29 jul. 2011

LECTURAS DA MISA EN GALEGO - Domingo 18 Ordinario (31/07/11)

DOMINGO XVIII ORDINARIO  CICLO A


Primeira Lectura     Is 55, 1-3
LECTURA DO LIBRO DO PROFETA ISAÍAS
Comprade comida e comede

            Así fala Señor:
            ¡Oh, sedentos todos, vinde por auga!
Os que non tedes prata, vinde,
comprade comida e comede,
vinde e comprade comida;
sen prata e sen diñeiro comprade viño e leite.
            Porque cambiades prata polo que non é pan
e o voso xornal polo que non farta.
            Escoitádeme ben:
comede ben e que a vosa gorxa se alegre coa graxa.
            Baixade o oído e vinde onda min,
facédeme caso e revivirán as vosas ilusións,
pois pactarei convosco unha alianza eterna,
os beneficios de David que se manteñen firmes.

Palabra do Señor                                         
R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL     Sal 144, 8-9. 15-16. 17-18

R/. (cf. 16): Abres ti a túa man, Señor, e dásnos fartura.

O Señor é clemente e compasivo,
tardo á ira e rico en misericordia.
O Señor é bo para todos,
agarimoso con todas as súas obras.

Os ollos de todos están postos en ti,
e dáslles o sustento ao seu tempo.
Abres ti a túa man,
e dáslle fartura a todo ser vivo.

O Señor é xusto en todos os seus camiños,
e santo en todas as súas obras.
O Señor está cerca dos que o chaman,
dos que o chaman con sinceridade.


Segunda Lectura     Rm 8, 35. 37-39
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS ROMANOS
Ningunha criatura nos poderá separar do amor de Deus, que se dá en Cristo

            Irmáns:
            ¿Quen nos pode arredar do amor de Cristo?: a tribulación, a angustia, a persecución, a fame, a nudez, o perigo, ou a espada?
            Pero en todas estas cousas vencemos coa axuda daquel que nos amou.
            Porque estou seguro de que nin a morte nin a vida, nin os anxos nin os principados, nin o presente nin o porvir, nin as potestades, nin a altura nin o abismo, nin calquera outra criatura nos poderá afastar do amor que Deus nos ten en Cristo Xesús, noso Señor.

Palabra do Señor                             
R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Mt 4, 4b
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, Aleluia.
O home non vive só de pan,
senón de toda palabra que procede da boca de Deus.
Aleluia.


Evanxeo     Mt 14, 13-21
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Comeron todos e saciáronse

            Naquel tempo, cando soubo Xesús da morte do Bautista, retirouse de alí nunha barca a un lugar deserto e arredado. En canto a xente o soubo, foino seguindo por terra desde as vilas. Así, cando desembarcaron, atopouse cun gran xentío. El, conmovido, curou a todos os enfermos. Chegada a tarde, os discípulos foron onda el e dixéronlle:
            ‑ O lugar está moi arredado e a hora moi avanzada: será mellor que despidas a xente para que vaian ás aldeas e merquen comida.
            Xesús díxolles:
            ‑ Non precisan marchar, dádelles vós de comer.
            Eles responderon:
            ‑ Aquí non temos máis ca cinco bolos de pan e mais dous peixes.
            Pero Xesús replicoulles:
            ‑ Pois traédemos aquí.
            E mandando recostar á xente na herba, colleu os cinco bolos e mailos dous peixes, ergueu a mirada ao ceo, dixo a bendición, partiu os bolos e déullelos aos discípulos, que á súa vez llos pasaron á xente.
            E comeron todos ata se fartaren, enchendo coas sobras doce cestas. Os que comeron eran uns cinco mil, sen contar mulleres nin nenos.

                                   Palabra do Señor                             
                                   R/. Loámoste, Cristo


COMPARTIR

Aínda que naquela ocasión
o panciño veu do ceo,
non contemos con comer
de moca o panciño a reo.

Non esperemos o pan
sen facer a sementeira,
sen a sega e o traballo
que leva os monllos á eira.

Os cinco bolos de pan
e aquel cestiño de peixes
falan de compartir:
que do teu aos outros deixes.

Que o pouco, aínda que pouco, chega,
cando a xente o fai chegar:
repartindo coma irmáns
os bens que a todos Deus dá.


Así, non e de razón
que neste mundo vivamos
algúns con cartos e pan
e outros sen pan nin cartos.

Postos a compartir
e a facer fraternidade,
todos terían traballo
e pan, sen virlles de balde.

Pero quen ten vida a feixes
cobiza ter aínda máis,
e esquécese de compensar
a miseria dos demais.

Nós, coma bos discípulos
de Xesús, o noso mestre,
debemos facer que o pan
nas mans a todos lles medre,

E non chegan caridades,
axudiñas ou esmolas;
para facer que isto cambie,
cómpre facer leis novas.


O POUCO CON DEUS E MOITO: SABER COMPARTIR
18 Domingo TOA - 2011


PORTICO
                Coma crentes maduros, responsables e coherentes, estamos chamad@s a escoita da Palabra e a deixar que ela guíe a nosa vida, os nosos actos. Hoxe, esta Palabra fálanos de solidariedade, de compartir o que somos e o que temos , pouco ou moito, cos demais, especial mente cos máis necesitados.
Que esta celebración nos axude a caer na conta de que o pouco compartido chega a moito.

PERDÓN
                Por deixarnos levar da tentación de valorar só o que e grande e importante, desprezando o sinxelo e pequeno.                                                                                         SEÑOR, TEN PIEDADE DE NÓS.
Porque non compartimos cos demais o pan do noso tempo, da nosa escoita, da nosa compaña.
CRISTO, TEN PIEDADE DE NÓS.
Por deixarnos levar da tentación e non ser capaces de dedicar tempo a escoitar e acompañar os sinxelos e pequenos que están ao noso lado cada día. SEÑOR TEN PIEDADE DE NÓS.

REMUIÑO

A sinxeleza do pan e para nós os crentes o signo dunha presenza grande e marabillosa: Deus está connosco. Non e alguén afastado, non e "o totalmente Outro", alleo aos nosos problemas e dificultades, senón o Deus que está no cotián e pequeno de cada día que somos capaces de
compartir cos que están connosco. Un pan que se fai tamén axuda, visita e palabra de ánimo para os que a necesitan. Segue dándonos, Señor, deste pan!
Porque o pan está entre nós, non temos que buscalo nas cousas fastosas e faraónicas, senón que debemos descubrilo no cotián que cada un de nós vive. Pan e saber, e non esquecer, que o Reino de Deus supón superar as ansias de vinganza, ou gardar rancor a quen non se ten portado coma irmán con nós ou pretender que a soberbia e a superioridade sexan actitudes que levan a Deus. Son estas actitudes as que nos irán separando do amor de Cristo. Estas e non tradicións que hai que ir superando ou comportamentos que son para unha época pero non para sempre, as que nos irán separando do amor de Cristo.
E desde a vivencia da gratuidade do amor de Deus cara a nós, estamos chamados á solidariedade cos demais. "Dádelles vós de comer", di o Señor no Evanxeo. Estas palabras deben espertar en nós a responsabilidade e a necesidade de compartir cos demais o que somos e o que temos, pouco ou moito. E cando falamos de compartir non nos referimos só a cartos, a medios materiais. Moitas veces iso é o máis doado: damos unha esmola e tranquilizamos a nosa conciencia, sentímonos ben.
Con todo, cando falamos de compartir referímonos a sementar ilusión naqueles que cansan no camiño, a perder (ou mellor gañar) o noso tempo escoitando os que están tristes, sós ou enfermos; a compartir o noso sorriso cos desalentados. En definitiva, de tomarmos conciencia de que as sementes que Deus pousou no noso corazón deben dar froito e abrirse aos demais, pois non son só para nós.

ORACION DA COMUNIDADE

Ensínanos, Señor, unha vez máis a valorar o sinxelo e pequeno das cousas da vida. Grazas por recordárnolo, porque a nosa memoria moitas veces e fráxil e incerta, por iso dicímosche:
 Axúdanos a facer do mundo unha mesa compartida.

Grazas pola Igrexa, porque é a comunidade que comparte a túa Palabra e reparte o teu pan. Oremos.
Axúdanos a facer do mundo unha mesa compartida.

Grazas porque, a pesar das ocasións nas nosas comunidades entran en competencias inútiles, as máis das veces sabemos poñer ao servizo dos irmáns os dons que Ti pousas en todos. Oremos.
Axúdanos a facer do mundo unha mesa compartida.

Grazas porque, mesmo cando cansamos no camiño e non nos sentimos con ganas e ilusión, alentas a nosa vida para que traballemos arreo polo teu Reino. Oremos.

Axúdanos a facer do mundo unha mesa compartida.


REFLEXION

Fas do mundo unha mesa compartida
Vives na copa redonda de viño.
Banquete de pobres. Botín de mendigos.
Compañeiro fiel, amigo entre amigos.
Vestido de ventos e sol de domingo,
Moreno de viñas, e fermoso de trigos.
Morto polos homes e nos homes vivo.
Cando nos xuntamos abrímosche camiños
E vés e pasas alegre e activo.
Polas todas as cousas por todos os sitios.
Catamos a túa morte: o definitivo triunfo da vida
Por mundos e séculos.
Cantamos a morte fatal do destino.
Cantamos a festa final do sentido.
Vives no pan roto e compartido.
Vives na copa redonda de viño.

(V.M. Arbeloa, "Vives en el pan”.Cantos de fiesta cristiana )


CANTOS
Entrada:  Pedras vivas                                      
Lecturas:  Pan do ceo
Comuñón: O pouco que Deus nos dá



En memoria dos moz@s mortos en Noruega

A nosa lembranza, a nosa aperta na dor e unha oración para os mortos, as familias e o país que sofre a morte dos inocentes. Cando a razón e as palabras non pasan polo corazón, suceden cousas coma estas. Non se solucionan os problemas causando morte e dor. Que atopen o consolo e a forza nos brazos de Deus e dos irmáns.














28 jul. 2011

CURSIÑO DE VERÁN

Pásanme esta información desde a FERE para o que quiera apuntarse. Para ser ecuménicos hai que entenderse e comunicarse, non si?.




Xudeus, musulmáns
e cristiáns:
Tres perspectivas diferentes
chamadas a entenderse


 Curso de verán da USC
Santiago de Compostela, 8 e 9 de setembro
Facultade de Filosofía
  

Director: Dr. Victorino Pérez Prieto
Secretario: Javier Barcia, Pfr. USC
Profesores: Yaratullah Monturiol, Xabier Pikaza,
Nel Rodriguez Rial e Victorino Pérez



PROGRAMA




8 de setembro

9, 30. Inauguración do curso e entrega de documentación.

10
Conflito e diálogo.
Nel Rodriguez Rial. Doutor en Filosofía. Prof. de Filosofía na USC.

11, 30.
A fe cristiá.
Victorino Pérez Prieto. Doutor en Teoloxía.

12, 30
As igrexas cristiás na súa historia e na actualidade.
Os fundamentalismos.
Victorino Pérez Prieto. Doutor en Teoloxía.

***

16, 30
Os piares do Islam.
Yaratullah Monturiol. Especialista en hermenéutica coránica.

18
As correntes islámicas na súa historia e na actualidade.
Os fundamentalismos.
Yaratullah Monturiol. Especialista en hermenéutica coránica.

19
Debate: Cristiáns e musulmáns.
Victorino Pérez / Yaratullah Monturiol.


 9 de setembro

10
Xudaísmo. A relixión da Biblia.
Xabier Pikaza Ibarrondo. Doutor en Filosofía e Teoloxía.

11, 30
Xudaísmo histórico e moderno. Laicos e fundamentalistas.
Xabier Pikaza. Doutor en Filosofía e Teoloxía.

12, 30
Debate: Musulmáns e xudeos.
Yaratullah Monturiol / Xabier Pikaza
           
16, 30
Islam e  Europa: dous modos de organizar a polis.
Nel Rodriguez Rial. Doutor en Filosofía. Prof. de Filosofía na USC.

18
O reto ecuménico.
Victorino Pérez Prieto. Doutor en Teoloxía.


INSCRICION e MATRÍCULA


O prazo de inscrición está aberto: 

En liña por Internet desde o 30 de maio. Presencial a partir do 20 de xuño.

Acaba o prazo o 26 de agosto.

Taxa xeral: 70 €
Taxa reducida para estudantes da universidade ou en estudos de formación profesional, persoas desempregadas e PDI e PAS da USC: 40 €.
O pagamento da matrícula debe realizarse dentro dos cinco días naturais de facer a inscrición. 

 “Deus non está pechado en ningún credo nin relixión...
   Non te apegues exclusivamente a ningunha relixión, de maneira que deixes de crer nas outras; perderás non pouco ben. Máis ainda, non acertarás a recoñecer a verdadeira Verdade”.
                        (Ibn>Arabi)


 “A relixión é unha forza moi poderosa e, se non se lle fai servir intencionalmente para a paz, vai servir contra a paz”.
                        (Yehuda Solov, “Interfaith Encounter Association”)


“Tódalas relixións coinciden en valorar o sagrado da vida, así como a interconexión de tódolos viventes. Os seres humanos, no nivel máis alto de conciencia na cadea da          evolución vital, teñen unha responsa-bilidade especial de coidar de aquelas vidas máis febles, vulnerables e desfavorecidas”.
                        (Cumio interrelixioso, Osaka-Kyoto, Xuño 2008)



Información e contacto

Victorino Pérez Prieto. 981244915/639378319/vitope@mundo-r.com
Javier Barcia. Prof. USC. 981563100, ext. 12513 / j.barcia@usc.es

Información e matriculación

Vicerreitoría de Cultura. Secretaría cursos verán USC.
981 563100, extensións 11018 e 11103

Os participantes recibirán Diploma e 1 crédito

27 jul. 2011

A arte do matrimonio

Un novo día, un novo texto.


A arte do matrimonio

As pequenas cousas son as grandes cousas.
Nunca se é tan vello para sosterse as mans.
É lembrar dicir "Ámote" polo menos unha vez ao día.

É nunca ir durmir enoxados.
É nunca falar co outro só por ser condescendiente;
o cortexo non debería terminar coa lúa de mel,
debería continuar a través dos anos.

É ter un sentido mutuo de valores e obxectivos comúns.
É pararse xuntos enfrontando ao mundo.
É formar un círculo de amor que se alimenta na familia toda.
É facer cousas para o outro, non na actitude de servizo ou sacrificio,
senón no espírito de gozo.

É falar con palabras de apreciación e demostrar
gratitude de maneiras consideradas.
É non esperar que o esposo use unha aureola ou que a esposa teña as ás dun anxo.
É non buscar a perfección no outro.

É cultivar a flexibilidade, a paciencia, o entendemento e o sentido do humor.
É ter a capacidade de perdoar e ser perdoados.
É dar ao outro un ámbito no que poida crecer.

É atopar espazos para as cousas do espírito.
É unha procura común do ben e a beleza.
É establecer unha relación na cal a independencia sexa por igual, 
a dependencia mutua e as obrigacións recíprocas.
É non soamente casar coa parella perfecta, é ser a parella perfecta.

26 jul. 2011

Bendición do matrimonio apache

Un texto máis a elixir:


BENDICIÓN DO MATRIMONIO APACHE

Agora sentiredes que non chove, 
 porque cada un de vós será o amparo do outro. 
Agora non sentiredes o frío, 
 porque cada un de vós será o abrigo do outro.
Agora vós sodes dúas persoas, 
 pero alí é soamente unha vida despois.
Ide agora ó voso lar para ingresar nos días da súa vida xuntos.
E quizáis os vosos días sexan longos e bos sobre a terra.
Tratádevos a vós mesmos e ao outro con respecto, 
 e lembrade a miúdo o que vos uniu.
Dade a maior prioridade á tenrura, xentileza e bondade 
 que a vosa unión merece. 
Cando a frustración, a dificultade e o temor asalten a vosa relación
  - como aquilo que ameaza toda relación tarde ou cedo – 
  lembrade o que está ben entre vós e non somentes a parte que se ve errada. 
Neste camiño, podedes cabalgar lonxe das tormentas 
 cando as nubes oculten a cara do sol nas vosas vidas 
 – lembrade que aínda que se perda de vista por un momento, 
 o sol aínda segue alí. 
E se cada un de vós se responsabiliza pola calidade de vida xuntos, 
 serán marcados pola abundancia e o gozo.



23 jul. 2011

LECTURAS DA MISA EN GALEGO - Apóstolo Santiago (25/07/11)

Día 25 de xullo. Solemnidade

SANTIAGO, APÓSTOLO, PATRÓN DE GALICIA E DE ESPAÑA


Primeira Lectura  Feit 4, 33.  5, 12. 27b-33; 12, 1b.
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
O rei Herodes fixo decapitar a Santiago

            Naqueles días, os apóstolos, con gran poder, daban testemuño da resurrección do Señor Xesús, e facían moitos sinais e prodixios entre o pobo.
            Levados á presenza do Sanedrín, o xefe dos sacerdotes interrogounos:
            - Expresamente vos mandamos que non ensinásedes nese nome, e vós enchestes Xerusalén coa súa doutrina. Vós queredes botar sobre nosoutros o sangue dese home.
            E Pedro e os apóstolos responderon:
            - Cómpre obedecer a Deus antes que aos homes. O Deus de nosos pais resucitou a Xesús, a quen vós matastes colgándoo dun madeiro; pois a este enxalzouno Deus coa súa dereita, facéndoo Xefe e Salvador, a fin de lle outorgar a Israel a conversión e o perdón dos pecados. E nós somos testemuñas destas cousas e tamén o Espírito Santo, que Deus dá aos que o obedecen.
            Ó sentiren isto rabiaban de carraxe e queríanos matar, e o rei Herodes mandou decapitar a Santiago, o irmán de Xoán.

Palabra do Señor                             
R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL   Sal 66, 2-3. 5. 7-8
R/.  (4): Lóente os pobos, oh Deus, lóente todos os pobos.

Deus teña piedade de nós e nos bendiga,
faga brillar o seu rostro sobre nós;
Que se coñeza na terra o teu camiño,
en todas as nacións a túa salvación.

Alégrense e canten as nacións,
porque xulgas os pobos rectamente
e na terra gobernas as nacións.

A terra deu o seu froito;
que nos bendiga Deus, o noso Deus;
que nos bendiga Deus e que o teman
os confíns todos do mundo.

Segunda Lectura          2 Cor 4, 7-15
LECTURA DA 2ª CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS
Sempre levamos no noso corpo a paixón de Cristo

            Irmáns:
            Levamos ese tesouro en vasos de barro, para que tal prodixio de forza apareza como cousa de Deus, e non nosa.
            Aflíxennos por todas partes, pero non nos abaten; andamos en apuros mais non desesperados; perseguidos pero non abandonados; derrúbannos pero non nos rematan.
            Por todas partes levamos no noso corpo a morte de Xesús, para que a vida de Xesús se manifeste tamén no noso corpo.
            Pois a nós, que estamos con vida, entrégannos decote á morte por causa de Xesús, para que tamén a vida de Xesús se manifeste na nosa carne mortal. E así a morte actúa en nós, e a vida en vós.
            Mantendo, sen embargo, o mesmo espírito de fe, segundo o que está escrito "creo e por iso falo", tamén nós cremos e por iso falamos, sabedores de que Aquel que resucitou a Xesús hanos resucitar tamén a nós con Xesús e hanos colocar convosco onda El.
            Todo isto acontece por causa vosa, de modo que, ao estenderse a graza, se multiplique o número dos que dean grazas para gloria de Deus.

Palabra do Señor                                         
R/. Grazas a Deus

ALELUIA 
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Astro brillante de España, Apóstolo Santiago,
o teu corpo descansa na paz;
a túa gloria pervive entre nós.
Aleluia.


Evanxeo   Mt 20, 20-28
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
O meu cáliz beberédelo

            Naquel tempo, a nai dos fillos do Zebedeo acercouse cos seus fillos a Xesús, e prostrouse para pedirlle algo.
            El preguntoulle:
            ‑ Que queres?
            Ela respondeulle:
            ‑ Manda que estes dous fillos meus senten un á túa dereita e outro á túa esquerda no teu Reino.
            Replicou Xesús:
            ‑ Non sabedes o que pedides. Podedes beber o cáliz que eu teño que beber?
            Respondéronlle:
            ‑ Podemos.
            Replicoulles Xesús:
            ‑ O meu cáliz beberédelo; pero o sentar á miña dereita ou á miña esquerda, iso non depende de min concedelo; é para quen o meu Pai o ten preparado.
            Os outros dez, que estaban oíndo, anoxáronse cos dous irmáns. Entón Xesús chamounos a todos onda el e díxolles:
            ‑ Sabedes que os xefes das nacións as tiranizan, e que os grandes as dominan. Non ha ser así entre vós; ao contrario, quen queira entre vós chegar a ser grande, ha de ser voso criado; e quen queira entre vós ser o primeiro, ha de ser voso servo; porque o Fillo do home non veu a que o sirvan, senón a servir e a entregar a súa vida en rescate por todos.

Palabra do Señor                                         
R/. Loámoste, Cristo


AO APÓSTOLO SANTIAGO

Fillo da escura Xafa
que xa foras nacido
de Nazaré costenta
cabo do rudo eido montesío;
irmán de Andrés glorioso,
ben barbado e garrido,
que levas no dengue as garridas e brancas
conchas do peregrino.

Dime, dime de certo,
glorioso e caro amigo,
ande tes o teu leito famoso,
das nacións tan querido;
que, do duro combate, certo me acho rendido
ao caer por terra
quero xacer contigo.

E, pois es xeneroso,
eu sei que compasivo
dos pequenos a boa compaña
non desdeñas benigno;
quero xacer na terra,
quero xacer contigo,
como xacer adoitan
dous vagos peregrinos:
as mans sobre do peito,
tendo as altas estrelas
os rostros convertidos;
e que aqueles que miren
os seus campos xentís e nativos
que digan: “Certamente,
foron dous peregrinos!”
                                                              
Eduardo Pondal (1835 – 1917)



A presenza de Deus a través da loanza dun pobo, dunha terra e dunha fala: que te loen os pobos!


Pórtico

                Na celebración de hoxe queremos manifestar e compartir que a fe non se vive nin en abstracto nin tampouco como se fose un conxunto de oracións que se rezan dentro dos templos. A fe, experiencia persoal do seguimento de Xesús que se acolle para vivila e mostrala a través das nosas actitudes, a nosa maneira de tratar e servir aos demais ou do noso xeito de facer para levar desde nós canto poida facerlle ben ás persoas que vemos e sabemos necesitadas, invítanos hoxe a agradecer terse inculturado nunha terra, nunha fala e nunha cultura: a terra, cultura e fala de Galicia. A festa de Santiago, a nosa festa, quere ser expresión desta identificación entre fe e terra, non para pecharnos nela, senón para que desde ela descubramos a universalidade da fe en Xesucristo, que desde Galicia se abre á comuñón a tódolos demais pobos, culturas e linguas do mundo. Participemos buscando esta universalidade de comuñón de persoas e vidas.

Perdón

  • Porque son moitas as ocasións nas que sentimos vergoña á hora de rezar ou expresarnos na nosa lingua, SEÑOR, QUE VIVAMOS A FE DESDE O AMOR AO NOSO POBO.
  • Por non saber valorar que a lingua non pode ser nunca elemento de separación nin enfrontamento, senón de unión e comuñón coas persoas que con tanto esforzo souberon conservala e transmitila, CRISTO, QUE VIVAMOS A FE DESDE O AMOR AO NOSO POBO.
  • Para que non perdamos nunca a memoria de saber vivir e sentir a fe como unha experiencia de unión, solidariedade e preocupación por canto ocorre ao noso redor, SEÑOR, QUE VIVAMOS A FE DESE O AMOR AO NOSO POBO.

Remuíño

ö       A coherencia, saber levar á vida aquilo que dicimos e cremos, é un valor que está hoxe á baixa, en declive. A perda de valores, a xustificación do todo vale e é o mesmo, a lei do mínimo esforzo e, tamén hai que dicilo, os tristes espectáculos que persoas relevantes do amplo abano social: polític@s, relixiosas, artistas, economistas, empresari@s..., acaban por xustificar calquera tipo de comportamento con tal de sacar tallada, sen importar o que e o como dese xeito de actuar. É un problema grave e de non fácil solución, xa que estes exemplos van callando no imaxinario das persoas, e o que xurde non é a idea de superalos e non facer o mesmo ca eles, senón todo o contrario: de emulalos!. Triste reacción diante de actuacións inxustificables desde calquera punto de vista, e moito máis desde a visión de quen se chama cristiá e seguidor de Aquel que entregou a súa vida por non renunciar ao que eran principios e valores fundamentais do seu crer. Para Xesús e os seus apóstolos, a fidelidade a canto dicía poñer á persoa no centro de todo e a súa defensa estaban por riba de acordos e comenencias. Santiago foi un destes seguidores de Xesús que non renunciou nin á coherencia nin á fidelidade a canto aprendera del, por iso hoxe o honramos e tentamos ver como, aprendendo del, podemos sacar aspectos do seu actuar válidos tamén para nós hoxe.

ö       E como nos di Paulo na carta aos Corintios, tamén nós levamos no noso corpo (corporeidade: o que somos, o como somos e o para que somos) a experiencia de morte e resurrección de Xesús, o que nos fai semellantes a El desde o noso aquí, traballando por asentar a humanización da experiencia vital de toda persoa, e o noso mirar cara ao alá: plenitude do seu reinado, onde o celme de canto temos sido e vivido nos fará gozar, e para sempre, da presenza e plenitude de Deus. Isto supón converter a nosa vida nun continuo e constante irse facendo cada día, sen separar o que cremos do que vivimos, o que rezamos do que facemos, os valores que para nós son importantes das actitudes nas que se han mostrar eses valores. Estar convencidos e, polo tanto, esforzarnos en facer da nosa vida presenza de Xesús é unha tarefa apaixonante, inda que non doada, pero é o que lle dá sentido, aliciente e creatividade a todo o noso esforzo.

ö       Que mellor cáliz ca este!. Non é un cáliz físico, o do cura que celebra a Eucaristía, senón o converter a nosa vida nun cáliz e nunha patena; é dicir, vivencia entregada á causa dos irmáns e das irmás en fidelidade á vivencia entregada que Xesús viviu a prol dos demais. O que converte a nosa vida nunha misión permanente seguindo o mandado e envío de Xesús: “ide e  anunciade”. E só coa vida podemos anunciar. As palabras lévaas o vento, as modas pasan; só os feitos, que poñen de manifesto a honradez moral das persoas, son os que permanecen. E, coma Xesús, a honradez moral non busca recoñecemento, senón servizo de presenza de Deus, que co noso xeito de facer as cousas lle levamos aos demais. Que esta fidelidade a saibamos vivir no aquí e agora da nosa terra, da nosa Galicia, que hoxe celebra con ledicia e gozo a identificación coas súas raíces: lingua, cultura, xentes… e que quere poñelas na barca de Santiago a cuxo temón está o mellor dos capitáns: Xesús de Nazaré.

Oración da comunidade

                Na fidelidade á fe que compartimos e que vivimos desde a nosa terra, na nosa fala e coa nosa xente, dicimos agora xunt@s:

 QUE VIVAMOS A FE SERVINDO AO NOSO POBO.

  • Hoxe, día de Galicia e festa do Apóstolo Santiago, que saibamos servir á nosa terra e ás súas xentes, facendo presentes no noso actuar os valores que nos deixou Xesús de Nazaret, Oremos,
                                QUE VIVAMOS A FE SERVINDO AO NOSO POBO

  • Pola Igrexa, sobre todo hoxe pola Igrexa galega, para que nunca esqueza que a fe precisa ser inculturada desde unha fidelidade á lingua, aos costumes, ao xeito de sermos galeg@s, OREMOS.
                                      QUE VIVAMOS A FE SERVINDO AO NOSO POBO

  • Que a Igrexa estea sempre atenta a conservar, potenciar e valorar canto axude e sirva a vivir, celebrar e compartir a fe nas diferentes culturas e linguas, medios para achegarnos á experiencia de Deus, Oremos.

QUE VIVAMOS A FE SERVINDO AO NOSO POBO

  • Que nas nosas parroquias nos esforcemos por facer crecer a semente da fe que nos deixaron os nosos antepasados, e non teñamos nunca vergoña de rezar agradecendo e compartindo o gozo de sentírmonos crentes, Oremos.
                                      QUE VIVAMOS A FE SERVINDO AO NOSO POBO

Grazas, Señor, por darnos a posibilidade de compartir xuntos o gozo da fe.Por Xesucristo o noso Señor. Amén.

Reflexión

Terra nai que o Pai nos deu,
santificada sexa El en ti, nai realeza
esplendorosa sexa a túa beleza.
Salve, Terra chea de graza!

O chan noso de cada día,
que Deus puxo ao teu dispor,
danos hoxe e sempre
a túa riqueza e a túa beleza,
os teus froitos e as túas flores.

Perdoa aos teus fillos
que destrúen o medio ambiente.
Bendice ao pobo que te ama,
que te coida e protexe.
Agora e sempre.
Así sexa. Amén.


Cantos

*    ENTRADA: Xurdirá
*    LECTURAS: Canta o sol, canta o mar
*    OFERTORIO: Na nosa terra
*    COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas