20 abr. 2018

Ficha e Lectio - Domingo 4 de Pascua B

FICHAS ANTERIORES:


TOMADO DE

LECTIO:
DOMINGO IV DE PASCUA 
(Ano B: 22 abril 2018)

            Estamos en tempo pascual. Tempo litúrxico de alegría, resurrección, felicidade.
            Existen diversas enquisas e comentarios sobre que tipo de persoas semellan sentirse máis felices na súa propia vida, na súa profesión. Chamoume a atención ler concretamente, nalgún destes traballos, que en comparanza con outras profesións ou actividades hai unha boa proporción de sacerdotes que se senten moi felices na súa actividade. E a explicación que alí se dá é a de que a eles lles fai felices axudar os demais. Isto viría darlle a razón ó coñecido dito de que é máis feliz quen dá ca quen recibe.
            Que eu saiba, houbo ata este momento, hai xa varios anos, dous Congresos Internacionais sobre o tema da Felicidade. No segundo e último ata agora, que tivo lugar en Madrid, falaron, entre outros, un monxe budista, de orixe francesa, que é considerado como o “home máis feliz do mundo”. Tamén falou nesa reunión unha monxa contemplativa católica. As dúas persoas coincidían en que a felicidade, por moi persoal que sexa, non é un asunto individual, senón comunitario, social, compartido. Non se pode ser feliz pechándose un en si mesmo,  na súa propia pel coma quen di, pensando que desa maneira se vería libre un dos perigos que ameazan a felicidade. Polo contrario, para ser feliz hai que saírse máis ben do propio “eu”, do propio egoísmo, e dedicarse a facer ben ós demais, a cantos poden precisar da axuda ou das atencións que un lles podería proporcionar.
            A aludida monxa contemplativa dicía por exemplo: “Calquera que ame e se sente amado é feliz”.
            Pois ben, todo isto ten que ver con algo que é moi central na experiencia cristiá, onde tan decisivo é o mandato do “amor”: do amor ó próximo. Por que é e debe ser tan central isto no cristianismo? Pois porque Xesús foi iso: entrega total e absoluta ós seus irmáns, homes e mulleres deste mundo, cos que no seu curto tempo de vida se atopou. Foi desa maneira e non de outra como Deus Pai quixo revelársenos a si mesmo.
            O texto do evanxeo de hoxe é un verdadeiro canto a este modo de se comportar. Xesús enténdese a si mesmo como “bo pastor”: “Eu son o bo pastor”. O acento hai que poñelo aquí nesas dúas letras que forman a palabra “bo”. Porque ser “bo” pastor significa, segundo o relato de Xoán, non pensar en si mesmo, nos seus propios intereses ou ganancias, senón nas ovellas das que se é pastor. O bo pastor arrisca a súa vida, se é necesario, por salvar a vida das súas ovellas. Non polo interese que elas teñan para el, senón por si mesmas, porque as quere, porque as coñece polo seu nome, porque sabe cómo é cada unha delas e porque está moi ó tanto dos coidados que precisan.
            Non é nada estraño neste sentido que o papa Francisco comentase algunha vez que os evanxelizadores deberían ter “olor a ovella”. “A comunidade evanxelizadora –dinos el- métese con obras e xestos na vida cotiá dos demais, achica distancias, abáixase ata a humillación se é necesario e asume a vida humana, tocando a carne sufrinte de Cristo no pobo. Os evanxelizadores teñen así ‘olor a ovella’ e estas escoitan a súa voz”. Un “olor a ovella” que para Francisco vén sendo o mesmo ca “olor a evanxeo”.
            Pois ben, no relato de Xoán –un lindo relato- están moi unidos coñecemento e amor. Non se pode amar sen coñecer e non se pode coñecer sen amar. Mais Xoán refire aquí o discurso de Xesús ós fariseos cunha fondura incríbel. Porque o amor que o bo pastor, é dicir Xesús, ten ás súas ovellas é un amor que ten que ver co coñecemento e co amor cos que o Pai Deus e o seu Fillo Xesús se coñecen e se aman mutuamente: “O Pai coñéceme a min e eu coñezo o Pai”. Este amor ten que ver, polo tanto, coa mesma Trindade de Deus Pai, Deus Fillo e Deus Espírito, que é o centro mesmo da nosa concepción cristiá de Deus.
            Falamos con frecuencia da gran felicidade que pode haber e hai en moitas familias: onde pai e nai se queren mutuamente e queren tamén os seus fillos e estes quérenlles pola súa parte tamén a seus pais. Agora ben, Deus non podería ser modelo e fonte deste tipo de amor se el fose en si mesmo unha persoa pechada en si mesma e sen posibilidade de se relacionar con ninguén igual a si mesmo. Por fortuna, Deus non é así. O Deus que se nos revela por medio de Xesús é un Deus misteriosamente un e trino: poderiamos dicir que é unha verdadeira familia, a familia primordial da que procede toda familia humana e todo amor sobre a terra.
            Mais case o máis grande é aínda o seguinte. Todos nós, toda a humanidade, estamos chamados a formar parte desta primeira e felicísima familia divina do Pai, do Fillo e do Espírito Santo. Recórdanolo o mesmo Xoán na Segunda Lectura. Dísenos alí: “Vede o moito que nos quixo o Pai, para nos chamarmos fillos de Deus e sérmolo de verdade”. Este “sérmolo de verdade” e desde logo moita cousa. Algo que en principio semella imposíbel. Mais isto quere dicir que a humanidade toda, toda a gran familia humana, está chamada a se integrar na familia máis grande e máis feliz que imaxinar se pode: a familia -digámolo así- trinitaria, qué é Deus mesmo.
            Un misterio que non nos pode caber na cabeza, mais que debería dirixir toda a nosa vida e a nosa relación con tódalas persoas coas que nos atopemos neste mundo. Porque o noso destino é moi grande, inconcibíbel. Xoán non deixa de se referir ás perspectivas grandiosas deste destino noso, que foi posibilitado para nós grazas ó Deus que en Xesús se fixo irmán noso: “Meus amigos –segue a insistir Xoán- xa somos fillos de Deus, mais aínda non está á vista o que seremos; sabemos que cando Xesús apareza, nós seremos coma el, xa que o veremos tal e como é”.
            O tempo pascual é, pois, un tempo para “soñar”, para crer que son e que serán realidade cousas que só semellan pertencer ó mundo dos soños. Mais temos dereito a soñar, porque a grandeza do Deus no que cremos e o amor que nos ten son moito meirandes ca tódolos soños nosos, por altos e sublimes que sexan.
            Quen podería soñar que ese Xesús que morre entre dous ladróns se ía converter, resucitado, na clave de toda a historia humana e do noso destino? Pois a nosa fe pascual apréndenos e ínstanos a confesar que si, que ese non é un soño, senón a feliz realidade que Deus mesmo fixo para nós. Podemos por iso dicir e cantar con alegría: Aleluia!! É dicir: Loado sexa Deus!!

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS
Roguemos a Deus Pai, que vive en unión co Fillo e o Espírito divinos, que atenda a nosa pregaria comunitaria dicindo: ESCÓITANOS, PAI. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
- Apréndenos, Pai, a admirar e agradecer os teus grandes designios sobre nós. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
- Dános, Pai, fe fonda na grandeza do misterio da túa divina relación co Fillo e co Espírito Santo para comprendérmonos así tamén dalgunha maneira a nós mesmos. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
- Condúcenos, Pai, ó encontro misericordioso e próximo con tódalas persoas, tal como fai o bo pastor coas súas ovellas. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo Noso Señor. AMÉN.

Manuel Cabada Castro




VER MÁIS:


 


15 abr. 2018

3º Domingo de Pascua B



PRIMEIRA Feit 3, 13-15. 17-19
Matastes ó autor da vida, a quen Deus resucitou de entre os mortos
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS

Dille Pedro ó pobo:
13O Deus de Abraham, de Isaac e de Xacob, o Deus de nosos pais, glorificou ó seu servo
Xesús, a quen vós entregastes e negastes diante de Pilato, cando este estaba decidido a
deixalo en liberdade. 14Pero vós rexeitáste-lo Santo e o Xusto; pedistes que indultasen a
un asasino, 15mentres que matastes ó dono da vida, a quen Deus resucitou de entre os
mortos; disto nós somos testemuñas.

17Xa sei, irmáns, que obrastes por ignorancia, como tamén as vosas autoridades; 18pero
Deus cumpriu así o que anunciara por boca dos profetas: que o seu Cristo padecería.
19Arrepentídevos, logo, e convertédevos, para que se borren os vosos pecados

   Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SALMO RESP. Sal 4, 2. 4. 7. 9
R/ (7a): Pon, Señor, sobre nós o sinal da luz do teu rostro

2Cando te chame, respóndeme, Deus, meu liberador;
ti que na angustia me consolas,
apiádate e escoita a miña oración.

4Sabede que o Señor fai milagres co seu amigo,
que o Señor me escoita, cando o chamo.

7Moitos din: -"¿Quen nos mostrará a felicidade,
se fuxiu de nós, Señor, a luz da túa presencia?"

9En paz déitome e logo adormezo,
porque só ti, Señor, me dás seguridade.



SEGUNDA 1 Xn 2, 1-5a
El é propiciación polos nosos pecados e polos de todo o mundo
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PRIMEIRA CARTA DE SAN XOÁN

2 1Meus filliños, escríbovos estas cousas para que non pequedes; pero, se algún peca,
temos quen nos defenda diante do Pai: Xesús Cristo, o xustificador. 2El é quen expía os
nosos pecados; e non só os nosos senón tamén os de todo o mundo.

3Sabemos que o coñecemos de verdade polo feito de que cumprimos cos seus
mandamentos. 4O que di: "Eu coñézoo" pero non cumpre cos seus mandamentos, é un
mentireiro e non ten en si a verdade revelada. 5Quen garda a súa Palabra, nel o amor de
Deus chega de verdade ó máximo.

     Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus




ALELUIA Cf Lc 24, 32
Señor Xesús, descúbreno-lo senso das Escrituras;
fai arde-lo noso corazón menttres nos falas


EVANXEO Lc 24, 35-48
Tal está escrito, que Cristo ha padecer e resucitar de entre os mortos ó terceiro día
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS

35Os discípulos de Xesús contaron o que lles pasara polo camiño, e como o recoñeceran
no parti-lo pan.

36Estando eles comentando estas cousas, presentóuselles Xesús no medio e díxolles:
-¡A paz sexa convosco!

37Sobresaltados e cheos de medo, coidaban contemplar un espírito. 38Pero el díxolles:
-¿Por que estades asustados, e a que veñen esas dúbidas? 39Mirade para as miñas mans e
para os meus pés: sonvos eu. Palpade aquí e decatádevos de que un espírito non ten carne
nin ósos, como vedes que teño eu.

40E dicindo isto, mostróulle-las mans e mailos pés. 41Pero eles, tolos de contento e sen
saíren do seu asombro, non acababan de crer. Xesús preguntoulles:
-¿Tedes por aí algo que comer?

42Déronlle un anaco de peixe asado. 43El colleuno e comeuno diante deles. 44Logo
díxolles:
-A isto referíame eu cando, estando aínda convosco, vos dicía que conviña que se
cumprise todo o que está escrito na Lei de Moisés, nos Profetas e mais nos Salmos acerca
de min.

45E abriu os seus entendementos para que comprendesen as Escrituras. 46E engadiu:
-Así está escrito: o Mesías padecerá e resucitará de entre os mortos no terceiro día, 47e
predicarase no seu nome a conversión e mailo perdón dos pecados a tódolos pobos,
empezando por Xerusalén. 48Vós seredes testemuñas de todo isto.

     Palabra do Señor                                         R/. Loámoste, Cristo


13 abr. 2018

Ficha e Lectio - Domingo 3 de Pascua B


FICHAS ANTERIORES:

LECTIO:

DOMINGO III DE PASCUA 
(Ano B: 15. IV. 18)

            A extraordinaria nova da resurrección de Xesús, que estamos a celebrar e a lembrar comunitariamente estes días, é loxicamente algo sobre o que a liturxia, as lecturas e as diversas aclamacións que recitamos volven unha e outra vez.
            Os textos dos evanxeos fálannos de que foron moitos e diversos os modos de se facer presente o Xesús resucitado ós apóstolos e ós demais discípulos. En todas esas experiencias pascuais, cargadas de alegría e de esperanza para os seguidores de Xesús e para cantos cren e crerán nel, dáse algo que vén sendo común denominador de todas elas. Trátase de experiencias fondas e transformadoras que conmoven e afectan ós que concreta e particularmente as experimentan, pero que teñen, máis alá diso, un carácter comunitario e universal. Refírome a que teñen unha finalidade non só individual e particular, senón xeral. Realízanse en función de todo o pequeno grupo cristián de entón, de cantos viñemos despois e dos que veñan ó mundo detrás de nós.
            A resurrección de Xesús é neste sentido unha nova que afecta a toda a humanidade, porque en Xesús resucitado Deus Pai destinou a humanidade toda a unha vida para sempre, máis alá da morte. Os cristián estamos así chamados a encher o mundo enteiro da esperanza de vida que nos vén de Xesús.
            Iso é o que fan os apóstolos e discípulos ó teren a experiencia de Xesús resucitado. Dese modo actúan as mulleres que foron moi cedo onda o sepulcro do Señor. Realizan axiña o camiño de volta para lles anunciar ós apóstolos a resurrección do Señor. Algo semellante fan os diversos apóstolos e discípulos comunicándose mutuamente as aparicións, as experiencias, do Señor resucitado que van sucesivamente ocorrendo. Ó longo dos tempos e dos séculos recibimos tamén outras persoas, a través do anuncio do evanxeo, esta grande e boa nova da resurrección de Xesús e, consecuentemente, da resurrección que nos espera a todos.
            Por iso tódolos que fomos destinatarios desta gran nova temos que anunciala, coa nosa palabra e cos nosos feitos, no noso tempo e aquí onde vivimos, a cantos hoxe en día ou non saben dela ou non son capaces de crer nela quizais incluso por ser esta nova da resurrección algo tan incríbel, tan marabilloso. Tiña que ser algo así esa nova xustamente por proceder de Deus, que é sempre meirande ca canto poidamos maxinar sobre El.
            No comezo do evanxeo de hoxe fálanos Lucas de que os discípulos de Emaús fixeron axiña o camiño de volta tras descubriren abraiados que aquel descoñecido que se lles xuntara a eles no camiño era o propio Xesús. Tiñan que comunicárllelo canto antes ós demais apóstolos e discípulos. Eles marcharan, abatidos e desconsolados trala paixón e crucifixión do seu Mestre, cara á súa aldea natal para continuaren alí coa súa vida normal anterior ó encontro con Xesús. Mais tras teren experimentado Xesús resucitado no seu camiño cara a Emaús non o pensan dúas veces. En vez de se deitar para descansar tranquilamente da camiñada feita, tal como pouco antes llo aconsellaran eles mesmos ó seu misterioso acompañante (pois era xa noite ou case de noite), o que fan -tal como se nos conta no texto de Lucas- é “levantarse axiña e volver a Xerusalén”. Para que? Pois para comunicárllelo, o máis cedo posíbel, ós demais compañeiros. As experiencias de Xesús non se poden gardar agachadas no propio recuncho interior de cada quen. Hai que comunicalas para que outros poidan tamén alegrarse con novas tan inimaxinábeis. Tal como comenta Lucas, “eles contaron, ós once apóstolos, o que lles pasara polo camiño e como o recoñeceran no partir o pan”.
            Dinos tamén Lucas que, xustamente cando os discípulos de Emaús facían partícipes ós seus compañeiros do que lles acontecera no camiño, o mesmo Xesús fíxose presente a todos eles conxuntamente, quentando así aínda máis os seus corazóns e fortalecendo a súa aínda feble fe na resurrección. Apórtalles así tranquilidade e consolo ós seus corazóns angustiados e temerosos ofrecéndolles a súa paz: “A paz sexa convosco!”. Esvaécenselles así as néboas das súas dúbidas e dos seus medos. Experimentan así que todo é graza, forte e bondadosa iniciativa de Deus Pai que se manifesta en Xesús a eles e a nós. Deus é sempre o que dá inicio á súa obra en nós e o que a sostén e mantén. Nós só temos que estar incondicionalmente abertos a que el faga de nós e connosco o que queira.
            O Deus de Xesús é sempre aquel que quere estar e conversar connosco. Antes de que se nos poida ocorrer a nós que tal cousa é posíbel. Por iso é Xesús tamén aquí o que se auto-convida, o que toma a iniciativa, para que traian algo de comer e departir así amigabelmente con eles: “Tedes por aí algo que comer?”. A nosa conversa con el é sempre posterior ou consecuente. Está sostida e posibilitada pola anterior iniciativa de Deus. Cando un neno, en presenza de seus pais, lle dá as grazas a un descoñecido amigo da familia que lle ofrece ou entrega un pequeno regalo, está a recoñecer coa súa palabra “grazas” que foi ese descoñecido amigo, a graza ou bondade dese descoñecido amigo, a que iniciou tan fermosa e agarimosa acción con el, con ese cativo que de por si non pode esixir nada.
            Por iso a nosa dominical eucaristía, que é unha comunitaria lembranza da morte e resurrección de Xesús, ten tamén a estrutura dun banquete, dun xantar, no que Xesús non só se fai presente entre nós como quen nos convida á mesa, senón incluso como aquilo mesmo que comemos e bebemos. Tan fondo é o seu desexo de se unir intimamente a nós.
            En realidade é ese íntimo encontro do Xesús resucitado connosco o que verdadeiramente nos resucita, o que nos une ó corpo e á vida de Cristo e nos converte así xa neste mundo, dalgunha maneira, en resucitados.

ORACIÓN DOS FIEIS
            Confortados e movidos polo Espírito de Deus, dirixímoslle a Deus Pai a nosa oración pregando: ESCÓITANOS, PAI. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
            Dános, Pai, fe fonda e agradecida na resurrección do teu Fillo Xesús. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
            Axúdanos, Pai, a vivirmos con alegría as nosas vidas, confortados coa esperanza da nosa futura resurrección. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
            Concédenos, Pai, ímpeto misioneiro para comunicar a todos a boa nova da resurrección de Xesús e maila nosa. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.

            Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo noso Señor. AMÉN.


Manuel Cabada Castro



VER MÁIS:
https://www.gruposdejesus.com/domingo-3-pascua-b-lucas-2435-48-2/


9 abr. 2018

UN FUTURO COMPARTIDO



“Crear un futuro compartido nun mundo fracturado”. 
Ese foi o lema do encontro do Foro Económico Mundial, reunido en Davos, Suíza, os días 23-26 de xaneiro 
deste ano 2018. Convidada a Santa Sé a participar nesa prestixiosa reunión, o papa Francisco enviou 
unha mensaxe moi interesante.


 En primeiro lugar, sinalaba algo tan evidente como a crecente fragmentación entre 
os Estados e as institucións, favorecida polas novas tecnoloxías que chegaron a este 
"mundo globalizado, condicionado por intereses persoais e pola ambición de beneficio 
a toda costa".

Entre os novos problemas sinalaba "o crecemento do desemprego, o aumento das 
diversas formas de pobreza, o aumento da brecha socioeconómica e as novas formas 
de escravitude".

O Papa retomou o seu discurso ao Parlamento Europeo e constatou "o predominio das 
cuestións técnicas e económicas no centro do debate político, en detrimento de unha 
orientación antropolóxica auténtica".


Unha consecuencia disto? "O ser humano corre o risco de ser reducido a unha sinxela 
engrenaxe dun mecanismo que o trata como un simple ben de consumo para ser 
utilizado, de modo que, cando a vida xa non serve o devandito mecanismo, déixase de 
lado sen tantos reparos".  

Mais había que mirar tamén ao futuro. Así que o Papa lembrou aos participantes no 
Foro que "é esencial salvagardar a dignidade da persoa humana". E engadiu unha 
referencia á dignidade e ao benestar da familia.   

Citando unha vez máis a Paulo VI, afirmou que "os modelos económicos deben respectar
unha ética de desenvolvemento integral e sustentable, baseada en valores que poñan 
no centro a persoa humana e os seus dereitos".

Despois, o Papa incluíu un serio aviso que nos afecta a todos: "Non podemos 
permanecer en silencio ante o sufrimento de millóns de persoas cuxa dignidade está 
ferida, nin podemos seguir avanzando como lla difusión da pobreza e da inxustiza non 
tivesen ningunha causa".


Ninguén pode permanecer indiferente ante a cultura do descarte e ante a indiferenza 
que nos invade. Hai que  aumentar a calidade da produtividade, crear novos postos 
de traballo, respectar as leis laborais, loitar contra a corrupción pública e persoal e 
promover a xustiza social, xunto coa distribución xusta e equitativa dos beneficios. 
Querer un futuro máis próspero e seguro, é necesario orientar o compás cara ao 
"verdadeiro Norte", representado polos valores auténticos. "É este o momento de 
tomar medidas valentes e audaces para o noso amado planeta. É este o momento 
acomodado para traducir en acción a nosa responsabilidade de contribuír ao 
desenvolvemento da humanidade".

Unha achega tan realista como oportuna a un foro tan importante. É de desexar 
que estas palabras do papa Francisco no caian no baleiro.



                                                     José-Román Frecha Andrés









8 abr. 2018

2º DOMINGO DE PASCUA - CICLO B



LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
Primeira Lectura    Feit 4, 32-35
Un só corazón e unha soa alma

            A comunidade dos crentes tiña un só corazón e unha soa alma, e ninguén consideraba coma seu o que posuía, senón que todas as cousas eran comúns.
            Os apóstolos, con gran poder, daban testemuño da resurrección do Señor Xesús, e todos eles eran ben considerados.
            Non había entre eles ningún necesitado, porque todos os que tiñan bens ou casas vendíanos, levaban os cartos e depositábanos aos pés dos apóstolos, que repartían a cadaquén segundo precisaba.

   Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL    Sal 117, 2-4. 16ab-18. 22-24
R/. (1): Loade o Señor, porque é bo, porque é para sempre a súa misericordia.
Ou:  Aleluia.

Que o diga a casa de Israel:
é para sempre a súa misericordia.
Que o diga a casa de Aharón:
é para sempre a súa misericordia.
Que o digan os que temen o Señor:
é para sempre a súa misericordia.

A destra do Señor é excelsa,
a destra do Señor fixo proezas.
Non hei morrer, vou vivir,
e pregoar os feitos do Señor.
Castigoume o Señor, castigoume,
mais non me entregou á morte.

A pedra que os canteiros desbotaron,
esa mesma, converteuse en esquinal.
Foi o Señor quen o fixo,
unha marabilla á nosa vista.
Este é o día no que o Señor actuou:
alegrémonos nel e relouquemos.


LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN XOÁN
Segunda Lectura      1 Xn 5, 1-6
Canto nace de Deus vence o mundo 

            Irmáns benqueridos:
            Todos cantos cren que Xesús é o Mesías, naceron de Deus; e quen ama o que xera, ama tamén a quen aquel xerou. Sabemos que amamos os fillos de Deus, se amamos a Deus e cumprimos cos seus mandamentos.
            Porque o amor a Deus consiste en cumprir cos seus mandamentos. Os mandamentos de Deus non son pesados, porque nacer de Deus permítenos vencer o mundo. E esta é a vitoria que derrota o mundo: a nosa fe.
            Porque, quen é o que derrota o mundo, senón o que cre que Xesús é o Fillo de Deus?
            O que veu con auga e sangue, foi el, Xesús Cristo; non veu con auga só, senón con auga e con sangue.
            E o Espírito é quen dá testemuño, xa que o Espírito é a Verdade.

    Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


ALELUIA   Xn 20, 29
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Porque me viches, Tomé, tes fe, di o Señor;
ditosos os que creron sen veren.
Aleluia.


LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
Evanxeo    Xn 20, 19-31
Pasados oito días, veu Xesús 

            Naquel día, o primeiro da semana, ao serán, estando pechadas as portas onde estaban os discípulos, por medo dos xudeus, chegou Xesús e, poñéndose no medio, díxolles:
            ‑ Paz convosco.
            Dito isto, mostroulles as mans e mais o costado. Os discípulos alegráronse, vendo o Señor. El díxolles outra vez:
            ‑ Paz convosco: coma o Pai me mandou a min, tamén eu vos mando a vós.
            E dito isto alentou sobre eles, e díxolles:
            ‑ Recibide o Espírito Santo: a quen lles perdoedes os pecados, quedaranlles perdoados; a quen llelos reteñades, quedaranlles retidos.
            Pero Tomé, un dos Doce, o chamado Xemelgo, non estaba con eles cando chegou Xesús.

            Dicíanlle entón os outros discípulos:
            ‑ Vimos o Señor.
            Pero el contestoulles:
            ‑ Como non vexa nas súas mans as furas dos cravos e non meta nelas o meu dedo; como non meta a miña man no seu costado, non crerei.
            Oito días despois estaban outra vez dentro os discípulos, e Tomé con eles. Chegou Xesús, estando pechadas as portas, e poñéndose no medio, dixo:
            ‑ Paz convosco.
            Despois díxolle a Tomé:
            ‑ Trae aquí o teu dedo e mira as miñas mans; trae a túa man e métea no meu costado. Non sexas incrédulo, senón home de fe.
            Tomé respondeulle:
            ‑ Meu Señor e meu Deus!
            Xesús díxolle:
            ‑ Tes fe porque me viches? Benia os que creron sen veren!
            Moitos outros signos fixo Xesús diante dos seus discípulos, que non se escribiron neste libro. Estes escribíronse para que creades que Xesús é o Mesías, o Fillo de Deus e, crendo, teñades vida nel.

     Palabra do Señor                                         R/. Loámoste, Cristo