29 sept. 2014

Santos Arcanxos : Miguel, Rafael e Gabriel

Día 29 de setembro
Santos Miguel, Gabriel e Rafael, arcanxos



PRIMEIRA Dn 7, 9-10. 13-14
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE DANIEL
Milleiros de milleiros o servían

9Eu estaba fitando, cando se colocaron uns tronos e un ancián tomou asento. O seu vestido era branco coma a neve, e os cabelos da súa cabeza coma pura lá; o seu trono eran labaradas de lume; as súas rodas, lume ardente. 10Un río de lume corría e derramábase por diante del; miles de milleiros servíano, e dez mil miríadas estaban de pé diante del. O tribunal abriu a sesión, e abríronse os libros.
13Proseguín ollando as visións nocturnas, e, velaquí, sobre as nubes do ceo viña alguén semellante a un fillo de home, que se dirixiu cara ó ancián e presentouse diante del. 14Foille outorgado poder, maxestade e imperio, e servírono tódolos pobos, nacións e linguas. O seu poder é un poder eterno, que non pasará nunca, e o seu reino endexamais non será destruído.


Ou: Ap 12, 7-12a
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DA APOCALIPSE
Miguel e os seus anxos loitaban contra o dragón

Produciuse unha guerra no ceo; Miguel e os seus anxos combateron contra o dragón. O dragón combatía cos seus anxos, 8pero non lles puido; e para eles xa non houbo lugar no ceo. 9Deus botou do ceo ó gran dragón, serpe antiga, chamado Satán e Satanás, o que fai descarriar a tódolos homes: botouno á terra; e ós seus anxos con el.
10E oín un gran berro no ceo, que dicía:

''Arestora chegou a victoria, o poder,
e o reino do noso Deus,
así como a soberanía do seu Mesías.
Porque expulsaron ó acusador dos nosos irmáns,
o que os acusa diante do noso Deus,
día e noite.
11Pero eles vencérono gracias ó sangue do Año,
e pola forza do testemuño que deron,
e porque quixeron máis morrer que vivir neste mundo.
12Por iso ¡alegrádevos, ceos,
e os que vivides neles!
¡Pobre terra e pobre mar!
Porque baixou Satán onda vós.
Baixou adoecido
porque sabe que ten pouco tempo''.


SAL. RESP. Sal 137, 1-2a. 2bc-3. 4-5
R/ (1c) Cántoche, Señor, diante dos anxos

Douche as gracias, Señor, de todo corazón,
cántoche diante dos anxos
2póstrome cara ó teu templo
e bendigo o teu nome,
polo teu amor e a túa fidelidade.
Mesmo máis grande cá túa sona
fixéche-la túa promesa.
3Cando te chamo, ti respóndesme
e acrecénta-las miñas forzas.
4Daranche as gracias, Señor,
tódolos reis da terra
cando oían os ditos da túa boca.
5Cantarán os camiños do Señor,
pois grande é a gloria do Señor.


ALELUIA Sal 102, 21
Bendicide ó Señor os seus exércitos;
servidores que facéde-la súa vontade


EVANXEO Xn 1, 47-51
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
Veréde-los anxos de Deus subir e baixar sobre o Fillo do Home

Xesús viu a Natanael, que viña cara a el e dixo del:
-Aí tedes un verdadeiro israelita, en quen non hai dobrez.
48Preguntoulle Natanael:
-¿E de que me coñeces?
Contestoulle Xesús:

-Antes de que Felipe chamase por ti, xa eu te vira, cando estabas debaixo da figueira.
49Respondeulle Natanael:
-Rabbí, ti e-lo fillo de Deus, ti e-lo rei de Israel.
50Díxolle entón Xesús:
-¿Porque che dixen que te vin debaixo da figueira, xa cres? Pois cousas máis grandes has ver.
51E concluíu:

-Con toda verdade volo aseguro: habedes ve-lo ceo aberto, e os anxos de Deus subindo e baixando onda o Fillo do Home. 


28 sept. 2014

Arrepentido, foi. Os publicanos e as prostitutas entrarán no Reino de Deus antes ca vós - Mt 21, 28-32

Domingo 26 de Ordinario - ciclo A


O QUE QUEIRA SER PRIMEIRO

Que amemos o teu estilo,
meu Xesús, mestre e señor;
que querendo ser primeiro,
me faga eu servidor;
pois ti, con seres amo
do ceo e da terra toda,
entregaches a túa vida
aos pequenos en gran loita.

Que sexa esta Igrexa nosa
toda ela servidora,
que non se afaga aos exemplos
dos que nos rexen na historia,
que medre servindo o débil
agachándose gozosa
entre os rostros e as maneiras
dos que na vida non contan.

Igrexa pobre dos pobres,
toda ela de Xesús,
pasando polos seus tragos,
sufrindo morte de cruz,
abusada, violada,
ignorada, sen máis luz
que a luz que amence a diario
do rostro de Deus en cruz. 


Lémbrate, Señor, da túa compaixón - Salmo 24

Domingo 26 de Ordinario - ciclo A


EN SILENCIO DIANTE DE TI

En silencio di ante de ti, noso Pai,
escoitando a fonda ensinanza de Xesús.

Posnos nas mans o mundo, a parroquia, a familia,
posnos nas mans a nosa propia persoa
e queres que traballemos

Creáchesnos para a vida
e a túa maior loanza é
que a vida medre nas nosas mans e nos encha.

Pai, ti precisas de colaboradores, de axudantes,
en por ti, misteriosamente, non dás feito nada,
por máis que sexas o amo do mundo.

E canta xente necesita de xente cabo de si!
Cantos veciños necesitan de nós, coma veciños!
Cantos orfos de agarimo, de pan, de axuda ... !

E as organizacións de pobo, que desamparadas están!
E as agrupacións agrarias, que frouxiñas andan!
E o futuro dos pequenos no mundo, como está no aire!

Todo isto é á túa ansia diaria, noso Pai,
sen esquecer o coidado da nosa mesma humanidade,
sen esquecer o coidado da nosa fidelidade a ti.

Queres que traballemos contigo, para celebrar contigo,
queres que celebremos contigo, para traballar contigo.
Saberemos ser fieis á túa demanda, noso Pai?
Poderás gozar de verdade por nos ter de compañeiros? 


26 sept. 2014

Domingo 26 de Ordinario - ciclo A

DOMINGO XXVI ORDINARIO -  CICLO A


Primeira Lectura     Ez 18, 25-28
LECTURA DO LIBRO DE EZEQUIEL
Cando o malvado se arrede da súa impiedade, salvará a súa vida

            Así fala o Señor:
            Comentades entre vós: "Non é xusto o proceder do Señor".

            Escoitade, Casa de Israel:
            Non é xusto o meu xeito de comportarme?
Non é máis ben o xeito de vos comportardes vosoutros o que é inxusto?

            Cando o xusto se aparta das súas obras de xustiza
e comete iniquidades e morre debido a elas,
morre debido ás iniquidades que el cometeu.

            Cando o malvado se aparta da maldade que cometeu
e practica o dereito e a xustiza,
entón el consegue a vida.

            Se cae na conta e se aparta da maldade que cometeu,
vivirá de certo, non morrerá.

            Palabra do Señor                      R/. Grazas a Deus



SALMO RESPONSORIAL     Sal 24, 4bc-5. 6-7. 8-9
R/.  (6a):  Lémbrate, Señor, da túa compaixón.


Amósame, Señor, os teus camiños,
ensíname os teus sendeiros,
diríxeme na túa verdade, apréndeme,
que ti es o meu Deus salvador:
todo o día te estou a esperar.

Lémbrate, Señor, da túa compaixón e da túa misericordia,
pois existen desde sempre.
Dos erros e das culpas da miña mocidade non te lembres:
acórdate de min segundo a túa misericordia,
pola túa bondade, Señor.

O Señor é bo e recto:
por iso lles ensina o camiño aos pecadores;
El dirixe na xustiza os humildes,
e amósalles o seu camiño aos pobres.


Segunda Lectura     Flp 2, 1-11 (longa)
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS FILIPENSES
Tede entre vós os mesmos sentimentos que Cristo Xesús

             Irmáns:

            Se de algo vale o alento que recibides en Cristo, se vos anima o amor mutuo, se hai comuñón no Espírito e se hai en vós sentimentos de agarimo e misericordia, facede completa a miña alegría, levándovos ben, tendo un mesmo amor, unha soa alma, unha mesma idea.
            Non fagades nada á retesía nin por fachenda. Que cadaquén pense humildemente que os outros son máis ca el.
            Non mirar cada un polo que lle ten conta a el, senón tamén polo que interesa aos outros.
Tede entre vós a mesma idea de Cristo Xesús.

            El, con ser de condición divina,
non se agarrou con cobiza  ao seu ser igual a Deus;
senón que se espiu do seu rango,
e asumiu a condición de escravo,
feito en todo semellante aos homes.
Presentándose coma un home calquera, abaixouse a si mesmo,
facéndose obediente ata á morte, e á morte na cruz.

            Por iso tamén Deus o exaltou sobre todo
e lle concedeu un nome que está por riba de todo outro nome,
para que  ao nome de Xesús se dobre todo xeonllo
no ceo, na terra e mais no abismo,
e toda lingua proclame que Xesús Cristo é o Señor
para gloria de Deus Pai.


            Palabra do Señor                                 R/. Grazas a Deus

Ou: 1-5 (máis breve)
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS FILIPENSES

             Irmáns:
            Se de algo vale o alento que recibides en Cristo, se vos anima o amor mutuo, se hai comuñón no Espírito e se hai en vós sentimentos de agarimo e misericordia, facede completa a miña alegría, levándovos ben, tendo un mesmo amor, unha soa alma, unha mesma idea.

            Non fagades nada á retesía nin por fachenda. Que cadaquén pense humildemente que os outros son máis ca el.
            Non mirar cada un polo que lle ten conta a el, senón tamén polo que interesa  aos outros.
            Tede entre vós a mesma idea de Cristo Xesús.



                        Palabra do Señor                              R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Xn 10, 27
Se non se canta, pódese omitir

 Aleluia, aleluia.
As miñas ovellas escoitan a miña voz, di o Señor;
e eu coñézoas, e elas séguenme.
Aleluia.



LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Evanxeo     Mt 21, 28-32
Arrepentido, foi. Os publicanos e as prostitutas entrarán no Reino de Deus antes ca vós

            Naquel tempo, díxolles Xesús aos sumos sacerdotes e aos anciáns do pobo:
            Que vos parece? Un home tiña dous fillos. Foi onda o primeiro, e díxolle: "Meu fillo, vai traballar hoxe na viña". El respondeu:
            "Non quero"; pero despois, arrepentido, foi.

            Foise onda o outro e díxolle o mesmo. El respondeu: "Vou, señor"; pero non foi.
            Quen dos dous fixo a vontade do pai?

            Respondéronlle:
            O primeiro.

            Entón díxolles Xesús:
            Asegúrovos que os recadadores e mais as prostitutas entrarán no Reino de Deus antes ca vós. Porque veu Xoán para vos ensinar o camiño da xustiza, e non lle fixestes caso; en cambio, os recadadores e mais as prostitutas, si que llo fixeron. Pero vós, aínda despois de ver aquilo, nin vos arrepentistes nin crestes.

             Palabra do Señor                                 R/. Loámoste, Cristo




DO DITO AO FEITO....

HAICHE UN GRAN TREITO

TOMADO DE: http://remoldapalabra.blogspot.com.es/


ESCOITA ACTIVA

A celebración de hoxe é unha invitación a que nos preguntemos, dun xeito sincero, que significa realmente Deus no noso quefacer cotián. O que se opón moitas veces á fe non é a increnza, senón a falta de vida. Porque, que importa o credo que pronuncian os nosos beizos se falta logo na nosa vida un mínimo esforzo de seguimento de Cristo?; que importa que un fillo lle diga a un pai que vai traballar na viña se logo en realidade non o fai?. Non será que temos reducido, a miúdo, a nosa fe a palabras, ideas ou sentimentos?.

A Palabra proclamada quere axudarnos, unha vez máis a descubrir que a verdadeira fe, hoxe coma sempre, é a que viven aqueles homes e mulleres que traducen en feitos o Evanxeo. Porque.... do dito ao feito, haiche un gran treito. Que non nos quedemos en palabras que leva o vento. Camiñemos cara ao compromiso.


CORAZÓN MISERICORDIOSO

Polas veces nas que lle temos esixido aos demais esforzo, colaboración e implicación; mentres que nós botamos balóns fóra e seguimos sen comprometernos para non complicarnos a vida, dicímosche: LÉMBRATE, SEÑOR, DA TÚA MISERICORDIA.
Porque facemos o que non debemos e esiximos o que non estamos dispost@s a facer, pedímosche, LÉMBRATE, CRISTO, DA TÚA MISERICORDIA.
Por non ter sido capaces de vivir o teu amor nas nosas comunidades, perdendo tempo e enerxías en romper a unidade e en enfrontarnos uns contra outros, dicímosche: 
LÉMBRATE, SEÑOR, DA TÚA MISERICORDIA.


PALABRA ENRAIZADA

Hoxe tamén, coma nos tempos do profeta, moitas veces culpamos a Deus de tantas cousas: da fame no mundo, da morte de tanta xente inocente, mesmo das catástrofes naturais. E é que ás veces a nosa imaxe de Deus está máis preto da dun mago ou dun cura-todo, para o que nós non seriamos máis que simples monicreques nas súas mans. Lonxe disto, o profeta fálanos dunha responsabilidade individual que cada un e cada unha de nós debemos ter sobre aquilo que dicimos e , sobre todo, sobre aquilo que facemos. Deus creounos e salvounos para que sexamos libres, capaces de tomar decisións e responsabilizarnos delas, sen botar balóns fóra.

 Porque son demasiadas as persoas que, confesándose cristiás, terminan por instalarse comodamente na súa fe, sen que a súa vida se vexa afectada no máis mínimo pola súa relación con Deus. Cristiáns que se desdobran e cambian de personalidade segundo se axeonllen para rezar ou se entreguen ás súas ocupacións cotiás. Deus non penetra na súa vida familiar, no seu traballo, nas súas relacións sociais, nos seus proxectos e intereses. A fe é para elas un costume, un reflexo, unha medida de seguridade, unha relaxación persoal.

 Na parábola dos dous fillos que vimos de proclamar no Evanxeo, o importante non son as palabras que estes din, senón a súa conduta. Non estaría de máis que tod@s nós, que formamos a Igrexa, tomaramos boa nota deste recadiño que hoxe nos manda Xesús: a fe non é algo que se posúa, senón algo que ten que vivirse. Ser crente é algo máis que recitar fórmulas de fe ou confesar a nosa simpatía pola concepción cristiá da vida.... cómpre esforzarse na práctica por chegar a ser cristiáns e cristiás verdadeir@s, e non só de boquilla. Dito doutro xeito: a ortodoxia temos que saber conxugala coa ortopraxe. Non vale con dicir “vou”, hai que ir. Velaí o cerne da cuestión. Pero claro, que difícil é!!!!!!!!!!!. Porque son demasiadas as ocasións nas que dentro da nosa Igrexa poñemos o acento na ortodoxia e esquecémonos por completo da ortopraxe. Como chamarlle senón á actitude de tantos e tantos membros da xerarquía que reducen a fe a un mero culto que proporciona uns suculentos cartiños?, como temos a cara de “falar no nome de Deus” para acusar, condenar ou ferir a quen temos enfronte?, como casar unhas celebracións solemnísimas cunha frialdade e un afastamento entre nós?, como é que nos confesamos cristiáns e cristiás, mesmo de celebración e comuñón dominicais, e logo explotamos aos nosos traballadores, coméndolles a suor e a saúde?, como falamos de ser crentes e non somos responsables no noso traballo?, que sentido ten dicir que Deus é importante na nosa vida se logo non estamos dispost@s a mover nin un dedo para que isto cambie?. Que ben nos vai aquilo de “xuntémonos e ide”.

Teñamos entón coidadiño, porque non vaia ser que aqueles que se sintan perfectos, en posesión da verdade absoluta, aqueles que se cren con máis dereitos que os demais, aqueles que xulgan e censuran.... se atopen coa sorpresa de que os pobres, os agnósticos, os ateos, as mulleres (mesmo as prostitutas) lles leven a dianteira para entrar no reino dos ceos.


FRATERNIDADE ORANTE

Con actitude de confianza, pómonos en disposición de compartir as nosas preocupacións e ledicias, mostrando a nosa solidariedade na oración. Por iso dicimos xuntos:
QUE LEVEMOS Á VIDA O QUE REZAMOS

Pola Igrexa, que formamos tod@s nós, para que, sabéndonos mediación e presenza de Deus na familia, no barrio, na parroquia, no traballo... non renunciemos nunca a actuar sen medo e conforme ás nosas crenzas, OREMOS.
QUE LEVEMOS Á VIDA O QUE REZAMOS
Polas nosas parroquias, para que nunca nos falte o valor de saber rectificar equivocacións, e de descubrir o alento e a forza da fe á hora de construír proxectos, facer propostas e unir esforzos, OREMOS.
QUE LEVEMOS Á VIDA O QUE REZAMOS
Por nós, para que nunca separemos a relixión da vida, o dicir do facer, o rezar do actuar, OREMOS.
QUE LEVEMOS Á VIDA O QUE REZAMOS

Grazas, Señor, porque segues a confiar en nós e incansablemente maniféstasnos a túa misericordia. Danos azos para saber descubrir que fe e obras teñen que ir sempre unidas. PXNS.


MIRADA DE ESPERANZA

Concédenos, Señor,
un pouquiño de calor para a nosa frialdade,
un pouquiño de consistencia para o noso barro,
un pouquiño de auga para a nosa sede,
un pouquiño de luz para os nosos momentos de escuridade,
un pouquiño de ledicia para as nosas penas,
un pouquiño de paz para a nosa loita de cada día,
un pouquiño de tenrura para as nosas fraquezas,
un pouquiño de amor para o noso egoísmo,
un pouquiño de ilusión para a nosa desgana,
un pouquiño de auxilio para as nosas necesidades,
un pouquiño de firmeza para as nosas decisións,
un pouquiño de vida, para a nosa vida.

Concédenos, Señor,
un pouquiño de escoita para a túa Palabra,
un pouquiño de sabedoría para sermos felices,
un pouquiño de tempo, para aprender a ser fillos e fillas.

Aínda que non che pidamos nada, ou che digamos o contrario…
Concédenos, Señor.


CANTO GOZOSO

ENTRADA:
Amigos nas penas
LECTURAS:
OFERTORIO:
COMUÑÓN:

24 sept. 2014

Calendario Litúrxico 2014/15-ciclo B

OLLO!! : 
ACABO DE ACTUALIZALO PORQUE TIÑA ALGÚN ERRO

Aquí tedes o Calendario Litúrxico para este ano 
en dous formatos distintos a elixir
(en especial, para catequistas e parroquias)...













23 sept. 2014

Ficha e Lectio - Domingo 26 de Ordinario A





LECTIO:

POR DIANTE DE NÓS

Un día Xesús pronunciou estas duras palabras contra os dirixentes relixiosos do seu pobo: “Asegúrovos que os publicanos e as prostitutas lévanvos a dianteira no camiño do reino de de Deus”.
Hai uns anos puiden comprobar que a afirmación de Xesús non é unha esaxeración.

Un grupo de prostitutas de diferentes países, acompañadas por algunhas Irmás Oblatas, reflexionaron sobre Xesús coa axuda do libro “Xesús. Aproximación histórica”. Aínda me conmove a forza e o atractivo que ten Xesús para estas mulleres de alma sinxela e corazón bo. Rescato algúns dos seus testemuños.

“Sentíame sucia, baleira e pouca cousa, todo o mundo me usaba. Agora séntome con ganas de seguir vivindo porque Deus sabe moito do meu sufrimento... Deus está dentro de min. Deus está dentro de min. Deus está dentro de min. Este Xesús enténdeme!...”

“Agora, cando chego a casa despois do traballo, lávome con auga moi quente para arrincar da miña pel a sucidade e despois rézolle a este Xesús porque el si me entende e sabe moito do meu sufrimento... Xesús, quero cambiar de vida, guíame porque só ti coñeces o meu futuro...

“Eu pido a Xesús todo o día que me separe deste xeito de vida. Sempre que me ocorre algo, eu chámoo e el axúdame. El está preto de min, é marabilloso... El lévame nas súas mans, el carga comigo, sento a presenza del...

“Na madrugada é cando máis falo con el. El escóitame mellor porque neste horario a xente dorme. El está aquí, non dorme. El sempre está aquí. A porta pechada, axeónllome e pídolle que mereza a súa axuda, que me perdoe, que eu loitarei por el...”

“Un día eu estaba apoiada na praza e dixen: Oh, meu Deus, será que eu só sirvo para isto?” “Só para a prostitución?”... Entón é o momento en que máis sentín a Deus cargando comigo, entendiches?, transformándome. Foi naquel momento. Tanto que eu non me esquezo. Entendiches?...”

“Eu agora falo con Xesús e dígolle: aquí estou, acompáñame. Ti viches o que lle sucedeu á miña compañeira (refírese a unha compañeira asasinada nun hotel). Rógoche por ela e pido que nada malo lle suceda ás miñas compañeiras, Eu non falo, pero pido por elas pois elas son persoas coma min...

“Estou furiosa, triste, doída, rexeitada, ninguén me quere, non sei a quen culpar, ou sería mellor odiar á xente e a min, ou ao mundo. Fíxate, desde que era pícara eu crin en Ti e permitiches que me pasase isto... Douche outra oportunidade para protexerme agora. Ben, eu perdóoche, pero por favor non me deixes de novo...


José Antonio Pagola

22 sept. 2014

Debuxos con corazón - Julián García

Hai un tempo que atopei o blogue deste novo artista sudamericano, Julián García; que disfrutedes dos seus debuxos porque espero que nos deixe publicar algún deles en galego como prometeu. Persoalmente, encántame o seu traballo...







Este é o seu blogue e tamén ten facebook:

21 sept. 2014

EVANGELII GAUDIUM - Capítulo 5

Capítulo quinto
Evanxelizadores con Espírito
I. Motivacións para un renovado impulso misioneiro [262-283]
O encontro persoal co amor de Xesús que nos salva [264-267]
O gusto espiritual de ser pobo [268-274]
A acción misteriosa do Resucitado e do seu Espírito [275-280]
Fórzaa misioneira da intercesión [281-283]

II. María, a Nai da evanxelización [284-288]
O agasallo de Xesús ao seu pobo [285-286]

A Estrela da nova evanxelización [287-288]


----------------------------------------------


CAPÍTULO QUINTO
EVANXELIZADORES CON ESPÍRITO

259. Evanxelizadores con Espírito quere dicir evanxelizadores que se abren sen temor á acción do Espírito Santo. En Pentecoste, o Espírito fai saír de si mesmos aos Apóstolos e transfórmaos en anunciadores das grandezas de Deus, que cada un comeza a entender na súa propia lingua. O Espírito Santo, ademais, infunde a forza para anunciar a novidade do Evanxeo con audacia (parresía), en voz alta e en todo tempo e lugar, mesmo ao contraxeito. Invoquémolo hoxe, ben apoiados na oración, sen a cal toda acción corre o risco de quedar baleira e o anuncio finalmente carece de alma. Xesús quere evanxelizadores que anuncien a Boa Nova non só con palabras senón sobre todo cunha vida que se transfigurou na presenza de Deus.

260. Neste último capítulo non ofrecerei unha síntese da espiritualidade cristiá, nin desenvolverei grandes temas como a oración, a adoración eucarística ou a celebración da fe, sobre os cales temos xa valiosos textos maxisteriais e soados escritos de grandes autores. Non pretendo substituír nin superar tanta riqueza. Simplemente proporei algunhas reflexións achega do espírito da nova evanxelización.

261. Cando se di que algo ten «espírito», isto adoita indicar uns móbiles interiores que impulsan, motivan, alentan e dan sentido á acción persoal e comunitaria. Unha evanxelización con espírito é moi diferente dun conxunto de tarefas vividas como unha obrig pesada que simplemente se tolera, ou se soporta como algo que contradi as propias inclinacións e desexos. Como quixese atopar as palabras para alentar unha etapa evanxelizadora máis fervorosa, alegre, xenerosa, audaz, chea de amor ata a fin e de vida contaxiosa! Pero sei que ningunha motivación será suficiente se non arde nos corazóns o lume do Espírito. En definitiva, unha evanxelización con espírito é unha evanxelización con Espírito Santo, xa que El é a alma da Igrexa evanxelizadora. Antes de proporvos algunhas motivacións e suxestións espirituais, invoco unha vez máis ao Espírito Santo; rógolle que veña a renovar, a sacudir, a impulsar á Igrexa nunha audaz saída fóra de si para evanxelizar a todos os pobos.


I. Motivacións para un renovado impulso misioneiro

262. Evanxelizadores con Espírito quere dicir evanxelizadores que oran e traballan. Desde o punto de vista da evanxelización, non serven nin as propostas místicas sen un forte compromiso social e misioneiro, nin os discursos e praxes sociais ou pastorais sen unha espiritualidade que transforme o corazón. Esas propostas parciais e desintegradoras só chegan a grupos reducidos e non teñen forza de ampla penetración, porque mutilan o Evanxeo. Sempre fai falta cultivar un espazo interior que outorgue sentido cristián ao compromiso e á actividade[205]. Sen momentos detidos de adoración, de encontro orante coa Palabra, de diálogo sincero co Señor, as tarefas facilmente baléiranse de sentido, debilitámonos polo cansazo e as dificultades, e o fervor apágase. A Igrexa necesita imperiosamente o pulmón da oración, e alédame enormemente que se multipliquen en todas as institucións eclesiais os grupos de oración, de intercesión, de lectura orante da Palabra, as adoracións perpetuas da Eucaristía. Ao mesmo tempo, «débese rexeitar a tentación dunha espiritualidade oculta e individualista, que pouco ten que ver coas esixencias da caridade e coa lóxica da Encarnación»[206]. Existe o risco de que algúns momentos de oración convértanse en escusa para non entregar a vida na misión, porque a privatización do estilo de vida pode levar aos cristiáns a refuxiarse nalgunha falsa espiritualidade.

263. É san acordarse dos primeiros cristiáns e de tantos irmáns ao longo da historia que estiveron cargados de ledicia, cheos de coraxe, incansables no anuncio e capaces dunha gran resistencia activa. Hai quen se consolan dicindo que hoxe é máis difícil; con todo, recoñezamos que as circunstancias do Imperio Romano non eran favorables ao anuncio do Evanxeo, nin á loita pola xustiza, nin á defensa da dignidade humana. En tódolos momentos da historia están presentes a debilidade humana, a procura enfermiza de si mesmo, o egoísmo cómodo e, en definitiva, a concupiscencia que nos axexa a todos. Iso está sempre, cunha roupaxe ou con outro; vén do límite humano máis que das circunstancias. Entón, non digamos que hoxe é máis difícil; é distinto. Pero aprendamos dos santos que nos precederon e enfrontaron as dificultades propias da súa época. Para iso, propóñovos que nos deteñamos a recuperar algunhas motivacións que nos axuden a imitalos hoxe[207].

O encontro persoal co amor de Xesús que nos salva

264. A primeira motivación para exangelizar é o amor de Xesús que recibimos, esa experiencia de ser salvados por El que nos move a amalo sempre máis. Pero que amor é ese que non sente a necesidade de falar do ser amado, de mostralo, de facelo coñecer? Se non sentimos o intenso desexo de comunicalo, necesitamos deternos en oración para pedirlle a El que volva cativarnos. Fainos falta clamar cada día, pedir a súa graza para que nos abra o corazón frío e sacuda a nosa vida morna e superficial. Postos ante El co corazón aberto, deixando que El nos contemple, recoñecemos esa mirada de amor que descubriu Natanael o día que Xesús fíxose presente e díxolle: «Eu xa te vira, cando estabas debaixo da figueira» (Xn 1,48). Que doce é estar fronte a un crucifixo, ou de xeonllos diante do Santísimo, e simplemente ser ante os seus ollos! Canto ben nos fai deixar que El volva tocar a nosa existencia e nos lance a comunicar a súa vida nova! Entón, o que ocorre é que, en definitiva, «iso que temos visto e oído agora tamén volo anunciamos» (1 Xn 1,3). A mellor motivación para decidirse a comunicar o Evanxeo é contemplalo con amor, é deterse nas súas páxinas e lelo co corazón. Se o abordamos desa maneira, a súa beleza asómbranos, volve cativarnos unha e outra vez. Para iso urxe recobrar un espírito contemplativo, que nos permita redescubrir cada día que somos depositarios dun ben que humaniza, que axuda a levar unha vida nova. Non hai nada mellor para transmitir aos demais.

265. Toda a vida de Xesús, a súa forma de tratar aos pobres, os seus xestos, a súa coherencia, a súa xenerosidade cotiá e sinxela, e finalmente a súa entrega total, todo é precioso e fálalle á propia vida. Cada vez que un volve descubrilo, convéncese de que iso mesmo é o que os demais necesitan, aínda que non o recoñezan: «O que venerades sen o coñecer, é o que eu vos anuncio» (Ftos 17,23). Ás veces perdemos o entusiasmo pola misión ao esquecer que o Evanxeo responde as necesidades máis profundas das persoas, porque todos fomos creados para o que o Evanxeo nos propón: a amizade con Xesús e o amor fraterno. Cando se logra expresar adecuadamente e con beleza o contido esencial do Evanxeo, seguramente esa mensaxe falará ás procuras máis fondas dos corazóns: «O misioneiro está convencido de que existe xa nas persoas e nos pobos, pola acción do Espírito, unha espera, aínda que sexa inconsciente, por coñecer a verdade sobre Deus, sobre o home, sobre o camiño que leva á liberación do pecado e da morte. O entusiasmo por anunciar a Cristo deriva da convicción de responder a esta esperanza»[208].

O entusiasmo evanxelizador fundaméntase nesta convicción. Temos un tesouro de vida e de amor que é o que non pode enganar, a mensaxe que non pode manipular nin desilusionar. É unha resposta que cae no máis fondo do ser humano e que pode sostelo e elevalo. É a verdade que non pasa de moda porque é capaz de penetrar alí onde nada máis pode chegar. A nosa tristeza infinita só se cura cun infinito amor.

266. Pero esa convicción sostense coa propia experiencia, constantemente renovada, de gustar a súa amizade e a súa mensaxe. Non se pode perseverar nunha evanxelización fervorosa se un non segue convencido, por experiencia propia, de que non é o mesmo coñecer a Xesús que non coñecelo, non é o mesmo camiñar con El que camiñar ás apalpadelas, non é o mesmo poder escoitalo que ignorar a súa Palabra, non é o mesmo poder contemplalo, adoralo, descansar nel, que non poder facelo. Non é o mesmo tratar de construír o mundo co seu Evanxeo que facelo só coa propia razón. Sabemos ben que a vida con El vólvese moito máis plena e que con El é máis fácil atoparlle un sentido a todo. Por iso evanxelizamos. O verdadeiro misioneiro, que nunca deixa de ser discípulo, sabe que Xesús camiña con el, fala con el, respira con el, traballa con el. Percibe a Xesús vivo con el no medio da tarefa misioneira. Se un non o descobre a El presente no corazón mesmo da entrega misioneira, pronto perde o entusiasmo e deixa de estar seguro do que transmite, fáltalle forza e paixón. E unha persoa que non está convencida, entusiasmada, segura, namorada, non convence a ninguén.

267. Unidos a Xesús, buscamos o que El busca, amamos o que El ama. En definitiva, o que buscamos é a gloria do Pai; vivimos e actuamos «para louvanza da súa gloriosa benquerencia» (Ef 1,6). Se queremos entregarnos a fondo e con constancia, temos que ir máis aló de calquera outra motivación. Este é o móbil definitivo, o máis profundo, o máis grande, a razón e o sentido final de todo o demais. Trátase da gloria do Pai que Xesús buscou durante toda a súa existencia. El é o Fillo eternamente feliz con todo o seu ser «que está no seo do Pai» (Xn 1,18). Se somos misioneiros, é ante todo porque Xesús nos dixo: «Nisto é glorificado meu Pai: en que levedes froito abondoso» (Xn 15,8). Máis aló de que nos conveña ou non, nos interese ou non, nos sirva ou non, máis aló dos límites pequenos dos nosos desexos, a nosa comprensión e as nosas motivacións, evanxelizamos para a maior gloria do Pai que nos ama.

O gusto espiritual de ser pobo

268. A Palabra de Deus tamén nos convida a recoñecer que somos pobo: «Vós, que antes non erades pobo, agora sóde-lo pobo de Deus» (1 Pe 2,10). Para ser evanxelizadores de alma tamén fai falta desenvolver o gusto espiritual de estar preto da vida da xente, ata o punto de descubrir que iso é fonte dun gozo superior. A misión é unha paixón por Xesús pero, ao mesmo tempo, unha paixón polo seu pobo. Cando nos detemos ante Xesús crucificado, recoñecemos todo o seu amor que nos dignifica e nos sostén, pero alí mesmo, se non somos cegos, empezamos a percibir que esa mirada de Xesús se amplía e dirixe chea de agarimo e de ardor cara a todo o seu pobo. Así redescubrimos que El nos quere tomar como instrumentos para chegar cada vez máis preto do seu pobo amado. Tómanos do medio do pobo e envíanos ao pobo, de tal modo que a nosa identidade non se entende sen esta pertenza.

269. Xesús mesmo é o modelo desta opción evanxelizadora que nos introduce no corazón do pobo. Que ben nos fai miralo próximo a todos! Se falaba con alguén, miraba os seus ollos cunha profunda atención amorosa: «Xesús pousou nel a súa ollada chea de cariño» (Mc 10,21). Vémolo accesible cando se achega ao cego do camiño (cf. Mc10,46-52) e cando come e bebe cos pecadores (cf. Mc 2,16), sen importarlle que o traten de comellón e borracho (cf. Mt 11,19). Vémolo dispoñible cando deixa que unha muller prostituta unxe os seus pés (cf. Lc 7,36-50) ou cando recibe de noite a Nicodemo (cf. Xn 3,1-15). A entrega de Xesús na cruz non é máis que a culminación dese estilo que marcou toda a súa existencia. Cativados por ese modelo, desexamos integrarnos a fondo na sociedade, compartimos a vida con todos, escoitamos as súas inquietudes, colaboramos material e espiritualmente con eles nas súas necesidades, alegrámonos cos que están alegres, choramos cos que choran e comprometémonos na construción dun mundo novo, de xeito conxunto cos demais. Pero non por obrigación, non como un peso que nos desgasta, senón como unha opción persoal que nos enche de ledicia e nos outorga identidade.

270. Ás veces sentimos a tentación de ser cristiáns mantendo unha prudente distancia das chagas do Señor. Pero Xesús quere que toquemos a miseria humana, que toquemos a carne sufriente dos demais. Espera que renunciemos a buscar eses alpendres persoais ou comunitarios que nos permiten manternos a distancia do nó da tormenta humana, para que aceptemos de verdade entrar en contacto coa existencia concreta dos outros e coñezamos a forza da tenrura. Cando o facemos, a vida sempre se nos complica marabillosamente e vivimos a intensa experiencia de ser pobo, a experiencia de pertencer a un pobo.

271. É verdade que, na nosa relación co mundo, nos convida a dar razón da nosa esperanza, pero non como inimigos que sinalan e condenan. Advírtesenos moi claramente: «Respondede con bo xeito e con respecto» (1 Pe 3,16), e «no posible, en canto dependa de vós, mantede a paz con tódolos homes» (Rm 12,18). Tamén se nos exhorta a tratar de vencer «o mal coa forza do ben» (Rm 12,21), sen cansarnos «de face-lo ben» (Ga 6,9) e sen pretender aparecer como superiores, senón «que cadaquén pensé humildemente que os outros son máis ca el» (Flp 2,3). De feito, os Apóstolos do Señor «eran ben vistos por todo o pobo» (Ftos 2,47; 4,21.33; 5,13). Queda claro que Xesucristo non nos quere príncipes que miran despectivamente, senón homes e mulleres de pobo. Esta non é a opinión dun Papa nin unha opción pastoral entre outras posibles; son indicacións da Palabra de Deus tan claras, directas e contundentes que non necesitan interpretacións que lles quiten forza interpelante. Vivámoslas «sine glossa», sen comentarios. Dese modo, experimentaremos o gozo misioneiro de compartir a vida co pobo fiel a Deus tratando de acender o lume no corazón do mundo.

272. O amor á xente é unha forza espiritual que facilita o encontro pleno con Deus ata o punto de que quen non ama ao irmán «está na escuridade» (1 Xn 2,11), «permanece na morte» (1 Xn 3,14) e «non coñece a Deus» (1 Xn 4,8). Benedito XVI dixo que «pechar os ollos ante o próximo convértenos tamén en cegos ante Deus»,[209] e que o amor é no fondo a única luz que «ilumina constantemente a un mundo escuro e dános a forza para vivir e actuar»[210]. Por tanto, cando vivimos a mística de achegarnos aos demais e de buscar o seu ben, ampliamos o noso interior para recibir os máis fermosos agasallos do Señor. Cada vez que nos atopamos cun ser humano no amor, quedamos capacitados para descubrir algo novo de Deus. Cada vez que se nos abren os ollos para recoñecer ao outro, ilumínasenos máis a fe para recoñecer a Deus. Como consecuencia disto, se queremos crecer na vida espiritual, non podemos deixar de ser misioneiros. A tarefa evanxelizadora enriquece a mente e o corazón, ábrenos horizontes espirituais, fainos máis sensibles para recoñecer a acción do Espírito, sácanos dos nosos esquemas espirituais limitados. Simultaneamente, un misioneiro entregado experimenta o gusto de ser un manancial, que desborda e refresca aos demais. Só pode ser misioneiro alguén que senta ben buscando o ben dos demais, desexando a felicidade dos outros. Esa apertura do corazón é fonte de felicidade, porque «é máis felicidade dar que recibir» (Ftos 20,35). Un non vive mellor se escapa dos demais, se se esconde, se se nega a compartir, se se resiste a dar, se se encerra na comodidade. Iso non é máis que un lento suicidio.

273. A misión no corazón do pobo non é unha parte da miña vida, ou un adorno que me podo quitar; non é un apéndice ou un momento máis da existencia. É algo que eu non podo arrincar do meu ser se non quero destruírme. Eu son unha misión nesta terra, e para iso estou neste mundo. Hai que recoñecerse a si mesmo como marcado a lume por esa misión de iluminar, bendicir, vivificar, levantar, sanar, liberar. Alí aparece a enfermeira de alma, o docente de alma, o político de alma, eses que decidiron a fondo ser cos demais e para os demais. Pero se un separa a tarefa por unha banda e a propia privacidade por outra, todo vólvese gris e estará permanentemente buscando recoñecementos ou defendendo as súas propias necesidades. Deixará de ser pobo.

274. Para compartir a vida coa xente e entregarnos xenerosamente, necesitamos recoñecer tamén que cada persoa é digna da nosa entrega. Non polo seu aspecto físico, polas súas capacidades, pola súa linguaxe, pola súa mentalidade ou polas satisfaccións que nos brinde, senón porque é obra de Deus, criatura súa. El creouna á súa imaxe, e reflicte algo da súa gloria. Todo ser humano é obxecto da tenrura infinita do Señor, e El mesmo habita na súa vida. Xesucristo deu o seu precioso sangue na cruz por esa persoa. Máis aló de toda aparencia, cada un é inmensamente sagrado e merece o noso agarimo e a nosa entrega. Por iso, se logro axudar a unha soa persoa a vivir mellor, iso xa xustifica a entrega da miña vida. É lindo ser pobo fiel de Deus. E alcanzamos plenitude cando rompemos as paredes e o corazón se nos enche de rostros e de nomes!

A acción misteriosa do Resucitado e do seu Espírito

275. No capítulo segundo reflexionabamos sobre esa falta de espiritualidade profunda que se traduce no pesimismo, o fatalismo, a desconfianza. Algunhas persoas non se entregan á misión, pois cren que nada pode cambiar e entón para eles é inútil esforzarse. Pensan así: «Para que me vou a privar das miñas comodidades e praceres se non vou ver ningún resultado importante?». Con esa actitude vólvese imposible ser misioneiros. Tal actitude é precisamente unha escusa maligna para quedar encerrados na comodidade, a frouxidade, a tristeza insatisfeita, o baleiro egoísta. Trátase dunha actitude autodestructiva porque «o home non pode vivir sen esperanza: a súa vida, condenada á insignificancia, volveríase insoportable»[211]. Se pensamos que as cousas non van cambiar, lembremos que Xesucristo triunfou sobre o pecado e a morte e está cheo de poder. Xesucristo verdadeiramente vive. Doutro xeito, «se Cristo non está resucitado, baleira é a nosa predicación» (1 Co 15,14). O Evanxeo relátanos que cando os primeiros discípulos saíron a predicar, «contando coa colaboración do Señor, que confirmaba a súa Palabra» (Mc 16,20). Iso tamén sucede hoxe. Convídasenos a descubrilo, a vivilo. Cristo resucitado e glorioso é a fonte profunda da nosa esperanza, e non nos faltará a súa axuda para cumprir a misión que nos encomenda.

276. A súa resurrección non é algo do pasado; entraña unha forza de vida que penetrou o mundo. Onde parece que todo morreu, por todas partes volven aparecer os brotes da resurrección. É unha forza imparable. Verdade que moitas veces parece que Deus non existise: vemos inxustizas, maldades, indiferenzas e crueldades que non ceden. Pero tamén é certo que no medio da escuridade sempre comeza a brotar algo novo, que tarde ou cedo produce un froito. Nun campo arrasado volve aparecer a vida, túzara e invencible. Haberá moitas cousas negras, pero o ben sempre tende a volver brotar e a difundirse. Cada día no mundo renace a beleza, que resucita transformada a través das tormentas da historia. Os valores tenden sempre a reaparecer de novas maneiras, e de feito o ser humano renaceu moitas veces do que parecía irreversible. Esa é a forza da resurrección e cada evanxelizador é un instrumento dese dinamismo.

277. Tamén aparecen constantemente novas dificultades, a experiencia do fracaso, as pequeñeces humanas que tanto desbasten. Todos sabemos por experiencia que ás veces unha tarefa non brinda as satisfaccións que desexariamos, os froitos son reducidos e os cambios son lentos, e un ten a tentación de cansarse. Con todo, non é o mesmo cando un, por cansazo, baixa momentaneamente os brazos que cando a baixa definitivamente dominado por un descontento crónico, por unha acedia que lle seca a alma. Pode suceder que o corazón se canse de loitar porque en definitiva se busca a si mesmo nun carrerismo sedento de recoñecementos, aplausos, premios, postos; entón, un non baixa os brazos, pero xa non ten garra, fáltalle resurrección. Así, o Evanxeo, que é a mensaxe máis fermosa que ten este mundo, queda sepultado debaixo de moitas escusas.

278. A fe é tamén crerlle a El, crer que é verdade que nos ama, que vive, que é capaz de intervir misteriosamente, que non nos abandona, que saca ben do mal co seu poder e coa súa infinita creatividade. É crer que El marcha vitorioso na historia en unión cos «os chamados, os escolleitos e os fieis que están con El» (Ap 17,14). Creámoslle ao Evanxeo que di que o Reino de Deus xa está presente no mundo, e está a se desenvolver aquí e alá, de diversas maneiras: como a semente pequena que pode chegar a converterse nunha grande árbore (cf. Mt 13,31-32), como o puñado de fermento, que fermenta unha gran masa (cf. Mt 13,33), e como a boa semente que crece no medio do xoio (cf. Mt 13,24-30), e sempre pode sorprendernos gratamente. Aí está, vén outra vez, loita por florecer de novo. A resurrección de Cristo provoca por todas partes xermes dese mundo novo; e aínda que llos corte, volven xurdir, porque a resurrección do Señor xa penetrou a trama oculta desta historia, porque Xesús non resucitou en balde. Non quedemos á marxe desa marcha da esperanza viva!

279. Como non sempre vemos eses brotes, fainos falta unha certeza interior e é a convicción de que Deus pode actuar en calquera circunstancia, tamén no medio de aparentes fracasos, porque «levamos este tesouro en vasos de barro» (2 Co 4,7). Esta certeza é o que se chama «sentido de misterio». É saber con certeza que quen se ofrece e entrégase a Deus por amor seguramente será fecundo (cf. Xn15,5). Tal fecundidade é moitas veces invisible, inaferrable, non pode ser contabilizada. Un sabe ben que a súa vida dará froitos, pero sen pretender saber como, nin onde, nin cando. Ten a seguridade de que non se perde ningún dos seus traballos realizados con amor, non se perde ningunha das súas preocupacións sinceras polos demais, non se perde ningún acto de amor a Deus, non se perde ningún cansazo xeneroso, non se perde ningunha dolorosa paciencia. Todo iso dá voltas polo mundo como unha forza de vida. Ás veces parécenos que a nosa tarefa non logrou ningún resultado, pero a misión non é un negocio nin un proxecto empresarial, non é tampouco unha organización humanitaria, non é un espectáculo para contar canta xente asistiu grazas á nosa propaganda; é algo moito máis profundo, que escapa a toda medida. Quizais o Señor toma a nosa entrega para derramar bendicións noutro lugar do mundo onde nós nunca iremos. O Espírito Santo obra como quere, cando quere e onde quere; nós entregámonos pero sen pretender ver resultados rechamantes. Só sabemos que a nosa entrega é necesaria. Aprendamos a descansar na tenrura dos brazos do Pai no medio da entrega creativa e xenerosa. Sigamos adiante, démoslo todo, pero deixemos que sexa El quen faga fecundos os nosos esforzos como a El lle pareza.

280. Para manter vivo o ardor misioneiro fai falta unha decidida confianza no Espírito Santo, porque El «acode a axuda-la nosa debilidade» (Rm 8,26). Pero esa confianza xenerosa ten que alimentarse e para iso necesitamos invocalo constantemente. El pode sanar todo o que nos debilita no empeño misioneiro. É verdade que esta confianza no invisible pode producirnos certa vertixe: é como mergullarse nun mar onde non sabemos que imos atopar. Eu mesmo experimenteino tantas veces. Pero non hai maior liberdade que a de deixarse levar polo Espírito, renunciar a calculalo e controlalo todo, e permitir que El nos ilumine, nos guíe, nos oriente, nos impulse cara a onde El queira. El sabe ben o que fai falta en cada época e en cada momento. Isto chámase ser misteriosamente fecundos!

A forza misioneira da intercesión

281. Hai unha forma de oración que nos estimula particularmente á entrega evanxelizadora e motívanos a buscar o ben dos demais: é a intercesión. Miremos por un momento o interior dun gran evanxelizador como san Paulo, para percibir como era a súa oración. Esa oración estaba chea de seres humanos: «Sempre que rezo por vós, fágoo con alegría [...] porque vos levo no corazón» (Flp 1,4.7). Así descubrimos que interceder non nos aparta da verdadeira contemplación, porque a contemplación que deixa fóra aos demais é un engano.

282. Esta actitude convértese tamén en agradecemento a Deus polos demais: «Primeiro de todo, doulle grazas ó meu Deus por medio de Xesús Cristo, a causa de todos vós» (Rm 1,8). É un agradecemento constante: «Non paro de lle dar gracias a Deus por vós, pola gracia de Deus que se vos deu por medio de Cristo Xesús» (1 Co 1,4); «Doulle gracias ó meu Deus por todo o que me acorda de vós» (Flp 1,3). Non é unha mirada incrédula, negativa e desesperanzada, senón unha mirada espiritual, de profunda fe, que recoñece o que Deus mesmo fai neles. Ao mesmo tempo, é a gratitude que brota dun corazón verdadeiramente atento aos demais. Desa forma, cando un evanxelizador sae da oración, o corazón volvéuselle máis xeneroso, liberouse da conciencia illada e está desexoso de facer o ben e de compartir a vida cos demais.

283. Os grandes homes e mulleres de Deus foron grandes intercesores. A intercesión é como «fermento» no seo da Trindade. É un penetrarnos no Pai e descubrir novas dimensións que iluminan as situacións concretas e cámbianas. Podemos dicir que o corazón de Deus conmóvese pola intercesión, pero en realidade El sempre nos gaña de man, e o que posibilitamos coa nosa intercesión é que o seu poder, o seu amor e a súa lealdade maniféstense con maior nitidez no pobo.


II. María, a Nai da evanxelización

284. Co Espírito Santo, no medio do pobo sempre está María. Ela reunía aos discípulos para invocalo (cf. Ftos 1,14), e así fixo posible a explosión misioneira que se produciu en Pentecoste. Ela é a Nai da Igrexa evanxelizadora e sen ela non terminamos de comprender o espírito da nova evanxelización.

O agasallo de Xesús ao seu pobo

285. Na cruz, cando Cristo sufría na súa carne o dramático encontro entre o pecado do mundo e a misericordia divina, puido ver aos seus pés a consoladora presenza da Nai e do amigo. Nese crucial instante, antes de dar por consumada a obra que o Pai lle encargou, Xesús díxolle a María: «Muller, velaí o teu fillo». Logo díxolle ao amigo amado: «Velaí a túa nai» (Xn 19,26-27). Estas palabras de Xesús ao bordo da morte non expresan primeiramente unha preocupación piadosa cara á súa nai, senón que son máis ben unha fórmula de revelación que manifesta o misterio dunha especial misión salvífica. Xesús deixábanos á súa nai como nai nosa. Só despois de facer isto Xesús puido sentir que «todo está cumprido» (Xn 19,28). Ao pé da cruz, na hora suprema da nova creación, Cristo lévanos a María. El lévanos a ela, porque non quere que camiñemos sen unha nai, e o pobo le nesa imaxe materna todos os misterios do Evanxeo. Ao Señor non lle agrada que falte á súa Igrexa a icona feminina. Ela, que o procreou con tanta fe, tamén acompaña «ó resto da familia dela: ós que gardan os mandamentos de Deus e manteñen firme o testemuño de Xesús» (Ap 12,17). A íntima conexión entre María, a Igrexa e cada fiel, despois de que, de diversas maneiras, xeran a Cristo, foi bellamente expresada polo beato Isaac de Stella: «Nas Escrituras divinamente inspiradas, o que se entende en xeral da Igrexa, virxe e nai, enténdese en particular da Virxe María […] Tamén se pode dicir que cada alma fiel é esposa do Verbo de Deus, nai de Cristo, filla e irmá, virxe e nai fecunda […] Cristo permaneceu nove meses no seo de María; permanecerá no tabernáculo da fe da Igrexa ata a consumación dos séculos; e no coñecemento e no amor da alma fiel polos séculos dos séculos»[212].

286. María é a que sabe transformar unha cova de animais na casa de Xesús, cuns pobres cueiros e unha montaña de tenrura. Ela é a escraviña do Pai que se estremece na loanza. Ela é a amiga sempre atenta para que non falte o viño nas nosas vidas. Ela é a do corazón aberto pola espada, que comprende tódalas penas. Como nai de todos, é signo de esperanza para os pobos que sofren dores de parto ata que brote a xustiza. Ela é a misioneira que se achega a nós para acompañarnos pola vida, abrindo os corazóns á fe co seu agarimo materno. Como unha verdadeira nai, ela camiña connosco, loita connosco, e derrama incesantemente a proximidade do amor de Deus. A través das distintas advocacións marianas, ligadas xeralmente aos santuarios, comparte as historias de cada pobo que recibiu o Evanxeo, e entra a formar parte da súa identidade histórica. Moitos pais cristiáns piden o Bautismo para os seus fillos nun santuario mariano, co cal manifestan a fe na acción maternal de María que procrea novos fillos para Deus. É alí, nos santuarios, onde pode percibirse como María reúne o seu redor aos fillos que peregrinan con moito esforzo para mirala e deixarse mirar por ela. Alí atopan a forza de Deus para soportar os sufrimentos e cansazos da vida. Como a san Xoán Diego, María dálles a caricia do seu consolo maternal e dilles ao oído: «Non se turbe o teu corazón […] Non estou eu aquí, que son a túa Nai?»[213].

A Estrela da nova evanxelización

287. Á Nai do Evanxeo vivente pedímoslle que interceda para que esta invitación a unha nova etapa evanxelizadora sexa acollida por toda a comunidade eclesial. Ela é a muller de fe, que vive e camiña na fe[214], e «a súa excepcional peregrinación da fe representa un punto de referencia constante para a Igrexa»[215]. Ela deixouse conducir polo Espírito, nun itinerario de fe, cara a un destino de servizo e fecundidade. Nós hoxe fixamos nela a mirada, para que nos axude a anunciar a todos a mensaxe de salvación, e para que os novos discípulos se convertan en axentes evanxelizadores[216]. Nesta peregrinación evanxelizadora non faltan as etapas de aridez, ocultamento, e ata certa fatiga, como a que viviu María nos anos de Nazaret, mentres Xesús crecía: «Este é o comezo do Evanxeo, ou sexa da boa e agradable nova. Non é difícil, pois, notar neste inicio unha particular fatiga do corazón, unida a unha especie de “noite da fe” -usando unha expresión de san Xoán da Cruz-, como un “veo” a través do cal hai que achegarse ao Invisible e vivir en intimidade co misterio. Pois deste xeito María, durante moitos anos, permaneceu en intimidade co misterio do seu Fillo, e avanzaba no seu itinerario de fe»[217].

288. Hai un estilo mariano na actividade evanxelizadora da Igrexa. Porque cada vez que miramos a María volvemos crer no revolucionario da tenrura e do agarimo. Nela vemos que a humildade e a tenrura non son virtudes dos débiles senón dos fortes, que non necesitan maltratar a outros para sentirse importantes. Mirándoa descubrimos que a mesma que encomiaba a Deus porque «derrubou do seu trono aos poderosos» e «despediu baleiros ós ricos» (Lc 1,52.53) é a que pon calidez de fogar na nosa procura de xustiza. É tamén a que conserva coidadosamente «tódalas cousas no seu corazón» (Lc 2,19). María sabe recoñecer as pegadas do Espírito de Deus nos grandes acontecementos e tamén naqueles que parecen imperceptibles. É contemplativa do misterio de Deus no mundo, na historia e na vida cotiá de cada un e de todos. É a muller orante e traballadora en Nazaret, e tamén é a nosa Señora da prontitude, a que sae do seu pobo para auxiliar aos demais «con moita présa» (Lc 1,39). Esta dinámica de xustiza e tenrura, de contemplar e camiñar cara aos demais, é o que fai dela un modelo eclesial para a evanxelización. Rogámoslle que coa súa oración maternal nos axude para que a Igrexa chegue a ser unha casa para moitos, unha nai para todos os pobos, e faga posible o nacemento dun mundo novo. É o Resucitado quen nos di, cunha potencia que nos enche de inmensa confianza e de firmísima esperanza: «Vede que volvo novas tódalas cousas» (Ap 21,5). Con María avanzamos confiados cara a esta promesa, e dicímoslle:


Virxe e Nai María,
ti que, movida polo Espírito,
acolliches ao Verbo da vida
na profundidade da túa humilde fe,
totalmente entregada ao Eterno,
axúdanos a dicir o noso «si»
ante a urxencia, máis imperioso que nunca,
de facer resoar a Boa Nova de Xesús.

Ti, chea da presenza de Cristo,
levaches a alegría a Xoán o Bautista,
facéndoo exultar no seo da súa nai.
Ti, estremecida de gozo,
cantaches as marabillas do Señor.
Ti, que estiveches plantada ante a cruz
cunha fe inquebrantable
e recibiches o alegre consolo da resurrección,
recolliches aos discípulos na espera do Espírito
para que nacese a Igrexa evanxelizadora.


Consíguenos agora un novo ardor de resucitados
para levar a todos o Evanxeo da vida
que vence á morte.
Dános a santa audacia de buscar novos camiños
para que chegue a todos
o don da beleza que non se apaga.

Ti, Virxe da escoita e a contemplación,
nai do amor, esposa das vodas eternas,
intercede pola Igrexa, da cal es a icona purísima,
para que ela nunca se encerre nin se deteña
na súa paixón por instaurar o Reino.

Estrela da nova evanxelización,
axúdanos a resplandecer no testemuño da comuñón,
do servizo, da fe ardente e xenerosa,
da xustiza e o amor aos pobres,
para que a alegría do Evanxeo
chegue ata os confíns da terra
e ningunha periferia se prive da súa luz.

Nai do Evanxeo vivente,
manancial de ledicia para os pequenos,
roga por nós.
Amén. Aleluia.



[205] Cf. Propositio 36.
[206] Juan Pablo II, Carta ap. Novo millennio ineunte (6 enero 2001), 52: AAS 93 (2001), 304.
[207] Cf. V. M. Fernández, «Espiritualidade para a esperanza activa». Acto de apertura do I Congreso Nacional de Doctrina Social da Igrexa, Rosario (Arxentina), 2011: UCActualidad 142 (2011), 16.
[208] XoánPaulo II, Carta enc. Redemptoris missio (7 diciembre 1990), 45: AAS 83 (1991), 292.
[209] Benedicto XVI, Carta enc. Deus caritas est (25 diciembre 2005), 16: AAS 98 (2006), 230.
[210] Ibíd., 39: AAS 98 (2006), 250.
[211] II Asemblea especial para Europa do Sínodo dos Bispos, Mensaxe final, 1: L’Osservatore Romano, ed. semanal en lengua española (29 octubre 1999), 10.
[212] Isaac de Stella, Sermo 51: PL 194, 1863.1865.
[213] Nican Mopohua, 118-119.
[214] Cf. Conc. Ecum. Vat. II, Const. dogm. Lumen gentium, sobre a Igrexa, cap. VIII, 52-69.
[215] XoánPaulo II, Carta enc. Redemptoris Mater (25 marzo 1987), 6: AAS 79 (1987), 366.
[216] Cf. Propositio 58.
[217] XoánPaulo II, Carta enc. Redemptoris Mater (25 marzo 1987), 17: AAS 79 (1987), 381.