7 ago. 2016

Agardaba aquela cidade da que o arquitecto e construtor é Deus - Heb 11, 1-2. 8-19

Domingo 19 do Tpo. Ordinario - ciclo C


A VIDA, SEÑOR, É UN CAMIÑO

A vida, Señor, é un camiño que, ás veces, cansa.
Gustaríanos deter os nosos pasos e quedarnos nun lugar,
levantar a nosa casa, coidala e decorala cunha chea de obxectos.
Pero non é posible. Hai que seguir camiñando
buscando novos horizontes, atopando novas persoas,
renovando os vellos esquemas, adaptándose a novas situacións.

Somos, na vida, herdeiros dos nómades.
Decidimos un día cortar con Exipto 
que é a actitude de non moverse,
levantar grandes construcións,
muros infranqueables, tumbas xigantes.
Pero os nosos pais tomaron a decisión de vivir a vida
en continuo cambio e en perpetua renovación.
Así que ti, Deus dos nosos pais, 
es tamén o Deus camiñante connosco,
o que non se deixa encerrar en casas 
nin en ritos nin en fórmulas,
senón que vives en continua adaptación á vida. 
Non tes tumbas, déixalas baleiras enseguida 
que alguén pretende enterrarte e momificarte.

Ti es o Deus vivo e da vida. 
Anímasnos a estar sempre en proceso de cambio.
E cansámonos ás veces. 
Non é fácil vivir sempre nesa tensión que renova a nosa fe, 
pero peor é quedarse ancorado nunha fe morta
e estancada que, como a auga, pode corromperse. 
Axúdanos co teu Espírito
que renova sempre, como o aire, o ambiente da vida. 
Fai que non acumulemos moitos obxectos decorativos da fe, 
que logo son un peso excesivo
para seguir o camiño, ou dificultan e, ás veces, fano imposible.
Dános espírito de aventura e grazas por estar no noso camiño.
                                                                   

           Eucaristía evd

No hay comentarios:

Publicar un comentario