23 feb. 2017

Ficha e Lectio: Domingo 8 Ordinario A






LECTIO:


DOMINGO VIII T. O.
(26 de febreiro de 2017)

Tódalas persoas, todos nós, os maiores, os mozos e as mozas, as nenas ou os nenos, temos durante toda a nosa vida dúas necesidades fundamentais ou básicas. Unha é a necesidade de alimentarnos (cousa ben sabida) e a outra, cousa non tan sabida pero non menos importante, é a necesidade de sentírmonos queridos, aceptados afectuosamente polos que nos rodean, polos demais. A xente pode morrer tanto por non teren medios suficientes para cubrir esa primeira necesidade (a da comida) como por sentírense sos e abandonados polos demais.
Para ilustrar dunha maneira curta o que quero dicir con isto, vou lembrarvos unha moi significativa anécdota, que parece ter ademais bastante verosimilitude histórica. No século XIII, Federico II, emperador do Sacro Imperio Románico Xermánico, fixo un experimento que hoxe en día non pode menos de resultarnos ó mesmo tempo cómico, tráxico e incríbel. Sabémolo por un franciscano italiano, chamado Salimbene de Adam, que coñecía e acompañaba de vez en cando ó emperador. Así nolo conta textualmente o frade, traducíndoo eu pola miña parte directamente do latín ó galego:
A súa segunda superstición (Salimbene refírese ó emperador) foi que quixo experimentar que tipo de lingua e fala terían uns nenos, cando medrasen, se non falasen con ninguén. E por esta razón ordenou ás amas de cría que lles desen leite ós infantes, que lles desen o peito para mamaren, que os bañasen e lavasen, pero que de ningún xeito os aloumiñasen ou lles falasen. Pois quería saber se falaban a lingua hebrea, que fora a primeira, ou a grega, ou a latina, ou a arábiga, ou quizais a lingua dos seus pais, dos que naceran. Pero o seu traballo foi en van, porque tódolos nenos ou infantes morreron. Porque non podían vivir sen a aprobación, os ademáns, a alegría do rostro e os aloumiños das súas amas e aias. Por iso chámanse cancións de berce as que di a muller arrolando o berce, para adormecer ó neno, e sen elas mal poder durmir e acougar o neno”.
Isto está escrito no século XIII. Non hai dúbida de que o franciscano medieval se adiantou en bastantes séculos ás teorías modernas sobre a necesidade de afecto ou de amor para podermos sobrevivir. Non é abondo con recibir alimento. Precisamos tamén recibir agarimo e caricias.
Unha vez dito isto, volvemos ás lecturas. Na primeira fálanos o profeta Isaías das entrañas maternais de Deus, remitíndonos ó que ocorre na relación das nais cos seus fillos. Unha relación que a todos nos é moi coñecida polas nosas vivencias familiares: “Esquécese –pregúntase o Deus Pai-Nai do que nos fala Isaías- unha muller do seu meniño? Non se compadece do fillo das súas entrañas? Aínda que ela se esqueza, eu non me esquecerei de ti”.
Impresionante, case incríbel o que aquí nos di Isaías sobre o comportamento de Deus connosco. Deus non é un personaxe solitario, distante e frío. Él é todo calor e amor, el é nai. É máis ca nai. Non só nos dá alimento, coma as amas ou aias do relato de Salimbene. Él aloumíñanos e fala connosco. Por iso podemos seguir vivindo. É a mesma razón pola que, aínda que un día deixemos de vivir neste mundo, o amor e o agarimo de Deus farán que revivamos, é dicir, que resucitemos para unha vida sen fin, para sempre.
Estabamos e seguimos a estar tradicionalmente acostumados a dirixírmonos a Deus case sempre como “Pai” e nunca ou case nunca como Nai. Por iso foi un pouco sorprendente e inesperado cando o 10 de setembro do ano 1978 nada menos que un papa, o papa Xoán Paulo I se dirixiu á xente que o escoitaba en Roma pouco antes do rezo do “O Anxo de Deus” con estas palabras: “Deus é Pai. Aínda máis, é Nai”. Así se expresou o papa. Con esta frase curta, pero chea de contido, o papa de entón non facía en realidade senón repetir e actualizar o que xa proclamara o profeta Isaías sobre Deus. De feito, o papa, cando dicía nese día que Deus é “Nai”, referiuse significativamente ó texto de Isaías da primeira Lectura de hoxe.
No ano seguinte, 1979, publicará xa o ben coñecido teólogo brasileiro Leonardo Boff un precioso libro que leva como título “O rostro materno de Deus”. E pregúntovos eu agora agora, intentando relacionar o dito por Isaías co texto do evanxeo: Podédesvos maxinar un neno, que sentíndose feliz no colo da súa nai ou levado contento por ela da man, estea preocupado por ter ou atesourar moitas cousas ou facerse rico? Con ela teno xa todo. Para el a atención e o amor que recibe dos pais éncheo xa a el de plenitude e de vitalidade. Con eles teno todo e pódeo todo.
En realidade, este é o problema que nos poñen hoxe diante nosa as palabras do evanxeo. A cuestión sobre a nosa relación con Deus e sobre a preocupación polo diñeiro, é dicir, polo que vai ser de nós no futuro, pola nosa comida, polo noso vestido, etc. Cando Xesús insiste, de maneira tan poética e bela (aludindo ás aves do ceo e ós lirios do campo), insiste –digo- en que non nos preocupemos por esas cousas, sempre fai curiosamente referencia, e unha vez máis, á paternidade-maternidade de Deus. As aves do ceo (e elas valen menos ca nós), dinos Xesús que “son mantidas polo voso Pai celestial”. E, en canto a nós e ás cousas que necesitamos para podermos vivir e alimentarnos, dinos tamén Xesús que “ben sabe o Pai voso celestial que as precisamos”. Certamente, no evanxeo non se nos di que non nos ocupemos de procurar as cousas que precisamos, como tamén se ocupan diso as pombas que atopamos nas beirarrúas ou as gaivotas que tan ben saben voar, as “aves do ceo” do relato evanxélico. Dísenos só que non nos preocupemos, que non nos ocupemos de máis, coma se non tivésemos un Pai agarimoso e bo que coida de nós e que nos quere coma a fillos que somos del. Pídesenos só, polo tanto, aínda que isto non sexa para nós pouco pedir, que non sexamos “homes de pouca fe” e que non convertamos o diñeiro noutro “deus” ó lado do único Deus. Porque Deus, o que se di “Deus”, ninguén pode ter máis ca un.
Iso si, se algo nos ha de preocupar ha de ser unicamente o de sermos sempre esforzados e teimudos en procurarmos o “reino de Deus” e a súa xustiza. Unha grande tarefa, certamente, pero que exercida da man do noso Pai-Nai do ceo e coa axuda do seu Espírito, poderá ser practicada por nós coa paz que só Él nos pode dar.

CREDO

PRECES
Presentémoslle ó noso Deus, que é Pai e Nai, as nosas oracións, dicíndolle: 
Pedímoscho a Ti, Pai-Nai.

Dános o teu Espírito, o espírito de sentírmonos fillas e fillos teus: 
Pedímoscho a Ti, Pai-Nai.
Dános confianza en Ti, Pai-Nai, para sentírmonos en ti seguros, sen idolatrar os bens deste mundo:  
Pedímoscho a Ti, Pai-Nai.
Dános sentido fraternal con tódalas persoas coas que nos atopemos na vida, véndoas e tratándoas a todas como fillos e fillas dun mesmo Deus, Pai e Nai de todos: 
Pedímoscho a Ti Pai-Nai.

Pedímoscho a Ti, Deus Pai-Nai, por Xesús Cristo, fillo teu e irmán maior noso. 
AMÉN.


Manuel Cabada Castro


VER MÁIS:




22 feb. 2017

Amarás ó teu próximo como a ti mesmo - Lev 19, 1-2. 17-18

Domingo 7 do Tpo.Ordinario - ciclo A


MíRASENOS

Non temos nas nosas mans
a solución aos problemas do mundo;
pero, fronte aos problemas do mundo,
temos as nosas mans.
Cando o Deus da historia veña,
miraranos as mans.

Non temos no noso corazón
a tenrura para acougar tantos mares de violencia;
pero, fronte a eses mares de violencia,
temos o noso corazón.
Cando o Deus da historia veña,
miraranos o corazón.

Non temos nas nosas entrañas
o consolo para serenar este val de bágoas;
pero, fronte a este val de bágoas,
temos as nosas entrañas.
Cando o Deus da historia veña,
miraranos as entrañas.

Non temos na nosa carteira
diñeiro suficiente para alegrar aos pobres;
pero a pesar de tanta pobreza e miseria
aínda aforramos e sóbranos.
Cando o Deus da historia veña,
de nada servirannos os nosos aforros e moedas.


Florentino Ulibarri



19 feb. 2017

Todo é voso, vós de Cristo e Cristo de Deus - 1 Cor 3, 16-23

Domingo 7 do Tpo.Ordinario - ciclo A



PORQUE EU QUERO SER
O TEU DISCÍPULO...

SINTO QUE ÁS VECES ME PIDES MOITO, SEÑOR!
Sorrir a quen invade e desorganiza a miña vida,
perdoar a quen cos seus feitos e coas súas palabras me odia,
axudar a quen un día e outro pasa de min
e lembrar a quen me esqueceu un mal día...
Amar a quen talvez nunca me amou,
abrazar ao que leva tempo rexeitándome,
chorar con quen nunca atopei consolo na dor...
SINTO QUE ÁS VECES ME PIDES MOITO, SEÑOR!

QUE DEBO FACER, MEU DEUS?
Cando xa é difícil amar ao que nos ama,
camiñar co que queremos camiñar,
vivir alegres co que coñecemos...
Cando nos custa rezar polos nosos
ou pór a nosa fazula a quen xa non nos dá un bico...
Cando é tan difícil ser felices
con aqueles que conviven connosco...
QUE DEBO FACER, MEU DEUS?

PORQUE EU QUERO SER O TEU DISCÍPULO...
Axúdame a estar en comuñón permanente contigo.
Axúdame a entender que só o perdón
é capaz de rexenerar a vida dos seres humanos;
que o meu parecido contigo mídese en dose de perdón
e en capacidade de aceptación do irmán, tal como é.
Non permitas que ningún irmán desapareza 
da miña mente e da miña vida.
A túa chamada á santidade acha eco hoxe no meu corazón:
"Quero ser mellor, porque ti es bo;
quero ser santo, porque ti es santo".
Axuda, Señor, a nosa debilidade
e impulsa co teu amor a nosa esperanza,
para "que sexamos bos, como Ti, Pai, es bo".



Isidro Lozano


18 feb. 2017

Domingo 7 de Ordinario A

Resultado de imaxes para amad a vuestros enemigos

PRIMEIRA Lev 19, 1-2. 17-18
Amarás ó teu próximo como a ti mesmo
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DO LEVÍTICO

19 1Díxolle o Señor a Moisés:
2-"Fálalle á comunidade dos fillos de Israel e dilles: Sede santos, porque santo son eu, o Señor, o voso Deus.

17Non terás odio de corazón ó teu irmán; e reprenderás con decisión o teu próximo, para non cargar co seu pecado. 18Non te vingarás nin lles terás xenreira ós teus conveciños: amara-lo teu próximo coma a ti mesmo. Eu son o Señor.



SALMO RESP. Sal 102, 1-2 . 3-4. 8 e 10. 12- 13
R/ (8a): O Señor é misericordioso e clemente,

Alma miña, bendice ó Señor
e todo o meu ser, o seu santo nome.
2Alma miña, bendice ó Señor,
non esquéza-los seus beneficios.

 3El perdoa as túas culpas
e sanda as túas doenzas;
4rescata a túa vida da morte
e coróate de amor e de tenrura;

8O Señor é misericordioso e clemente,
tardo á ira e rico en mercedes.
10Non nos trata conforme ós nosos erros
nin nos paga conforme ás nosas culpas.

12canto dista o nacente do poñente,
así arreda de nós as nosas culpas;
13canto un pai ama ós seus fillos,
así ama o Señor ós que o temen.



SEGUNDA 1 Cor 3, 16-23
Todo é voso, vós de Cristo e Cristo de Deus
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PRIMEIRA CARTA DE SAN PAULO APÓSTOLO ÓS CORINTIOS

 Irmáns e irmás:
16¿Non sabedes que sodes templo de Deus e que o Espírito de Deus habita en vós? 17Se alguén destrúe o templo de Deus, Deus destruirao a el. Porque o templo de Deus é sagrado e iso sodes vós.

18Que ninguén se engane. Se entre vós hai algún que se crea sabio ó xeito deste mundo, decátese de que é parvo para volverse sabio de verdade. 19Porque a sabedoría deste mundo é parvada diante de Deus.

Que está escrito:
El pilla os listos na súa propia astucia.

20E tamén:
O Señor coñece os pensamentos dos sabios
e sabe que son vans.

21De modo que ninguén apoie o seu orgullo nos homes. Porque todo é voso certamente: 22tanto Paulo coma Apolo coma Cefas, tanto o mundo coma a vida e coma a morte, tanto o presente coma o futuro. Todo é voso; 23pero vós sodes de Cristo e Cristo é de Deus.



ALELUIA 1 Xn 2, 5:
En quen garda a Palabra de Cristo,
verdadeiramente nel chega á plenitude o Amor de Deus



EVANXEO Mt 5, 38-48
Amade ós vosos nimigos
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

Dilles Xesús ós seus discípulos:
38Tedes oído que se vos dixo: Ollo por ollo e dente por dente. 39Pero eu dígovos: non volvades mal por mal. O contrario, se alguén che dá un lapote na túa meixela dereita, preséntalle a outra; 40a quen queira preitear contigo e che leve a túnica, déixalle ir tamén omantelo; 41a quen te obrigue a camiñar con el unha milla, acompáñao dúas. 42A quen che pide, dálle; e non te vires de costas a quen che pida emprestado.

43Tedes oído que se vos dixo: Amara-lo teu próximo e aborrecera-lo teu inimigo. 44Pero eu dígovos: amade os vosos inimigos, e pregade polos que vos perseguen. 45Así seredes fillos de voso Pai que está no ceo, que fai saí-lo seu sol sobre malos e bos, e chover sobre xustos e inxustos. 46Porque, se amáde-los que vos aman, ¿que recompensa ides ter? ¿Non fan o mesmo os recadadores de impostos? 47E se saudades soamente a vosos irmáns, ¿que facedes de máis? ¿Non fan outro tanto os pagáns? 48Daquela sede bos sen exclusivismos, coma o voso Pai celestial é totalmente bo. 



CANTO GOZOSO

ENTRADA: 
LECTURAS: 
OFERTORIO: 
Misioneiro
COMUÑÓN:



TVG:


16 feb. 2017

Ficha e Lectio - Domingo 7 Ordinario A





LECTIO:
DOMINGO VII T. O. 
(19 febreiro 2017)

As lecturas volven pór de relevo, todas elas,  diante de nós a nova sabedoría á que Deus nos chama, se queremos ser verdadeiramente sabios. Trátase dunha sabedoría, que non pode quedarse en mera teoría. Porque entón non pasaría de ser más ca un saber abstracto e baleiro. A nosa fe ten que ser concreta, viva, actuante. Do contrario non ten valor ningún. Nin para nós nin para os demais.
Aínda que ás veces podemos pensar ou dicir que o Novo Testamento, que se instaura coa vida e a actuación de Xesús, é algo absolutamente novo en relación co Antigo, en realidade non é exactamente así. O que fai Xesús é levar ó seu máis elevado cumio e á máxima perfección o que dalgún xeito se anunciaba xa no Antigo Testamento. Refírome, de maneira particular, á importancia que xa no Antigo Testamento ten o sentido e a práctica da fraternidade, do amor mutuo.
Exemplo disto é, concretamente, o que se nos di no libro do Levítico (na primeira Lectura). Entre as normas e mandados que, segundo o Levítico, Deus lle dá a Moisés, en relación co modo de se comportaren as persoas que el ten ó seu cargo, aparecen estas: “Non terás odio no corazón ó teu irmán [...[ Non te vingarás nin lles terás xenreira ós teus veciños. Amarás o teu próximo coma a ti mesmo”.
A este último mandado (“Amarás o teu próximo coma a ti mesmo”) recorrerá Xesús moitas veces. E estará na súa práctica e na súa boca continuamente sobre todo nas súas discusións cos doutos e doutores do xudaísmo do seu tempo.
Xa no Antigo Testamento aparece tamén bastante explicitamente o porqué da esixencia deste comportamento fraternal. As razóns non son outras có comportamento mesmo do propio Deus co seu pobo. Este pobo ten unha viva experiencia da bondade e da misericordia do seu Deus nos diversos acontecementos polos que foi pasando ó longo da súa historia.
A reflexión que o pobo se faría, e que aparece personalizada e dignificada na orde que a teor do texto do Levítico Deus lle comunica a Moisés, sería algo así como esta: se Deus é bo con todos nós, non podemos ser nós pola nosa parte malos os uns cos outros. De feito, no “Salmo responsorial” que segue á Lectura do Levítico proclamabamos nós agora, utilizando frases soltas dos Salmos do Antigo Testamento, o seguinte: “O Señor é misericordioso e clemente [...] Él coróate de amor e de tenrura [...] Él é tardo á ira e rico en mercés [...] Canto un pai ama os seus fillos, así ama o Señor os que o temen”.
No Antigo Testamento tíñase, pois, moi clara conciencia, da bondade e da paternidade de Deus en relación co seu pobo. Era lóxico, pois, que o senso de mutua fraternidade entre todos se fose asentando cada vez máis.
Mais, naturalmente, coa vinda de Xesús, coa incríbel boa nova do acontecemento de Xesús, que se amosa a si mesmo coma imaxe vivente do seu Pai Deus no mundo, as cousas modifícanse decisivamente. O senso, xa tradicional, de fraternidade do Antigo Testamento fortalécese agora dunha maneira insospeitada. Porque resulta que agora Deus non está só, para dicilo dalgunha maneira, “alá arriba”, senón entre nós. Ó ser Xesús conxuntamente Fillo de Deus e irmán noso, como un máis entre nós, entón toda a humanidade e cada un de nós viñemos acadar unha dignidade divina, “sagrada”.
A consecuencia é que, entón, facerlle mal a alguén é como facerlle mal a Deus, porque somos xa todos pola humanidade de Xesús parentes de Deus, en canto fillos de Deus e irmáns de Xesús. E, ademais, por enriba de todo isto, o propio Xesús mandounos e deunos a nós, a toda humanidade, desde o primeiro Pentecoste, o Espírito Santo que continúa a habitar connosco ata á fin dos tempos. Somos, pois, todos e cada un de nós tan importantes e sagrados que debería resultar xa case incomprensíbel que alguén pensase, quixese ou fixese mal a alguén.
Entenderedes así moi ben por que ó comezo da segunda Lectura se atreve a dicir Paulo: “¿Non sabedes que sodes templo de Deus e que o Espírito de Deus habita en vós? Se alguén destrúe o templo de Deus, o Señor destruirao a el. Porque o templo de Deus é sagrado e iso sodes vós”. Nalgúns lugares, poucos xa, conservan aínda algunhas persoas o costume de se persignaren ó pasar preto dunha igrexa. Pois ben, se quixésemos ser fieis ó que aquí nos di Paulo, deberiamos facer algo semellante, aínda que sexa só no segredo do noso corazón, onde queira que nos atopemos con calquera persoa. Pois, tal como nolo advirte Paulo, todos somos “templo de Deus”. E, desde logo, non está en absoluto excluído que alí onde menos o pareza estea tamén Deus no seu templo. Non son xustamente os pobres, os necesitados  ou os excluídos pola súa raza, pola súa lingua ou polo que sexa os que Deus escolleu en Xesús para estar con eles?
En calquera caso, o desamor que poidamos padecer, tal como nolo recorda o texto do evanxeo de hoxe, non se combate coa mesma arma, co desamor. Nisto, como ben sabemos, Xesús foi moito máis alá do que era tradicional. Nada, polo tanto, do “ollo por ollo ou dente por dente” e comportamentos semellantes.
Para Xesús hai que ir alén do que o outro poida pedir ou esperar de min. Alén do que as normas de xustiza ou dunha aceptábel relación cívica poidan esixir. Como xustificación de todo isto, apela Xesús tamén á nosa condición de fillos dun mesmo Pai. Desta condición debería derivarse unha fraternidade, vivida en toda a súa radicalidade. Fraternidade que debería primar sobre calquera outra consideración ou diferenza: “Eu dígovos –proclama Xesús-: Amade os vosos inimigos e pregade polos que vos perseguen. Así seredes fillos do voso Pai que está no ceo, que fai saír o seu sol sobre os malos e os bos, e chover sobre xustos e inxustos... Sede bos, como o voso Pai celestial é totalmente bo”.
Que tarefa tan grande temos diante nosa, como seguidores de Xesús: reflectir e practicar na terra nada menos que a bondade “total”, infinita, de Deus!

CREDO

PRECES
Preguémoslle ó Señor, Pai que sempre nos escoita con amor, e digámoslle: Pai bo, axúdanos a amar. 
Todos: Pai bo, axúdanos a amar

- Para que a Igrexa sexa signo de amor ás persoas máis necesitadas pregámoslle a Deus dicindo: 
Todos: Pai bo, axúdanos a amar.
- Para que os gobernos das nacións fomenten a comprensión e o amor por enriba da xenreira e busquen sempre a paz entre tódalas persoas, pregámoslle a Deus dicindo. 
Todos: Pai bo, axúdanos a amar.
- Polo noso país galego e por cantos viven connosco, para que non sintamos como estraña a nosa propia lingua e cultura, senón que a amemos e apreciemos, pregámoslle a Deus dicindo. 
Todos: Pai bo, axúdanos a amar.
- Por todos e cada un de nós, para que practiquemos a amizade e fraternidade non só cos amigos, senón tamén cos que nos rexeitan ou pensan de xeito diferente, pregámoslle a Deus dicindo. 
Todos: Pai bo, axúdanos a amar.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo noso Señor. Amén.

Manuel Cabada Castro

VER MÁIS:



13 feb. 2017

Deus tiña predestinada unha sabedoría antes dos séculos para a nosa gloria - 1 Cor 2, 6-10

Domingo 6 do Tpo. Ordinario - ciclo A



PREGARIA SILENCIOSA


Permanecerei en silencio,

todo o tempo que sexa necesario,

atento e coas xanelas abertas,

á espera da túa Palabra

por se me convidas e chamas.

Só entón

abrirei os meus beizos.


Acalarei outras voces e ecos,

farei oídos xordos a todos os ruídos,

e irei tras a túa voz,

a que pronuncia o meu nome

dándolle vida e camiño.

Só entón

pronunciarei o teu nome.


Non opinarei de Ti

ata que non entres en min,

ata que non quentes o meu corazón,

ata que non recrees a miña mente,

ata que a túa luz non cegue o meu espírito.

Só entón

falarei de Ti.


Antes de continuar a túa tarefa e empeño,

antes de traballar a terra e o Reino,

antes de responsabilizarme

deixarei que o lume do teu amor

imprima a súa marca na palma das miñas mans.

Só entón abrazarémonos.

E, xuntos, iremos ao mundo.


Florentino Ulibarri


12 feb. 2017

A ninguén mandou actuar inicuamente - Sir 15, 16-21

Domingo 6 do Tpo. Ordinario - ciclo A



DÁNOS FORZAS PARA SER FIEIS

SEÑOR, DÁNOS FORZAS PARA SER FIEIS
á túa Palabra que nos ilumina e ensina os camiños do Reino;
á túa presenza, que crea en nós
ansias de felicidade e razóns para vivir;
aos teus mandatos que nos permiten ser libres de verdade?
Señor, dános forzas para ser fieis
e descubrirte na entrega sinxela pero sincera aos demais.
Dános forzas para ser fieis ao teu proxecto sobre nós;
ás túas esixencias que nos chaman á plenitude e á entrega;
á túa chamada para non esquecernos
do moito que, hoxe e sempre, nos queres.

SEÑOR, DÁNOS FORZAS PARA CAMIÑAR.
Igual que a moitos dos nosos seres queridos, Señor,
o luns pasado despedimos en Vigo ao noso irmán Enrique.
Non se trata de como morreu, senón de como viviu;
non se trata de canto gañou, senón de canto deu.
Non se trata de se tivo diñeiro senón de se tivo corazón.
Tivo sempre unha palabra amable, un sorriso?
Soubo sempre enxugar unha bágoa?
Estivo á beira do que lle necesitou?
Non importa cal foi o seu templo, nin cal foi o seu credo.
O que importa é se axudou aos que lle necesitaban.
Non importan os eloxios merecidos que, ao morrer, lle fixemos;
o que importa é por que choramos a súa morte.

SEÑOR, DÁNOS FORZAS
para facernos as grandes preguntas
e que as nosas respostas sexan a confianza plena en ti
e as mans tendidas e abertas para abrazar aos nosos irmáns.
Señor, dános forzas para camiñar!
Señor, dános forzas para ser fieis!
Señor, dános forzas
para non ter medo a facernos as grandes preguntas,
esas que xustifican e dan sentido á vida! Amén.




Isidro Lozano