31 ago. 2016

Ficha e Lectio: Domingo 23 de Ord C




LECTIO:

DOMINGO XXIII  T. O.
(C: 4 de setembro de 2016)

            A vida que chamamos normal das persoas é case sempre todo menos algo perfectamente normal e previsto. Toda vida é sempre, pretendámolo ou non, unha aventura, desde que nacemos ata que deixamos de respirar os “airiños, airiños, aires” que nos deron vida e saúde, abandonando así as persoas coas que teñamos convivido. Formulábao ben, quero lembrárvolo, o filósofo Ortega y Gasset cando comentaba que a vida, toda vida, é coma un permanente naufraxio que nos empuxa a intentar agarrarnos a calquera táboa de salvación que poida atoparse ó noso alcance.
            Por iso, se tivésemos tempo e forzas suficientes para escribir de maneira totalmente fiel o que nos ten ocorrido durante toda a nosa vida ata o intre de despedírmonos dela, as memorias ou lembranzas de cada quen serían seguramente emocionantes e ben distintas tamén as unhas das outras.
            O evanxeo semella que nos chama xustamente a non apuntarnos sen máis a levar unha vida tranquila, cómoda e sosegada, allea a calquera problema que se nos poida presentar. Temos que loitar sempre, dunha ou doutra forma e con maior ou menor intensidade, para podérmonos agarrar a algunha táboa de salvación. Porque o mar no que estamos está sempre en movemento e sen movermos os brazos para nos manter na superficie da auga afundímonos en abismos escuros.
            Como cristiáns sabemos e cremos que esa táboa de salvación é Xesús (que significa precisamente Salvador). Un Xesús unido para sempre a esa cruz que, desde que el a levou sobre os seus ombreiros e nela se deixou cravar, quedou constituída en lugar de bendición e salvación para toda persoa. Por iso o sinal da cruz é e seguirá sendo distintivo específico dos cristiáns. Non só como adorno que podemos levar no peito, senón como un modo de ser e de comportármonos que non fuxe do sufrimento cando o seguimento de Xesús nolo esixe. É unha condición, tal como nolo di Lucas, para sermos de verdade discípulos dese Xesús que camiña con bo ánimo cara a Xerusalén: “O que non carga coa súa cruz e me segue, non pode ser discípulo meu”. Pois é alí, en Xerusalén, onde se vai atopar Xesús coa cruz á que o condenarán os que consideraban a súa existencia como unha ameaza para continuaren en posesión do poder político e relixioso que ostentaban.
            Agora ben, ser discípulos de Xesús significa levar adiante, con Xesús, os seus plans de realización no mundo da igualdade e fraternidade entre todos en canto fillos dun mesmo Pai Deus. Un cristián ten que ser consciente de que esa fraternidade e igualdade non é querida nin tolerada por persoas e estamentos que gozan dunha alta posición económica e social. Por iso se van opor a que tal cousa ocorra. Pois dese modo terían eles que renunciar ás comodidades e vantaxes que o seu propio status lles proporciona.
            Mais debemos ter en conta, en calquera caso, algo moi importante. Nin Deus Pai nin o seu fillo Xesús queren a cruz para nós. Deus chamounos e chámanos continuamente, desde o máis íntimo de nós mesmos, á felicidade, a sermos felices todos e cada un. Pois ó desexo de felicidade non somos capaces de renunciar e polo tanto non debemos intentalo sequera. Mais temos ó mesmo tempo que saber que a felicidade non se acada a soas, cada un para si mesmo, senón cos demais, de maneira solidaria cos que estean máis preto ou máis lonxe de nós.
            É así xustamente como pode facerse presente a cruz nas nosas vidas. Unha cruz que en definitiva non é contraria á felicidade, senón condición para acadala. Cruz porque a fraternidade real leva consigo renuncias concretas, atención amorosa ás necesidades dos outros e non só das miñas, sufrimento polo rexeitamento que moitas veces teremos que aturar dos que non pensan máis ca en si mesmos e non lles importan ren os outros. Un rexeitamento que pode incluso xurdir, tal como nos recorda Lucas, do noso entorno máis próximo.
            Para sermos deste xeito verdadeiros discípulos de Xesús, nin sequera a propia vida debería contar para nós, por grande que sexa o noso desexo de non perdela. Máis dunha vez oímos ou lemos de persoas que arriscaron perder a súa vida (e incluso a perderon) coa esperanza de acadar algo de felicidade para si mesmas, para as súas familias ou incluso para persoas que nin sequera coñecían. Persoas que se tiran ó mar para salvar a alguén en perigo de afogar, emigrantes que nunha feble embarcación intentan chegar a Europa para desde aquí poder atopar traballo e mandar algo de diñeiro ós seus familiares necesitados. Son cruces das que non se pode fuxir se quere un acadar salvación e felicidade para si mesmo ou para os demais.
            Unha actitude deste tipo supón renuncia a bastantes cousas. Por iso fálanos hoxe tamén o evanxeo do necesaria que é a “renuncia” para podermos ser discípulos de Xesús. Pola contra, bombardéasenos continuamente desde moitos sitios coas cousas que, segundo se nos insiste, presuntamente necesitamos. E así ímonos enchendo de enredos, instrumentos e outras cousas e cousiñas que moitas veces non valen máis ca para dicir que temos a última cousa nova que hai no mercado.
            Mais sabemos, por outro lado, que para poder camiñar e correr con lixeireza canto menos peso levemos tanto mellor nos irá. Sen nada viñemos a este mundo e sen levarmos nada connosco sairemos del. O estraño é que nese curto interregno, que vén sendo o tempo da nosa vida, nos queiramos arrodear de tantas cousas.
            En calquera caso, para levarmos con garbo ou alomenos con paciencia as cruces da nosa vida, canto menor peso superfluo levemos connosco tanto máis doado nos resultará seguirmos a ese Xesús que vai sempre diante de nós, desprovisto de todo, portando a súa cruz. Dándonos así, como din os vellos catecismos, “exemplo de vida”. Porque iso si, a vida, por ser don de Deus, témola garantida, ben sexa neste mundo ou no descoñecido mundo que misteriosamente se nos abrirá despois da morte. Pois Xesús non lles falla ós que o seguen, ós que levan tamén a súa propia cruz, a cruz de cadaquén. Unha cruz, pois, que de ningún modo permitirá o Pai Deus que nos esmague totalmente, pois foi tamén o seu Fillo quen nos dixo: “o meu xugo é lixeiro e a miña carga pequena”.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS
Con confianza de fillos dirixímoslle a Deus Pai a nosa oración, dicindo: Escóitanos, Pai.          TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
- Fai, Pai, que saibamos imitar o teu fillo Xesús en asumir e levar sobre nós -con fe, paciencia e agradecemento- as cruces coas que ti queiras que o acompañemos nas nosas vidas. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
- Fortalece, Pai, o noso espírito para non fuxirmos das cruces que vaian unidas ó anuncio da xustiza e fraternidade entre as persoas do mundo enteiro. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
- Enche, Pai, o noso interior dunha firme esperanza -a pesar de tódalas contrariedades- na vinda do teu Reino de amor e felicidade. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo noso Señor. AMÉN.
                                                                     

                         Manuel Cabada Castro



VER MÁIS:


29 ago. 2016

NOVIDADES SOBRE A BIBLIA EN GALEGO

   Para comezar o novo curso con bo pé, tráivos boas novas. 

   Grazas aos esforzos continuados da editorial SEPT e a necesidade e insistencia dos galegos e non galegos, teño a ledicia de comunicarvos que xa leva un par de anos cocéndose a nova edición da Biblia cos textos revisados e actualizados á nova normativa do galego e que, en breve, esperamos volver a tela dispoñible nas librarías galegas.

   Chéganme peticións continuas solicitando un lugar onde mercar a Biblia en galego, desgraciadamente só en posible por internet ou nalgunha libraría perdida ou poñéndose en contacto directo coa editorial SEPT por se algunha queda "traspapelada"...



   Hai uns meses entrei en contacto directo con SEPT e facilitáronme o acceso á nova versión que vou subindo aos poucos á web, pero dá moito traballiño e aínda tardarei un tempo. Esta vez incluíndo, como solicitaban os usuarios e lectores, as anotacións e introduccións de cada libro. 
   Iso si, paciencia, porque é traballo de formiga...




28 ago. 2016

Faite humilde; encontrarás graza diante de Deus-Eclo 3, 19-21. 30-31

Domingo 22 do Tpo. Ordinario - ciclo C


HUMILDADE 



Non hai día en que o sol non saia,
nin hora en que o aire non nos envolva,
nin minuto no que a nai terra
non procree nas súas entrañas a vida. 

Iso é humildade.

Non hai día no que a señora Carmen
non se afane polo seu fillo doente,
nin día en que o señor Alexandre
non regrese a casa do traballo, canso.
Iso é humildade.


Tampouco hai día no que a avoa Manuela,
mentres recorda, non mire co corazón
as súas netas pequenas. 

Iso é humildade.

Non hai día en que unha moza Iria,
recentemente terminada medicina
non se vaia a un país de África,
a curar feridas. 
Iso é humildade.

Nin tampouco día no que,
mentres un pai, Xosé,
lle di ao seu fillo «soños de mocidade!»,
un mozo, Uxío, non soñe cun mundo
máis humano e mellor.
Iso é humildade.


Humildade...




27 ago. 2016

Estades diante do monte Sión, da cidade do Deus vivo-Heb 12, 18-19. 22-24a

Domingo 22 do Tpo. Ordinario - ciclo C


A PAZ DA CRUZ

Señor Xesús,
ti buscaches a paz;
pero a paz para ti non o foi todo.
Máis importante cá paz
era para ti o recto coñecer a Deus.

Máis importante cá paz
era para ti a xustiza,
os dereitos dos desprezados.

Señor Xesús,
admírote,
porque non lle tiveches medo
aos caciques do teu tempo:
os sacerdotes,
os gobernantes,
os entendidos na relixión.

Todos eles usaban o seu poder
para poñer clases e diferenzas
entre a xente
que Deus fixera irmáns.

Señor Xesús,
Lóote e douche grazas
polas veces que lles plan taches cara
a eses lercháns.

Señor Xesús, .
quero imitarte,
e contigo ser forte fronte
aos que hoxe abusan e oprimen;
e tamén fronte a aqueles
que pretenden apartarme,
no nome de Deus!
de loitar cos humildes.

Señor Xesús,
pacífico e loitador,
en ti quero aprender
o camiño de Deus. 



25 ago. 2016

Domingo 22 do Tpo. Ordinario C

22º DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO  -   CICLO C


Primeira Lectura    Eclo 3, 19-21. 30-31 (gr 17-18. 20. 28-29)
LECTURA DO LIBRO DO ECLESIÁSTICO
Faite humilde; encontrarás graza diante de Deus

            Meu fillo, cando sexas rico procede modestamente
e virás a ser máis amado có que fai moitos agasallos;
faite pequeno diante das grandezas do mundo
e encontrarás favor onda Deus.
            Non vaias á procura do difícil de máis para ti
nin pescudes o que te supera;
            Non corras a sandar a ferida do burlón;
non ten cura pois é grelo de planta cativa.
            A mente sabia comprende os ditos dos Sabios,
o oído atento á Sabedoría aledarase.
           
 Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL    Sal 67, 4-5ac. 6-7ab. 10-11
R/. (cf. 11b): Na túa bondade, Deus, dispuxeches unha casa para o pobre.

Os xustos alégranse, exultan na súa presenza,
reloucan de contento.
Loade o Señor, cantade o seu nome.
Chámase Señor: exultade diante del.

Os orfos teñen un pai, as viúvas un vingador:
Deus na súa morada santa.
Deus dálles fogar aos solitarios,
libra os presos e enriquéceos,

Vertiches, Deus, chuvia xenerosa,
Fortaleciches a herdade extenuada.
O teu rabaño apousentou no lugar
que ti, Deus, dispuxeras na túa bondade para os pobres.


Segunda Lectura     Heb 12, 18-19. 22-24a
LECTURA DA CARTA AOS HEBREOS
Estades diante do monte Sión, da cidade do Deus vivo

            Irmáns:
            Non estades diante de algo que se poida apalpar nin dun lume ardente nin dunha nube negra e borrascosa nin dunha tormenta, nin diante do bucinazo dunha trompeta nin do boureo dunhas palabras coma as que escoitaron aqueles que, ao sentilas, pediron que non se pronunciase ningunha máis.
            Vós, en cambio, estades diante do monte Sión, da cidade do Deus vivo, da Xerusalén celeste; diante de milleiros de anxos, da Igrexa dos primoxénitos censados no ceo, e diante de Deus, xuíz de todos, e das ánimas dos xustos que xa chegaron á súa perfección, e diante de Xesús, mediador da Nova Alianza.

 Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


ALELUIA    Mt 11, 29ab
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Cargade co meu xugo, di o Señor,
e aprendede de min, que son bo e humilde de corazón.
Aleluia.


Evanxeo     Lc 14, 1. 7-14
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Quen se exalta será humillado e quen se humilla será exaltado
  
            Un sábado ía Xesús comer á casa dun xefe dos fariseos; e eles vixiábano.
Decatándose de que os convidados buscaban os primeiros postos, contoulles unha parábola:
            ‑ Cando alguén te convide a unha voda, non te poñas no primeiro posto. Pode suceder que un máis distinguido ca ti tamén estea convidado e que veña o que vos convidou e che diga: "Déixalle o sitio a este", e cheo de vergonza teñas que ir para o derradeiro lugar.
            O revés, ti, cando te conviden, ponte de último, para que cando chegue o que te convidou che poida dicir: "Amigo, sube máis arriba". E quedarás moi ben diante de todos os convidados. Porque a quen se ten por moito, hano rebaixar e a quen se rebaixe hano enaltecer.
E díxolle tamén ao que o convidara:
            ‑ E ti, cando deas un xantar ou unha cea, non chames os teus amigos, irmáns, parentes ou veciños ricos; non sexa que eles te recompensen convidándote tamén a ti.
            Cando deas un banquete, convida os pobres, eivados, coxos e cegos; e serás ditoso, porque non te poden recompensar; pero xa se che recompensará na resurrección dos xustos.

 Palabra do Señor                                         R/. Loámoste, Cristo






POWER POINTS


CANTO GOZOSO
* ENTRADA: 
* LECTURAS: 
Douvos un mandato novo 
* OFERTORIO: 
* COMUÑÓN: 




24 ago. 2016

Ficha e Lectio-Domingo 22 de Ordinario C


LECTIO: 
DOMINGO XXII T. O. 
(C: 28 de agosto de 2016)

            Como tantas veces ocorre nas escenas que aparecen nos evanxeos, tamén na de hoxe aparece Xesús tentado polos que non queren entrar con bo e humilde corazón na novidade do que el nos quere anunciar. A mensaxe boa, alegre e dadora de felicidade do seu reino. Un reino que se artella en realidade bastante a contracorrente dos nosos modos habituais de comportármonos.
            Trátase hoxe de símiles ou parábolas, en directa conexión cos feitos mesmos, que levan unha gran carga significativa, orientadora, en relación coas nosas maneiras de proceder e actuar. Aínda que non soubésemos formalmente da autoría destes textos do evanxeo, poderiamos xa sospeitar de quen procederían. Son e tiñan que ser de Lucas. Porque Lucas adoita insistir unha e outra vez en presentarnos a Xesús como desprendido dos bens materiais, animándonos así a entrar nesa gran novidade de vivir efectivamente a fraternidade, construíndoa na crenza e no sentimento de sabérmonos fillos dun mesmo pai Deus, pai especialísimo de Xesús e pai tamén noso.
            Por iso é, efectivamente, o evanxeo de Lucas o único onde podemos atopar estas parábolas relacionadas co modo, politicamente incorrecto, de como deberiamos comportarnos nun banquete. Unha escena que resulta ser moi válida para que nela se poida reflectir en principio o modo de pensar e de proceder dun cristián, é dicir, dun seguidor da mensaxe básica e fundamental de Xesús.
            Como vemos, Xesús non rexeita relacionarse con ninguén, aínda que poida tratarse de alguén sobre o que el sabe de antemán que non conxenia co seu comportamento nin coas súas ensinanzas. É o que ocorre no caso de quen esta vez o convida, sendo como é un “xefe dos fariseos”, que está polo tanto á espreita dalgún erro doutrinal ou comportamental por parte de Xesús. Decátase un así de que a semente que Xesús vai deixando caer nos corazóns da xente non está preseleccionada para caer sempre en boa e acolledora terra, senón que pode caer tamén en pedra ou nunha silveira.
            O caso é que este convite lle vai valer a Xesús como magnífica ocasión para expresar de maneira moi plástica o modo como, pola nosa parte, nos deberiamos comportar na nosa relación con Deus e cos demais.
            En primeiro lugar, teriamos que pensar que para Xesús a súa e a nosa relación cos demais ten que fluír directamente da súa e da nosa relación con Deus. Xesús sabe que toda a súa dignidade e grandeza vén de arriba, do Pai Deus. El non é nada sen o Pai. E ese Deus Pai é o que descende cara a nós en Xesús, facéndose nel un de nós, creando igualdade, fraternidade, e non “superioridades” ou as correspondentes “inferioridades”. Pois estas últimas relacións que rompen coa igualdade non son máis ca perversións do que é algo básico e fundamental na auténtica mensaxe cristiá. O que nos comunica, pois, Xesús, á vista do habilidoso comportamento dos convidados e comensais para se colocaren estratexicamente nos postos supostamente máis dignos e apetecíbeis, non é máis cá tradución visíbel da relación de Xesús co Pai e deste con el, así como tamén a tradución e expresión concreta da relación de Xesús con nós e da nosa relación con el.
            Hai polo tanto aquí, nestes comentarios de Xesús sobre a escena do banquete, profundidades teolóxicas relacionadas co máis fundamental do acontecemento orixinario cristián, consistente na encarnación de Deus en Xesús. Non se trata polo tanto (no dito de Xesús de que “cando alguén te convide a unha voda non te poñas no primeiro posto”), non se trata –digo- dunha norma ou consello máis, moral ou simplemente táctico, de entre os variados que calquera entendido en asuntos éticos ou educativos podería formular para a consecución dunha vida digna e humanamente apreciada por todos. Pois así, dese prudente modo, podemos evitar vérmonos expostos a fracasos ou desenganos, procedentes da nosa fachenda en relacionármonos cos demais...
            Non. Xesús apunta co seu sabio consello a algo que está no fondo mesmo da nosa relación con Deus e, polo tanto, cos demais. É dicir, se Deus se achegou a nós e se igualou con nós, non podemos nós pola nosa parte pretender ser superiores ou máis dignos cós que viven a carón noso.
            Por esta razón o segundo consello, o que lle dá Xesús directamente ó xefe dos fariseos que o convidou, está estreitamente relacionado co primeiro, afondando aínda máis decididamente nel. Aquí, neste segundo consello, é cando a mensaxe de Xesús se converte en limpamente “anti-cultural” ou “politicamente incorrecto”. Pois abonda con preguntarnos a nós mesmos se algunha vez na vida fixemos algo que polo menos se lle asemelle ó que nel se di: “Ti, cando deas un xantar ou unha cea, non chames os teus amigos, irmáns, parentes ou veciños ricos”, senón “convida os pobres, eivados, coxos e cegos; e serás ditoso...”. Cantas veces fixemos isto na nosa vida? Posiblemente nunca. Mais do que aquí verdadeiramente se trata non é de realizar, literalmente e sen máis, o que na norma ou no consello de Xesús se nos di para fachendear a continuación ante os demais sobre a nosa xenerosidade ou altruísmo. Do que sobre todo se trata é de intentarmos ir cambiando a nosa actitude en relación cos que están máis precisados de axuda ca nós, sen esperar deles recompensa algunha.
            Estamos hoxe ben informados do que está a pasar con  tantas persoas e familias que foxen de lugares de conflitos e guerras cara a zonas que consideran máis seguras, como por exemplo a nosa Europa. E tamén sabemos das enormes dificultades coas que se encontran esas persoas cando solicitan axuda e protección onda nós. Pois ben, cando o papa Francisco fala sobre estes temas, en relación por exemplo cos problemas dos refuxiados, sabemos ben que non se morde a lingua. Debemos supoñer que el está ben informado sobre que o cristianismo non é una serie de bonitas teorías ou abstractas crenzas, senón un modo de proceder na vida polo que fronte ás excesivas preocupacións particularistas deberiamos estar abertos ós problemas dos demais. Abertos no sentido de que esteamos dispostos a lles abrir a nosa casa, a nosa mesa, etc., no mesmo sentido do consello de Xesús: “Cando deas un banquete, convida os pobres, eivados, coxos e cegos...”.
            Non deberiamos esquecer, con todo, que a este consello de Xesús seguen un par de breves mais fermosas palabras. Son estas: “e serás ditoso”. Fermosas digo, porque a veces pensamos que xa está ben que Deus nos estea pedindo sempre renuncias, sacrificios e cousas así, cando a verdade é que foi Deus mesmo quen puxo nos nosos corazóns ese insaciábel desexo de dita e de felicidade. E se nos deu ese desexo é porque quere que sexamos felices e que busquemos a felicidade. Mais a felicidade non se acada, polo menos tal como nolo di Xesús no relato de Lucas, a golpe de egoísmos e de pecharse un nos propios intereses, apartando así a nosa vista das necesidades dos demais. Xa o formula ben, ademais, o coñecido dito popular: “é mais feliz quen dá ca quen recibe”. E se non cremos nisto, fagamos polo menos algunha vez a proba para ver que pasa.

ORACIÓN DOS FIEIS:
            Invoquemos a Deus noso Pai, por medio de Xesús Cristo, para que nos dea espírito de xenerosidade con todos, dicindo: Escóitanos, Pai. 
TODOS: Escóitanos, Pai.

- Dános, Pai, fe e esperanza na construción do teu Reino, un reino de xustiza e de fraternidade. 
TODOS: Escóitanos, Pai.
- Concédenos, Pai, espírito de servizo ós necesitados do mundo enteiro, a semellanza de Xesús que veu servir e non ser servido. 
TODOS: Escóitanos, Pai.
- Axúdanos, Pai, a non preocupármonos por nós mesmos senón polas dificultades e problemas dos nosos irmáns. 
TODOS: Escóitanos, Pai.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo noso Señor. Amén.

                    
                                                             
 Manuel Cabada Castro


VER MÁIS:

http://www.gruposdejesus.com/22-tempo-ordinario-c-lucas-141-7-14/

http://escoladeespiritualidade.blogspot.com.es/2016/08/28-de-agosto-domingo-22-do-tempo.html


22 ago. 2016

ORACIÓN-REFLEXIÓN SEMANA 4 DE AGOSTO

Para cada día da semana, 
unha breve frase para lembrar a Deus 
ao erguerse e ao deitarse 
e o evanxeo do domingo...


LUNS
  MARTES
MÉRCORES
  XOVES
 VENRES
  SÁBADO 
DOMINGO

21 ago. 2016

Traerán a todos os vosos irmáns de entre os xentís - Is 66, 18-21

Domingo 21 do Tpo. Ordinario - ciclo C


A PORTA ESTREITA

Palabra de Xesús, fiel compañeiro,
no camiño da vida, mestre e guieiro.
Non te fíes, amigo, estate alerta,
que a porta da vida é porta estreita.

Non chegan as palabras para dar co certo;
para atopar a vida cómpre o dereito .
O dereito do pobre que anda perdido;
buscalo con paixón, ese é o camiño

Coa man no corazón mira os teus pasos,
que hai moito equivocado andando en falso.
Para moitos bautizados, bispos e cregos
na gran mesa do Reino non hai asento.

Nas súas mans tiveron vida a mancheas,
e estragárona tanto ata perdela.
En cambio hai outros moitos dos desprezados
que na hora do Reino veranse alzados.

Porque fixeron caso do Deus da vida,
sementando irmandade con fe e xustiza.
Non te fíes, amigo, estate alerta,
que a porta da vida é porta estreita. 

20 ago. 2016

O Señor proba a quen ama - Heb 12, 5-7. 11-13

Domingo 21 do Tpo. Ordinario - ciclo C


AS SORPRESAS DE DEUS

A Deus non lle gusta o resabido,
o resaboreado, o apalpado, o manido.
Deus desdise dos camiños tripados,
das vías cortadas e dos sucos cegados.

Cando xa o entendemos todo
e o sabemos explicar todo,
cerrando o círculo perfecto,
Deus escápasenos.

Deus é sempre sorprendente, 
unha caixa de sorpresas,
para o noso ben.

Cando estamos cerrados
ábrenos a mente e o corazón.
Cando presumimos de sabelo todo, 
ensínanos o realmente importante.

Deus dásenos en Xesús,
que cada día nos sorprende
con algo novo, distinto,
i1usionante e provocativo.

Señor Xesús, rompe os nosos esquemas,
fai saltar os nosos encadres,
atravesa as nosas certezas,
para que en todo e sempre
saibamos seguirte e loarte.

Pedro Fraile