30 mar. 2017

Amoris Laetitia - capítulo 3 A


CAPÍTULO TERCEIRO
A MIRADA POSTA EN XESÚS: VOCACIÓN DA FAMILIA

58. Ante as familias, e no medio delas, debe volver resoar sempre o primeiro anuncio, que é « o máis belo, o máis grande, o máis atractivo e ao mesmo tempo o máis necesario »,50 e « debe ocupar o centro da actividade evanxelizadora».51 É o anuncio principal, « ese que sempre hai que volver escoitar de diversas maneiras e ese que sempre hai que volver anunciar dun xeito ou doutro».52 Porque « nada hai máis sólido, máis profundo, máis seguro, máis denso e máis sabioque ese anuncio » e « toda formación cristiá é ante todo a profundización do kerygma ».53

59. O noso ensino sobre o matrimonio ea familia non pode deixar de inspirarse e de transfigurarse á luz deste anuncio de amor e de tenrura, para non converterse nunha mera defensa dunha doutrina fría e sen vida. Porque tampouco o misterio da familia cristiá pode entenderse plenamente se non é á luz do infinito amor do Pai, que se manifestou en Cristo, que se entregou ata o fin e vive entre nós. Por iso, quero contemplar a Cristo vivo presente en tantas historias de amor, e invocar o lume do Espírito sobre todas as familias do mundo.

60. Dentro dese marco, este breve capítulo recolle unha síntese do ensino da Igrexa sobre o matrimonio e a familia. Tamén aquí citarei varias achegas presentadas polos Pais sinodais nas súas consideracións sobre a luz que nos ofrece a fe. Eles partiron da mirada de Xesús e indicaron que el « mirou ás mulleres e aos homes cos que se atopou con amor e tenrura, acompañando os seus pasos con verdade, paciencia e misericordia, ao anunciar as esixencias do Reino de Deus ».54 Así tamén, o Señor nos acompaña hoxe no noso interese por vivir etransmitir o Evanxeo da familia.

XESÚS RECUPERA E LEVA Á SÚA PLENITUDE O PROXECTO DIVINO
61. Fronte a quen prohibían o matrimonio, o Novo Testamento ensina que « todo o que Deus creou é bo; non hai que refugar nada » (1 Tt 4,4). O matrimonio é un « don » do Señor (cf. 1 Co 7,7). Ao mesmo tempo, por esa valoración positiva, ponse unha forte énfase en coidareste don divino: « Respecten o matrimonio, o leito nupcial » (Hb 13,4). Ese agasallo de Deus inclúe a sexualidade: « Non vos privedes undo outro » (1 Co 7,5).

62. Os Pais sinodales lembraron que Xesús « referíndose ao designio primigenio sobre o home e a muller, reafirma a unión indisolubleentre eles, aínda que dicindo que "pola dureza do voso corazón permitiuvos Moisés repudiar ás vosas mulleres; pero, ao principio, non era así" (Mt 19,8). A indisolubilidade  do matrimonio "...o que Deus uniu, que non o separe o home" (Mt 19,6)? non hai que entendela ante todo como un "xugo" imposto aos homessenón como un "don" feito ás persoas unidas en matrimonio [...] A condescendencia divina acompaña sempre o camiño humano, sa e transforma o corazón endurecido coa súa graza, orientándoo cara ao seu principio, a través do camiño da cruz. Dos Evanxeos emerxe claramente o exemplo de Xesús, que [...] anunciou a mensaxe concernente ao significado do matrimonio como plenitude da revelación que recupera o proxecto orixinario de Deus (cf. Mt 19,3) ».55

63. « Xesús, que reconciliou cada cousa en si mesma, volveu levar o matrimonio e a familia á súa forma orixinal (cf. Mc 10,1-12). A familia e o matrimonio foron redimidos por Cristo (cf. Ef 5,21-32), restaurados a imaxe da SantísimaTrindade, misterio do que brota todo amor verdadeiro. A alianza esponsal, inaugurada na creación e revelada na historia da salvación, recibe a plena revelación do seu significado en Cristo e na súa Igrexa. De Cristo, mediante a Igrexa, o matrimonio e a familia reciben a graza necesaria para testemuñar o amor de Deus e vivir a vida de comuñón. O Evanxeo da familia atravesa a historia do mundo, desde a creación do home a imaxe e semellanza de Deus (cf. Xn 1,26-27) ata o cumprimento do misterio da Alianza en Cristo ao final dos séculos coas vodas do Año (cf. Ap 19,9) ».56

64. « O exemplo de Xesús é unha paradigma para a Igrexa [...] El iniciou a súa vida pública co milagrena festa nupcial en Caná (cf. Xn 2,1-11) [...] Compartiu momentos cotiáns de amizade coa familia de Lázaro e as súas irmás (cf.Lc 10,38) e coa familia de Pedro (cf. Mt 8,14). Escoitou o pranto dos pais polos seus fillos, devolvéndolles a vida (cf. Mc 5,41; Lc 7,14-15), e mostrando así o verdadeiro sentido da misericordia, a cal implica o restablecemento da Alianza (cf. Xoán Paulo II, Dives in misericordia, 4). Isto aparece claramente nos encontros coamuller samaritana (cf. Xn 4,1-30) e coa adúltera (cf. Xn 8,1-11), nos que a percepción do pecado se esperta de fronte ao amor gratuíto de Xesús ».57

65. A encarnación do Verbo nunha familia humana, en Nazaret, conmove coa súa novidade a historia do mundo. Necesitamos mergullarnos no misterio do nacemento de Xesús, no si de María ao anuncio do anxo, cando xerminou a Palabra no seu seo; tamén no si de Xosé, que deu o nome a Xesús e fíxose cargo de María; na festa dos pastores xunto ao pesebre, na adoración dos Magos; en fuga a Exipto, na que Xesús participa na dor do seu pobo exiliado, perseguido e humillado; na relixiosa espera de Zacarías e na alegría que acompaña o nacemento de  Xoán o Bautista, na promesa cumprida para Simeón e Ana no templo, na admiración dos doutores da lei escoitando a sabedoría de Xesús adolescente. E logo, penetrar no trinta longos anos onde Xesús gañábase o pan traballando coas súas mans, rumoreando a oración e a tradición crente do seu pobo e educándose na fe dos seus pais, ata facela frutificar no misterio do Reino. Este é o misterio do Nadal e o segredo de Nazaret, cheo de perfume a familia. É o misterio que tanto fascinou a Francisco de Asís, a Tareixa do Neno Xesús e a Carlos de Foucauld, do cal beben tamén as familias cristiás para renovar a súa esperanza e a súa alegría.

66. « A alianza de amor e fidelidade, da cal vive a Sagrada Familia de Nazaret, ilumina o principio que dá forma a cada familia, e faina capaz de afrontar mellor as vicisitudes da vida e da historia. Sobre esta base, cada familia, a pesar da súa debilidade, pode chegar a ser unha luz na escuridade do mundo. "Lección de vida doméstica. Ensina Nazaret o que é a familia, a súa comuñón de amor, a súa sinxela e austera beleza, o seu carácter sacro e inviolable; ensina o doce e insubstituíble que é a súa pedagoxía; ensina o fundamental e insuperable do seu socioloxía" (Paulo VI, Discurso en Nazaret, 5 xaneiro 1964) ».58

A  FAMILIA NOS DOCUMENTOS DA IGREXA
67. O Concilio Ecuménico Vaticano II, na Constitución pastoral Gaudium et spes, ocupouse de « a promoción da dignidade do matrimonio e a familia » (cf. 47-52). Definiu o matrimonio como comunidade de vida e de amor (cf. 48), pondo o amor no centro da familia [...] O "verdadeiro amor entre marido e muller" (49) implica a entrega mutua, inclúe e integra a dimensión sexual e a afectividade, conformemente ao designio divino (cf. 48-49). Ademais, subliña o arraigamento en Cristo dos esposos: Cristo Señor "sae ao encontro dos esposos cristiáns no sacramento do matrimonio" (48), e permanece con eles. Na encarnación, el asume o amor humano, o purifica, lévao a plenitude, e doa aos esposos, co seu Espírito, a capacidade de vivilo, impregnando toda a súa vida de fe, esperanza e caridade. Deste xeito, os esposos son consagraos e, mediante unha graza propia, edifican o Corpo de Cristo e constitúen unha igrexa doméstica (cf. Lumen gentium, 11), de maneira que a Igrexa, para comprender plenamente o seu misterio, mira á familia cristiá, que o manifesta de modo xenuíno ».59

68. Logo, « seguindo as pegadas do Concilio Vaticano II, o beato Paulo VI profundou a doutrina sobre o matrimonio e a familia. En particular, coa Encíclica Humanae vitae, puxo de relevo o vínculo íntimo entre amor conxugal e procreación: "O amor conxugal esixe aos esposos unha conciencia da súa misión de paternidade responsable sobre a que hoxe tanto se insiste con razón e que hai que comprender exactamente [...] O exercicio responsable da paternidade esixe, por tanto, que os cónxuxes recoñezan plenamente os seus propios deberes para con Deus, para consigo mesmos, para coa familia e a sociedade, nunha xusta xerarquía de valores" (10). Na Exhortación apostólica Evangelii nuntiandi, o beato Paulo VI evidenciou a relación entre a familia e a Igrexa ».60 

69. « San Xoán Paulo II dedicou especial atención á familia mediante as súas catequeses sobre o amor humano, a Carta ás familias Gratissimam sanesobre todo coa Exhortación apostólica Familiaris consortio. Neses documentos, o Pontífice definiu á familia "vía da Igrexa"; ofreceu unha visión de conxunto sobre a vocación ao amor do home e a muller; propuxo as liñas fundamentais  para a pastoral da familia e para a presenza da familia na sociedade. En particular, tratando da caridade conxugal (cf. Familiaris consortio, 13), describiu o modo como os cónxuxes, no seu mutuo amor, reciben o don do Espírito de Cristo e viven a súa chamada á santidade ».61

70. « Benedito XVI, na Encíclica Deus caritas est, retomou o tema da verdade do amor entre home e muller, que se ilumina plenamente só á luz do amor de Cristo crucificado (cf. n. 2). El recalca que "o matrimonio baseado nun amor exclusivo e definitivo convértese na icona da relación de Deus co seu pobo e, viceversa, o modo de amar de Deus convértese na medida do amor humano" (11). Ademais, na Encíclica Caritas in veritate, pon de relevo a importancia do amor como principio de vida na sociedade (cf. n. 44), lugar no que se aprende a experiencia do ben común ».62




50 Exhort. ap. Evangelii gaudium (24 novembro 2013), 35:
AAS 105 (2013), 1034.
51 Ibíd., 164: AAS 105 (2013), 1088.
52 Ibíd.
53 Ibíd., 165: AAS 105 (2013), 1089.
54 Relatio Synodi 2014, 12.
55 Ibíd., 14.
56 Ibíd., 16.
57 Relación final 2015, 41.
58 Ibíd., 38.
59 Relatio Synodi 2014, 17.
60 Relación final 2015, 43.
61 Relatio Synodi 2014, 18.
62 Ibíd., 19.



29 mar. 2017

Ficha e Lectio - Domingo 5 de Coresma A


 

 






LECTIO:
DOMINGO V DE CORESMA 
(Ciclo A: 2 de abril de 2017)

            Xa no próximo domingo, que é Domingo de Ramos, entramos na Semana Santa. E parece que a liturxia ten présa para nos anunciar xa agora o que vai vir despois da treboada da Paixón de Xesús. Para nos dicir que sempre hai, sempre, detrás de todo e pese a todo, Resurrección.
            O evanxeo, é dicir, a boa e alegre noticia da resurrección de Lázaro é un anuncio anticipado da propia resurrección de Xesús e, consecuentemente, tamén da nosa propia resurrección. Un anuncio que os cristiáns deberiamos proclamar ós catro ventos con tódalas nosas forzas, alicerzados na graza que nos vén do Espírito de Deus.
            O relato da resurrección de Lázaro é realmente impresionante por moitas veces que un o lea ou escoite. Mais é, sobre todo unha maneira de nos facer Deus comprensíbel o porqué da Resurrección de Xesús e tamén da nosa.
            Se o pensamos ben, a resurrección de Lázaro é moi diferente da resurrección de Xesús ou da futura nosa. Por que? Porque Xesús resucita a Lázaro para unha vida que será ou sería máis ou menos coma a que tivera antes. Xesús resucita aquí a Lázaro para unha vida aínda mortal, pois o Lázaro resucitado por Xesús morrería aínda.
            A resurrección de Lázaro é así só unha pequena mostra do que será a verdadeira resurrección definitiva e para sempre. O máis importante do relato é o que nel se deixa entender e que no fondo se nos anuncia con claridade. Xesús vén falarnos nel de quen é Él de verdade, cal é o seu poder e o seu amor.
            Eu adoito comentar, co gallo de misas de defuntos ou nos cabodanos, que se se xuntan e suman estas tres “cantidades” (para dicilo dalgunha maneira), que son Deus e mailo seu poder e o seu amor, entón o resultado desta suma é igual a: resurrección.
            Vexamos por que e como, aínda que algunha destas cousas xa volas comentei algunha vez. Mais os vellos temos o costume de repetir moito as cousas. Un chisco de paciencia, pois. E, en calquera caso, algo de chuvia sobre un terreo que aínda ten algo de lentura axúdao a amolecer para que poida producir froitos abondosos.
            Pois ben, en relación con esas tres cousas (Deus, poder e amor), sobre o poder de Deus non fai falla falar moito. Nós cremos que El é o creador de todo canto existe, sen que antes houbese absolutamente nada, ningún material, que lle puidese axudar ou valer para facelo. Así o confesamos sempre ó principio do “Credo” na eucaristía: “Cremos nun só Deus, Pai todopoderoso, creador do ceo e maila terra”. Ese poder infinito de Deus é o que se manifesta dalgunha maneira no seu Fillo, cando no texto de Xoán se nos di que Xesús, ante a sepultura de Lázaro, “berrou con voz forte: Lázaro, ven para fóra!”. Con voz forte, poderosa, de quen sabe que ninguén, nada, pode escapar á súa forza, á súa omnipotencia.
            No que se refire ó amor de Deus para connosco, tampouco precisamos estendernos moito. Deus quérenos de verdade, infinitamente máis do que podemos amar nós a unha persoa neste mundo. Xesús falaba continuamente do seu Pai Deus como Pai tamén noso. Deus-Pai quérenos polo tanto verdadeiramente coma a fillos seus, coma a irmáns do seu “Fillo predilecto”. Xesús é, pola súa parte, o noso irmán maior. Quérenos, polo tanto, verdadeiramente como se queren os irmáns dunha mesma familia. Son moitas as pasaxes no Evanxeo nas que se nos fala deste amor inmenso, infinitamente delicado,  paciente e constante que Deus-Pai e o seu Fillo Xesús nos teñen.
            Agora ben, algunha vez vos falei xa tamén do que dicía o filósofo francés Gabriel Marcel. El escribiu unha vez o seguinte, que a min me gusta moito e por iso me comprace comentárllelo a outros: “amar a unha persoa é dicirlle ‘ti, ti  non morrerás endexamais’”. Isto sabémolo ben nós. Cando de verdade queremos a unha persoa (o noso pai, nai, esposa, esposo, filla, fillo, noivo, noiva, etc.), fáisenos dificilmente aturábel, case impensábel, que esa persoa poida morrer, que vaia morrer. Amar leva consigo, pois, que a persoa querida sexa considerada por nós en certo modo como inmortal, como alguén que non pode morrer, que non debería morrer. E se, a pesar de todo ou polo que fose, morrese e nós tivésemos o poder para lle devolver a vida, fariámolo de contado. Resucitámolo e punto.
            Lembremos agora o texto da resurrección de Lázaro. Que ocorre alí? A familia de Lázaro é unha familia especialmente querida por Xesús. Xesús é moi querido tamén polos membros desta familia. Onda a sepultura de Lázaro atópanse, pois, Lázaro, que leva varios días morto, as súas dúas irmás, Xesús e maila xente que os acompañaba. Mais Xesús é o verdadeiro centro do que alí ocorre. Nel habita toda a divindade do Pai, todo o seu poder e todo o seu amor.
            Realicemos agora a operación da suma que os rapaces aprenden doadamente na casa ou no cole. Temos os tres sumandos: Deus, poder e amor. O resultado desta suma é: resurrección de Lázaro. Se “amar” é, con razón, para Gabriel Marcel, “dicirlle a un: ti non morrerás nunca”, isto convértese necesariamente en resurrección.
            Como Deus é Deus e, polo tanto, ama e pode infinitamente, por iso fainos, faranos, vivir para sempre, máis alá do que fixo con Lázaro. O ocorrido con Lázaro foi só un sinal para nós, para o que ocorrerá para sempre despois da nosa morte. Como vai permitir Deus que morramos para sempre aqueles ós que Él de verdade quere, tendo poder como ten para nos dar vida, e para sempre?
            Se vos decatastes do que se di no relato evanxélico, o amor de Xesús a Lázaro é algo que está alí presente á maneira dunha música de fondo. As irmás mándanlle con tempo o recado a Xesús: “Señor, mira, o que amas está enfermo”. E Xoán engade aínda: “Xesús queríalles moito a Marta, á irmá dela e mais a Lázaro”. Xesús mesmo comunícalles ós apóstolos: “Lázaro, o noso amigo, dorme”. Dísenos tamén que Xesús “se botou a chorar” ante a súa sepultura. A xente que estaba alí interpretou correctamente as bágoas de Xesús como un sinal do moito que o quería. “¡Ai que ver como o quería!”, comentaban os xudeus.
            Agora podemos entender ben como cando se xuntan o poder de Deus e o seu amor a nós o resultado é a incríbel nova da nosa Resurrección, moito máis marabillosa e grandiosa que a ocorrida con Lázaro.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS

Pidámoslle ó Pai de Xesús e Pai noso que polo seu Espírito nos dea a todos fe agradecida na resurrección de Xesús e mais na nosa, dicindo: PEDÍMOSCHO, PAI. 
Todos: Pedímoscho, Pai. 

Aumenta no noso corazón, Pai, a nosa fe en Ti, que resucitas os mortos. 
Todos: PEDÍMOSCHO, Pai.
Robustece a nosa fe no teu poder infinito, capaz de resucitar os que xa morreron. 
Todos: PEDÍMOSCHO, Pai.
Fortalece a nosa confianza no teu amor infinito, que nos quere resucitar. 
Todos: PEDÍMOSCHO, Pai.       

Por Xesús Cristo, noso Señor. AMÉN.


                                                                                                                     Manuel Cabada Castro



VER MÁIS:





David é unxido coma rei de Israel - 1 Sam 16, 1b. 6-7. 10-13a

Domingo 4 de Coresma - Ciclo A


RECOÑECEMENTO

Sinto, Señor, que estou
onde Ti queres que estea;
que nacín para estar onde agora estou,
que vin ao mundo para facer o que fago...
De non ser así,
Ti fixéchesme diferente:
máis sabio ou máis pobre,
máis hábil ou máis torpe,
máis tenro ou máis firme,
máis forte ou máis débil...

Ti,
que abriches o ceo para sempre,
que me deches vida e nome,
que te mollaches para mollarme,
que me perfumaches co teu Espírito,
que me murmuras os teus quereres,
que me chamas "fillo, filla" sen avergoñarte,
que me bautizaches para comprometerte
e que te alegras de que estea onde Ti me soñaches,
tranquiliza o meu espírito
cando ás veces se me ocorre,
ao pesar a miña vida -o que fago, as miñas vaidades-,
que podería facer algo máis grande.


Florentino Ulibarri





26 mar. 2017

Érguete de entre os mortos e hate iluminar Cristo - Ef 5, 8-14

Domingo 4 de Coresma - Ciclo A


LIMPA OS MEUS OLLOS

Limpa os meus ollos, Señor,
pon a túa man sobre a miña mirada 
para que esperte da miña cegueira.
Confundo a verdade coas miñas propias verdades,
a túa vontade cos meus oportunos caprichos.
Quero ver, Señor, coa mesma profundidade dos teus ollos,
para que aprenda a vivir
como canta o paxaro sen saber que canta
ou como xoga o neno sen saber que xoga.

Que non me conforme co puramente externo
con descubrir que, cada día, regálasme a luz que necesito;
con aquilo que, sendo luminoso,
non chega a clarificar a miña conciencia nin o meu destino.
Que contemple as marabillas do mundo
pero que o faga con ollos agradecidos,
porque, ás veces, penso que todo o que me rodea
é obra exclusiva da invención do home
ou un produto da miña propia conquista.
Quero ver, Señor, coa mesma profundidade dos teus ollos,
para que aprenda a vivir
como canta o paxaro sen saber que canta
ou como xoga o neno sen saber que xoga.

Que saiba descubrirte, Señor, como o máis importante.
Que non me falle, hoxe nin nunca, a mirada da fe
que é capaz de chegar onde o ollo humano non alcanza,
unha mirada profunda para sentirte e recoñecerte como "o Señor".
Axúdame, Señor, a crer en Ti, a esperar en Ti
sen condicións, sen probas, sen esixencias.
Axúdame, Señor, a verte por encima de toda aparencia
e por encima de todos os enganos da miña fabricada cegueira.

Que vexa, Señor, coa mesma profundidade dos teus ollos,
para que aprenda a vivir
como canta o paxaro sen saber que canta
ou como xoga o neno sen saber que xoga.

Ensíname a ver, Señor, coa profundidade da túa mirada!



Isidro Lozano


25 mar. 2017

Domingo 4 de Coresma A

Resultado de imaxes para vendas en los ojos

PRIMEIRA 1 Sam 16, 1b. 6-7. 10-13a
David é unxido coma rei de Israel
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO PRIMEIRO DE SAMUEL

16 1O Señor faloulle a Samuel: -" Enche o corno de óleo e vaite, de parte miña, onda Ixaí,
o de Belén, pois escollín un rei entre os seus fillos".

6Cando chegaron e viu a Eliab, pensou: -"De seguro que o Señor ten diante de si o seu
unxido". 7Pero o Señor díxolle a Samuel: -"Non te fixes no seu bo ver, nin na súa estatura.
Ese está excluído, pois Deus non olla coma os homes. Os homes ven as aparencias, pero
Deus ve o corazón".

10Ixaí fixo pasar a sete dos seus fillos á vista de Samuel e Samuel dixo: -"Ningún destes é
o escollido do Señor".

11Samuel preguntoulle a Ixaí: -"¿Xa non tes máis rapaces?" E el respondeulle: -"Que-da
aínda o pequeno, que está gardando as ovellas". Samuel díxolle: -"Pois manda que o traian,
xa que non nos sentaremos á mesa ata que el chegue". 12Ixaí mandou que o fosen buscar.
Era loiro, de ollos fermosos e de bo parecer. O Señor dixo a Samuel: -"Ér-guete e únxeo,
pois é este".

13Samuel colleu o corno do óleo e unxiuno diante dos seus irmáns.


SALMO RESP. Sal 22, 1-3a. 3b-4. 5. 6
R/ (1): O Señor é o meu pastor: nada me falta.

O Señor é o meu pastor: nada me falta.
2Os pastos verdecentes lévame a repousar,
lévame a beber ás augas tranquilas:
3El repón as miñas forzas.

Guíame por vereas rectas,
por mor do seu nome.
4Se tiver de pasar por vagoadas sombrizas,
ningún mal temería, pois ti vas comigo:
o teu bastón e o teu caxato son o meu sosego.

5Ti pos para min a mesa,
á cara dos meus inimigos;
únxesme con perfume a cabeza,
e a miña copa reborda.

6A túa bondade e o teu amor vanme seguindo
tódolos días da vida.
Eu habitarei na casa do Señor
ó longo dos meus días.



SEGUNDA Ef 5, 8-14
Érguete de entre os mortos e hate iluminar Cristo
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE SAN PAULO APÓSTOLO ÓS EFESIOS

Irmáns e irmás:
8Antes erades tebras pero agora sodes luz no Señor. Así que andade coma fillos da luz,
9(porque a luz é toda bondade, xustiza e verdade), 10tendo en conta o que agrada ó Señor.
11E non compartáde-las obras estériles das tebras; polo contrario, denunciádeas, 12que do
realizado por eses tales ás agachadas dá vergonza mesmo falar. 13Pero todo iso, cando o
delata a luz, queda ó descuberto, 14pois todo o que se manifesta é luz. Por iso dise:

Acorda, ti que estás a durmir,
érguete do medio dos mortos
e Cristo iluminarate.



VERSIÑO Xn 8, 12
Eu son a luz do mundo, di o Señor;
quen me sigue, terá a luz da vida



EVANXEO Xn 9, 1-41 (longo)
Foise, e lavouse, e volveu vendo
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

9 1O pasar, Xesús viu a un cego de nacemento. 2Entón preguntáronlle os seus discípulos:
-Mestre, ¿quen pecou, para que nacese cego: el ou seus pais?

3Xesús respondeu:
-Nin pecou el nin os seus pais, senón que está cego para que se mostren nel as obras de
Deus. 4Precisamos face-las obras do que me mandou mentres é día; está a chega-la noite e
daquela ninguén pode traballar. 5Mentres eu estou no mundo, son a luz do mundo.

6Dito isto, cuspiu na terra e fixo lama co cuspe e untouna polos ollos do cego, 7dicíndolle:
-Vaite lavar na piscina de Siloé (que quere dicir "enviado").

El foi, lavouse e volveu con vista. 8Entón os veciños e os que antes o viran andar a pedir preguntaban:
-¿Non é este o que estaba sentado pedindo?

9Uns decían: "éche o mesmo"; outros, "non, é un que se lle asemella"; e el dicía: "son eu".
10Entón preguntábanlle:
-Daquela ¿como se che abriron os ollos?

11El respondeu:
-O home que se chama Xesús fixo lama, untoume os ollos, e díxome: "Vai a Siloé e
lávate". Entón fun e, ó que me lavei, comecei a ver.

12Preguntáronlle:
-¿Onde está ese?

El contestou:
-Non o sei.

13Levaron onda os fariseos o que fora cego. 14(Era sábado o día que Xesús fixera lama e
lle abrira os ollos). 15E outra vez lle preguntaban tamén os fariseos como chegara a ver. El
respondeulles:
-Untoume lama polos ollos, laveime e vexo.

16Algúns dos fariseos dicían: "Este home non vén de Deus, que non garda o sábado".
Outros, en cambio, dicían: "¿Como ía poder un home pecador facer estes sinais?" E había
división entre eles.

17Entón preguntáronlle outra vez ó cego:
-¿A ti que che parece ese home que lles deu a vista ós teus ollos?

El contestou:
-Que é un profeta.

18Os xudeus non lle creron que fose cego e que chegase a ver, ata que chamaron polos
seus pais 19e lles preguntaron:
-¿É este o voso fillo, o que vós dicides que naceu cego? Logo ¿como é que agora ve?

20Os pais responderon:
-Nós sabemos que este é o noso fillo e que naceu cego: 21como é que agora ve, non o
sabemos; nin sabemos tampouco quen lle deu a vista. Preguntádelle a el, que ten anos para
falar en por si.

22(Isto dixérono os pais, porque lles tiñan medo ós xudeus, pois xa se puxeran de acordo
en que, se alguén o recoñecía coma Mesías, botábano da sinagoga. 23Por isto dixeron seus
pais: "Ten idade, preguntádelle a el").

24Chamaron por segunda vez polo home que fora cego e dixéronlle:
-Dá gloria a Deus: nós sabemos que ese home é un pecador.

25El entón respondeu:
-Eu non sei se é un pecador; só sei unha cousa: que eu antes era cego e que agora vexo.

26Dixéronlle entón:
-Pero ¿que foi o que che fixo? ¿Como che deu a vista?

27Respondeulles:
-Xa volo dixen e non me fixestes caso. ¿Por que queredes oílo outra vez? ¿Ou é que tamén
queredes facervos discípulos del?

28Eles enchérono de aldraxes e dixéronlle:
-Serás ti discípulo del; nós somos discípulos de Moisés. 29Nós sabemos que a Moisés lle
falou Deus; deste, polo contrario, non sabemos de onde é.

30O home replicoulles:
-Pois nisto precisamente está o admirable: en que vós non sabedes de onde é e el déulle-la
vista ós meus ollos. 31Sabemos que Deus non escoita os pecadores, pero se un é piadoso e
fai a súa vontade, a ese escóitao. 32Endexamais non se soubo de ninguén que dese vista a
un cego de nacemento: 33se este non viñese de Deus, non podía facer nada.

34Respondéronlle eles:
-Ti naciches todo metido en pecados ¿e vasnos ensinar a nós?

E botárono fóra.

35Oíu Xesús que o botaran fóra, buscouno e preguntoulle:
-¿Cres ti no Fillo do Home?

36El respondeulle:
-¿E quen é, Señor, para que crea nel?

37Díxolle Xesús:
-Éche o mesmo que estás vendo e que está a falar contigo.

38El dixo:
-Creo, Señor.

E postrouse diante del.

39Entón dixo Xesús:
-Para realizar un xuízo vin eu a este mundo: para que os que non ven, vexan; e os que ven,
se volvan cegos.

40Oíron isto algúns dos fariseos que estaban onda el, e preguntáronlle:
-¿E, logo, nós tamén estamos cegos?

41Xesús contestoulles:
-Se estivesedes cegos, non teriades pecado; mais, como dicides que vedes, o voso pecado
permanece.


Ou máis breve: 1. 6-9. 13-17. 34-38

9 1O pasar, Xesús viu a un cego de nacemento. 2Entón, 6dito isto, cuspiu na terra e fixo lama co cuspe e untouna polos ollos do cego, 7dicíndolle:
-Vaite lavar na piscina de Siloé (que quere dicir "enviado").
El foi, lavouse e volveu con vista. 8Entón os veciños e os que antes o viran andar a pedir preguntaban:
-¿Non é este o que estaba sentado pedindo?

9Uns decían: "éche o mesmo"; outros, "non, é un que se lle asemella"; e el dicía: "son eu".

13Levaron onda os fariseos o que fora cego. 14(Era sábado o día que Xesús fixera lama e
lle abrira os ollos). 15E outra vez lle preguntaban tamén os fariseos como chegara a ver. El
respondeulles:
-Untoume lama polos ollos, laveime e vexo.

16Algúns dos fariseos dicían: "Este home non vén de Deus, que non garda o sábado".
Outros, en cambio, dicían: "¿Como ía poder un home pecador facer estes sinais?" E había
división entre eles.

17Entón preguntáronlle outra vez ó cego:
-¿A ti que che parece ese home que lles deu a vista ós teus ollos?

El contestou:
-Que é un profeta.

34Respondéronlle eles:
-Ti naciches todo metido en pecados ¿e vasnos ensinar a nós?

E botárono fóra.

35Oíu Xesús que o botaran fóra, buscouno e preguntoulle:
-¿Cres ti no Fillo do Home?

36El respondeulle:
-¿E quen é, Señor, para que crea nel?

37Díxolle Xesús:
-Éche o mesmo que estás vendo e que está a falar contigo.

38El dixo:
-Creo, Señor.

E postrouse diante del.



o   LECTURAS: O Señor é o meu pastor 
o   OFERTORIO: Eiquí están, Señor 
o   COMUÑÓN: Eu sei de quen me fiei 



TVG: