22 may. 2017

Impuxéronlle-las mans e recibían o Espírito Santo - Feit 8, 5-8. 14-17

Domingo 6 de Pascua - ciclo A


NON NOS DEIXES 
ORFOS

Eu quero amarte, Señor,
pero amarte de verdade;
que moitos con falsidade
prométenche o seu amor
-promesa que queda en flor-
e logo van pola vida
abrindo fondas feridas,
negándolle o amor á xente,
tripando os dereitos sempre
que dan ao débil saída.

Danos un bo defensor:
Espírito de verdade
que acabe coas falsidades
que medran no corazón
e tamén ao arredor.

Aumenta o noso saber:
que todos poidamos ver
as cousas coa inocencia
e coa aquela intelixencia
que dan o xusto aprender.

Non nos deixes esquecidos,
orfos de pan e amizade,
orfos de alento, en saudade;
ven axiña, ven, querido,
que nesta terra aflixidos
remoemos esperanzas
sen moito lugar para danzas;
danos a certa experiencia
da túa fonda presenza
que aos máis apagados lanza.

Viviremos na túa vida,
seremos xente esperta,
para a loita da vida atenta;
ganarémoslle a partida
a quen nola deu perdida;
as cousas nas nosas mans
terán feitura de irmáns;
encheranse de colores
todos os nosos solpores,
e os xa mortos vivirán. 




21 may. 2017

Mortal na carne, pero vivificado no espírito - 1 Pe 3, 15-18

Domingo 6 de Pascua - ciclo A


HOXE, SEÑOR, 
FÁLASNOS DE MANDAMENTOS

Hoxe, Señor, fálasnos de mandamentos,
de amor, do teu Espírito, 
da esperanza e a alegría.
Realidades e valores fermosos.
Pero hoxe a nosa primeira oración 
queremos dirixila
para as persoas que carecen de todo iso.

Si, para os que tiraron xa a toalla
ou están a punto de facelo.
Pedímosche, con agarimo, por todos
os que senten na beira do camiño.
Sen esperanza, sen alegría, sen amor
ou sen capacidade de sentilo.
E tamén por todas aquelas persoas que,
polo seu estado,  se senten incapaces
de recibir o amor e a axuda dos demais.

Oxalá que puidésemos ser 
“enfermeiros do Espírito”
e puidésemos repartir esperanza
e alegría a mans cheas.
Oxalá que puidésemos axudar a cicatrizar
e sandar tantas feridas que algunhas persoas
levan consigo e lles impiden ser felices.

E si, claro que si, pedirche
e darche tamén as grazas Señor.
Grazas por ternos creado coa capacidade
de amar e de sentirnos amados.
Sen amor esta vida non tería sentido.
Só por amor merece a pena vivir.
Grazas por amarnos. 
Grazas por ensinarnos a amar.
Grazas Señor.
Amén.



20 may. 2017

Domingo 6 de Pascua A

Resultado de imaxes para si me amais guardareis mis mandamientos

PRIMEIRA Feit 8, 5-8. 14-17
Impuxéronlle-las mans e recibían o Espírito Santo
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS

 5Felipe baixou á cidade de Samaría e predicóulle-lo Mesías. 6O pobo, dun acordo, atendía
ó que dicía Felipe, sentindo e vendo os sinais que facía; 7pois de moitos posuídos saían
espíritos impuros a berros, e moitos paralíticos e coxos quedaban curados. 8A cidade
encheuse de alegría.

14O sentiren dici-los apóstolos, que estaban en Xerusalén, que Samaría acollera a palabra
de Deus, mandáronlles a Pedro e a Xoán. 15Baixaron logo alí, e oraron polos samaritanos,
para que recibisen o Espírito Santo, 16pois aínda non baixara sobre ningún deles: só os
bautizaran no nome do Señor Xesús. 17Entón, fóronlles impoñendo as mans e recibiron o
Espírito Santo.


SALMO RESP. Sal 65, 1-3a. 4-5. 6-7a. 16 e 20
R/ (1): Aclama a Deus, terra enteira,

Aclama a Deus, terra enteira,
2canta a gloria do seu nome;
réndelle o honor da louvanza,
3dille: ¡Que sorprendentes son as túas obras!

4póstrase a terra toda ante ti
e canta salmos ó teu nome.
5Vinde e vede as obras do Señor,
os seus sorprendentes feitos entre os homes.

6El mudou o mar en terra seca
e pasaron o río a pé:
felicitémonos por iso.
7Co seu poder domina o mundo,

16Vide os que teméde-lo Señor,
e contaréivo-lo que El fixo por min.
20Bendito sexa Deus,
que non desbotou a miña súplica
nin afastou de min o seu amor.


SEGUNDA 1 Pe 3, 15-18
Mortal na carne, pero vivificado no espírito
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PRIMEIRA CARTA DE SAN PERDO APÓSTOLO

Benqueridos irmáns e irmás:
15Adorade a Cristo coma Señor, estade sempre dispostos a responder a todo aquel que vos
pida razón da esperanza que levades dentro. 16Pero respondede con bo xeito e con
respecto; tede a conciencia limpa, de xeito que os que desprezan o voso bo comportamento
cristián, se vexan confundidos naquilo mesmo de que vos calumnien. 17Pois sempre sería
mellor sufrir, se tal fose a vontade de Deus, por facérde-lo ben, que por facérde-lo mal.

18Tamén Cristo morreu unha vez polos vosos pecados,
o xusto polos pecadores, para vos achegar a Deus;
sufriu a morte na carne, pero recibiu vida no espírito.


ALELUIA Xn 14, 23
Quen me ama, cumplirá a miña palabra, di o Señor;
e o meu Pai amarao e viremos a el



EVANXEO Xn 14, 15-21
Pedireillo a meu Pai e darvos outro Paráclito
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

Dilles Xesús ós seus discípulos:
15Se me amades, gardaréde-los meus mandamentos, 16e eu rogareille ó Pai, e daravos
outro Paráclito para que decote estea convosco: 17o Espírito da Verdade. O mundo non o
pode acoller, pois non o ve nin o coñece; mais vós coñecédelo, pois permanece onda vós e
está en vós. 18Non vos deixarei orfos; logo volvo onda vós. 19Un pouquiño máis e o
mundo xa non me verá; pero vós habédesme ver, que eu vivo e tamén vós habedes vivir.
20Naquel día coñeceredes que eu estou en meu Pai, e vós en min, e eu en vós. 21Quen ten
os meus mandamentos e os garda, ese ámame; o que me ama será amado por meu Pai, e eu
amareino e manifestareime a el. 

CANTO GOZOSO

ENTRADA: Eu soñei

LECTURAS: Xesús é Señor 

OFERTORIO: Señor Xesús, bendito sexas

COMUÑÓN: Todos xuntos 






18 may. 2017

Ficha e Lectio - Domingo 6 de Pascua A



LECTIO:

DOMINGO VI DE PASCUA 
(Ciclo A: 21 de maio 2017)

            O tempo de Pascua que estamos a celebrar nestes domingos, despois da festa do domingo de Resurrección, está preto do seu remate. O próximo domingo é xa a festividade da Ascensión do Señor e, no seguinte, a vinda do Espírito Santo, o día de Pentecoste.
            Por iso neste domingo de hoxe atopamos xa ideas e pensamentos que teñen abondo que ver tanto coa Ascensión do Señor como co don e agasallo infinito que Xesús nos vai facer: o Espírito Santo.
            En canto cristiáns, é dicir, en canto crentes na palabra e na revelación que Xesús fai á humanidade de como é Deus, a Trindade deste noso Deus ocupa un lugar esencial. Sobre este misterio infinito, que é Deus, dános Xesús a entender de diversas maneiras que está constituído (por así dicilo) por algo ó que a reflexión cristiá veu chamar despois as tres “persoas” divinas. O único Deus noso é a persoa do Pai, a persoa do Fillo e a persoa do Espírito Santo. Algo así como sobre unha familia moi unida se podería dicir que as distintas figuras que a compoñen, o pai, a nai e mailos fillos ou fillas, a pesar de seren diferentes entre si, forman unha única realidade.
            Non se trata de que os cristiáns queiramos complicar as cousas. O que pasa é que é Xesús mesmo, en primeiro lugar, quen veu comunicarnos e quere comunicarmos a grandeza infinita e incomprensíbel dese Deus Pai, que se converte con Xesús en Pai noso tamén. Se, segundo viamos no anterior domingo, Xesús podía dicir de si mesmo que quen o ve a el ve tamén a seu Pai, é xustamente porque a persoa de Xesús forma desde sempre unha unidade co seu Pai, aínda sendo diferente del.
            Mais, en segundo lugar, nas Lecturas fálasenos ademais doutra “persoa”, en unidade co Pai e co Fillo, neste misterio grandioso do noso Deus. Xesús dinos que ós que o amamos a el daranos “outro Paracleto”, para que, tal como se nos di, “estea decote connosco: o Espírito da Verdade”. O “Paracleto” é unha palabra grega que significa “auxiliador” ou “dador de consolo”. Este “Espírito da Verdade” ou “ou dador de consolo” é o que chamamos, de maneira máis habitual, o “Espírito Santo”.
            O Espírito Santo convértese así para nós en presenza viva e actuante de Xesús  en nós a través de tódolos tempos da historia humana. En nós e tamén en cantos veñan despois de nós. É dicir, en cantos historicamente non fomos testemuñas directas da vida, morte e resurrección de Xesús. Deste Espírito diranos Xesús que estará “onda nós” e “en nós”.
            Un Xesús, que está dalgún xeito de despedida, déixanos neste don en certo modo a si mesmo ó nos dar e regalar o seu “Espírito Santo”. “Non vos deixarei orfos”, dinos Xesús.
            Sen dúbida, é bo que a nosa fe cristiá nos dea receitas morais para tantas e tan diversas situacións e problemas cos que nos atopamos e atoparemos na vida. Mais coido que é case máis importante aínda que nos acostumemos a ver este fondo grandioso e marabilloso da nosa fe e que Xesús nos comunica.
            Acostumarnos, pois, a darmos grazas a Deus (non o esquezamos: a “Eucaristía” significa “acción de grazas”), a darmos grazas a Deus, digo, pola súa grandeza, polo seu misterio. Un misterio de amor que el nos quixo comunicar, manifestando así o aprecio que el nos ten. Os segredos só se comunican a aqueles cos que se ten confianza. E Deus comunicounos a nós quen é El, como é El e como nos quere.
            Deus quere facer do mundo, de toda a humanidade, de toda a creación, unha realidade unida, mais con persoas e grupos humanos e sociais que son e queren seguir sendo diferentes entre si. Unha realidade unitaria o máis semellante posíbel a esa unidade entre Pai, Fillo e Espírito Santo que quere, respecta e ama porén a mutua diferencia.
            Pero hai algo máis aínda. Esta unidade da humanidade, que respecta e quere a diversidade e a diferenza no interior de si mesma, está chamada a se realizar plenamente no interior de Deus mesmo, por moi incrible que isto poida parecer.
            Lembremos unha vez máis aquilo do apóstolo Paulo de que “en Deus vivimos, nos movemos e existimos”. Mais é Xesús mesmo quen nolo di e nolo promete tamén cando lles anuncia ós seus discípulos: “Naquel día coñeceredes que eu estou en meu Pai, e vós en min, e eu en vós”.
            É dicir, os plans de Deus consisten en que todos esteamos e vivamos en Xesús e el no Pai. Unidos, pois, a Deus, sendo nós ó mesmo tempo nós mesmos. Eses son os grandiosos e inimaxinábeis plans de Deus sobre nós.
            Todo isto é o que teriamos que ir interiorizando e asumindo con alegría nas nosas vidas. Deste xeito poderemos converternos en luz e calor para toda persoa que se atope connosco e queira coñecer o segredo das nosas vidas, que no fondo consiste en sentírmonos felices porque Deus é o noso Pai e deste modo consideramos os demais como irmán nosos.
            Daremos así cumprimento tamén ó que nos pide o apóstolo Pedro na súa carta: “estade sempre dispostos –dinos Pedro- a responder a todo aquel que vos pida razón da esperanza que levades dentro”.
            Porque o que máis precisamos todos é sermos capaces de “esperar”. Porque sen esperanza non se pode vivir. E vivir é o que todos en definitiva máis desexamos. Pois ben, Xesús prométenos a vida. Porque el mesmo non é senón Vida: “Eu son o camiño, a Verdade e a VIDA”. Ou como se nos di hoxe no texto do evanxeo: “Eu vivo e tamén vós habedes vivir”.
            Por iso esperamos e por iso somos capaces de esperar.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS
Deus, noso Pai, a Ti, que nos mandaches o teu propio fillo Xesús como “o camiño, a verdade e a vida”, dirixímosche a nosas oracións, por medio do teu Fillo Xesús e na forza do Espírito Santo, dicindo: Escóitanos, Pai. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.

- Apréndenos, Pai, a verte a Ti en unión trinitaria e misteriosa co teu Fillo Xesús e co Espírito Santo. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
- Axúdanos, Pai, a vermos toda a humanidade, unha e diferente, como reflectindo dalgún modo a túa Trindade, que é tamén e antes ca nós unha e diferente 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
- Concede, Pai, á túa Igrexa saber anunciar con agradecemento e alegría ó mundo como es Ti, un e diferente, e como debemos ser tamén nós, unidos e diferentes. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.

            Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo, Fillo teu e irmán noso, na unidade co Espírito Santo. AMÉN.


Manuel Cabada Castro



VER MÁIS:
http://www.gruposdejesus.com/6-pascua-xoan-1415-21/
http://escoladeespiritualidade.blogspot.com.es/2017/05/21-de-maio-domingo-6-de-pascua-a.html




16 may. 2017

Carlos Casares - Día das Letras Galegas 2017

Resultado de imaxes para carlos casares
Fragmento PDF do libro O INTELECTUAL GALEGO E DEUS da Ed. SEPT
(Autora: María Luisa Brey)






Imaxe relacionada Resultado de imaxes para carlos casares libros
Resultado de imaxes para carlos casares libros Resultado de imaxes para carlos casares libros

Resultado de imaxes para carlos casares libros Imaxe relacionada

(Vento ferido... eu todavía recordo este libro e lelo no cole...)

Resultado de imaxes para carlos casares libros Imaxe relacionada

Resultado de imaxes para carlos casares libros Imaxe relacionada

Resultado de imaxes para carlos casares libros Imaxe relacionada

Resultado de imaxes para carlos casares libros Resultado de imaxes para carlos casares libros un pais de palabras

Traducido por el:
Resultado de imaxes para carlos casares libros

PARA SABER MÁIS DE CARLOS CASARES
(supoño que os novos xa falaron del na escola
e os maiores recordámolo con agarimo...)

+

Resultado de imaxes para carlos casares Resultado de imaxes para carlos casares libros

Resultado de imaxes para carlos casares libros Resultado de imaxes para carlos casares libros

15 may. 2017

Vós sodes raza escollida, sacerdocio de reis - 1 Pe 2, 4-9

Domingo 5 de Pascua - ciclo A



VIVIR É COMPARTIR

Vivir é compartir; relacionarse e cooperar.
Vivir é compartir, comunicar, comungar uns cos outros.
Vivir é superarse, dar froito, crear.
Vivir é arelar, dar a vida día a día.

Vivir é ser amado e amar:
"Son amado, logo existo".
Hai algo que vale máis cá vida,
como a fe, a liberdade, o amor,
a verdade, a xustiza, a paz...

Por estas cousas ou por persoas,
sempre por Deus, pódese dar a vida.
Porque vivir é saber dicir a quen temos ao lado:
grazas irmán, grazas irmá.


14 may. 2017

Escolleron sete varóns cheos do Espírito Santo - Feit 6, 1-7

Domingo 5 de Pascua - ciclo A


EN CAMIÑO

Aínda que estea cheo de fochancas e pedras
e teña infinidade de curvas,
aínda que vaia por outeiros e vales
e sexan frecuentes as pendentes,
aínda que sexa estreito e sen céspede,
unhas veces poeirento e outras cheo de  lameiros,
por el vou seguindo as túas pegadas,
soñando utopías, buscando sombras,
arelando metas, gozando a experiencia.

E ti, que vas por diante,
revélasteme e ofreces cada día
como Camiño, Verdade e Vida.

Florentino Ulibarri