22 ago. 2017

22 de agosto: Santa María Raíña

LECTURAS



PRIMEIRA Is 9, 1-6 : Déuseno-lo Fillo
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE ISAÍAS

9 1O pobo que camiñaba na escuridade, viu unha grande luz.
Unha luz brillou sobre os que habitaban no país das sombras da Morte.

2Multiplicáche-lo xúbilo, fixeches grande a ledicia.
Alegráronse coa túa presencia, como coa alegría da seitura,
o mesmo que saltarán de xúbilo ó repartiren o botín.

3Velaí o xugo da súa carga e o varal do seu ombreiro -o bastón de quen o oprime-:
rompíchelos coma o día de Madián.

4Pois toda bota que tropeza con ruído, e todo manto cuberto de sangue
serán para a queima, serán pasto de incendio.

5Pois velaí que nos naceu un meniño, déusenos un fillo:
a soberanía estará sobre o seu ombreiro,
e será invocado con estes seus nomes:
Marabilla de conselleiro, Heroe divino,
Pai eterno, Soberano da Paz.
6Oh, ¡que grande a súa Soberanía!

A paz non terá fin no trono de David e no seu reino, para afincalo e para afirmalo, co
dereito e coa xustiza,
desde agora e para sempre.
O celo do Señor dos Exércitos fará isto.


[O versiño 3 debe interpretarse segundo a versión hebraica]



SALMO RESP. Sal 112, 1-2. 3-4. 5-6. 7-8
R/ (2) Sexa bendito o nome do Señor para sempre

Ou: Aleluia

Louvade, servidores do Señor,
louvade o nome do Señor.
2Bendito sexa o nome do Señor,
agora e por sempre.

3Desde o nacente ó poñente
louvado sexa o nome do Señor.
4Excelso sobre as xentes é o Señor,
sobre o ceo a sua gloria.

5¿Quen coma o Señor, noso Deus,
que habita nas alturas
6e que baixa para coidar
do ceo e mais da terra?

7El ergue do po os indixentes,
levanta os pobres do esterco,
8para lles dar asento cos nobres,
cos nobres do seu pobo.



EVANXEO Lc 1, 26-38 : Velaí concebirás e parirás un fillo
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS

26Ós seis meses, Deus mandou o anxo Gabriel a unha vila chamada Nazaret, 27onda unha mociña prometida a un home da casa de David, que se chamaba Xosé; o nome da mociña era María.

28Entrando onde estaba ela, díxolle:
-Alégrate, chea de gracia, o Señor está contigo.

29Ela turbouse con estas palabras, cavilando no que podería significa-lo saúdo aquel.
30O anxo continuou:
-Non teñas medo, María, porque ti atopaches gracia ante Deus; 31e, fíxate, vas concebir no teu ventre e darás á luz un fillo, ó que lle poñerás de nome Xesús. 32Será grande e chamarase Fillo do Altísimo, e o Señor Deus daralle o trono de David, seu pai; 33reinará por sempre na casa de Xacob, e o seu reinado non terá fin.

34María respondeulle ó anxo:
-¿E como pode ser isto, pois eu son virxe?

35O anxo replicoulle:
-O Espírito Santo baixará sobre ti e o poder do Altísimo cubrirate coa súa sombra; por iso o que vai nacer de ti será santo e chamarase Fillo de Deus. 36Aí te-la túa curmá Isabel, que concebiu un fillo na súa vellez, e xa está de seis meses a que chamaban estéril, 37que para Deus non hai imposibles.

38María contestou:
-Velaquí a escrava do Señor: cúmprase en min o que dixeches.

E o anxo marchou de onda ela. 




VER TAMÉN:



21 ago. 2017

Os dons e a chamada de Deus son irrevocables- Rm 11, 13-15. 29-32

Domingo 20 do Tpo. Ordinario - ciclo A


IMPÓRTANCHE

Quero crer que o grande é o pequeno,
que o último é o primeiro,
que o pobre é o preferido.
Que o insignificante é o que máis conta para Ti.

Quéroo crer pero cústame.
Porque eu mesmo non vexo
que importen  tanto eses nenos
sen mañá sen hoxe.
Señor, dime que a Ti che importan,
por favor!

Dime que a Ti che importan máis,
que che importo eu, ou polo menos,
que eles che importan tanto coma nós,
os con “sorte”,
os que temos as necesidades cubertas,
os que podemos ata avergoñarnos diso;
os que vivimos nesta sociedade
que damos en chamar “primeiro mundo”.

Pois eses nenos e nenas
a ninguén lle importan,
se non che importan a ti, Señor.
Entón … nada importa.

(Florentino Ulibarri)


20 ago. 2017

Palabras de PAZ


Para honrar ás víctimas dos últimos atentados terroristas en Burkina Faso, Barcelona e Finlandia, aproveito para recordar e subscribir un fragmento das palabras do Papa Francisco no encontro interrelixioso de Exipto de abril deste ano:



(...)

Neste desafío de civilización tan urxente e emocionante, cristiáns e musulmáns, e todos os crentes, estamos chamados a ofrecer a nosa achega: «Vivimos baixo o sol dun único Deus misericordioso. [...] Así, no verdadeiro sentido podemos chamarnos, os uns aos outros, irmáns e irmás [...], porque sen Deus a vida do home sería como o ceo sen o sol».

Saia pois o sol dunha renovada irmandade no nome de Deus; e desta terra, acariñada polo sol, despunte a alba dunha civilización da paz e do encontro. Que San Francisco de Asís, que fai oito séculos veu a Exipto e atopouse co Sultán Malik ao Kamil, interceda por esta intención.

Terra de alianzas. Exipto non só viu amencer o sol da sabedoría, senón que a súa terra foi tamén iluminada pola luz multicolor das relixións. Aquí, ao longo dos séculos, as diferenzas de relixión constituíron «unha forma de enriquecemento mutuo do servizo á única comunidade nacional».

Crenzas relixiosas diferentes atopáronse e culturas diversas mesturáronse sen confundirse, recoñecendo a importancia de aliarse para o ben común. Alianzas deste tipo son cada vez máis urxentes na actualidade. Para falar diso, gustaríame utilizar como símbolo o «Monte da Alianza» que se ergue nesta terra. O Sinaí lémbranos, en primeiro lugar, que unha verdadeira alianza na terra non pode prescindir do Ceo, que a humanidade non pode pretender atopar a paz excluíndo a Deus do seu horizonte, nin tampouco pode tratar de subir a montaña para apoderarse de Deus (cf. Ex 19,12).

Trátase dunha mensaxe moi actual, fronte a ese perigoso paradoxo que persiste nos nosos días, segundo a cal por unha banda se tende a reducir a relixión á esfera privada, sen recoñecela como unha dimensión constitutiva do ser humano e da sociedade e, polo outro, confúndense a esfera relixiosa e a política sen distinguilas adecuadamente.

Existe o risco de que a relixión acabe sendo absorbida pola xestión dos asuntos temporais e déixese seducir polo atractivo dos poderes mundanos que en realidade só queren instrumentalizarla.

Nun mundo no que se globalizaron moitos instrumentos técnicos útiles, pero tamén a indiferenza e a neglixencia, e que corre a unha velocidade frenética, difícil de soster, percíbese a nostalxia das grandes cuestións sobre o sentido da vida, que as relixións saben promover e que suscitan a evocación das propias orixes: a vocación do home, que non foi creado para consumirse na precariedade dos asuntos terreais senón para encamiñarse cara ao Absoluto ao que tende.

Por estas razóns, sobre todo hoxe, a relixión non é un problema senón parte da solución: contra a tentación de acomodarse nunha vida sen relevo, onde todo comeza e termina nesta terra, lémbranos que é necesario elevar o ánimo cara ao Alto para aprender a construír a cidade dos homes.

Neste sentido, volvendo coa mente ao Monte Sinaí, quixese referirme a os mandamentos que se promulgaron alí antes de ser escritos na pedra. No corazón do «dez palabras» resoa, dirixido aos homes e aos pobos de todos os tempos, o mandato «non matarás» (Ex 20,13).

Deus, que ama a vida, non deixa de amar ao home e por iso ínstao a contrastar o camiño da violencia como requisito previo fundamental de toda alianza na terra. Sempre, pero sobre todo agora, todas as relixións están chamadas a pór en práctica este imperativo, xa que mentres sentimos a urxente necesidade do Absoluto, é indispensable excluír calquera absolutización que xustifique calquera forma de violencia. A violencia, de feito, é a negación de toda auténtica relixiosidade.

Como líderes relixiosos estamos chamados a desenmascarar a violencia que se disfraza de suposta sacralidad, apoiándose na absolutización dos egoísmos antes que nunha verdadeira apertura ao Absoluto.

Estamos obrigados a denunciar as violacións que atentan contra a dignidade humana e contra os dereitos humanos, a pór ao descuberto os intentos de xustificar todas as formas de odio en nome das relixións e a condenalos como unha falsificación idolátrica de Deus: o seu nome é santo, el é o Deus da paz, Deus salam. Por tanto, só a paz é santa e ningunha violencia pode ser perpetrada en nome de Deus porque profanaría o seu nome.


Xuntos, desde esta terra de encontro entre o ceo e a terra, de alianzas entre os pobos e entre os crentes, repetimos un «non» alto e claro a toda forma de violencia, de vinganza e de odio cometidos en nome da relixión ou en nome de Deus. Xuntos afirmamos a incompatibilidade entre a fe e a violencia, entre crer e odiar. Xuntos declaramos o carácter sacro de toda vida humana fronte a calquera forma de violencia física, social, educativa ou psicolóxica.

A fe que non nace dun corazón sincero e dun amor auténtico a Deus misericordioso é unha forma de pertenza convencional ou social que non libera ao home, senón que o esmaga. Digamos xuntos: Canto máis se crece na fe en Deus, máis se crece no amor ao próximo.

Con todo, a relixión non só está chamada a desenmascarar o mal senón que leva en si mesma a vocación a promover a paz, probablemente hoxe máis que nunca.[6] Sen caer en sincretismos conciliadores, a nosa tarefa é a de rezar os uns polos outros, pedindo a Deus o don da paz, atoparnos, dialogar e promover a harmonía cun espírito de cooperación e amizade. Como cristiáns «non podemos invocar a Deus, Pai de todos os homes, se nos negamos a conducirnos fraternalmente con algúns homes, creados a imaxe de Deus».

Máis aínda, recoñecemos que inmersos nunha loita constante contra o mal, que ameaza ao mundo para que «non sexa xa ámbito dunha auténtica fraternidade», «aos que cren na caridade divina dálles a certeza de que abrir a todos os homes os camiños do amor e esforzarse por instaurar a fraternidade universal non son cousas inútiles».

Pola contra, son esenciais: En realidade, non serve de moito levantar a voz e correr a rearmarse para protexerse: hoxe necesítanse construtores de paz, non provocadores de conflitos; bombeiros e non incendiarios; predicadores de reconciliación e non vendedores de destrución.  

Asistimos perplexos ao feito de que, mentres por unha banda afastámonos da realidade dos pobos, en nome de obxectivos que non teñen en conta a ninguén, polo outro, como reacción, xorden populismos demagóxicos que certamente non axudan a consolidar a paz e a estabilidade.

Ningunha incitación á violencia garantirá a paz, e calquera acción unilateral que non poña en marcha procesos construtivos e compartidos, en realidade, só beneficia aos partidarios do radicalismo e da violencia. Para previr os conflitos e construír a paz é esencial traballar para eliminar as situacións de pobreza e de explotación, onde os extremismos arraigan facilmente, así como evitar que o fluxo de diñeiro e armas chegue aos que fomentan a violencia.

Para ir máis á raíz, é necesario deter a proliferación de armas que, se se seguen producindo e comercializando, tarde ou cedo chegarán a utilizarse. Só sacando á luz as turbias manobras que alimentan o cancro da guerra pódense previr as súas causas reais.

A este compromiso urxente e grave están obrigados os responsables das nacións, das institucións e da información, así como tamén nós responsables de cultura, chamados por Deus, pola historia e polo futuro a pór en marcha "cada un no seu propio campo" procesos de paz, sen subtraerse á tarefa de establecer bases para unha alianza entre pobos e estados.

Espero que, coa axuda de Deus, esta terra nobre e querida de Exipto poida responder aínda á súa vocación de civilización e de alianza, contribuíndo a promover procesos de paz para este amado pobo e para toda a rexión de Oriente Medio.

Ao Salamò Alaikum! / A paz estea convosco.


TOMADO DE : 

19 ago. 2017

Domingo 20 de Ordinario A


PRIMEIRA Is 56, 1. 6-7
Ós fillos de estranxeiro traereinos ó meu monte santo
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE ISAÍAS

56 1Así fala o Señor:
cumpride o dereito e practicade a xustiza,
que a miña salvación está próxima a chegar
e a miña xustiza (está próxima) a mostrarse.
6E ós fillos de estranxeiro que se apegan ó Señor,
servindo e amando o Nome do Señor, sendo os seus servos,
a todo o que garde o sábado sen profanalo
e ós que se manteñan firmes na miña Alianza,
7traereinos ó meu monte santo
e alegrareinos na miña casa de oración.
Os seus holocaustos e os seus sacrificios
servirán de ofrenda de amor sobre o meu altar.



SALMO RESPONSORIAL Sal 66, 2-3. 5. 6 e 8
R/ (4): Lóuvente, Deus, os pobos,
lóuvente os pobos todos.


2Deus se apiade de nós e nos bendiga,
móstreno-la luz da súa presencia.
3Que se coñezan na terra os seus camiños
e en tódolos pobos a súa salvación.

5Alégrense e canten as nacións,
porque ti gobérna-los pobos rectamente
e guías na terra as nacións.

6Lóuvente, Deus, os pobos,
lóuvente os pobos todos.
8Que Deus nos bendiga e que o teman
os confíns todos do mundo.



SEGUNDA Rm 11, 13-15. 29-32
Os dons e a chamada de Deus son irrevocables
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE SAN PAULO APÓSTOLO ÓS ROMANOS

Irmáns e irmás:
13Isto dígovolo a vós, os xentís. E, coma apóstolo que son dos xentís, fago gala deste ministerio, 14por ver se esperto celos nos da miña xente e podo así salvar a algúns deles. 15Se a súa reprobación foi reconciliación do mundo, ¿que será a súa acollida, senón unha auténtica vida, que xorde de entre os mortos?

29Pois os dons e a chamada de Deus son irrevocables. 30Porque vós fostes noutrora desobedientes a Deus, pero agora conseguíste-la misericordia por desobediencia deles. 31Do mesmo xeito: tamén eles agora non creron, para que, con ocasión da misericordia usada convosco, tamén eles logren misericordia. 32Porque Deus encerrou a tódolos homes na desobediencia, para se compadecer de todos.



ALELUIA Cf Mt 4, 23:
Xesús predicaba o Evanxeo do Reino
e sandaba toda enfermidade no pobo



EVANXEO Mt 15, 21-28
Muller, ¡qué grande é a túa fe!
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

 21Saíndo de alí foi Xesús para a comarca de Tiro e Sidón. 22E apareceu unha muller
cananea daqueles contornos, que berraba:
-Compadécete de min, Señor, Fillo de David: a miña filla está atormentada por un demo.

23Pero el non respondeu palabra. Achegándoselle os seus discípulos, rogábanlle:
-Despídea, que vén berrando detrás de nós.

24El contestoulles:
-Non fun enviado máis que ás ovellas extraviadas da casa de Israel.

25Pero ela alcanzounos e, postrándose, suplicoulle:
-¡Señor, váleme!

26El respondeulle:
-Non é ben quitárlle-lo pan ós fillos para llelo botar ós cadelos.

27Pero ela contestou:
-Non é, Señor, non; pero tamén os cadelos comen das faragullas que caen da mesa dos seus
amos.

28Entón respondeulle Xesús:
-¡Muller, a túa fe é ben grande: fágase, logo, como desexas!
E a súa filla ficou sa naquela hora.

CANTO GOZOSO

ENTRADA: A LEDICIA DA FE / Acharte presente  

LECTURAS: Canta o sol 

OFERTORIO: UNIDOS POLA FE / Eu soñei  

COMUÑÓN: Ide e pregoade


17 ago. 2017

Ficha e Lectio - Domingo 20 Ordinario A

DEBUXOS DE : 

VER TAMÉN:


LECTIO:
DOMINGO XX T. O. 
(20 de agosto de 2017)

En canto boa nova, en canto alegre noticia, é o evanxeo unha verdadeira escola de formación humana. O grande, o marabilloso da mensaxe de Xesús é que, tratándose de algo de hai tantos séculos, poida seguir sendo actual, fecundo e innovador en tempos tan distantes coma os que estamos a vivir xa ben entrados como estamos no século XXI.
A razón desta continua actualidade do evanxeo consiste en que nel se nos narran fondas experiencias que podemos chamar humano-divinas. Quero dicir con isto que por medio do evanxeo temos constancia, de maneira moi sinxela, do que ocorreu entre nós con alguén que se nos mostrou ó tempo como “fillo do home” e como “fillo de Deus”. De modo que, sendo isto así, podemos entender dalgún xeito que o evanxeo sexa sempre “novo” ou que non envelleza nunca. Pois o Deus que se nos manifesta en Xesús nos evanxeos é o mesmo Deus sempre igual a si mismo, que non vive no tempo senón nunha eternidade sen comezo nin fin. Unha eternidade, pois, sempre “moza”. Por iso o Xesús que nos manifesta a Deus Pai está presente a tódalas épocas da historia. Por iso nos entende el ben e a todos. Tanto ós que nos precederon como a nós mesmos e ós que virán detrás de nós.
Non hai moito, falando do mar, contáronme que un mariñeiro comentara unha vez que ó mar hai que lle ter sempre respecto, porque é sempre mozo. As súas forzas non diminúen co paso dos anos. Ondas e vagas do mar manteñen teñen sempre, pasen anos ou séculos, a súa forza. O noso poeta medieval Martín Códax respectaba e admiraba moito as que el chamaba “ondas do mar de Vigo”. Unha das súas estrofas, de hai xa máis de sete séculos, empezaba así: “Mia irmá fremosa, treides comigo / a la igreja de Vigo, u é o mar salido / E miraremos las ondas!” (así era o noso galego de entón). O mar é, á fin e ó cabo, unha desas criaturas de Deus nas que se reflicte tamén dalgunha maneira a forza e a constante mocidade do seu Creador.
Quero dicir con todo isto que, se o mar é sempre mozo, moito máis o é e será sempre a palabra de Deus, concretamente o seu evanxeo (a súa “boa nova”) a través dos tempos. A súa palabra é, pois, sempre “nova”, sempre “moza”. Falamos hoxe con frecuencia de que nos tocou vivir nunha época na que xentes de moi diversas culturas, relixións, linguas e razas andan mesturadas unhas con outras. As reaccións ante estes feitos son moi diversas. Uns compórtanse como racistas ou excluíntes dos que non son ou non se comportan coma eles. Outros desenténdense simplemente daqueles que lles resultan alleos. Posiblemente non sexan moitos os que chegan a seren capaces de consideralos verdadeiros irmáns, tratándoos con afecto, acolléndovos tal e como son.
Unha escena deste tipo é a que nos presenta o evanxeo de hoxe. Unha muller cananea diríxese berrando a Xesús, pregándolle que sande á súa filla. Os cananeos non pertencían ó grupo dos xudeus, adoraban outros deuses. Podemos dicir, polo tanto, que tiñan outra cultura ou outros modos de proceder. Mais ela vai romper con clixés e tópicos. Na súa ruptura con estas tradicionais separacións culturais e sociais, entende por encima de todo que tanto ela coma a súa filla, tanto o mestre Xesús coma os seus discípulos eran iguais en canto seres humanos, máis alá das diferenzas culturais. Todos temos iguais ou parecidas necesidades, todos queremos vivir, todos queremos recuperar a saúde deteriorada, todos queremos amar e sentírmonos amados. E isto é en definitiva o máis importante e decisivo.
Tal e como se nos refire no texto do evanxeo, a muller acabou triunfando sobre un Xesús que nos primeiros momentos semellaba querer aterse ás tradicionais diferenzas e separacións entre xudeus e cananeos. Ela discute e razoa con Xesús, con teima e sutileza, como o podería facer hoxe en día e en semellante situación calquera nai á que o que máis lle importa son sempre os seus fillos. E Xesús acaba rendéndose ante a fe da muller cananea, esa persoa allea á relixión e ós costumes xudeus, mais que no seu corazón posuía unha fe fonda. “Muller, a túa fe é ben grande”, exclamará Xesús ó final.
A muller cananea non pertencía oficialmente á relixión xudía, a que practicaban Xesús e os seus discípulos. Mais posuía en cambio unha fe e un amor moi grandes. Unha fe que lle axuda a crer que Deus pode todo e que é quen de se manifestar nos seus enviados e profetas, como ocorre con Xesús, o enviado por Deus Pai ó mundo. E se a fe é capaz de mover montañas, aquí podemos dicir que se amosa aínda case máis poderosa en canto que é capaz de mover o mesmo Deus que se manifesta en Xesús.
Agora ben, esa fe da muller cananea é, en último termo, grande e poderosa porque está baseada nun amor moi grande: o amor que ela lle ten á súa filla. Cando a fe e o amor se conxuntan así, entón non hai cousa que non sexan elas capaces de acadar.
Nos tempos actuais temos que animarnos a sermos coma a muller cananea. Animarnos a ter unha fe e un amor moi grandes en tódalas circunstancias da nosa vida. Mais para iso debemos practicar tamén o que practicaba esta muller crente e amante. Ela oraba, falaba con Deus, discutía con Xesús, o Fillo “benquerido” de Deus. E facíao dunha maneira moi espontánea e natural, sen actitudes ríxidas, preparadas, aprendidas ou programadas. Tal e como fan calquera filla ou fillo pequenos con seu pai ou con súa nai, sen precisaren de ninguén que antes llelo aprendan.
Oía eu, xunto con outras persoas, hai xa moitos anos a alguén do que se comentaba que era un gran entendido no tema da oración, é dicir, de como habería que dirixirse a Deus na oración. Lémbrome da angustia e preocupación que el expresaba ante nós, cando nos comentaba: “Temos que resolver –dicíanos el- o problema da oración!!!”. Pola miña parte, debo dicirvos que, nin entón nin moito menos despois, fun capaz de entender por que iso de falar con Deus, do que confesamos que é o noso Pai, o noso “paiciño”, podería converterse nun “problema” tan grande e complicado...
Polo menos, á cananea non parece que lle resultase ser a oración problema ningún. Orar, é dicir, falar con quen lle pode axudar, dialogar e discutir con el, era o máis lóxico e natural que podía facer ó estar ela chea dunha gran fe no poder e na bondade de Deus e dun grande amor ós seus próximos, no seu caso a súa filla enferma.
Como vedes, o “templo de Deus”, do que na Lectura nos di Isaías que se chamará “casa da oración para tódolos pobos”, convértese así no lugar, natural e íntimo, onde Deus está tranquilamente connosco e nós con el. Unidos pola fe no noso Pai Deus e polo amor ás persoas do mundo enteiro. Iso é o que queremos facer nestes nosos encontros dominicais. Encontros agradecidos e amorosos con Deus e cos irmáns.

ORACIÓN DOS FIEIS:
Dirixímoslle a Deus Pai a nosa oración, pregándolle coa confianza de fillos seus que nos aprenda a orar como a muller cananea, dicindo: Escóitanos, Pai. 
TODOS: Escóitanos, Pai.

- Dános, Pai, unha fe firme e decidida no teu poder e na túa bondade. 
Todos: Escóitanos, Pai.
- Concédenos, Pai, un grande amor a todos, especialmente ós que máis precisan da túa e da nosa axuda. 
Todos: Escóitanos, Pai.
- Ábrenos, Pai, ás necesidades de tódalas persoas, de calquera cultura, lingua ou relixión. 
Todos: Escóitanos, Pai.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo, Noso Señor. AMÉN.

Manuel Cabada Castro


VER MÁIS:






15 ago. 2017

17 de agosto - Alexandre Bóveda

   Coma sempre, non deixa de chamar a atención a separación da vida como cristiáns dos nosos galeguistas -de tódalas cores políticas-, como se alguén puidese dividir á persoa "en cachos" e facer compartimentos estancos que non teñen relación entre si. Os galeguistas seguen sen entender que as persoas son un todo, un erro que, con boa fe -nunca mellor dito-, cometeron os grandes da nosa historia, e os cristiáns facían outro tanto do mesmo, para ser cristián non se pode pedir a liturxia en galego... ousadías, eu non son tan valente como para levarlle a contraria ao Espírito, que fala en tódalas linguas, na nosa tamén.

   Deste xeito os galegos seguimos obviando a dimensión espiritual dos nosos escritores, ha de ser que a alma e o espírito non teñen nada que ver coa creación, o pensamento e a expresión das persoas... seguimos sen entender nada, estamos cegos...

   Con Alexandre Bóveda reivindicamos a parte espiritual dos nosos escritores, esperemos que con el aprendamos a mirar máis aló. Os salesianos, formadores de Bóveda nos seus anos escolares, recolleron a súa imaxe cristiá nun pequeno caderno, baixo a supervisión da familia. VER: http://cxabeiro.org/web/index.php/16-federacion/279-presentacion-do-caderno-xalgarete-recei-contigo-boveda-cristian + http://asociacion-irimia.org/iri/IRIMIA_940_WEB.pdf


Resultado de imaxes para salesianos vigo alexandre boveda


   O próximo 17 de agosto, como tódolos anos lembraráselle tamén por iso cunha Eucaristía no cemiterio de S. Mauro de Pontevedra ás 18.00 h. Logo haberá uha lembranza pública xunta a súa sepultura. 




Alexandre Bóveda (1903-1936)


"A miña patria natural é Galiza. Ámoa afervoadamente. Endexamais a traizoaría, inda que se me concedesen séculos para vivir. Adóroa ata máis alá da miña morte. Se entende o tribunal que por este amor entrañábel me debe ser aplicada a pena de morte, recibireina como un sacrificio máis por ela...
A miña morte servirá mesmo para ensino dos que non consideran a nosa loita tan rexa como a das outras nacionalidades
(68)

     Estas verbas pronunciadas pouco antes de morrer fusilado e a súa traxectoria vital e política fixeron de Alexandre Bóveda, xa para sempre, o mártir galeguista e cristián da intolerancia dunha España que se proclamaba católica, pero vía nos nacionalistas galegos un perigo para a "sagrada unidade da patria" e non manifestaba realmente moitos sentimentos cristiáns cos que pensaban de distinta maneira. Castelao chamouno "a bandeira da nosa redención".
     O galeguismo xa fora agromando nel desde neno coa lectura do Catecismo do labrego, e logo como discípulo de Risco, e en contacto con Otero e Cuevillas, Losada e Castelao. Logo escribiría que na revista Nós e no seu grupo "estivo a miña fontela máis cabal". Aínda que o máis novo deles, converteuse de contado, tal como conta o mesmo Castelao en "motor de explosión" do galeguismo.
     O Seminario de Estudos Galegos require a súa colaboración na preparación do Estatuto e o traballo económico de Bóveda, que era Contable da Facenda por oposición, parece que impresionou a todos. E na fundación do Partido Galeguista en 1931 era tan apreciado que foi nomeado secretario de organización, cargo que mantivo ata a súa morte, traballando porque fora un verdadeiro partido de masas. "Fronte aos que querían facer do partido un grupo minoritario para cultivar a mente do país, Bóveda actuou de activista de masas e o partido multiplicouse", escribe Francisco Carballo (69). O anteproxecto do Estatuto Galego parece ser que é en gran parte obra de Bóveda, que sempre acreditou unha mentalidade moi progresista.
     Pero Bóveda non só era un nacionalista progresista, senón tamén un cristián practicante, aínda que non alineado coas posicións dereitistas doutros compañeiros galeguistas.
"O comportamento altamente avanzado de Bóveda como militante cristián amósase en varios sectores da súa actividade. Practicaba un catolicismo fondo e sacramental a nivel persoal e familiar... A súa militancia cristiá facíase compatibel coa militancia nun partido democrático, claramente antifascista, aconfesional e respectuoso coas ideoloxías, defensor a ultranza da sociedade galega... Poucas posicións cristiás había no Estado Español naqueles tempos tan lúcidas" (70)
     A súa morte exemplar foi o broche de ouro a unha vida exemplar. Puido escapar da cadea, pero coidaba que non había razóns para matalo, pola súa vida sen mancha, non contaba con que o fanatismo dos fascistas podera chegar tan lonxe. Pasou a derradeira noite lendo a Rosalía e un libro relixioso (o Kempis). Escribe ó seu irmán Valentín: "Confío en que serei recibido onde todos queremos xuntarmos e fágoo coa ledicia confiando en Deus este sacrificio". Oe Misa recollidamente e pídelle a un amigo :"Sestiño, ven rezar comigo en galego". Recibe os sacramentos e un P. franciscano acompáñao ata a morte. Sobre o mesmo caixón no que se dixera a Misa escribiu varias cartas, e nunha delas puxo de PD á súa muller: "Recei contigo".

(68)Da súa intervención no Consello de Guerra que o xulgou e condenou a morte. En X. Alvarez Gallego,Vida, paixón e morte de 
Alexandre Bóveda, Nós, Bos Aires 1972. Este e o libro máis recente de Alvarez Blázquez, Alexandre Bóveda, Ir Indo, Vigo 1992
(69)F.Carballo "Alexandre Bóveda. Un nacionalista cristián", Irimia 239, 1986
(70)Francisco Carballo, ibidem. Tamén "Alexandre Bóveda", en Encrucillada 50, 1986; e nun dos extras de A Nosa Terra, "Alexandre 
Bóveda, un cristián", Castelao e Bóveda, irmáns!, nº 6-7, 1986


                                                                               Do libro "Galegos e cristiáns" de V.Pérez Prieto



ASUNCIÓN DA VIRXE MARÍA - 15 de agosto

DEBUXOS DE: 





LECTURAS:
https://xanostesaqui.blogspot.com.es/2015/08/15-agosto-asuncion.html
https://xanostesaqui.blogspot.com.es/2014/08/a-asuncion-da-nosa-senora.html
https://xanostesaqui.blogspot.com.es/2012/08/solemnidade-da-asuncion-da-virxe-maria.html


OUTROS:
https://xanostesaqui.blogspot.com.es/2016/08/asuncion-da-virxe-maria-15-agosto.html
https://xanostesaqui.blogspot.com.es/2013/08/festividade-da-asuncion.html
https://xanostesaqui.blogspot.com.es/2012/08/dia-da-asuncion.html
https://xanostesaqui.blogspot.com.es/2011/08/asuncion-150811.html

+ FICHAS:
https://xanostesaqui.blogspot.com.es/2013/08/15-de-agosto-asuncion-da-virxe-maria.html
https://xanostesaqui.blogspot.com.es/2015/08/ficha-e-lectio-asuncion-da-virxe-maria.html
https://xanostesaqui.blogspot.com.es/2014/08/fichas-e-lectio-asuncion-de-maria.html
https://xanostesaqui.blogspot.com.es/2012/08/preparacion-para-asuncion-da-virxe-maria.html


LECTIO:
http://escoladeespiritualidade.blogspot.com.es/2017/08/15-de-agosto-festividade-da-asuncion-da.html