30 may. 2011

Cando por fin..

Acabo de recibir unha comunicación dunha galega da emigración que quere celebrar a súa voda en galego e en inglés e pedíume lecturas en galego, recoñezo que eu esquecera o tema desde que as puxen na páxina web e do moito que traballéi cando busquéi o mesmo hai uns tres anos para a miña irmá. Así que, xa que estamos en datas de vodas, deixaréi na web algúns destes textos por se alguén os necesita.
Parabéns os que celebren a súa voda nestas datas, espero servir de axuda.


CUANDO POR FIN SE ATOPAN DÚAS DOS ALMAS.
Victor Hugo

Cando por fin atópanse dúas almas,
que durante tanto tempo buscáronse unha a outra entre a xente.
Cando advirten que son parellas,
que se comprenden e corresponden,
nunha palabra, que son semellantes,
xorde entón para sempre unha unión vehemente e pura como elas mesmas,
unha unión que comeza na terra e perdura no ceo.
Esa unión é amor,
amor auténtico, como en verdade moi poucos homes poden concibir,
amor que é unha relixión,
que deifica ao ser amado cuxa vida emana
do fervor e da paixón e para o que os sacrificios
máis grandes son os gozos máis doces.

28 may. 2011

LECTURAS DA MISA EN GALEGO - Domingo 6 de Pascua (29/05/11)

DOMINGO VI DE PASCUA         CICLO A


Primeira Lectura      Feit 8, 5-8. 14-17
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
Impuxéronlles as mans e recibían o Espírito Santo

            Naqueles días, Filipe baixou á cidade de Samaría e predicoulles o Mesías. O pobo, dun acordo, atendía ao que dicía Filipe, sentindo e vendo os sinais que facía; pois de moitos posuídos saían espíritos impuros a berros, e moitos paralíticos e coxos quedaban curados.
            A cidade encheuse de alegría.
            Ao sentiren dicir os apóstolos, que estaban en Xerusalén, que Samaría acollera a palabra de Deus, mandáronlles a Pedro e a Xoán.
            Baixaron logo alí, e oraron polos samaritanos, para que recibisen o Espírito Santo, pois aínda non baixara sobre ningún deles: só os bautizaran no nome do Señor Xesús.
            Entón, fóronlles impoñendo as mans e recibiron o Espírito Santo.

Palabra do Señor                             
R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 65, 1-3a. 4-5. 6-7a. 16 e 20

R/. (1): Aclama a Deus, terra enteira.
Ou:  Aleluia.

Aclama a Deus, terra enteira,
canta a gloria do seu nome;
réndelle o honor da loanza,
dille: Que sorprendentes son as túas obras!

Próstrase a terra toda diante de ti
e canta salmos ao teu nome.
Vinde e vede as obras do Señor,
os seus sorprendentes feitos entre os homes.

El mudou o mar en terra seca
e pasaron o río a pé:
felicitémonos por iso.
Co seu poder domina o mundo.

Vide os que temedes o Señor,
e contareivos o que el fixo por min.
Bendito sexa Deus,
que non desbotou a miña súplica
nin afastou de min o seu amor.


Segunda Lectura    1 Pe 3, 15-18
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PEDRO
Mortal na carne, pero vivificado no Espírito

            Benqueridos irmáns:
            Adorade a Cristo como Señor, estade sempre dispostos a responder a todo aquel que vos pida razón da esperanza que levades dentro.
            Pero respondede con bo xeito e con respecto; tede a conciencia limpa, de xeito que os que desprezan o voso bo comportamento cristián, se vexan confundidos naquilo mesmo de que vos calumnien.
            Pois sempre sería mellor sufrir, se tal fose a vontade de Deus, por facerdes o ben, que por facerdes o mal.
            Tamén Cristo morreu unha vez polos vosos pecados,
o xusto polos pecadores, para vos achegar a Deus;
sufriu a morte na carne, pero recibiu vida no espírito.

Palabra do Señor                                         
R/. Grazas a Deus


ALELUIA      Xn 14, 23
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Se alguén me ama gardará a miña palabra, di o Señor;
e o meu Pai amarao e viremos a el.
Aleluia.


Evanxeo     Xn 14, 15-21
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
Pedireillo a meu Pai e ha darvos outro Paráclito

            Naquel tempo díxolles Xesús aos seus discípulos:
            -Se me amades, gardaredes os meus mandamentos, e eu rogareille ao Pai, e daravos outro Paráclito para que decote estea convosco: o Espírito da Verdade.
            O mundo non o pode acoller, pois non o ve nin o coñece; mais vós coñecédelo, pois permanece onda vós e está en vós.
            Non vos deixarei orfos; logo volvo onda vós. Un pouquiño máis e o mundo xa non me verá; pero vós habédesme ver, que eu vivo e tamén vós habedes vivir.
            Naquel día coñeceredes que eu estou en meu Pai, e vós en min, e eu en vós. Quen ten os meus mandamentos e os garda, ese ámame; o que me ama será amado por meu Pai, e eu amareino e manifestareime a el.

Palabra do Señor                                         
R/. Loámoste, Cristo



NON NOS DEIXES ORFOS

Eu quero amarte, Señor,
pero amarte de verdade;
que moitos con falsidade
prométenche o seu amor
-promesa que queda en flor-
e logo van pola vida
abrindo fondas feridas,
negándolle o amor á xente,
tripando os dereitos sempre
que dan ao débil saída.

Danos un bo defensor:
Espírito de verdade
que acabe coas falsidades
que medran no corazón
e tamén ao arredor.

Aumenta o noso saber:
que todos poidamos ver
as cousas coa inocencia
e coa aquela intelixencia
que dan o xusto aprender.

Non nos deixes esquecidos,
orfos de pan e amizade,
orfos de alento, en saudade;
ven axiña, ven, querido,
que nesta terra aflixidos
remoemos esperanzas
sen moito lugar para danzas;
danos a certa experiencia
da túa fonda presenza
que aos máis apagados lanza.

Viviremos na túa vida,
seremos xente esperta,
para a loita da vida atenta;
ganarémoslle a partida
a quen nola deu perdida;
as cousas nas nosas mans
terán feitura de irmáns;
encheranse de colores
todos os nosos solpores,
e os xa mortos vivirán.



Xesús resucitou e iso debera bastarnos 
para cambiar o mundo!

Pórtico
Afirmar que a mensaxe de Xesús é universal, non é nin unha frase feita nin algo puramente formal; ao contrario, supón e esixe tomar en serio que, a pesares dos profetas dos medos a contaminarse do que outras culturas nos aportan, que a salvación é unha proposta sempre aberta, acolledora, tolerante e necesitada de ser sempre dialogada. E iso é así porque Deus non fai distincións. E se Deus non fai distincións, cantos nos sentimos Igrexa temos que traballar e esforzarnos en facer dela a casa de tod@s.
Que a celebración que agora empeza nos axude a tomar conciencia deste compromiso: acoller e non excluír.

Perdón
Seguimos co rito de aspersión. Para quen queira, podemos facer o diálogo do perdón.
Diante de Deus, que unha vez máis nos da un testemuño de amor e de universalidade, poñámonos en actitude de conversións e cambio polas veces nas que o temos reducido a ser" un dos nosos", excluíndo a cantos non pensan coma nós.
* Porque moitas veces esquecemos que nin somos os mellores nin os únicos.
Señor, ten piedade de nós.
* Porque moitas veces esquecemos que nos abriches un camiño
no que o amor non é palabra senón capacidade de acoller, perdoar e dar novas oportunidades.
Cristo, ten piedade de nós.
* Porque moitas veces esquecemos que o mandamento principal non é letra morta e valeira, senón esixencia e compromiso de amor fraterno, xusto e solidario.
Señor, ten piedade de nós.
Remuíño
Un mandamento universal.- A forza da presenza do Espírito nas primeiras comunidades cristiás, vai facendo que estas se sintan alentadas e con azos de superar e deixar atrás as dificultades. Son conscientes de que non é fácil o seguimento nun contexto no que non son máis que un grupo moi minoritario e sen relevancia algunha. É máis, para os xudeus non eran máis ca unha seita que estaba a desvirtuar os alicerces da fe - sóanos de algo isto? -, a pesar desta incomprensión e persecución, a forza da súa convicción, a confianza en Deus, e a conciencia de que o proxecto de Xesús , ademais de ser algo novo e que estaba a comezar, tiñan claro que correspondíalle a eles dalo a coñecer e facelo crecer. E isto sabendo que tiñan que superar dificultades, cárcere ou mesmo a súa vida, pero isto non os desanima, ao contrario, reafírmaos no cometido da súa misión, e saben que non están solos, o Espírito alenta o seu traballo. E nós, somos conscientes de que como continuadores desta misión, non podemos deixarnos levar das actitudes, que tantas veces mostramos, de derrotismo, desleixo ou indiferenza? Contrastemos o actuar dos primeiros cristiáns coa maneira de facer nós hoxe as cousas. De verdade que a forma de vivir e compartir a fe nos abre un camiños de entendemento e encontro a outras culturas e a outros credos?

                Que non separara, senón que une.- Solo desde o amor de Deus poderemos sentirnos verdadeiramente comprometidos na fermosa tarefa de converte­lo seguimento de Xesús no motor da nosa vida. Se Deus é amor, por que nós, seguidores del, non imos facer que ese amor se converta en actitudes e comportamentos que unan, perdoen, busquen a pacificación das nosas relacións ou a preocupación polas persoas da parroquia o dos grupos de traballo, ou da familia que non se senten ben; que están excluídos ou se van quedando nas beiras. Se Deus é amor, que o é, fagamos nós que se vexa a súa presenza e o seu rostro a través do noso actuar.

                Que se vive e expresa na verdadeira amizade.- Porque o amor de Deus lévanos a vivir unha estreita e fonda relación con El, o que vivimos, sentimos e facemos necesita ser alimentado cada día, para que ese amor non sexa só unha palabra baleira e reseca. Esta relación necesita ser alimentada pola oración, a comunicación, o diálogo repousado e fecundo con El. Un diálogo que supón entrar en comunicación sobre o que nos pasa, o que nos alegra e entristece; sobre os nosos logros e os nosos fracasos, sobre o que podemos facer e o que facemos. Deste xeito acabaremos convertendo a oración nunha experiencia viva e gozosa de amizade con El. Non deixemos que esta fermosa oportunidade que Deus pon diante de nós, pase de largo.

Oración da Comunidade
                Poñámonos nas mans do Señor, e fagamos chegar ata El as nosas ledicias e canseiras, dicindo:
Ensínanos a vivir o teu amor
                * Por todas as persoas, especialmente polas máis esquecidas, polas que son menos amadas, ás que debemos abrir a nosa man solidaria e o noso corazón cheo de amor. Oremos.

* Para que todos os orfos de pai e nai e de agarimo atopen no noso coidado a proba do teu amor. Oremos.
Ensínanos a vivir o teu amor
* Para que cada un de nós lle sexamos fieis a Deus e á xente nos nosos compromiso, como ti o fuches. Oremos.
Ensínanos a vivir o teu amor
* Para que a Verdade do teu Espírito triúnfe sobre a mentira con que actúan os poderes políticos para castigar ao Terceiro Mundo. Oremos.
Ensínanos a vivir o teu amor
Axúdanos, Deus Pai, co teu Espírito, a que vivamos unidos e sexamos coidadosos uns cos outros na familia, na parroquia, e así as nosas comunidades poderán anunciar o amor e a unidade que Xesús pediu a todos os seus seguidores, por Xesucristo, noso Señor. Amén.


FAINOS UNHA COMUNIDADE BOA NOTICIA



Fainos, Señor, unha comunidade boa noticia:
aberta, confiada, fraterna,
invadida polo gozo do teu Espírito;
unha comunidade entusiasta,
que saiba cantar á vida,
acoller o misterio,
vibrar ante a súa tarefa
e anunciar con alegría o teu Reino.

Que levemos o sorriso no rostro,
o xubilo nas entrañas,
a festa no corazón
e a felicidade a flor de pel
desbordándose por todos os poros.

Que non nos acovarden as dificultades,
tensións, diferenzas e conflitos
que poidan xurdir entre nós.

Que na nosa pobreza e debilidade
saibamos abrirnos, darnos e compartir
coa ilusión de quen se enriquece
e séntese ditoso co que fai.

Dá, Señor, a esta comunidade túa
unha gran dose de bo humor,
para que non deixe de cantar e buscar a paz
nestes tempos de inclemencia e violencia;
para que saiba desdramatizar
tantas situacións difíciles,
ambiguas e equívocas;
para que semente o consolo
e a esperanza entre os que sofren e choran.

Fainos expertos
en desfacer nós e romper cadeas,
en curar feridas e dar tenrura,
en abrir sucos e esparexer sementes,
en mostrar a verdade e defender a xustiza,
e en manter viva a esperanza.

Concédenos ser,
para todos os que nos ven e senten,
testemuñas da túa boa noticia,
e do gozo, a festa e a risa
que veñen gratis con ela.
ULIBARRI, Florentino. Al viento del Espiritu.


Cantos:
                                                                                     
ENTRADA: Pedras vivas  GLORIA
LECTURAS: Eu soñei
OFERTORIO: Eu sei de quen me fiei
COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas


27 may. 2011

Indignádevos e Federico Mayor Zaragoza

Esta é a opinión que deixóu o ex- Director Xeral da UNESCO, no diario dixital Periodismo Humano, sobre o libro de Hessel. Se tedes oportunidade botádelle un ollo que non hai que falar sen ter información directa. Inda que a traxectoria de Hessel e a dos que o respaldan parece máis que suficiente.



" Stéphane Hessel acaba de publicar un librito -excelente idea para a difusión de mensaxes de gran calado- no que nos convida a non resignarnos, a indignarnos.

Xa o ven: a colección está dedicada aos que camiñan a contravento, nome que se deu aos Omahas, pobo indio de Norteamérica próximo aos Sioux.

Stéphane Hessel, aos 93 anos, na súa última etapa, reclama, volvendo ás súas raíces, un compromiso público de resistencia, de defender a dignidade humana en todo momento, de non ser testemuñas impasibles e adormentadas.

Necesitamos, hoxe máis que nunca, os principios e valores que nos guiaron e debemos velar xuntos para que a nosa sociedade non abdique dos mesmos. E menciona o tratamento aos inmigrantes, os logros da seguridade social, o inmenso perigo duns medios de comunicación en mans dos máis acaudados.
E segue: é imprescindible a instauración dunha verdadeira democracia social e económica, na que os intereses particulares se subordinen ao interese xeral e se asegure a liberdade de prensa, o seu labor de independencia en relación ao Estado, os poderes económicos e as influencias estranxeiras.

Se hai unha persoa con autoridade moral para facer estas reflexións e ser escoitado é Stéphane Hessel, o único co-redactor da Declaración Universal dos Dereitos Humanos que vive, lúcido, que nos chama, pola prema dos anos e as circunstancias actuais, á insurrección pacífica. Foi el quizais quen no 2º parágrafo do preámbulo da Declaración Universal escribiu que os seres humanos poden verse compelidos á rebelión.
A indiferenza, advirte, é a peor das actitudes. Debemos reaccionar.

Liberado a última hora dos campos de concentración de Duchenwald e Doura, Hessel dános a lección suprema da súa imparcialidade cando confesa que a súa principal indignación constitúena hoxe Palestina, a Banda de Gaza, Cisxordania onde o exército israelí ten actuado de maneira absolutamente condenable: 1.400 mortos ao lado palestino fronte a 50 feridos do israelí. Que os xudeus perpetren crimes de guerra é inadmisible, conclúe.

E engade: Estou convencido de que o porvir pertence á non-violencia, á conciliación entre culturas distintas.
A quen construirán o século XXI dígolles con gran afecto: crear e resistir. Resistir é crear.

Ao acabar de ler estas mensaxes tan oportunas, pensei na sabedoría da miña nai, que me aconsellaba descansar o xusto e durmir o imprescindible para aproveitar o misterio da vida, cando a finais dos anos 40 (tiña eu 16) recomendábame: Se queres ser feliz, non aceptes nunca o que consideres inaceptable.
Si: indignémonos!

Non teñamos tanta paciencia, dicía José Saramago.

Grazas, Stéphane Hessel: oxalá viva aínda cando se inicie a insubmisión pacífica que preconiza.
Aínda que, estea onde estea entón, sentirá a brisa da nosa gratitude."



Federico Maior Zaragoza (nacido en Barcelona, España, 27 de xaneiro de 1934) é un alto funcionario internacional español. Foi Director Xeneral da Unesco entre 1987 e 1999.

Maior Zaragoza é doutor en Farmacia pola Universidade Complutense de Madrid (1958). Iniciou a súa carreira profesional no mundo académico, alcanzando o posto de Catedrático de Bioquímica da facultade de Farmacia da Universidade de Granada en 1963, e de Reitor da devandita Universidade entre 1968 e 1972. Ese mesmo ano obtivo a Cátedra de Bioquímica da Universidade Autónoma de Madrid, cargo que ocupou até 2004. Foi nomeado Vicepresidente do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) en 1971 e posteriormente Presidente en Funcións (1972-1973). Co-fundador en 1974 do Centro de Bioloxía Molecular "Severo Ochoa" (CBM), e director do mesmo até 1978.

Desempeñou cargos políticos: Subsecretario de Educación e Ciencia do goberno español 1974-1975, co goberno do Xeneral Franco, deputado no Parlamento de España (1977-1978), xa na transición política, Conselleiro do presidente do goberno (1977-1978), Ministro de Educación e Ciencia (1981-1982) e deputado no Parlamento Europeo (1987).

En 1978 foi nomeado Director Xeneral Adxunto da Unesco, posto que desempeñou até o seu regreso a España en 1981. En 1987, a 24ª Conferencia Xeral da UNESCO elixiuno como Director Xeneral, cargo no que permaneceu até 1999.

Desde o ano 2000 preside a Fundación para unha Cultura de Paz. É Presidente do Consello Científico da Fundación Ramón Areces desde 1993. En 2005 foi designado Co-Presidente do Grupo de Alto Nivel para a Alianza de Civilizacións, polo o Secretario Xeral das Nacións Unidas. É membro do Comité de Honra da Coordinación internacional para o Decenio da non-violencia e da paz. É Socio de Honra de UNESCO Etxea-Centro UNESCO do País Vasco.

É membro de múltiples organizacións, academias e asociacións nacionais e internacionais, entre outras: Sociedade Española de Bioquímica (1964) da que foi presidente (1970-1974), Asociación Americana para o Fomento da Ciencia (1965), Sociedade de Bioquímica do Reino Unido (1966), Real Academia Nacional de Farmacia (1975), Club de Roma (1981), Real Academia de Belas Artes de San Fernando (1994), Academia Chinesa de Ciencias (1994), Academia Rusa de Ciencias (1999), Real Academia Nacional de Medicamento (2002) e da Academia Europea de Ciencias e Artes.

Recibiu condecoracións e distincións de diferentes países e foi nomeado Doutor Honoris Causa por numerosas universidades nacionais e internacionais.

O 2 de decembro de 2009 é investido como doutor honoris causa pola Universitat Jaume I de Castelló.

Predecesor: Juan Antonio Ortega          
Ministro de Educación e Ciencia 1981 - 1982     
Sucesor:José María Maravall

Predecesor:Amadou-Mahtar M'Bow    
Director Xeneral da UNESCO 1987 - 1999            
Sucesor: Koichir Matsuura


TOMADO DA Wikipedia


25 may. 2011

José Luís Sampedro escribe o prólogo de Indignádevos! de Stéphane Hessel

Déixovos coas reflexións do reconocido escritor e humanista José Luis Sampedro sobre o panfleto de Hessel


Eu tamén nacín en 1917. Eu tamén estou indignado. Tamén vivín unha guerra. Tamén soportei unha ditadura. Do mesmo xeito que a Stéphane Hessel, escandalízame e indigna a situación de Palestina e a bárbara invasión de Iraq. Podería achegar máis detalles, pero a idade e a época bastan para mostrar que as nosas vivencias sucederon no mesmo mundo. Falamos na mesma onda. Comparto as súas ideas e faime feliz poder presentar en España o chamamento deste brillante heroe da Resistencia francesa, posteriormente diplomático en activo en moitas misións de interese, sempre a favor da paz e a xustiza.
INDIGNÁDEVOS! Un berro, un toque de clarín que interrompe o tráfico rueiro e obriga a levantar a vista aos reunidos na praza. Como a sirena que anunciaba a proximidade daqueles bombardeiros: unha alerta para non baixar a garda.

Ao principio sorprende. Que pasa? De que nos alertan? O mundo vira como cada día. Vivimos en democracia, no estado de benestar da nosa marabillosa civilización occidental. Aquí non hai guerra, non hai ocupación. Isto é Europa, berce de culturas. Si, ese é o escenario e o seu decorado. Pero de verdade estamos nunha democracia? De verdade baixo ese nome gobernan os pobos de moitos países? Ou hai tempo que se evolucionou doutro xeito?

Actualmente en Europa e fóra dela, os financeiros, culpables indiscutibles da crise, salvaron xa a fochanca e proseguen a súa vida como sempre sen grandes perdas. En cambio, as súas vítimas non recuperaron o traballo nin o seu nivel de ingresos. O autor deste libro lembra como os primeiros programas económicos de Francia despois da segunda guerra mundial incluían a nacionalización da banca, aínda que despois, en épocas de bonanza, foise rectificando. En cambio agora, a culpabilidade do sector financeiro nesta gran crise non só non conduciu a iso; nin sequera expúxose a supresión de mecanismos e operacións de alto risco. Non se eliminan os paraísos fiscais nin se acometen reformas importantes do sistema. Os financeiros apenas soportaron as consecuencias dos seus desaforamentos. É dicir, o diñeiro e os seus donos teñen máis poder que os gobernos. Como di Hessel, o poder do diñeiro nunca fora tan grande, insolente, egoísta con todos, desde os seus propios servos até as máis altas esferas do Estado. Os bancos, privatizados, preocúpanse en primeiro lugar dos seus dividendos, e dos altísimos soldos dos seus dirixentes, pero non do interese xeral.

INDIGNÁDEVOS!, dilles Hessel aos mozos, porque da indignación nace a vontade de compromiso coa historia. Da indignación naceu a Resistencia contra o nazismo e da indignación ten que saír hoxe a resistencia contra a ditadura dos mercados. Debemos resistirnos a que a carreira polo diñeiro domine nosas vidas. Hessel recoñece que para un mozo da súa época indignarse e resistirse foi máis claro, aínda que non máis fácil, porque a invasión do país por tropas fascistas é máis evidente que a ditadura do armazón financeiro internacional. O nazismo foi vencido pola indignación de moitos, pero o perigo totalitario nas súas múltiples variantes non desapareceu. Nin en aspectos tan bastos como os campos de concentración (Guantánamo, Abu Gharaib), muros, valos, ataques preventivos e loita contra o terrorismo en lugares geoestratégicos, nin noutros moito máis sofisticados e tecnificados como a mal chamada globalización financeira.

INDIGNÁDEVOS!, repite Hessel aos mozos. Lémbralles os logros da segunda metade do século XX no terreo dos dereitos humanos, a implantación da Seguridade Social, os avances do estado de benestar, á vez que lles sinala os actuais retrocesos. Os brutais atentados do 11-S en Nova Iorque e as desastrosas accións emprendidas por Estados Unidos como resposta aos mesmos, están a marcar o camiño inverso. Un camiño que na primeira década deste século XXI está a percorrerse a unha velocidade alarmante. De aí a alerta de Hessel aos mozos. Co seu berro está a dicirlles: Mozos, coidado, loitamos por conseguir o que tedes, agora tócavos a vós defendelo, mantelo e melloralo; non permitades que volo arrebaten.

INDIGNÁDEVOS! Loitade, para salvar os logros democráticos baseados en valores éticos, de xustiza e liberdade prometidos tras a dolorosa lección da segunda guerra mundial. Para distinguir entre opinión pública e opinión mediática, para non sucumbir ao engano propagandístico. Os medios de comunicación están en mans da xente podente, sinala Hessel. E eu engado: quen é a xente podente? Os que se apoderaron do que é de todos. E como é de todos, é o noso dereito e noso deber recuperalo ao servizo da nosa liberdade.

Non sempre é fácil saber quen manda en realidade, nin como defendernos do atropelo. Agora non se trata de empuñar as armas contra o invasor nin de facer descarrilar un tren. O terrorismo non é a vía adecuada contra o totalitarismo actual, máis sofisticado que o dos bombardeiros nazis. Hoxe trátase de non sucumbir baixo o furacán destrutor do sempre máis, do consumismo voraz e da distracción mediática mentres nos aplican os recortes.

INDIGNÁDEVOS!, sen violencia. Hessel incítanos á insurrección pacífica evocando figuras como Mandela ou Martin Luther King. Eu engadiría o exemplo de Gandhi, asasinado precisamente en 1948, ano da Declaración Universal dos Dereitos Humanos, de cuxa redacción foi partícipe o propio Hessel. Como cantase Raimon contra a ditadura: Digamos NON. Negádevos. Actuade. Para empezar, INDIGNÁDEVOS!


José Luis Sampedro Sáez, nado en Barcelona o 1 de febreiro de 1917, é un escritor e economista de orixe catalá.


Traxectoria

Cun ano de vida trasladouse canda a súa familia a Tánxer, onde viviu até os 13 anos. En 1936 é mobilizado polo exército republicano na Guerra Civil Española. Despois incorpórase ao chamado exército nacional. Pasa a guerra en Melilla, Cataluña, Guadalaxara e Huete, na provincia de Cuenca.
Tras obter unha praza de funcionario de aduanas en Santander trasládase a Madrid, onde en 1944 casa con Isabel Pellicer e realiza os seus estudos de Ciencias Económicas que finaliza en 1947 con Premio Extraordinario de Carrera. Comeza a traballar no Banco Exterior de España, ademais de dar clases na universidade. En 1955 convértese en catedrático de Estrutura Económica polaUniversidade Complutense de Madrid, posto que ocupará até 1969, compaxinándoo con diversos postos no Banco Exterior de España alcanzando o nivel de Subdirector Xeral.
Escribe daquela a obra de teatro "Un sitio para vivir". Publica "Realidad económica y análisis estructural" e mais "El futuro europeo de España".
Entre 1965 e 1966, ante as destitucións dos catedráticos na universidade española Aranguren e Tierno Galván, decide facerse profesor visitante nas universidades de Salford e Liverpool. Unido a eles, xunto con outros profesores, crean o Centro de Estudos e Investigacións (CEISA) que sería pechado polo goberno tres anos despois. En 1968 é designado "Ann Howard Shaw Lecturer" na universidade norteamericana "Bryn Mawr College". Á súa volta a España pide a excedencia na Universidade Complutense e publica "El caballo desnudo", unha sátira que lle permitirá desafogar as súas frustracións ante a situación do país.
Regresa ao Ministerio de Facenda como Asesor Económico da Dirección Xeral de Aduanas. Imparte cursos na Escola Diplomática, o Instituto de Estudos Fiscais e na Universidade Autónoma de Barcelona. Durante este período escribe "Conciencia del subdesarrollo" e "La inflación en versión completa".
En 1976 volve ao Banco Exterior de España como economista asesor. En 1977 é nomeado senador por designación real, nas primeiras Cortes democráticas, posto que ocupará até 1979. En paralelo á súa actividade profesional como economista, publica diversas novelase tras a súa xubilación continua dedicado a escribir, conseguindo grandes éxitos con obras como "Octubre, octubre" ou a coñecida novela "Sonrisa etrusca". Os seus éxitos literarios coinciden coa tráxica noticia da morte da súa esposa Isabel en 1986.
En 1990 é nomeado membro da Real Academia Española onde a súa heterodoxo discurso de ingreso, "Desde la frontera" ten moito que ver co tema da súa obra "La vieja sirena", publicada ese mesmo ano, que é un canto á vida, ao amor e á tolerancia.
A finais dos 90 casou coa escritora, poetisa e tradutora Olga Lucas.
Brillantemente lúcido, xa case centenario, exerce o seu humanismo crítico acerca da decadencia moral e social de Occidente, doneoliberalismo e as brutalidades do capitalismo salvaxe. Sampedro é presidente honorario non executivo da empresa Sintratel, xunto con José Saramago.
En abril de 2009 foi investido como Doutor Honoris Causa da Universidade de Sevilla.


Obras


Novela

§                     La estatua de Adolfo Espejo (1939)
§                     La sombra de los días (1947)
§                     Congreso en Estocolmo (1952)
§                     El río que nos lleva (1961)
§                     El caballo desnudo (1970)
§                     Octubre, octubre (1981)
§                     La sonrisa etrusca]] (1985)
§                     La vieja sirena, (1990)
§                     Real Sitio (1993)
§                     El amante lesbiano (2000)
§                     Escribir es vivir 2003
§                     La senda del drago (2006)
§                     Sobre política, mercado y convivencia (2006)
§                     La ciencia y la vida (2008)


Relato

§                      Mar al fondo, 1992.

§                     Mientras la tierra gira, 1993.


Obras económicas

§                     Principios prácticos de localización industrial, 1957.
§                     Realidad económica y análisis estructural, 1959.
§                     Conciencia del subdesarrollo, 1973.
§                     Las fuerzas económicas de nuestro tiempo, 1967.
§                     Inflación: una versión completa, 1976.
§                     El mercado y la globalización,
§                     Los mongoles en Bagdad, 2003.
§                     Sobre política, mercado y convivencia, 2006
§                     Economía humanista. Algo más que cifras, 2009