30 mar. 2016

Ficha e Lectio - Domingo 2 de Pascua C





LECTIO:


DOMINGO II DE PASCUA
(3 abril 2016)

            Do evanxeo que acabamos de escoitar, o episodio relacionado con Tomé cóntao só Xoán entre os evanxelistas. Pero é que, ademais, o mesmo Xoán nos di que houbo “moitos outros signos” que fixo Xesús entre os seus discípulos, despois de resucitado, que el mesmo non nos conta. De modo que eses moitos signos, que para un xornalista dos nosos días terían un enorme interese, a Xoán non lle parece doer moito non contalos todos.
            Xoán e con el os demais apóstolos e discípulos de Xesús saben que o importante e decisivo é o encontro con Xesús. Co Xesús de antes e de despois da resurrección. E para encontrármonos con Xesús e adherírmonos a el abonda cun par de experiencias fondas e íntimas con el. Os evanxelistas non son xornalistas, senón transmisores de fondas e inesquecíbeis experiencias que eles mesmos tiveron con Xesús.
            Por iso Xoán, pensando seguramente nas persoas que non participamos inmediata e directamente nesas experiencias, preséntanos a escena de Tomé. A min Tomé lémbrame un pouco, aínda que sexa como digo só un pouco, a parábola maxistral de Xesús do fillo pródigo (ou, segundo comentabamos, do “Pai misericordioso”). Xesús fálanos nesa parábola da bondade a toda proba de Deus, Pai seu e Pai noso tamén. Cando volve o seu fillo despois de moito esperalo, seu pai apértao con agarimo sen rifarlle nin botarlle en cara a súa mala conduta. Agora é Xesús quen se comporta, no mesmo senso, amorosamente condescendente co seu apóstolo. Acepta sen reparos as condicións que Tomé puxera para crer nel: ver directamente as furas dos cravos nas súas mans e comprobar amodo e directamente que el era verdadeiramente o mesmo Xesús co que convivira e non unha pantasma.
            Os encontros con Deus están sempre cheos de paz, de alegría, de perdón xeneroso e de xestos moi humanos. É esta atmosfera a que Xoán crea no seu relato da aparición de Xesús no medio dos seus apóstolos, cando eles estaban cheos de medo e de precaucións trala morte ignominiosa do seu Mestre.
            O primeiro saúdo de Xesús quere xa romper con medos, posibles acusacións mutuas ou desencontros no seo do grupo dos apóstolos. “Paz convosco”. Tamén no seu encontro posterior oito días despois, xa con Tomé entre eles, repetirá Xesús o mesmo saúdo: “Paz convosco”.  Xesús aporta sempre paz, consolo e moitos azos para vivir, pois El mesmo é a Vida. Dálles, ademais, o mellor que lles pode dar: o Espírito Santo. “Recibide o Espírito Santo”. É dicir, el mesmo, Xesús, máis alá da súa concreta experiencia humana, histórica e corporal.
            Así se foi formando a súa Igrexa ata nós, aínda que fose a través de moitas deficiencias históricas da mesma Igrexa. Por iso certos xestos, actitudes ou palabras do bispo de Roma, Francisco, nos chaman tanto a atención. Por que? Porque quizais nos queren facer máis directamente presente o modo como se comportaba Xesús coa xente coa que convivía no seu tempo.
            Que lle ocorreu a Tomé para pasar tan rapidamente dunha actitude de autodefensa fronte ós seus compañeiros crentes á outra na que el mesmo se derruba ante o Xesús que lle permite a Tomé que realice con el as probas que considere máis axeitadas?
            A resposta a esta pregunta coido que é importante porque nos afecta tamén a nós, que loitamos moitas veces entre a nosa crenza a as ameazas ou dúbidas que se lle presentan á nosa propia crenza.
            Coido que canto máis pensemos e aceptemos a grandeza de Deus a tódolos niveis, tanto máis doado nos será crer nel. Porque as cousas de Deus son sempre grandiosas, inimaxinábeis. Tanto en poder como en bondade. El non é unha persoa máis coa que nos encontramos na vida, por moito que a poidamos estimar ou apreciar. El é absolutamente infinito en todo. Por iso o grande misterio das cousas feitas por el, da materia, da vida, do noso interior e de mil outras realidades máis que nos admiran. É misterioso o nacer, o vivir, o morrer e, por suposto, tamén o resucitar.
            Tomé fixo a experiencia do Xesús resucitado e con esa experiencia fixo tamén a experiencia de que el tamén vai poder resucitar. Isto enche a súa alma de alegría, de confianza e de fonda paz. Tódalas probas que Tomé tiña pensado realizar co Xesús supostamente resucitado caen por terra como xoguetes de rapaces pequenos ante a grandeza que se lle presenta directamente diante del: a presenza dun Xesús poderoso e bondadoso. Poderoso, porque é xa señor da morte, vencida por el, e entrañablemente bondadoso porque ten a condescendencia de se ocupar de Tomé e dos seus problemas coma se non existise no mundo ningún outro do que Xesús se houbese de ocupar. Por iso, Tomé non podía dicir máis có que dixo: “Meu Señor e meu Deus!!”.
            Para rematar. A bondade e o amor fan milagres. Entre eles o milagre de resucitar. Un irmán meu, tamén xesuíta, que leva moitos anos en Brasil, mandoume con motivo das festas pascuais unha viñeta pintada por el na que aparecen dous personaxes. Na viñeta aparecen os dous personaxes como flotando sobre os nubeiros do ceo. Un, a modo de xornalista e co micrófono na man, pregúntalle ó outro, que é representa a Xesús resucitado: “Vostede estaba morto. ¿Como conseguiu resucitar?”. E Xesús responde deste xeito: “É que o amor non morre. Foi el quen me resucitou”...
            Verdadeiramente o amor non morre. E se Deus, o Deus Pai noso e de Xesús, é Amor (tal como se nos di na primeira carta de Xoán), temos entón aí a clave de por que Xesús resucitou e de por que tamén nós resucitaremos con el. Xa o dicía o famoso pensador francés Gabriel Marcel:  “amar a unha persoa é dicirlle ‘ti, ti  non morrerás endexamais’”.
            Por iso digámoslle tamén nós agradecidos a este Deus Pai e Deus Fillo que nos aman e que polo tanto nos han resucitar as palabras de Tomé: “Meu Señor e meu Deus!”.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS

            Sorprendidos e agradecidos pola bondade e condescendencia de Xesús Resucitado con Tomé, exclamemos e digámoslle, xunto con Tomé, todos: “Meu Señor e meu Deus!”. 
TODOS: “Meu Señor e meu Deus!”.

- Grazas pola paz que nos dás coa túa presenza entre nós. 
TODOS: “Meu Señor e meu Deus!”.
- Grazas porque escorrentas os nosos medos e nos dás forzas para o noso encontro dos demais.
TODOS: “Meu Señor e meu Deus!”.
- Grazas por fortaleceres en nós a fe na resurrección para llela transmitirnos a tódolos pobos e nacións do mundo. 
TODOS: “Meu Señor e meu Deus!”.
                                                                                          
   
                                                                                              Manuel Cabada Castro




VER TAMÉN:
http://escoladeespiritualidade.blogspot.com.es/2016/03/3-de-abril-domingo-2-de-pascua-c.html
http://www.gruposdejesus.com/2-pascua-c-xoan-2019-31/

29 mar. 2016

+ Para o Ano da Misericordia I

ADAPTADO DE:

AS OBRAS DE MISERICORDIA
 (cf Is 58, 6-7: Hb 13, 3).

 Cal é o primeiro e máis importante dos mandamentos?

Amar a Deus sobre todas as cousas e ao próximo como a ti mesmo.

Cal é esta relación entre o amor a Deus e o amor ao próximo?…

Cando pensades en amar ao próximo, en facer caridade, en axudar aos demais, que ideas vos veñen á cabeza? Como amar ao próximo?....... 

Nunha parte da Biblia hai unha especie de lista sobre como mostrar o noso amor ao próximo nalgúns aspectos materiais:

Na descrición do Xuízo Final que o mesmo Xesucristo dános no Evanxeo de San Mateo.

"Porque tiven fame e déstesme de comer; tiven sede e déstesme de beber; fun forasteiro e acolléstesme; estiven espido e vestístesme; enfermo e visitástesme; estiven na cadea e viñéstesme ver". (Mt. 25, 35-36) 

 A Igrexa tamén nos deu unha listaxe bastante completo, baseado neste texto bíblico, que nos serve de guía no noso amor ao próximo. 

Son as chamadas Obras de Misericordia: Corporais e Espirituais.

Pero, que significa misericordia? ... 

Miser= miseria. Cordia=corazón.
Misericordia significa sentir co outro as súas miserias e necesidades, 
e –como consecuencia desa compaixón (sentir con)– axudalo, auxilialo.

Cantas e cales son as Obras de Misericordia?

En total son 14: 7 Corporais e 7 Espirituais.

OBRAS CORPORAIS DE MISERICORDIA
1. Dar para comer ao famento
2. Dar de beber ao sedento
3. Dar pousada ao necesitado
4. Vestir ao espido
5. Visitar ao enfermo
6. Socorrer aos presos
7. Enterrar aos mortos

OBRAS ESPIRITUAIS DE MISERICORDIA 
1. Ensinar ao que non sabe
2. Dar bo consello ao que o necesita
3. Corrixir ao que está en erro
4. Perdoar as inxurias
5. Consolar ao triste
6. Sufrir con paciencia os defectos 
dos demais
7. Rogar a Deus por vivos e defuntos

As Obras de Misericordia Corporais, na súa maioría saen dunha lista feita polo Señor na súa descrición do Xuízo Final.

E de onde sae a lista das Espirituais?

A lista das Obras de Misericordia Espirituais tomouna a Igrexa doutros textos que están ao longo da Biblia e de actitudes e ensinos do mesmo Cristo: o perdón, a corrección fraterna, o consolo, soportar o sufrimento, etc.

O Amor a Deus vén antes do amor ao próximo. 

Antes de analizar cada unha das Obras de Misericordia temos que ter en conta algo moi importante: primeiro hai que amar a Deus. O amor ao próximo é o FROITO do noso amor a Deus.

Non podemos deixar de amar ao próximo, pero non podemos pór o segundo de primeiro, nin o primeiro de segundo. Como di o dito: o carro non pode ir diante dos bois. 
Primeiro é Deus e despois o próximo.

A proba de que amamos a Deus, é que amamos ao próximo, pero:

O noso amor ao próximo debe ser un reflexo do noso amor a Deus.

Se pretendemos primeiro amar aos demais sen antes amar a Deus, estamos a ser altruístas, filántropos, benefactores. Iso non está mal, pero iso pódeo facer e de feito faino calquera que non sexa cristián e que non o faga por ser cristián. Pódeo facer, por exemplo, un bo gobernante ou calquera que pertenza a unha ONG nacional ou internacional.

O cristián ten que amar ao próximo desde Deus.
O resultado da axuda que se brinde pode aparentar ser o mesmo: resólvese un problema persoal ou social, pero non é igual para a nosa alma, tampouco é igual para quen recibe a axuda. 

Ao amar ao próximo desde Deus, hai un fluxo de graza invisible, que vén de Deus, do Espírito, e que vai máis aló da axuda mesma que se está dando.

O Amor a Deus e Amor ao próximo, como os madeiros da Cruz:

Comparouse o dobre mandamento do amor aos madeiros dunha cruz, aos parales que forman a Cruz de Cristo, a cruz do cristián: 

. o madeiro vertical representa o noso amor a Deus,
 pois vai en sentido cara arriba, cara ao Ceo 


. o madeiro horizontal representa o amor aos demais, aos semellantes, 
aos que están á nosa altura, pois vai en sentido lateral.

Vexamos ... Cal dos dous madeiros é o primeiro? Cal dos dous non pode sosterse só? ... É clara a comparación, non? O Amor a Deus é o que sostén o noso amor ao próximo. Non pode haber amor ao próximo sen amor a Deus. 
Ao amar aos demais, temos que ser portadores de Deus ... aínda que non o digamos, porque non temos que estar a pregoar que aquí vimos en nome de Deus. Iso non hai que facelo, por suposto. O noso amor a Deus que é a fonte do noso amor ao próximo non hai que pregoalo.

O exemplo máis claro de como funciona o Amor é a Virxe María:
Na súa visita á súa curmá Santa Sabela. A Virxe foi portadora de Deus, pois levaba a Deus recentemente encarnado no seu seo. E Santa Sabela sóuboo de inmediato, pois San Xoán Bautista (que estaba no ventre de Isabel) fíxoo saber con grandes saltos de alegría. (ver Lc.1, 39-44)

Así debe ser o noso amor polos demais: levándolles a Deus que habita en nós. Aínda que o auxiliado non o exprese igual que San Xoán Bautista e Santa Sabela, a persoa vai recibir moitas grazas do Señor, moitas máis que as que cre estar a necesitar, moitas máis das que nós creamos estar a achegar co noso auxilio!

O exercicio das Obras de Misericordia comunica grazas a quen as exerce. Vexamos como nos beneficia a nós o facer Obras de Misericordia...

Quen exerce o amor ao próximo desde o amor a Deus recibe grazas, pois coas obras de misericordia, está a facer a Vontade de Deus. “Dean e daráselles” (Lc. 6, 38).

Diciamos que unha maneira de ir borrando a pena purificante que merecen os nosos pecados xa perdoados (Purgatorio) é mediante obras boas. Obras boas son, por suposto, as Obras de Misericordia. “Benaventurados os misericordiosos, pois eles alcanzarán misericordia” (Mt.5, 7), é unha das Benaventuranzas.

Ademais as Obras de Misericordia vannos axudando a avanzar no camiño ao Ceo. É coma se aforrásemos para o Ceo. “Non se fagan tesouros na terra”, di o Señor, “Acumulen tesouros no Ceo” (Mt. 6, 19 e 20). Ao seguir esta máxima do Señor cambiamos os bens temporais polos eternos, que son os que valen de verdade.

Que sucede se axudamos a alguén como un mero acto de filantropía?

Se a axuda dámola independentemente do amor a Deus, non ten ningún mérito para a nosa vida espiritual. É filantropía ou altruísmo. Resólvese o problema e a necesidade de alguén, pero non merecemos en nada para nosa vida espiritual.

Cando actuamos por filantropía, efectivamente a persoa recibe a axuda que require. Pero ao axudar desde nós mesmos e non desde o amor a Deus, sempre se presenta o risco de eu ser portador de min mesmo e non de Deus. Iso non é amor cristián, é axuda; non é que sexa mala, pero non é o que Deus nos pide.

Ben o di Xesús nos seus Diálogos a Santa Catalina de Siena, santa seglar da Orde de Santo Domingo: 

Queira ou non queira, o home vese precisado a exercer a caridade (a axuda) co seu próximo. 
Aínda que, se non a exercita por amor a Min, non ten aquel acto ningún valor sobrenatural”.


28 mar. 2016

Mensaxe pascual do Papa Francisco 2016

Queridos irmáns e irmás, Feliz Pascua!

Xesucristo, encarnación da misericordia de Deus, morreu en cruz por amor, e por amor resucitou. Por iso hoxe proclamamos: Xesús é o Señor!

El Papa saluda a los fieles. Foto: Martha Calderón / ACI PrensaA súa resurrección cumpre plenamente a profecía do Salmo: «A misericordia de Deus é eterna», o seu amor é para sempre, nunca morre. Podemos confiar totalmente nel, e dámoslle grazas porque descendeu por nós ata o fondo do abismo.

Ante as simas espirituais e morais da humanidade, ante ao baleiro que se crea no corazón e que provoca odio e morte, soamente unha infinita misericordia pode darnos a salvación. Só Deus pode encher co seu amor este baleiro, estas fosas, e facer que non nos afundamos, e que podamos seguir avanzando xuntos cara á terra da liberdade e da vida.

O anuncio gozoso da Pascua: Xesús, o crucificado, «non está aquí, resucitou!» (Mt 28,6), ofrécenos a certeza consoladora de que se salvou o abismo da morte e, con iso, quedou derrotado o loito, o pranto e a angustia (cf. Ap 21,4). O Señor, que sufriu o abandono dos seus discípulos, o peso dunha condena inxusta e a vergoña dunha morte infame, fainos agora partícipes da súa vida inmortal, e concédenos a súa mirada de tenrura e compaixón cara aos famentos e sedientos, os estranxeiros e os encarcerados, os marxinados e descartados, as vítimas do abuso e a violencia. O mundo está cheo de persoas que sofren no corpo e no espírito, mentres que as crónicas diarias están repletas de informes sobre delitos brutais, que a miúdo se cometen no ámbito doméstico, e de conflitos armados a gran escala que someten a poboacións enteiras a probas indicibles.

Cristo resucitado indica camiños de esperanza á querida Siria, un país desgarrado por un longo conflito, co seu triste rastro de destrución, morte, desprezo polo dereito humanitario e a desintegración da convivencia civil. Encomendamos ao poder do Señor resucitado as conversacións en curso, para que, coa boa vontade e a cooperación de todos, se poidan recoller froitos de paz e emprender a construción unha sociedade fraterna, respectuosa da dignidade e os dereitos de todos os cidadáns. Que a mensaxe de vida, proclamado polo anxo xunto á pedra removida do sepulcro, afaste a dureza do noso corazón e promova un intercambio fecundo entre pobos e culturas nas zonas da conca do Mediterráneo e de Medio Oriente, en particular en Iraq, Iemen e Libia. Que a imaxe do home novo, que resplandece no rostro de Cristo, fomente a convivencia entre israelís e palestinos en Terra Santa, así como a dispoñibilidade paciente e o compromiso cotián de traballar na construción dos cimentos dunha paz xusta e duradeira a través de negociacións directas e sinceras. Que o Señor da vida acompañe os esforzos para alcanzar unha solución definitiva da guerra en Ucraína, inspirando e apoiando tamén as iniciativas de axuda humanitaria, incluída a de liberar ás persoas detidas.

Que o Señor Xesús, a nosa paz (cf. Ef 2,14), que coa súa resurrección venceu o mal e o pecado, avive nesta festa de Pascua a nosa proximidade ás vítimas do terrorismo, esa forma cega e brutal de violencia que non cesa de derramar sangue inocente en diferentes partes do mundo, como ocorreu nos recentes atentados en Bélxica, Turquía, Nixeria, Chad, Camerún e Costa do Marfil; que leve a bo termo o fermento de esperanza e as perspectivas de paz en África; penso, en particular, en Burundi, Mozambique, a República Democrática do Congo e no Sudán do Sur, lacerados por tensións políticas e sociais.

Deus venceu o egoísmo e a morte coas armas do amor; o seu Fillo, Xesús, é a porta da misericordia, aberta de pao a pao para todos. Que a súa mensaxe pascual se proxecte cada vez máis sobre o pobo venezolano, nas difíciles condicións nas que vive, así como sobre os que teñen nas súas mans o destino do país, para que se traballe en pos do ben común, buscando formas de diálogo e colaboración entre todos. E que se promova en todo lugar a cultura do encontro, a xustiza e o respecto recíproco, o único que pode asegurar o benestar espiritual e material dos cidadáns.

O Cristo resucitado, anuncio de vida para toda a humanidade que reverbera a través dos séculos, convídanos a non esquecer aos homes e as mulleres en camiño para buscar un futuro mellor. Son un xentío cada vez máis grande de emigrantes e refuxiados -incluíndo moitos nenos- que foxen da guerra, a fame, a pobreza e a inxustiza social. Estes irmáns e irmás nosos, atopan demasiado a miúdo no seu percorrido a morte ou, en todo caso, o rexeitamento de quen poderían ofrecelos hospitalidade e axuda.

Que a cita do próximo Cume Mundial Humanitario non deixe de pór no centro á persoa humana, coa súa dignidade, e desenvolver políticas capaces de asistir e protexer ás vítimas de conflitos e outras situacións de emerxencia, especialmente aos máis vulnerables e os que son perseguidos por motivos étnicos e relixiosos.

Que, neste día glorioso, «goce tamén a terra, alagada de tanta claridade» (Pregón pascual), aínda que sexa tan maltratada e vilipendiada por unha explotación ávida de ganancias, que altera o equilibrio da natureza. Penso en particular ás zonas afectadas polos efectos do cambio climático, que en ocasións provoca seca ou inundacións, coas consecuentes crises alimentarias en diferentes partes do planeta.

Cos nosos irmáns e irmás perseguidos pola fe e pola súa fidelidade ao nome de Cristo, e ante o mal que parece prevalecer na vida de tantas persoas, volvamos escoitar as palabras consoladoras do Señor: «Non teñades medo. Eu vencín ao mundo!» (Xn 16,33). Hoxe é o día brillante desta vitoria, porque Cristo derrotou á morte e a súa resurrección fixo resplandecer a vida e a inmortalidade (cf. 2 Tm 1,10). «Sacounos da escravitude á liberdade, da tristeza á alegría, do loito á celebración, da escuridade á luz, da servidume á redención. Por iso dicimos ante el: Aleluia!» (Melitón de Sardes, Homilía Pascual).

A quen nas nosas sociedades perderon toda esperanza e o gusto de vivir, aos anciáns atafegados que na soidade senten perder vigor, aos mozos a quen parece faltarlles o futuro, a todos dirixo unha vez máis as palabras do Señor resucitado: «Mira, fago novas todas as cousas... ao que teña sede eu dareille da fonte da auga da vida gratuitamente» (Ap 21,5-6). Que esta mensaxe consolador de Xesús nos axude a todos nós a renovar con maior vigor a construción de camiños de reconciliación con Deus e cos irmáns.

Saúdos de Pascua do Santo Pai

Queridos irmáns e irmás, desexo renovar os meus desexos de Boa Pascua a todos vostedes, vindos a Roma desde diversos países, como tamén a cuantos se conectaron a través da televisión, a radio e outros medios de comunicación. Que poida resoar nos vosos corazóns, nas vosas familias e comunidades o anuncio da Resurrección, acompañado da calorosa luz da presenza de Xesús vivo: presenza que ilumina, reconforta, perdoa, sosiega... Cristo venceu o mal na raíz: é a Porta da salvación, aberta de pao a pao para que cada un poida atopar misericordia.

Agradézolles a súa presenza e a súa alegría neste día de festa. Un agradecemento particular polo don das flores, que tamén este ano proveñen dos Países Baixos.

Leven a todos a alegría de Cristo Resucitado. E por favor, non esquezan rezar por min.
Bo xantar pascual e ata pronto!


https://www.aciprensa.com/noticias/texto-completo-mensaje-pascual-del-papa-francisco-y-bendicion-urbi-et-orbi-2016-70664/

27 mar. 2016

FELIZ PASCUA DE RESURRECCIÓN






FICHA ADAPTADA DE: 
http://elrincondelasmelli.blogspot.com.es/





LECTIO:

DOMINGO DE PASCUA DE RESURRECCIÓN 
(27 marzo 2016)

            O ano litúrxico vainos levando pouco a pouco polas diversas experiencias cristiás da fe. Vainos poñendo en contacto co Xesús que nace coma nós, aínda que máis pobremente, no Nadal. Na Coresma preparabámonos para sentirmos con el as súas tentacións, as súas renuncias e a súa vida adulta de anuncio da boa nova a todos, de maneira especial ós máis necesitados e carentes de bens deste mundo. E nestes días pasados viviamos con dor e compaixón os padecementos e a morte de Xesús.
            Mais sabiamos tamén que detrás deste aparente fracaso absoluto da súa vida, deste afundirse o sol no horizonte e na noite, ía acontecer un novo rexurdimento. Un amencer de Xesús resucitado, que en adiante non morrerá xa máis. Xesús converteuse así nun sol radiante, que non volverá ter máis solpores. Xoán cóntanos hoxe no evanxeo que a Magdalena foi ó sepulcro moi cedo, “cando aínda era escuro”. Cousa que podemos entender tamén simbolicamente. María Magdalena, e con ela todos nós, camiñamos ou corremos cara á Luz do Resucitado, porque a escuridade non nos vai. Somos todos bolboretas inquedas que voamos cara á luz na noite escura.
            Non hai cousa que máis queiramos cá luz e a vida. E isto sempre e para sempre. Deus púxonos esta querenza no corazón e coa resurrección do seu fillo e irmán noso, Xesús, esta nosa fonda querenza atopa o que busca. A luz e a vida aquí e alén da morte están así en boas mans. Porque Xesús resucitou e se converteu en “Señor” de todo.
            Este é o significado da Resurrección. Xesús e con el a humanidade toda estamos destinados, máis alá das nosas particulares mortes biográficas, a sermos inmortais. Morreremos, si, pero para non volvermos experimentar xa nunca máis angustias mortais. A nosa morte coincidirá co comezo dun novo e definitivo vivir para sempre. Por iso, os primeiros cristiáns loaban a Deus, ó celebraren a Resurrección, dicindo e cantando “aleluia”, como fixestes vós despois da Primeira Lectura. E “aleluia” quere dicir: “loado sexa Deus”.
            “Loado sexa Deus” pola súa grandeza, polos seus grandes plans sobre nós. Porque os pequenos ou grandes padecementos da nosa vida veñen sendo en definitiva moi pouco en comparanza co grandioso destino que nos espera.
            Por iso, dicía Pedro en relación coa resurrección de Xesús que a alegría debería rebordar en nós: “Loado sexa Deus –así nos di el-, que pola súa grande compaixón resucitou a Xesús Cristo da morte e nos fixo renacer a unha vida nova que se nos dá en esperanza [...] Por iso –continúa a dicir Pedro- brincades de alegría, aínda que agora, se fai falta, teñades que sufrir, por un pouco tempo, diferentes probas”.
            A alegría debería ser, pois, un sentimento normal e estábel na vivencia da nosa fe. Desta nosa fe, que ten os seus alicerces no acontecemento pascual da Resurrección do Señor. O domingo de Resurrección é o modelo do que copian tódolos domingos do ano litúrxico. Pois “domingo” quere dicir día do “Señor”, é dicir, de quen “domina” sobre todo. Coa súa resurrección converteuse Xesús en “Señor” de toda a creación e dos tempos todos: pasado, presente e vindeiro.
            En Xesús ten firme alicerce a nosa confianza, pois El é o noso irmán. Da súa Resurrección provén a nosa alegría. Como di a liturxia pascual: “Este é o día que fixo o Señor. Alegrémonos e relouquemos nel”. Da súa resurrección derívase a nosa. Esta vén sendo tamén a razón do dito popular de estarmos alegres “como unhas pascuas”...
            Agora ben, se os discípulos creron porque “viron”, a nosa crenza en Xesús resucitado terá que basearse na nosa “fe”, non na nosa “visión”. Trátase dunha fe que, pola súa parte, está baseada no testemuño dos apóstolos e da igrexa que nace con eles. Pero, pola nosa parte, podemos dicir tamén que, como compensación de non termos vivido nós aquela forte experiencia dos discípulos de Xesús, podemos en cambio sentirmos a alegría das palabras que dalgunha maneira nos dirixe Xesús a todos nós: “Benia os que creron sen veren!”.
            Cómpre, ademais, ter presente que a alegría que sentiron os discípulos pola resurrección de Xesús non era unha alegría intimista ou particular, que cadaquén en certo modo gardaría para si, para o seu propio consolo. Non. Era unha alegría comunitaria, compartida, que ía máis alá dos propios intereses ou preocupacións. Da mesma maneira que Xesús non se pechara endexamais en si mesmo, senón que vivira sempre para os demais, facéndonos partícipes incluso da súa resurrección, os seus discípulos non podían proceder doutra maneira. En consecuencia, estaban abertos ós problemas e ás necesidades dos demais. Porque a todos viña dirixida a grandiosa mensaxe de Xesús: a de sermos todos, con el en primeiro lugar, fillos dun mesmo Pai e destinados, máis alá dos límites da nosa existencia particular, a unha resurrección para sempre.
            Todo isto ten aplicación non só a nós, os que formalmente nos chamamos cristiáns, senón á humanidade toda, porque en Xesús resucitado Deus Pai quixo e decidiu dar vida para sempre, máis alá da morte, a todos. Os cristiáns estamos así convocados a encher o mundo enteiro da esperanza de vida que nos vén de Xesús.
            Isto é o que fan os apóstolos e discípulos ó teren a experiencia de Xesús resucitado. Antes ca eles, as mulleres que foron moi cedo a visitar o sepulcro do Señor. Volven axiña para lles anunciar ós apóstolos a resurrección do Señor. Algo similar realizan os diversos apóstolos e discípulos comunicándose mutuamente as aparicións ou experiencias do Señor resucitado que van sucesivamente ocorrendo.
            A través dos tempos e dos séculos recibimos tamén nós por medio do anuncio do evanxeo esta grande e boa nova da resurrección de Xesús e, consecuentemente, da resurrección que nos espera tamén a todos nós.
            Por iso os que recibimos esta grande nova temos que anunciala coa nosa palabra e con nosos feitos, no noso tempo e aquí onde vivimos, a cantos ou non saben dela ou non son capaces de crer nela quizais incluso por ser a nova da resurrección algo tan incríbel, tan marabilloso. E é xustamente así por ser algo que procede de Deus, que é sempre meirande que canto podemos maxinar del.
            Digamos, pois, todos, agora con alegría e agradecemento: ALELUIA! Loado sexa Deus! 
TODOS: ALELUIA! Loado sexa Deus!

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS
Neste domingo de Resurrección, domingo de tódolos domingos, diriximos a nosa oración a Deus Pai, dicindo: Pedímoscho, Pai.

-Aumenta, Pai, en nós a fe na resurrección do teu Fillo Xesús. 
TODOS: Pedímoscho, Pai.
-Enche, Pai, os nosos corazóns de alegría e agradecemento pola resurrección que nos prometes a todos e cada un de nós. 
TODOS: Pedímoscho, Pai.
-Fortalece, Pai, os nosos desexos de anunciar a todos a resurrección do teu Fillo e maila nosa.
TODOS: Pedímoscho, Pai.

PEDÍMOSCHO, PAI, POR XESÚS CRISTO NOSO SEÑOR. TODOS: AMÉN.

                                                        
                                      Manuel Cabada Castro

VER TAMÉN:
http://escoladeespiritualidade.blogspot.com.es/2016/03/27-de-marzo-domingo-de-pascua.html
http://www.gruposdejesus.com/domingo-resurreccion-c-xoan-201-9-2/







26 mar. 2016

PARA A VIXILIA PASCUAL

LECTURAS VER :

LITURXIA DA LUZ
BENDICIÓN DO LUME
ACENDEMOS AS VEAS: Lumiño de lúa clara
PROCESIÓN AO TEMPLO: Andarei na presenza do Señor
PREGÓN PASCUAL
GLORIA


LITURXIA DA PALABRA
MONICIÓN
PRIMEIRA LECTURA (Xén.): Canta o sol 
SEGUNDA LECTURA (Xén.): Aquí estou, Señor, para facer a túa vontade
TERCEIRA LECTURA (Éx.): Ide e pregoade
CUARTA LECTURA (Is.): Pan do ceo
QUINTA LECTURA (Ez.): Danos un corazón
SEXTA LECTURA (Rom.): Canta aleluia
EVANXEO (Lc.)

LITURXIA BAUTISMAL
MONICIÓN
LADAÍÑAS
BENDICIÓN DA AUGA: A auga do Señor
RENOVACIÓN DAS PROMESAS BAUTISMAIS


LITURXIA DA EUCARISTÍA
OFERTORIO: Eiquí están Señor
SANTO: Santo es Ti Señor da vida/Santo es Ti, Señor
NOSO PAI: No camiño do amor
PAZ: Por riba das nosas distancias
COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas
MIRADA ESPERANZADA 
DESPEDIDA: Salve, Raíña


VER TAMÉN:
http://escoladeespiritualidade.blogspot.com.es/2016/03/pregon-pascual-2016.html














PARA O SÁBADO SANTO

SÁBADO SANTO QUE CELEBRAMOS ESTE DÍA?
TOMADO DE: 


Que celebramos os católicos o Sábado Santo?

Durante o Sábado Santo a Igrexa permanece xunto ao sepulcro do Señor, meditando a súa paixón e a súa morte, o seu descenso aos infernos e esperando en oración e xaxún a súa resurrección.

É o día do silencio: a comunidade cristiá vea xunto ao sepulcro. Calan as campás e os instrumentos. Ensáiase o aleluia, pero en voz baixa. É día para profundar. Para contemplar. O altar está desposuído. O sagrario, aberto e baleiro.

A Cruz segue entronizada desde onte. Central, iluminada, cun pano vermello, cun loureiro de vitoria. Deus morreu. Quixo vencer coa súa propia dor o mal da humanidade.

É o día da ausencia. O Esposo foinos arrebatado. Día de dor, de repouso, de esperanza, de soidade. O mesmo Cristo está calado. El, que é o Verbo, a Palabra, está calado. Despois do seu último berro da cruz "por que me abandonaches"?- agora el cala no sepulcro.Descansa: "consummatum est", "todo cumpriuse". 

Pero este silencio pódese chamar plenitude da palabra. O anonadamiento, é elocuente. "Fulget crucis mysterium": "resplandece o misterio da Cruz." 

O Sábado é o día en que experimentamos o baleiro. Se a fe, ungida de esperanza, non vise o horizonte último desta realidade, caeriamos no desalento: "nós esperabamos...", dicían os discípulos de Emaús.

É un día de meditación e silencio. Algo parecido á escena que nos describe o libro de Xob, cando os amigos que foron visitalo, ao ver o seu estado, quedaron mudos, atónitos ante a súa inmensa dor: "sentaron no chan xunto a el, durante sete días e sete noites. E ningún díxolle unha palabra, porque vían que a dor era moi grande" (Xob. 2, 13).

Iso si, non é un día baleiro no que "non pasa nada". Nin un duplicado do Venres. A gran lección é esta: Cristo está no sepulcro, baixou ao lugar dos mortos, todo o máis profundo onde pode baixar unha persoa. E xunto a El, como a súa Nai María, está a Igrexa, a esposa. Calada, como el.

O Sábado está no corazón mesmo do Triduo Pascual. Entre a morte do Venres e a resurrección do Domingo detémonos no sepulcro. Un día ponte, pero con personalidade. Son tres aspectos - non tanto momentos cronolóxicos - dun mesmo e único misterio, o misterio da Pascua de Xesús: morto, sepulto, resucitado:

"...desposuíuse do seu rango e tomou a condición de escravo...rebaixouse ata someterse mesmo á morte, é dicir coñecese o estado de morte, o estado de separación entre a súa alma e o seu corpo, durante o tempo comprendido entre o momento en que El expirou na cruz e o momento en que resucitou. Este estado de Cristo morto é o misterio do sepulcro e do descenso aos infernos. É o misterio do Sábado Santo no que Cristo depositado na tumba manifesta o gran repouso sabático de Deus despois de realizar a salvación dos homes, que establece na paz ao universo enteiro".






O sentido do día. 

O Sábado Santo é presentado como o día en que a Igrexa permanece xunto ao sepulcro do Señor, meditando a súa paixón e morte.

O sentido deste día podémolo vivir meditando as palabras que Xesús lle dirixiu unha noite ao vello Nicodemo: "se non naces de novo, non entrarás no Reino".
Palabras que se se fan realidade poden facer saltar aos tolleitos e paralíticos, ver aos cegos, alegrarse aos deprimidos, resucitar aos mortos.
Dispostos a nacer de novo. O que marabilla na frase de Xesús a Nicodemo é que lle pida nacer de novo. Cando nacemos por primeira vez, ninguén nolo pediu. "Nacéronnos" sen o noso permiso. Naceremos por segunda vez se ti o desexas, se ti o permites. O Pai que resucitou a Xesús ten unha fecundidade impresionante, pode recrearche, facer de ti un "vaso novo", lograr a realización total dese soño seu que es ti. 

Nace de novo... Déixache nacer de novo!.



22 mar. 2016

VIA CRUCIS A PÉ DO PUPITRE


VÍA CRUCIS A PÉ DE PUPITRE


Non fai falta ir en procesión polas diferentes cruces; mellor, quedas sentado na túa mesa e percorres no teu corazón o camiño do Calvario... Non te preocupes se non entendes ou non estás moi de acordo con algunha das estacións... Segue lendo e orando; ao final da vía crucis atoparás a explicación...

I Estación: Sentenciado a sentar no último lugar.
Non, non mires para atrás, non van por aí os tiros... O teu compañeiro matriculouse no mesmo centro que ti, ten nome e apelidos como ti, chega todas as mañás coa mochila ao lombo como ti, e con todo foi condenado, sen cometer delito algún, a levar unha vida moi diferente á túa.

II Estación: É cargado coa cruz.
A cruz dunha cultura diferente á túa pola que é rexeitado, a cruz dunha familia desestructurada na que o amor brilla pola súa ausencia, a cruz dunha enfermidade ou unha deficiencia que tenta ocultar por todos os medios... Podes continuar a lista!

III Estación: Cae por primeira vez.
Ocorreu mentres estabas a charlar cos amigos nun cambio de clases, pero non te alarmes, non requiriu atención médica... Está tan afeito! Ademais, como comentades no círculo tan a miúdo, sempre "vai á súa bóla". Por certo, preguntástesvos algunha vez o porqué?

IV Estación: Atópase coa súa nai.
Os días pasan e a súa nai é a única persoa que comparte a súa dor, aínda que el prefire non dicirlle nada. Sufriu xa tanto...!

V Estación: Axúdanlle a levar a cruz.
El prefería que lle botaches unha man ti, se soubeses canto se alegraría... Ao final foi o psicólogo do centro, o que, alertado polo titor, fíxose cargo do asunto.

VI Estación: Límpanlle o rostro.
Non tivo máis remedio que acudir á enfermaría, aínda que me temo que ese tipo de feridas non se cura cun pouco de alcol e unhas gasas.

VII Estación: Cae por segunda vez.
Tentouno, é certo que se introduciu silenciosamente no mesmo grupo no que estabas ti, con todo non volveu incordiar máis... Acórdaste si lle dixestes algo ou, o que é peor, talvez non lle dixestes absolutamente nada.

VIII Estación: Consólate.
Ti que, nun arranque de xenerosidade, achégaste a el e... Non pasa nada, non te preocupes! Ben, polo menos xa cumpriches.

IX Estación: Cae por terceira vez.
Nesta ocasión, como nas anteriores, ti non sabes nada, o que lle puxo a cambadela foi outro, o que lle insultou tamén foi outro, o que se burlou del foi outro... Sabes unha cousa: hai xente que escolle a violencia para matar, outros, o poder para humillar, e outros, a indiferenza... e non se cal será peor.

X Estación: É desposuído das súas vestiduras.
Por moito que tentou vestir á moda como ti, ter os mesmos gustos que ti, ir aos mesmos lugares de marcha que ti..., resultou en balde! Desposuísteslle de algo moito peor: da vosa compañía.

XI Estación: É cravado e ben cravado.
Xa se deu sobradamente conta de que o seu sitio é outro moi lonxe de onde estás ti. É curioso, apenas a uns metros do teu pupitre e con todo o teu corazón atópase a miles de quilómetros do seu.

XII Estación: Morre.
Non te preocupes, nin van suprimir as clases para ir ao funeral, nin vas ter que dar o pésame á súa familia. Inda así é duro dicilo, pero hai moito tempo que el morreu para ti, verdade?

XIII Estación: É baixado da cruz.
Por primeira vez toda a clase se xunta para falar del, onde estará? Matriculouse noutro centro? Alguén ten o seu número de móbil?...

XIV Estación: É colocado no sepulcro do esquecemento.
E é que nunha semana, ao máximo dous, xa ninguén se acordará del.

XV Estación:
"O que acolle no meu nome a un coma este, acólleme a min." (Mt 18, 5).


José María Escudeiro