29 dic. 2010

LECTURAS DOMINGO 2 xaneiro - CICLO A (EN GALEGO)

DOMINGO II DESPOIS DE NADAL

cando a solemnidade da Epifanía se celebra o día 6 de xaneiro


Primeira Lectura    Sir 24, 1-4. 12-16  (gr 1-2. 8-12)
A sabedoría de Deus habitará no pobo elixido

LECTURA DO LIBRO DO ECLESIÁSTICO

            A Sabedoría fai a propia loanza
e gábase no medio do seu pobo.
            Abre a boca na asemblea do Altísimo,
proclama a súa gloria diante do seu exército.
            No medio do seu pobo será exaltada
e admirada na asemblea dos santos;
recibirá loanzas das multitudes dos elixidos
e será bendicida entre os benditos.      
            Foi entón cando o creador universal me ordenou
e o que me formou fíxome plantar a tenda
dicíndome: Afinca en Xacob, colle por herdanza a Israel.
            Antes dos séculos, desde o comezo, creoume
e endexamais deixarei de existir;
oficiei na súa tenda santa, diante del,
e deste modo estableceume en Sión;
do mesmo xeito, fíxome acougar na súa cidade amada,
Xerusalén, onde goberno.
            Botei raiceiras nun pobo de moita sona
e teño a miña herdanza na parcela do Señor.

Palabra do Señor


SALMO RESPONSORIAL        Sal 147, 12-13. 14-15. 19-20

R/. (Xn 1, 14): O Verbo fíxose carne, e habitou entre nós.
Ou: Aleluia.

Glorifica o Señor, Xerusalén,
loa, Sión, o teu Deus,
que reforza os ferrollos das túas portas,
e bendí os teus fillos no teu seo.

El establece paz nos teus confíns,
é el quen te farta con flor de trigo.
El mándalle á terra a súa mensaxe,
e a súa palabra corre lixeira.

Anuncia a súa palabra a Xacob,
os seus estatutos e mandatos a Israel.
Non fixo así cos outros pobos,
non lles manifestou os seus mandatos.


Segunda Lectura     Ef 1, 3-6. 15-18
Predestinounos a sermos fillos de adopción por medio de Xesús

LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS EFESIOS

            Bendito sexa Deus, o Pai do noso Señor Xesús Cristo, que nos bendiciu con toda bendición espiritual nos ceos, en Cristo.
            Nel escolleunos, antes creación do mundo, para que fosemos santos e sen mancha na súa presenza polo amor.
            El predestinounos a sermos seus fillos adoptivos, por medio de Xesús Cristo, conforme o designio da súa vontade, para loanza da súa gloria e da súa graza, que xenerosamente derramou sobre nós, por medio do seu Fillo benquerido.
            Por iso, tamén eu, tendo oído falar da vosa fe no Señor Xesús e do voso amor a todos os  crentes, non paro de lle dar grazas a Deus por vós, recordándovos nas miñas oracións, de xeito que o Deus do noso Señor Xesús Cristo, o Pai da gloria, vos conceda espírito de sabedoría e de revelación, para o coñecer ben; que manteña iluminados os ollos da vosa alma, para que comprendades cal é a esperanza da súa chamada, e cal a riqueza da gloria da súa herdanza nos crentes.

            Palabra do Señor



ALELUIA    Cf. 1 Tim 3, 16
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Gloria a ti, Cristo, predicado a todos os  pobos;
gloria a ti, Cristo, a quen se cre no mundo enteiro.
Aleluia.



Evanxeo     Xn 1, 1-18  (longo)
O Verbo fíxose carne e habitou entre nós

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

            No principio existía a Palabra,
e a Palabra estaba onda Deus,
e a Palabra era Deus.
            Ela estaba no principio onda Deus.
Todo foi feito por ela,
e sen ela non se fixo
nada do que foi feito.
            Nela estaba a vida,
e a vida era a luz dos homes;
a luz aluma na tebra,
e a tebra non a deu apagado.
            Houbo un home
mandado por Deus:
o seu nome era Xoán.
Este veu de testemuña
para dar testemuño da luz,
para que todos cresen por el.
            Non era el a luz,
senón que veu para dar testemuño da luz.
            A Palabra era a verdadeira luz
que aluma a todo home
que vén a este mundo.
            Ela estaba no mundo,
e o mundo foi feito por ela,
pero o mundo non a recoñeceu.
            Veu á súa propiedade,
e os seus non a acolleron.
Pero a cantos a recibiron,
‑ aos que cren no seu nome ‑
deulles o poder
de seren fillos de Deus.
            Estes, non naceron do sangue,
nin da vontade da carne,
nin da vontade do home,
senón de Deus.
            E a Palabra fíxose carne,
e plantou entre nós a súa tenda,
e nós vimos a súa gloria,
gloria coma de Unixénito
que vén do Pai,
cheo de graza e de verdade.
            Xoán dá testemuño del,
exclamando: Este évos de quen eu dixen:
"O que vén detrás miña, pasa diante miña,
pois existía primeiro ca min".
            E da súa abundancia
recibimos todos nós
graza e máis graza.
            Pois a Lei deuse
por medio de Moisés;
a graza e a verdade
realizáronse por Xesús Cristo.
            A Deus ninguén o viu;
o Unixénito, que está no seo do Pai,
foi quen nolo revelou.

            Palabra do Señor
______________________________________________________________________

Ou máis breve: 1-5. 9-14

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

            No principio existía a Palabra,
e a Palabra estaba onda Deus,
e a Palabra era Deus.
            Ela estaba no principio onda Deus.
Todo foi feito por ela,
e sen ela non se fixo
nada do que foi feito.
            Nela estaba a vida,
e a vida era a luz dos homes;
a luz aluma na tebra,
e a tebra non a deu apagado.
A Palabra era a verdadeira luz
que aluma a todo home
que vén a este mundo.
            Ela estaba no mundo,
e o mundo foi feito por ela,
pero o mundo non a recoñeceu.
Veu á súa propiedade,
e os seus non a acolleron.
Pero a cantos a recibiron,
‑ aos que cren no seu nome ‑
deulles o poder
de seren fillos de Deus.
            Estes, non naceron do sangue,
nin da vontade da carne,
nin da vontade do home,
senón de Deus.
            E a Palabra fíxose carne,
e plantou entre nós a súa tenda,
e nós vimos a súa gloria,
gloria coma de Unixénito
que vén do Pai,
cheo de graza e de verdade.

            Palabra do Señor


28 dic. 2010

OS REIS MAGOS

Por se alguén non o tiña claro, déixovos un texto que recibín hai unha semana.

AGORA SI QUE NON TEÑO DÚBIDAS!!!

            Os Reis Magos son verdade !!!  
 
Apenas seu pai sentou ao chegar á casa, disposto a escoitala como todos os días o que a súa filla lle contaba das súas actividades no colexio, cando esta, en voz algo baixa, como con medo, lle dixo:
- Papa?
- Si, filla, cóntame.
- Oe papá, quero... que me digas a verdade.
- Claro, filla. Sempre cha digo -respondeu o pai un pouco sorprendido.
- É que... - balbuciu Iria.
- Dime, filla, dime.
- Papá, existen os Reis Magos?  

O pai de Iria quedou mudo, mirou á súa muller, intentando descubrir a orixe daquela pregunta, pero só puido ver un rostro tan sorprendido como o seu, que oe miraba igualmente.

- As nenas din que son os pais. É verdade?

A nova pregunta de Iria obrigouno a volver a mirada cara á nena e, tragando saliva díxolle:

- E ti que cres, filla?
- Eu non sei, papá: que si e que non. Por unha banda paréceme que si que existen porque ti non me enganas; pero, como as nenas din iso.
- Mira, filla, efectivamente son os pais os que poñen os agasallos pero...
- Entón é verdade? - cortou a nena cos ollos humedecidos-. Enganástesme!
- Non, mira, nunca te enganamos porque os Reis Magos si que existen -respondeu o pai collendo coas súas dúas mans a cara de Iria. 
- Entón non o entendo, papá.


- Senta, miña filla, e escoita esta historia que che vou contar porque xa chegou a hora de que poidas comprendela - dixo o pai, mentres sinalaba coa man o asento ao seu lado.
           
Iria sentou entre os seus pais ansiosa de escoitar calquera cousa que a sacase da súa dúbida, e seu pai dispúxose a narrar o que para el debeu de ser a verdadeira historia dos Reis Magos:
 
- Cando o Neno Xesús naceu, tres Reis, que viñan de Oriente guiados por unha gran estrela, achegáronse ao Portal para adoralo. Leváronlle agasallos en proba de amor e respecto, e o Neno púxose tan contento e parecía tan feliz que o máis ancián dos Reis, Melchor, dixo:
- É marabilloso ver tan feliz a un neno! Deberiamos levar agasallos a todos os nenos do mundo e ver o felices que serían.
- Oh, si! -exclamou Gaspar-. É unha boa idea, pero é moi difícil de facer. Non seremos capaces de poder levar agasallos a tantos millóns de nenos como hai no mundo.
Baltasar, o terceiro dos Reis, que estaba a escoitar os seus dous compañeiros con cara de alegría, comentou:
- É verdade que sería fantástico, pero Gaspar ten razón e, aínda que somos magos, xa somos anciáns e resultaríanos moi difícil poder percorrer o mundo enteiro entregando agasallos a todos os nenos. Pero sería tan bonito!
Os tres Reis puxéronse moi tristes ao pensar que non poderían realizar o seu desexo. E o Neno Xesús, que desde o seu pobre berce parecía escoitalos moi atento, sorriu e a voz de Deus escoitouse no Portal:
            - Sodes moi bos, queridos Reis Magos, e agradézovos os vosos agasallos. Vou axudarvos a realizar o voso fermoso desexo. Dicídeme: que necesitades para poder levar agasallos a todos os nenos?
            - Oh, Señor! - dixeron o tres Reis prostrándose de xeonllos. Necesitariamos millóns e millóns de paxes, case un para cada neno que puidesen levar ao mesmo tempo a cada casa os nosos agasallos, pero non podemos ter tantos paxes, non existen tantos.
            - Non vos preocupedes por iso - dixo Deus -. Eu vouvos a dar, non un senón dous paxes para cada neno que hai no mundo.
            - Sería fantástico! Pero, como é posible? -dixeron á vez o tres Reis Magos con cara de sorpresa e admiración.
            - Dicídeme, non é verdade que os paxes que vos gustaría ter deben querer moito aos nenos? -preguntou Deus.
- Si, claro, iso é fundamental - asistiron o tres Reis.
            - E, verdade que eses paxes deberían coñecer moi ben os desexos dos nenos?
            - Si, si. Iso é o que esixiriamos a un paxe -responderon cada vez máis entusiasmados os tres.
- Pois dicídeme, queridos Reis: hai alguén que queira máis aos nenos e os coñeza mellor que os seus propios pais?
            O tres Reis miráronse asentindo e empezando a comprender o que Deus estaba a planear, cando a voz de novo volveuse oír:
 - Posto que así o quixestes e para que en nome do Tres Reis Magos de Oriente todos os nenos do mundo reciban algúns agasallos, EU, ordeno que en Nadal, conmemorando estes momentos, todos os pais se convertan nos vosos paxes, e que no voso nome, e da vosa parte regalen aos seus fillos os agasallos que desexen. Tamén ordeno que, mentres os nenos sexan pequenos, a entrega de agasallos se faga coma se a fixesen os propios Reis Magos. Pero cando os nenos sexan suficientemente maiores para entender isto, os pais contaranlles esta historia e a partir de entón, en todo o Nadal, os nenos farán tamén agasallos aos seus pais en proba de agarimo. E, ao redor do Belén, lembrarán que grazas ao Tres Reis Magos, todos son máis felices.
 
Cando o pai de Iria terminou de contar esta historia, a nena levantouse e dando un bico aos seus pais díxolles:
 - Agora si que o entendo todo, papá. E estou moi contenta de saber que me queredes e que non me enganastes.
 
            E correndo, dirixiuse ao seu cuarto, regresando coa súa hucha na man mentres dicía:

- Non sei se terei bastante para comprarvos algún agasallo, pero para o ano que vén xa gardarei máis diñeiro.
 
E todos se abrazaron mentres, abofé, desde o Ceo, os Tres Reis Magos contemplaban a escena tremendamente satisfeitos.
  

26 dic. 2010

CELEBRACIÓN E LECTURAS DOMINGO SAGRADA FAMILIA-CICLO A

LECTURAS



A SAGRADA FAMILIA: XESÚS, MARÍA E XOSÉ




Primeira Lectura    Sir 3, 3-7. 14-17a  (gr. 2-6. 12-14)
Quen teme o Señor honra os pais


LECTURA DO LIBRO DO ECLESIÁSTICO

            O Señor honrou o pai máis cós fillos
e afincou o dereito da nai sobre o dos nenos.
            Quen honra a seu pai redime as culpas.
Quen enxalza a súa nai é coma quen atesoura.
            Quen honra a seu pai gozará dos fillos
e cando vaia pregar será atendido.
            O que respecta o pai terá vida longa
e quen obedece ao Señor daralle consolo a súa nai
            Meu fillo, persevera no honrar a teu pai,
non o desatendas nos días da túa vida.
            Aínda que perda o xuízo, tenlle miramento
e non o aldraxes todo o tempo que viva.
            O ben que se lle faga a un pai non será borrado,
hache valer como compensación do pecado;
            No día da proba teráseche en conta;
coma coa calor a xeada esluiranse as túas culpas

Palabra do Señor                                          R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL Sal 127, 1-2. 3. 4-5.

R/. (cf. 1): Ditosos os que temen o Señor e van polos seus camiños.

Ditosos os que temen o Señor,
os que seguen os seus camiños.
Comerás do traballo das túas mans,
serás ditoso, serás afortunado.

A túa muller coma parra fecunda
no interior da túa casa;
os teus fillos coma gromos de oliveira
arredor da túa mesa.

Así será bendito
o home que teme o Señor.
Que o Señor te bendiga desde Sión,
que goces coa prosperidade de Xerusalén
todos os días da túa vida



Segunda Lectura          Col 3, 12-21
Vida familiar na presenza do Señor

LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS COLOSENSES

            Irmáns:
            Como elixidos de Deus, santos e benqueridos, revestídevos de sentimentos de misericordia, de bondade, de humildade, de sinxeleza, de tolerancia. Aturádevos uns aos outros e perdoádevos, cando un teña queixa doutro; coma o Señor vos perdoou, perdoádevos tamén vós.
            E, por riba de todo isto, cinguídevos co amor, que é o lazo que todo o une e leva á perfección. Que a paz de Cristo goberne os vosos corazóns, xa que a ela vos chamaron coma membros dun mesmo corpo. E sede agradecidos.
            Que a palabra de Cristo habite en vós con toda a súa riqueza. Ensinádevos e alentádevos uns a outros o mellor que saibades. Co corazón cheo de agradecemento cantádelle a Deus salmos, himnos e cántigas inspiradas.
            E todo canto fagades, de palabra ou de obra, facédeo para honra de Xesús, o Señor, dándolle grazas a Deus Pai por medio del.
            Mulleres, sede dóciles aos vosos homes como cómpre a unha muller cristiá. Homes, amade as vosas mulleres e non sexades ríspetos con elas.
            Fillos, sede ben guiados en todo cos vosos pais, que isto é cousa agradable ao Señor. Pais, non asoballéde-los vosos fillos, para que non saian coitados.

Palabra do Señor                                          R/. Grazas a Deus


ALELUIA      Col 3, 15a. 16a
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Que a paz de Cristo reine nos vosos corazóns;
que a palabra de Cristo habite de abondo en vós.
Aleluia.

Evanxeo          

CICLO A:         Mt 2, 13-15. 19-23
Toma o neno e a súa nai e escapa a Exipto

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

            En canto se foron os magos, un anxo do Señor apareceulle a Xosé en soños e díxolle:
            ‑ Érguete, colle o neno e mais a nai e fuxe para Exipto. Non te movas de alí ata que eu te avise, porque Herodes vai buscar o neno para acabar con el.
            Xosé ergueuse, colleu o neno e maila nai, pola noite, e alá se foi para Exipto. Alí permaneceu ata a morte de Herodes, cumpríndose así o que dixera o Señor por medio do profeta:
Chamei o meu fillo para que saíse de Exipto.
            En morrendo Herodes, o anxo do Señor aparecéuselle en soños a Xosé en Exipto e díxolle:
            ‑ Érguete, colle o neno e mais a nai e volve para a terra de Israel, que xa morreron os que querían acabar co neno.
            Ergueuse Xosé, e collendo o neno e maila nai, foise para a terra de Israel. Pero, ao saber que Arquelao reinaba en Xudea, en lugar de seu pai, sentiu medo e non se atreveu a ir alá. Avisado en soños, marchou para a banda de Galilea, indo vivir a unha vila chamada Nazaret.
            Cumpriuse así o que dixeran os profetas: que se chamaría nazareno.

Palabra do Señor                                          R/. Loámoste, Cristo
                       


REMOL

Ser familia desde a pluralidade de vivencias
e situacións: saber acoller – A    2010


Pórtico
            Logo da celebración do Nadal, a liturxia sitúa a festa da Sagrada Familia. Pode ser este un bo momento para que todos botemos unha ollada a como cada un de nós vai colaborando para que nas nosas familias se poida vivir o sentido cristián: se nos queremos, se nos escoitamos, se somos capaces de crear un clima de respecto e confianza ... porque só se somos quen de vivir nas actitudes da familia de Nazaret, poderemos levar con dignidade o nome de cristiáns.
O bautismo introdúcenos no camiño, pero é na vida de cada día onde de verdade se vai mostrando que aquela auga que un día recibimos ao presentamos os nosos pais e padriños á comunidade é auga que nos chama a responder ao mandato de Xesús de saber crear verdadeiros fogares que respondan ao que El foi capaz de vivir no fogar de Nazaret.
Que a celebración de hoxe nos axude a tomar conciencia de que tamén nas nosas familias estamos chamados a vivir como amigos e seguidores de Xesús.

Perdón
Porque moitas veces non somos nas nosas familias vínculo de unión,
SEÑOR, AXÚDANOS A SENTÍRMONOS FAMILIA.
            Por tódalas veces nas que esquecemos que formar parte dunha familia é tamén esforzamos para crear nela espírito de colaboración e participación,
CRISTO,AXÚDANOS A SENTÍRMONOS FAMILIA.
            Polas veces nas que non nos ternos sentido na nosa comunidade membros da familia cristiá,
SEÑOR, AXÚDANOS A SENTÍRMONOS FAMILIA.
Remuíño
A dispoñibilidade de Abrahán, o seu vencer os medos e poñerse en camiño, abriu unha nova xeira para Israel. Unha xeira na que non se van sentir nunca solos: Deus cumpre a súa palabra. É o seu pobo, preocúpase del. A súa Alianza é un camiño cheo de esperanza e proxectos para Israel... e tamén para nós, porque o si que deron nosos pais o día do noso bautismo, incorporounos á familia dos seguidores de Xesús. E esta expresión non pode ser algo baleiro e rutineiro, coma se non supuxese nada na vida de cada un de nós.
Parémonos a pensar un pouco sobre o que significou para os nosos pais e para nós a súa decisión de entrar a formar parte da familia dos seguidores de Xesús. Non é un introducimos nun conxunto de prácticas e ritos, senón que é querer vivir no seo da familia de Xesús, convértenos en familia cristiá, é dicir, en persoas marcadas co signo da presenza de Cristo en cada un de nós. E se Cristo está en cada un de nós, nin a violencia, nin as desconfianzas, nin os enganos, nin os celos, nin ... poden ser actitudes e comportamentos presentes nas nosas relacións. Parémonos a pensar nisto por si tiveramos que darlle un novo horizonte ao xeito no que estamos entendendo e vivindo o ser familias cristiás.
Abrahán, Sara e Isaac souberon poñer a súa confianza en Deus. E non lles foi nada fácil, ao contrario, atopáronse con moitas dificultades; pero souberon vencelas, porque para eles pesaba moito máis a fidelidade a Deus que os atrancos que ían atopando na súa vida. Sabían que estar dispostos a dicir si a Deus non é doado, que supón moitas dificultades, que pode levar moitas veces a ter que ir contracorrente, a quedarse só, a ter que vivir no illamento, pero paga a pena, porque as modas pasan, os utilitarismo s rematan na nada, pero a confianza en Deus é pulo para seguir adiante e superar atrancos.
É forza na loita diaria de cada día, inda que nos poida parecer a nós, ou lle pareza a outros que non ten sentido ou está pasado de moda. Non caiamos nunha visión fácil, superficial e efémera da familia, aprendamos a confiar en Deus e vivamos a nosa relación coma un espazo de confianza e axuda mutua, disposta a rachar con canto nos impida crecer e dar froitos de alegría sincera e transformadora das nosas relacións entre os membros da familia.
E deste xeito, con normalidade e sen ningún tipo de estridencias nin extravagancias, aprendamos a afrontar a vida de cada día, sabendo que haberá días bos e días non tan bos; que haberá momentos de tensión e momentos de ledicia; que atoparemos situacións nas que pensaremos que somos bechos raros, porque ninguén nos entende, e situacións nas que teremos que ser nós os que abramos mans e corazóns para acoller a outros que chaman nas nosas portas desorientados e buscando calor humano, proximidade de corazón e sinceridade para escoitar. Nestas situacións que saibamos volver os nosos ollos á familia de Nazaret, ela tamén se sentiu estraña e soa en moitas ocasións, pero seguiu confiando naquel que sabían que non os ía deixar solos. E deste xeito crecían en amor, confianza, liberdade e compromiso a favor dos outros, especialmente dos máis necesitados. Que tamén nós, desde o noso ser membros dunha familia, saibamos crecer nela con confianza, sabendo queremos e respectamos nas diferenzas, colaborando no que uns e outros necesiten e superando a tentación de converter a familia nunha pensión.
A familia de Nazaret buscou o entendemento, que tamén nós saibamos facelo así, e nos deixemos de discutir sobre cuestións que nos fan perder o tempo e non responden aos dous valores que ternos que ir construíndo nas nosas familias, como tamén se esforzaron en facelo María, Xosé e Xesús: amor e capacidade de comprensión. Non trabuquemos o rumbo!

Oración da comunidade

Deus invítanos hoxe a ir poñendo esforzo e cariño para ser unha verdadeira familia cristiá. Na pluralidade que as familias mostran, presentemos a nosa oración agradecendo o amor que as fai camiñar cada día, e digamos xuntos:
QUE A FAMILIA CREZA NA CONFIANZA
            Pola Igrexa, para que abandone a belixerancia e volvendo os seus ollos a Cristo, saiba acoller e valorar que é no amor como se constrúen as familias, Oremos.
QUE A FAMILIA CREZA NA CONFIANZA.
D Polas nosas comunidades, para que saibamos vivir e compartir como verdadeira familia a mensaxe de Xesús, esforzándonos en poñer paz onde haxa enfrontamento, e amor onda haxa odio, Oremos.                    QUE A FAMILIA CREZA NA CONFIANZA.
            Polas nosas familias, para que saibamos admitir a súa pluralidade e non caiamos na tentación de impoñer unha única maneira de manifestarse e configurarse, OREMOS
QUE A FAMILIA CREZA NA CONFIANZA.
Grazas,Señor, por abrimos os 0110 s e o corazón a descubrir que non son os papeis, senón o amor e cariño duns para cos outros, o que vai facendo que xermolen familias cristián.P.X.N.S.Amén.

Reflexión
Sagrada Familia de Nazaret,
comuñón de amor de Xesús, María e Xosé,
modelo e ideal de toda familia cristián,
a ti confiamos as nosas familias.
Fai de cada familia un santuario no que se acolla e se respecte a vida:
unha comunidade de amor aberta á fe e á esperanza,
un fogar no que reinen a comprensión, a solidariedade;
e no que se viva a ledicia da reconciliación e da paz.
Concédenos que todas as nosas familias teñan unha vivenda digna
na que nunca falten o pan suficiente
e o necesario para unha vida verdadeiramente humana.
Abre o corazón dos nosos fogares á oración,
á acollida da Palabra de Deus e ao testemuño cristián;
que cada unha das nosas familias sexa unha auténtica Igrexa doméstica
na que se viva e se anuncie o Evanxeo de Xesucristo. Amén.


Cantos:
                        Entrada: Que ledicia                                        
                        Ofertorio: Aquí están, Señor
                        Lecturas: Escoita ti a palabra de Deus 
                        Comuñón: Eu soñei


ORACIÓNS


FAMILIA UNIDA

Nacestes xuntos e xuntos para sempre.
Estaredes xuntos cando as ás brancas da morte
espallen os vosos días.
Si; estaredes xuntos aínda na memoria silenciosa de Deus.
Pero deixade que haxa espazos na vosa proximidade.
E deixade que os ventos do ceo dancen entre vós.

Amádevos o un ao outro,
pero non fagades do amor unha atadura.
Que sexa, máis ben, un mar movible
entre as costas das vosas almas.
Enchédevos un ao outro as vosas copas,
pero non bebades dunha soa copa.

Dádevos o un ao outro do voso pan,
pero non comades do mesmo anaco.
Cantade e bailade xuntos e estade alegres,
pero que cada un de vós sexa independente.

As cordas dun laúde están soas,
aínda que treman coa mesma música.
Dade o voso corazón,
pero non para que o acapare o voso compañeiro.
Porque só a man da Vida pode conter os corazóns.

E estade xuntos, pero non demasiado xuntos.
Porque os alicerces do templo están aparte.
E, nin o carballo crece baixo a sombra do ciprés
nin o ciprés baixo a do carballo.
(C.G., El Profeta)




GRAZAS POLA FAMILIA

Grazas, Paiciño, pola miña familia.
Grazas polos meus maiores
que tantas causas boas me deixaron
en terras, en casa, en traballo,
en costumes, en tradicións.
Grazas pola fe en ti
que eles me pasaron tamén.

Grazas pola miña muller, polo meu home,
a quen tanto quero,
con quen gozo no corpo e no espírito,
con quen planeo a vida,
con quen comparto penas, traballos e alegrías,
con quen gozo a vida sinxela de cada día,
con quen soño un mañá mellor.
 Con quen rezo e comparto a miña fe cristiá,
con quen participo na vida comunitaria.

Grazas polos nenos que temos,
o mellor de Ti para nós,
o mellor de nós para Ti.

Grazas pola súa orixinalidade persoal,
pola súa personalidade,
pala súa diferenza,
que coidaremos agarimosamente
para que cheguen a ser
eles mesmos libremente
o que cada un deles está chamado a ser,
o que cada un deles ti queres que sexa.

Grazas polo misterio de graza e vida
que discorre polos seus corpos novos,
abertos ao futuro en esperanza.

Grazas, Deus, por ti mesmo,
Pai grande da nosa familia,
Irmán maior da irmandade que formamos,
Alento permanente que nos chama
á concordia limpa e xenerosa.
Grazas, Paiciño