos: 
Cando aspirei aos primeiros postos? En que momentos pretendo os últimos postos? Din sen esperar nada a cambio? Fixen o ben aos pobres?...


29 ago. 2013

Calendario escolar en galego

Este é o xeral de todo o ano:



E este vai por meses, gustoume este formato que vin en internet porque podedes personalizalo poñendo fotos, debuxos, pasatempos, frases... dependendo da idade dos alumnos ou para vós mesmos, xa levan as datas especiais sinaladas: 

  

  

  

  

  

  

E tamén teño este sen nada marcado:



26 ago. 2013

Planning para colexios e parroquias

Como a necesidade manda, comecei a facer calendarios para o novo ano escolar que estarán en breve, de momento déixovos o que xa teño feito:











25 ago. 2013

E chegarán de Oriente e Occidente, do norte e do sur... - Lc 13, 22-30

Domingo 21 de ordinario - ciclo C


FELICES OS QUE

Felices os que dan a vida polos demais,
os que traballan duro pola desexada xustiza,
os que constrúen o Reino desde lugares afastados,
os que, anónimos e sen primeiras planas,
entregan a súa vida
para que outros vivan máis e mellor.

Felices os que co seu sacrificio de cada día
abren pegadas de humanidade nova
nun mundo cheo de egoísmo
neoliberal do deus - mercado".

Felices os que aman o irmán concreto,
os que non se van en palabras,
senón que mostran o seu amor verdadeiro
en obras de vida, de compañía
e de entrega sincera.

Felices os que ensinan,
os que intentan que todos aprendan,
sen distincións de cor, pel ou diñeiro.

Felices os que comparten os seus bens
don - regalo do bo Deus
para vivir coma irmáns,
demostrando na práctica
que non gardan con egoísmo,

senón que brindan e comparten. Amén. 





Ide predica-lo Evanxeo a todo o mundo - Salmo 116

Domingo 21 de ordinario - ciclo C


CORAZÓN DO SUR

Pai do mundo todo
Que o mundo todo abrazas
Nun desexo inmenso de irmandade total,
veño onda ti para contaxiarme da túa forza solidaria.

Ti tes corazón de Sur,
e no teu corazón de Sur quero eu entrar.

Ti tes corazón dorido,
amante da xustiza, da verdade e da simplicidade,
e no teu corazón dorido quero eu entrar.

Ti acendes en todos os pobres
a paixón pola verdade que limpa
e pola xustiza que libera:
Que ben se me deixo contaxiar da túa valentía!

Ti alentas os pobos asoballados
ata que os seus dereitos sexan recoñecidos,
e invítasme a solidarizarme con eles:
Grazas pola túa invitación que eu acepto!

Pai santo, Pai bo,
que sexa un cristián vivo e loitador,
confiado en ti con total humildade,
e incansable contigo no esforzo pola xustiza.






24 ago. 2013

Domingo 21 de Ordinario C

21º DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO CICLO C


Primeira Lectura     Is 66, 18-21
LECTURA DO LIBRO DO PROFETA ISAÍAS
Traerán a todos os vosos irmáns de entre os xentís
  
            Isto di o Señor:
            Eu chego para xuntar todos os pobos e as linguas, para que veñan e vexan a miña gloria.
            Porei no medio deles un sinal e mandarei os superviventes de entre eles ás nacións:
a Tárxix, a Pul e a Lud, aos que tensan o arco, a Tubal e a Iaván, ás remotas nacións costeiras que non oíron o meu renome, nin viron a miña gloria.
            Eles manifestarán a miña gloria entre os pobos. Eles traerán a todos os seus irmáns como ofrenda para o Señor, en cabalos e en carros, en liteiras, en mulos e en dromedarios, ata o meu santo monte de Xerusalén ‑dío o Señor ‑, así como os fillos de Israel traen ao templo do Señor a ofrenda en vasillas limpas.
            Tamén collerei a algúns deles para sacerdotes e levitas ‑ dío o Señor ‑.

                                    Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 116, 1. 2.
 R/.  (Mc 16, 15):  Ide predica-lo Evanxeo a todo o mundo.
Ou:  Aleluia.

Loade o Señor, todas as nacións,
aclamádeo, todos os pobos.
Porque é firme connosco a súa misericordia,
e a fidelidade do Señor dura por sempre.


Segunda Lectura     Heb 12, 5-7. 11-13
LECTURA DA CARTA AOS HEBREOS
O Señor proba a quen ama

            Irmáns:
            Xa vos esqueceu aquel consello de Deus, que vos fala coma a fillos:
"Meu fillo, non despreces a corrección do Señor
nin esmorezas cando El te rife;
porque o Señor, a quen lle quere ben, corríxeo,
e zorrégalle a todo aquel que recoñece por fillo".
            Aturade a corrección, para o voso adestramento: é Deus que vos trata coma fillos. Porque, hai algún fillo a quen non corrixa seu pai?
            Certo que ningunha corrección resulta agradable de momento senón triste; pero co tempo aos que están exercitados nela págalles co froito sereno da xustiza.
            Por iso, entesade as vosas mans febles e os vosos xeonllos trementes e poñede os vosos pés en vieiros dereitos para que a perna coxa non escorde, senón que máis ben cure.
           
                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Xn 14, 6
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Eu son o camiño e a verdade e a vida, di o Señor;
ninguén chega onda o Pai máis ca por min.
Aleluia.


Evanxeo     Lc 13, 22-30
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Virán de oriente e de occidente e integraranse no reino de Deus

            Naquel tempo, atravesaba Xesús vilas e aldeas ensinando, camiño de Xerusalén.
            Un preguntoulle:
            ‑ Señor, e logo son poucos os que se salvan?
            El respondeu:
            ‑ Loitade para entrardes pola porta estreita, porque vos aseguro que moitos intentarán entrar e non poderán. Despois de que o dono da casa peche a porta e empecedes os de fóra a petar nela dicindo: "Señor, ábrenos", el responderá: "Non sei quen sodes".
            Entón empezaredes a dicir: "Se nós comemos e bebemos contigo e ti ensinaches polas nosas rúas!" El repetirá: "Non sei quen sodes. Arredade de min os que practicades a inxustiza!"
            Daquela habedes chorar e hanvos renxer os dentes: cando vexades que Abrahán, Isaac, Xacob e todos os profetas están no Reino de Deus, e que a vós vos botan para fóra. E chegarán de Oriente e Occidente, do norte e do sur a sentar na mesa do Reino de Deus.
            Si, hainos que son últimos e serán os primeiros, e hainos primeiros que serán os derradeiros.
           
                        Palabra do Señor                                         R/. Loámoste, Cristo



FRONTE AO ELES OU NÓS DOS HOMES, O PLAN DE SALVACIÓN DE DEUS CHÁMANOS Á UNIVERSALIDADE: TOD@S, EN CRISTO FOMOS SALVAD@S
PÓRTICO
Pensar en global, vivir e actuar en local. Esta expresión, que seguro temos escoitado moitas veces, resume claramente o que queremos dicir ao manifestar que a fe é unha invitación que nos abre á universalidade -polo que non é excluínte- de aceptar e acoller por riba de cores, relixións ou linguas a todas as persoas. Pero esta universalidade concrétase, móstrase e realízase no achegamento dos que temos ao lado: familiares, veciños, amigos... o que é sempre unha chamada de atención para que non caiamos na divagación de facer da fe ilusión de boas intencións, pero incapaz de actuar no concreto, mirando de fronte ás persoas, tendéndolles a man e chamándoas polo seu nome.
Que todo canto agora imos celebrar e compartir, nos axude a espertar do sono das boas intencións baleiras, e nos traslade ao compromiso real e concreto de termar e preocuparnos de quen nos necesite...sexa ou non dos “nosos”.

O PERDÓN
     Para que a indiferenza non atope eco nin no noso corazón nin nos nosos comportamentos, SEÑOR, QUE O DESPREZO NON ANIÑE EN NÓS.

     Para que nunca deamos as costas ao sufrimento dos que están máis preto de nós, desviando o noso desinterese polos demais coa falsa preocupación por aqueles que, sabéndoos lonxe, dicimos querer, CRISTO, QUE O DESPREZO NON ANIÑE EN NÓS.

     Para que non esquezamos nunca que a universalidade do amor cristián pasa pola dispoñibilidade cara aos que temos ao noso lado, SEÑOR, QUE O DESPREZO NON ANIÑE EN NÓS.

REMUÍÑO
O Deus cristián non é un Deus excluínte. El non crea guetos sectarios nos que só poden entrar uns poucos elixidos. Non. Como acabamos de escoitar no texto de Isaías, o Deus que acompañou e termou de Israel deixounos unha mensaxe de universalidade, de non rexeitamento, de non deixar a ninguén nas beiras. As portas da súa mensaxe están sempre abertas para todos. El é claro no seu legado, pero, témolo nós, que nos chamamos seguidores seus, o mesmo de claro?. Polos nosos comentarios, polas nosas indiferenzas, polos silencios diante de situacións inxustas... moitas veces parece que teñamos perdido esa claridade. E se fose así, deberiamos preguntarnos en que cremos, ou que sentido e importancia ten a nosa fe. Porque a fe, sendo unha mensaxe de salvación desde a que ir orientando e desenvolvendo a nosa vida cara un futuro en esperanza –resucitar e entrar a formar parte da compaña de Deus, logo de ter chegado ao final do noso camiño persoal- non é algo abstracto e cheo de neboeiras, senón que se vai clarificando e adquirindo contornas de comprensión no vivir e actuar segundo os grandes eixes: valores e actitudes, que continuamente imos descubrindo nos textos da palabra de Deus. E non nos vale dicir que iso é imposible,de que é algo utópico –entendido este como irrealizable, e non como motivador de esforzo continuo polo aínda non acadado- e, como tal, irreal. Vivir a fe para un cristián ten que ser unha tarefa continua de ir convertendo esa oferta de salvación en xestos, comportamentos e maneiras de vivir que vaian mostrando, na nosa relación con nós, co mundo e cos demais, que tomamos a Deus en serio. Que El non é unha distracción nin tampouco un “tapaburatos” das nosas limitacións e incapacidades. A universalidade de fe da que tantas veces temos escoitado falar, ou nos mesmos temos falado, ten que irse despregando a través do noso comportamento concreto e real –nunca abstracto nin xenérico– alí onde esteamos. Desde ela, e vivida deste xeito, poderemos entender a razón que nos leva a chamarnos irmáns uns aos outros, rompendo co reducionismo da irmandade adscrito unicamente aos lazos do sangue. A irmandade de quen ten ao Deus cristián como sentido e referente da súa vida –nós– vennos dada porque compartimos non só a intelixencia e a liberdade cos demais, senón por ter sido creados, modulados á súa imaxe e semellanza, o que nos fai dignos de respecto e iguais. Entrando así no sagrado que o mesmo Deus nos merece, recoñecémolo naqueles aos que chamamos irmáns –“nada hai verdadeiramente humano, que non atope eco no corazón dun cristián” G.S 1- e comparten con nós a súa andaina no mundo. Non é o sectarismo pechado do gueto, senón a apertura gozosa aos demais, como entendemos e podemos vivir o ser homes e mulleres de fe.  E como nos di o Salmo 116, a nosa tarefa é ir polo mundo e anuncialo coa coherencia da nosa vida.

O Señor dinos: arredade de min os que non practicades a xustiza. Pero claro, para algunhas persoas iso é menos importante. A xustiza, a austeridade, o ben común, a participación... son pecata minuta, miudezas, cousas sen importancia. Porque claro, a verdade é que ás veces dentro da nosa Igrexa temos comportamentos que son ou para botar a correr e non parar ou para botar a chorar e non parar. Así, rapidamente se pon o grito no ceo por unha xenuflexión mal feita, por non axeonllarse na consagración, por comulgar na man, por asistir a unha celebración da palabra...; rapidamente facemos sinónimos pecado e sexo, pecado e muller; rapidamente se nos di que debemos ser persoas frías e calculadoras, que a sexualidade é mala e hai que reprimila, que ..... pero nunca se nos fala de que os inxustos non teñen cabida no Reino de Deus. E así seguimos: facendo da relixión un negocio rendible, vagueando e reducindo o noso traballo e a nosa entrega, desbaldindo, explotando, facendo distincións entre a xente segundo teña máis ou menos cartos, máis ou menos estudos ou segundo o posto laboral que ocupe e que nos permita utilizala de cando en vez, querendo sempre saír na foto... porque iso,.... iso non ten que ver coa fe, verdade?. Pois mire, non, vostede está entrando pola porta ancha, pola porta fácil, pola porta da fe desencarnada. Esa non conduce á salvación, vai errado no camiño. Porque é verdade que a salvación esixe esforzo, renuncia, sacrificio, valentía, coherencia.... pois pasa polo camiño da xustiza e da fraternidade. Por iso a súa porta é estreita, porque esixe de nós unha fe comprometida coa xente, coa sociedade, co mundo, e non co noso grupo burbulla. Por iso para salvarnos, grazas a Deus, non fai falla presentar un currículum con haber-debe, coma unha libreta do banco, senón que cómpre practicar a xustiza e o amor. Por iso é complicado, porque o noso egoísmo e a nosa soberbia son tan grandes, que non caben por esa porta. Por iso, hoxe máis ca nunca, podemos dicir, sen medo a equivocarnos: non son todos/as os que están nin están todos/as os que son. Non podía ser de outro xeito: un Deus universal, ofrece unha salvación universal que se desenvolve no día a día do achegamento de uns aos outros.


ORACIÓN DA COMUNIDADE
Porque queremos romper con un xeito de rezar que nos deixa indiferentes diante dos acontecementos da vida, unimos a nosa palabra e o noso corazón e dicimos xuntos:
QUE A INDIFERENZA NON GUÍE A NOSA ORACIÓN

     Para que saibamos ser Igrexa asumindo que temos unha tarefa e un compromiso, que nos leva a  estar no mundo de xeito activo e liberador, convertendo o noso actuar en oración, e buscando na oración forza e ilusión para o noso actuar, OREMOS.
QUE A INDIFERENZA NON GUÍE A NOSA ORACIÓN

     Para que alí onde esteamos, non deixemos pasar a ocasión de ser testemuñas gozosas na construción do Reino, esforzándonos sempre por estar atentos a ofrecer o noso tempo a quen puidera necesitalo, OREMOS.
QUE A INDIFERENZA NON GUÍE A NOSA ORACIÓN

     Para que sexamos testemuñas de consolo, acompañamento, achegamento, solidariedade e paz nas relacións cos nosos veciños, manifestando deste xeito que é posible vivir a universalidade dos valores do Evanxeo no concreto das nosas relacións cos que temos ao lado, OREMOS.
QUE A INDIFERENZA NON GUÍE A NOSA ORACIÓN

Señor, que saibamos poñer en relación a nosa oración coa concreción do noso actuar cos que temos máis preto, pois só así conseguiremos que a túa mensaxe sexa universal e chegue a todos sen exclusión: aos enfermos, aos tristes, aos que están sós, aos enganados, aos abusados, aos explotados... P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN
Non viñeches para xulgar os nosos erros e as nosas parvadas
senón a buscar a quen anda perdido,
a defender a quen está acusado,
a liberar a quen está cativo,
a curar a está ferido,
a acoller a quen está desamparado,
a lavar a quen está manchado,
a sandar a quen está enfermo,
a erguer a quen caeu,
a salvar a quen se sente culpable,
a devolverlle a dignidade a quen a perdeu.

Ti que cres en nós,
Ti que esperas de nós,
Ti que nos amas máis que nós mesmos,
Ti que es maior que todos os nosos pecados,
recréanos e danos un futuro novo e mellor.

CANTOS
ENTRADA:
Amigos nas penas
LECTURAS:
Deixade esta terra
OFERTORIO:
Grazas Señor, graciñas
COMUÑÓN:
Ide e pregoade


POWER POINTS