30 nov. 2014

Estade á espreita: non sabedes cando vai chegar o señor da casa-Mc 13, 33-37

Domingo 1 de Advento - ciclo B


GRAZAS, SEÑOR

Grazas, Señor,
porque me invitas a achandar os vieiros,
a preparar o camiño para que veñas.

Grazas, Señor,
porque queres contar comigo.

Grazas, Señor,
porque queres entrar na miña casa
e facer dela unha morada nova.

Grazas, Señor,
porque te lembras de nós e de min,
e te pos no camiño
polo que eu vou camiñando,
para que te atope
porque Ti me atopaches.

Grazas, Señor,
Porque vés,
porque estás,
porque estarás.


Grazas, Señor. 


Restáuranos, Deus, que brille o teu rostro e seremos salvos-Salmo 79

Domingo 1 de Advento - ciclo B


MARANA THA

Acendemos, Señor, esta luz
neste primeiro domingo de Advento,
para manternos espertos e en pé,
como sentinelas espelidos,
ante o Fillo do Home que vén,
o Futuro glorioso que nos agarda,
a espertar a nosa débil e adormecida esperanza.

Espértanos, Señor,
para avistar aos desesperados da vida,
para poder ver os que só esperan
cousas menores que eles mesmos,
para entrever os que non teñen
ou perderon a ilusión en Ti
para divisar os que teñen o seu futuro
cargado de dúbidas e increnza ...

Señor, para que na nosa contorna
sexamos testemuñas claras da túa luz
e motivos cribles de esperanza,


29 nov. 2014

Domingo 1 de Advento - ciclo B

1º DOMINGO DE ADVENTO  -  CICLO B

  
Primeira Lectura         Is 63, 16b-17. 19b; 64, 2b-7
LECTURA DO LIBRO DO PROFETA ISAÍAS
Ai, se rachases o ceo e baixases!
  
Ti, Señor, es o noso pai,
o "noso Redentor desde sempre" é o teu Nome.
Por que, Señor, nos deixaches descarreirar lonxe dos teus vieiros,
e fixeches endurecer o noso corazón apartándose do teu respecto?
Cambia de actitude por amor dos teus servos,
por amor das tribos da túa herdanza!
Ai, se rachases o ceo e baixases!
Coa túa presenza rebulirían os montes.
Baixaches, e coa túa presenza tremeron os montes:
unha cousa que desde antigo nunca se oíra,
pero certo que se nos fixo escoitar:
O ollo non viu fóra de ti ningún deus,
que tal lle faga a quen espera nel.
Atopácheste co que se alegraba e practicara a xustiza,
cos que se lembraban de ti nos teus vieiros.
Velaquí: estabas enfadado porque pecaramos,
pero estaremos sempre nos teus vieiros e salvarémonos.
Todos nós fomos coma un impuro,
e toda a nosa xustiza coma a roupa da menstruante.
Todos nós murchamos coma a folla,
e as nosas iniquidades leváronnos coma o vento.
Non había quen invocase o teu nome,
quen espertase para acollerse a ti,
porque ti escondíchenos a túa cara,
e alagáchesnos co lote das nosas culpas.
Pero agora, Señor, ti es o noso Pai.
Nós somos o barro e ti es o oleiro,
pois obra das túas mans somos todos nós.

   Palabra do Señor                             R/ Grazas a Deus

                                                                                                                                           
SALMO RESPONSORIAL           Sal 79, 2ac e 3b. 15-16. 18-19
R/. (4): Restáuranos, Deus, que brille o teu rostro e seremos salvos.

Escoita, pastor de Israel,
que guías o rabaño de Xosé;
ti que sentas sobre os querubíns, resplandece,
esperta o teu poder e ven salvarnos.

Vólvete, Deus dos exércitos,
olla desde o ceo e fíxate,
ven visitar a túa viña,
a videira que plantaches coa túa man,
o bacelo que ti fortaleciches.

Que a túa man protexa o teu elixido,
o home que ti fortaleciches.
Non nos afastaremos máis de ti;
danos vida de novo,
e invocaremos o teu nome.


Segunda Lectura        1 Cor 1, 3-9
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO S.PAULO AOS  CORINTIOS
Esperamos a manifestación do noso Señor Xesús Cristo 

Irmáns:
Desexámosvos graza  e paz de parte de Deus, noso Pai, e do Señor Cristo.
Non paro de lle dar grazas  a Deus por vós, pola graza  de Deus que se vos deu por medio de Cristo Xesús.
Porque por medio del quedastes ricos en todo, nos dons da palabra e do coñecemento: e así confirmouse solidamente entre vós o testemuño en favor de Cristo. De xeito que non carecedes de ningún don, mentres agardades a revelación do Noso Señor Xesús Cristo.
El é quen vos manterá firmes deica a fin, para que ninguén vos poida acusar de nada no día do Noso Señor Xesús Cristo. Deus é fiel e foi El quen vos chamou á comunidade do seu Fillo Xesús Cristo, noso Señor.

   Palabra do Señor                             R/ Grazas a Deus

                                                                                                                                           
ALELUIA    Sal 84, 8
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Amósanos, Señor, a túa misericordia,
e dános a túa salvación.
Aleluia.


Evanxeo          Mc 13, 33-37
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS
Estade á espreita: non sabedes cando vai chegar o señor da casa 

Naquel tempo, díxolles Xesús aos seus discípulos:
Estade á espreita e atentos, que non sabedes cando será o momento.
É coma un home que foi ao estranxeiro, deixando a casa e  mais a facenda nas mans dos seus criados, encargándolles a  cada un o que tiña que facer; e ao porteiro ordenoulle que velase.
Vixiade vós, polo tanto, pois non sabedes cando chegará o amo da casa: se á tardiña ou con noite pecha, se co canto do galo ou no amencer. Non vaia ser que chegue de repente, e vos atope durmindo.
E o que vos digo a vós, tamén llelo digo a todos: Estade en vela!

   Palabra do Señor                              R/. Loámoste, Cristo                       

            



ACOLLER CON LEDICIA O EVANXEO ESÍXENOS ESTAR ESPERTOS E ATENTOS A CANTO PASA AO NOSO REDOR

SINAL DE ADVENTO 
O mesmo que outros anos, e buscando axudarnos a vivir e comprender o significado deste tempo litúrxico, temos escollido un sinal: unha folla de carballo debuxada e posta sobre un panel. Segundo vaiamos avanzando nas  semanas de Advento,  iremos engadindo novas follas; deste xeito o primeiro domingo será unha, o segundo dúas... a así ata o cuarto.  No  medio de cada unha das follas,  debuxamos tamén unha chama prendida para significar que a forza do Espírito nos alenta a camiñar cara ao Nadal desde o respecto á  casa na que vivimos  -o mundo, o oikos - e o empeño en non calar diante canto destrúe e arrasa  todo  o  que  Deus puxo nas nosas mans para coidar.


ESCOITA ACTIVA 
Volvemos  hoxe  comezar  un novo ciclo litúrxico. Desde este primeiro domingo e ata a festa de Cristo Rei, reunirémonos para celebrar, compartir e agradecer a fe en Xesús. Neste ano iremos lendo o Evanxeo de Marcos, o primeiro en ser escrito, e que de forma sinxela nos vai mostrando como a vida, a persoa e a mensaxe de Xesús seguen a ser atraentes e a mover corazón e vidas para traballar en facer felices aos demais.  
No centro do texto de Marcos Xesús aparece como aquel que lles fala en parábolas para que entendan e poñendo exemplos sacados do cotián. Pois ata aí, á vida de cada día, como non cansa de repetir unha e outra vez o Papa Francisco, temos que levar o evanxeo e convertelo en actitudes, comportamentos e feitos desde a ledicia.  
E a isto tamén nos quere invitar o tempo de Advento que hoxe comezamos. Que desde o cambio de corazón quere que cheguemos ledos e solidarios ao Nadal. 
Comecemos logo poñéndonos na presenza e na man de Deus. 

CORAZÓN MISERICORDIOSO 
·    Poñámonos na man do Señor para que converta o noso corazón de pedra en corazón solidario e acolledor, SEÑOR, QUE NOS POÑAMOS EN CAMIÑO. 
·    Poñámonos en actitude de romper con todo canto nos impide achegarnos a quen está só e necesita do noso tempo e o noso sorriso, CRISTO, QUE NOS POÑAMOS EN CAMIÑO. 
·    Poñámonos en disposición de deixar atrás canto nos impide romper co individualismo e o egoísmo que nos pecha en nós prescindindo dos demais, SEÑOR, QUE NOS POÑAMOS EN CAMIÑO.

PALABRA ENRAIZADA 
·    Ser de barro é asumir a nosa debilidade e pequenez, e deixar de crer no vello soño de que o sabemos e podemos todo. Abandonar dunha vez por todas a tentación de pensar que nada se nos nega e todo está ao noso dispor, como se foramos amos e señores para facer o que nos dea a gana. Axudarnos a recoñecernos servidores e necesitados fainos moito máis humanos e achegados uns aos outros, xa que pon de manifesto que nos necesitamos e que nin o sabemos nin tampouco somos capaces de facelo todo. É Deus quen, como bo oleiro, nos vai modelando para que sexamos capaces de trasladar o seu plan á vida e ao quefacer cotián de cada un. O problema xurde cando nos rebelamos; cando non deixamos que El faga e desenvolva o seu traballo; cando lle poñemos atrancos e dificultades ao crernos autosuficientes e non necesitados de nada nin de ninguén; cando facemos da nosa relación con El, coa comunidade e a nosa mesma experiencia de fe unha simple suma de ritos, tradicións ou rutinas, sen pensar nin que significan nin que supoñen para a nosa vida. Pois do mesmo xeito que cando unha ola non sae ben e é necesario volver a facela, tamén cando na vida imos descubrindo que estamos a utilizar a Deus ao noso antollo, que non lle permitimos que entre na nosa vida ou que o reducimos a un acto social para convocar xente; cando todo isto ocorre o que necesitamos é comezar de novo e volver darnos unha nova oportunidade para sentírmonos obra das súas mans. 

·    A esta tarefa invítanos o saúdo de Paulo na carta aos corintios. Unha tarefa que ten que desenvolverse desde a chamada á paz e á graza como resposta á invitación que Deus nos fai. Desde a encarnación de Cristo, a presenza de Deus entre nós ten a lectura da persoa e dos feitos do seu Fillo. Nel, con El e por El imos vendo reflectido o querer e actuar de Deus, e tamén o proxecto que El nos chama a construír a cada un no día a día da vida. Por iso dá grazas Paulo, porque Deus non nos abandona deixándonos ao pairo, como se non lle importaramos; ao contrario, sae ao noso encontro e ofrécenos un camiño, nada doado moitas veces, iso si que é verdade, para que vaiamos descubrindo o sentido e o horizonte de todo o noso facer e actuar. E iso o mellor xeito de ilo facendo é sabéndonos comunidade que se axuda, preocupa e vai termando duns e de outros.


·    Claro que moitas veces esquecémonos, trabucámonos ou deixámonos levar da preguiza, o que nos vai afastando do sentido comunitario da fe e do seguimento ledo e construtivo da mensaxe de Xesús. Para que iso non ocorra necesitamos estar sempre á espreita, atentos e dispostos a non deixar que vaiamos perdendo a forza desa esperanza diante de acontecementos e situacións que moitas veces nos deixan tocados, ou mesmo nos levan a cuestionar o sentido da nosa crenza e da presenza de Deus en nós. Para evitar caer nesta situación de desesperación e afastamento é necesario de cando en vez pararnos e reflexionar, para ver en que paso do camiño estamos, e se a equipaxe coa que saímos ao comezo necesita amaños ou se hai que cambiala. Por iso a liturxia sitúa o tempo de Advento no comezo do ano litúrxico e antes do tempo de Nadal. Un parón no camiño que nos leve a revisar e revisarnos. Un alto no camiño que non deixe que avance a nosa canseira e desánimo, un alto no camiño do que saír reforzados e co zurrón outra vez cheo de esperanza e capacidade de non calar diante de canto impide que o ser humano se senta tal no noso mundo. Un alto no camiño para non deixarnos levar dos cantos de serea do consumismo que todo o reduce á ganancia, e que esconde a presenza de Deus. 

FRATERNIDADE ORANTE 
Este tempo de Advento quere ser un tempo no que reforcemos o noso sentido comunitario da oración e a da fe compartida, por iso xunt@s dicimos: 
SEÑOR, QUE VIVAMOS CON GOZO ESTE TEMPO DE ESPERA 
·          Para que toda a Igrexa e en toda a Igrexa fagamos deste tempo de Advento un tempo de cambio e transformación como o mellor servizo ao Evanxeo, OREMOS.  
SEÑOR, QUE VIVAMOS CON GOZO ESTE TEMPO DE ESPERA 
·          Para que aproveitemos este tempo de Advento na nosa parroquia, converténdoo nun tempo de renovación gozosa e cambio de actitudes para con aqueles cos que máis nos custa relacionarnos, OREMOS 
SEÑOR, QUE VIVAMOS CON GOZO ESTE TEMPO DE ESPERA 
·          Para que fagamos da nosa vida unha experiencia de cambio, transformación e superación dos nosos medos e teimosías, OREMOS.
SEÑOR, QUE VIVAMOS CON GOZO ESTE TEMPO DE ESPERA 
Grazas, Señor, por invitarnos a compartir comunitariamente este momento de oración gozosa e transformadora. P.X.N.S. Amén.

MIRADA ESPERANZADA 
Fai de min, Señor, unha persoa sensible a todo o humano. 
Fai de min, Señor, unha persoa capaz de chegar 
a ese secreto onde cada home e muller viven e morren, 
loitan e esperan, buscan e ansían a felicidade. 
Fai de min, Señor, unha persoa a quen 
nada verdadeiramente humano a deixe indiferente. 
Fai de min, unha persoa tan evanxélica 
e seguidora de Xesús, que se estremeza 
diante da dor e as bágoas das persoas que choran, 
ante a ilusión e a esperanza dos que soñan novos camiños. 
Fai de min,Señor, unha persoa que ame o mundo e os problemas da humanidade. 
Fai de min, Señor, unha persoa de Boa Nova 
no medio da noite do mundo. Amén.  

(Cáritas, ADVENTO 2014 p. 45) 

CANTO GOZOSO 
ENTRADA: 
LECTURAS:  
OFERTORIO: 
Vén, vén, Señor non tardes 
COMUÑÓN:  
Pan do ceo, pan de vida

VER TAMÉN: Vén, axiña visitarnos 
                         Veña o teu Reino

POWER POINTS

28 nov. 2014

Lapbook de Advento - ciclo B

Para os que xa sabedes aquí tedes o lapbook deste ano, 
para os que necesitan orientación lembrade esta páxina:


Domingo 1: Mc 13, 33-37
Estade á espreita: non sabedes cándo vai chega-lo señor da casa.



Domingo 2: Mc 1, 1-8
Endereitade os carreiros do Señor.



Domingo 3: Xn 1, 6-8. 19-28
No medio de vós está aquel a quen non coñecedes.




Domingo 4: Lc 1, 26-38
Velaí concebirás e parirás un fillo.





27 nov. 2014

Ficha e Lectio - Domingo 1. Advento B




LECTIO:

DOMINGO I DE ADVENTO 
(Ano B: 30 de santos de 2014)

            Damos comezo hoxe, con este primeiro domingo de Advento, ó novo ano litúrxico, coa vista posta xa na festa do Nadal que celebraremos antes dun mes. O tempo corre e nós con el. E así chegamos ó Advento.
            “Advento” significa vinda, chegada. Irémonos, pois, preparando, neste e nos próximos domingos, para a lembranza comunitaria e festiva da vinda, da chegada do Deus feito home onda nós. Un acontecemento que marca misteriosamente a historia humana toda.
            Ano tras ano, estamos así convidados, impulsados a “esperar”. A esperar sempre. Unha esperanza que ten os seus alicerces nunha fe robusta. A fe nun Deus Pai Todopoderoso –tal como se di na fórmula do Credo- que se nos manifestou en Xesús para a nosa liberación e felicidade.
            Porque esta nosa esperanza renovada na manifestación humana de Deus no Nadal é en realidade unha esperanza que está previamente apoiada e fundamentada no feito mesmo de que Deus está xa desde sempre con nós, onda nós.
            O Deus do Advento non é só un Deus futuro, un Deus que virá. É conxuntamente un Deus que veu, que vén e que virá. Un Deus que é, ó mesmo tempo, pasado, presente e futuro.
            Pasado, porque des que o mundo é mundo e des que existe a humanidade alí está xa Deus, construíndonos, dándonos vida e agarimándonos. Nel estamos todos desde sempre, tal e como nolo explica o mesmo apóstolo Paulo: “Nel, é dicir, en Deus, vivimos, nos movemos e existimos”. Deus é desde sempre o facedor e sustentador de todo. Del procede e nel está desde sempre a humanidade toda.
            Pero é que ademais o acontecemento histórico do Deus que se encarnou e que puxo, como se nos comenta no evanxeo de Xoán, “a súa tenda entre nós” tivo xa lugar hai máis de dous mil anos. Fíxose dende aquela un de nós, un coma nós. Desde entón e para sempre Deus veu onda nós e emparentou, por dicilo así, con todas e cada un dos seres humanos e de maneira especial cos máis humildes, necesitados e marxinados.
            De xeito que neste sentido a Deus non o deberiamos esperar coma se el non tivese estado xa antes onda nós. Mais este Deus que veu xa onda nós, segue a vir, está vindo onda nós a cotío, en cada intre concreto da nosa vida. Está sempre presente na nosa interioridade, na nosa propia conciencia, mais tamén no noso exterior, nas persoas todas coas que un día e outro nos atopamos, ben sexa de maneira esperada ou imprevista. Lembrade aquel dito de Xesús: “Eu estarei convosco ata a fin do mundo” . Ou aquel outro: “Onde dous ou tres están reunidos no meu nome, alí estou eu no medio deles”.
            Por iso, cando a igrexa nos convida neste tempo de Advento a esperar, faino sabendo que é Deus mesmo, que desde sempre está xa con nós, quen nos dá as forzas, a graza, para podermos así ter azos para esperalo. Esperar a súa constante e repetida chegada, porque a el nunca seremos capaces de recibilo en toda a súa grandeza sobrehumana e absolutamente infinita.
            Deus non é nunca algo así coma unha lección que se aprende dunha vez no cole e sobre a que xa non precisariamos volver. Deus é sempre algo que nin nesta vida nin na vindeira chegaremos a comprender plenamente. Para iso teriamos que ser nós mesmos absolutamente infinitos, é dicir, coma Deus. E isto é imposíbel.
            Por iso, para nós, Deus está sempre a chegar. As nosas alforxas deberían estar en todo intre cheas de esperanza. Unha esperanza que é ela mesma un inmenso e prezado galano, un inconcibíbel agasallo, que Deus mesmo nos dá para podermos estar así en disposición de recibilo.
            De maneira especial neste tempo de Advento deberiamos repetir a invocación que comunitariamente proclamamos na Eucaristía: “Anunciamos a túa morte, proclamamos a túa resurrección. Ven, Señor Xesús!”.
            Este desexo e petición de que Xesús veña a todos e cada un de nós, a toda a humanidade e de maneira especial ós máis necesitados da súa axuda e do seu consolo, é o lema que debería presidir todo este tempo de Advento que hoxe comezamos.
            Un desexo de que o Deus que se fai un de nós no Nadal se converta en pensamento ardente e concreta vida práctica en todos nós. Porque a súa vinda onda nós no Nadal, participando así en todo da nosa humanidade, é un acontecemento que, por ben sabido e aceptado que sexa, non deixará nunca de nos sorprender por pouco que nel pensemos. Por iso toda preparación vén sendo cativa, todo “advento” queda curto,  en relación cun acontecemento tan inimaxinábel e incríbel.
            Este “esperar” do Advento non é un esperar pasivo ou adormecido. Precisamente o evanxeo de hoxe convídanos a todos a sermos responsábeis nas nosas particulares angueiras e quefaceres, a “estarmos en vela”, a mantermos viva a conciencia e a non deixármonos vencer polo sono: “Estade á espreita e atentos”, “vixiade”, “estade en vela”. Unha responsabilidade a nosa que tampouco debería ser angustiosa, senón confiada, porque quen vén, aquel a quen esperamos, é en definitiva o Deus que se nos fixo intimamente familiar.
            Por iso quero engadir aínda que a mellor maneira de practicar este espírito de “esperanza”, específico do Advento, é xustamente levar á práctica o que a vinda de Xesús nos anunciará e nos porá diante dos ollos. É dicir: o exercicio consciente e constante dunha irmandade verdadeira e real entre todos, en canto irmáns que somos todos dese Xesús que no Nadal se vai facer para sempre irmán noso, irmán maior noso.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS:
Hoxe comezamos, Pai, a espera do Advento. Esperamos a Xesús e con El esperámoste a Ti, Pai, para podermos crear así espazos de alegría e esperanza. 
Preguemos todos: Ven, Señor Xesús.
            Que os nenos poidan xogar ledos nas nosas prazas. Todos: Ven, Señor Xesús.
            Que os maiores poidan soñar felices nas noites escuras.
                        Todos: Ven, Señor Xesús.
           Que os inmigrantes poidan cantar libremente a súa vida e as súas cancións.                                                         Todos: Ven, Señor Xesús.
            Que a mocidade se poida atopar leda polas rúas. Todos: Ven, Señor Xesús.
            Que os pensadores continúen a te buscar nos límites da súa sabedoría.
                        Todos: Ven, Señor Xesús.
Que os artistas te atopen na face e na ollada das persoas.
            Todos: Ven, Señor Xesús.
Que os pobres poidan compartir contigo e con nós o noso pan de cada día.          
             Todos: Ven, Señor Xesús.

PEDÍMOSCHO, PAI, POR XESÚS CRISTO NOSO SEÑOR. AMÉN.

                                                                                                            Manuel Cabada Castro

26 nov. 2014

Teatro de Nadal 1

UNHA ESTRELA DE NADAL


PASTORIÑO: Irmáns, son Abel, o pastor que coida os rabaños nos altos montes; quero preguntarvos  se sabedes onde podo atopar o Neno que vén de Deus.
SAN XOSÉ:  Pastoriño Abel, neste portal naceu.
PASTOR 1:   Pero dinos, que resplandor é ese que sae da túa caixa.
PASTORIÑO: É unha estrela do ceo.
PASTOR 1:   Son vermes de luz, señor carpinteiro.
PASTORIÑO:  E unha estrela do ceo que veu dende o mar.
PASTORES: Mentireiro, mentireiro.
PASTORES: É certo! É unha estrela!
PASTORIÑO: E para o Neno de Deus.
                          E a miña ofrenda. ¿Non vos gusta, señor?
SAN XOSÉ:  Pastoriño Abel, o teu regalo é moi fermoso. María, María, un pastoriño tróuxonos unha estrela que brilla coma un luceiro.
MARÍA:        De verdade que é ben fermosa!
PASTORIÑO:  Gardarédesme a estrela, señor? Teño medo que o seu brillo esperte o Neno.
SAN XOSÉ:  Con moito gusto, Abel. Non dicían as Escrituras, María, que no nacemento do Neno unha estrela do ceo baixaría para conducir no seu camiño ata Belén os Reis de Oriente?
MARÍA:        Iso creo que dicían, Xosé.
SAN XOSÉ:  Entón penso que ese pastoriño deixou sen guía os grandes Reis de Oriente.
PASTOR  2:  É un ladrón. Roubou a estrela dos Reis.
PASTOR  3 : Señor carpinteiro, hai que facer algo.
PASTOR  4:  Si, porque a noite é moi escura.
PASTOR  5:  E vai moito frío.
PASTOR  6:  E hai xeada e xeo polos carreiros.
PASTOR  7:  E pode vir a neve e pérdense.
PASTOR  8:  E as mandas de lobos andan moi preto de aquí.
PASTOR  9:  É un ladrón, é un ladrón.
MARÍA:        Pero Xosé, non comprendes que habendo tantas estrelas no ceo, se Deus quere, pode facer baixar á terra non unha senón centos delas.
PASTOR  2:  Que saia ese ladrón.
PASTOR  3:  Vouno sacar eu.
PASTOR/SAN XOSÉ:  E que nos diga onde a atopou.
PASTOR  4: Aquí está o ladrón.
PASTORES: Ladrón, ladrón, roubaches a estrela dos Reis.
MARÍA:        Non. non. Tratádeo con coidado. El non ten a culpa.
PASTOR 1:   Pero, señora, roubou a estrela.
PASTOR 2:   ¿Quen os guiará agora?
PASTOR 3:   Señor, facédeo falar.
PASTOR 4:   Morrerán de frío no camiño.
PASTOR 5:   Pobriños deles, vanse perder nas encrucilladas.
SAN XOSÉ:  Non perdamos máis tempo e saiamos na súa busca.
MARÍA:       Non teñas medo, pastoriño. Os Reis virán e traerán tamén a súa estrela e entón, ninguén poderá dicir que ti lla roubaches.
PASTORIÑO:   Señora, ela baixou ata as miñas mans. Dígolle a verdade.
MARÍA:        E eu créote pastoriño.
PASTORIÑO:    Mire, Señora. Eu traía para o Neno o meu mellor carneiro, pero facía tanto frío que no camiño conxelóuseme. Entón, busquei algo máis fermoso para ofrecerlle, pero as fontes máis puras non tiñan auga, as árbores non tiñan froito e os paxaros non cantaban. E cando vin que non había nada para el, púxenme moi triste e chorei. Pero, de súpeto, a terra encheuse de luz, e esta estrela baixou ata as miñas mans, e eu collina pensando que lle gustaría.
MARÍA:        Eu creo que lle gustará, Abel. Entra comigo e ofrécelle o teu regalo.
MARÍA:        A lúa está alumando
                        sobre o portal de Belén,
                        e unha estrela dos ceos
                        un pastor vaiche ofrecer.

                        É un pastor pequeniño
                        que moito te ha querer,
                        o seu regalo é un luceiro,
                        mira se te quere ben.
PASTORIÑO: Señora, mirade que resplandor.
MARÍA:        E como se o día viñese ás nosas mans.
PASTORIÑO: Saiamos a ver.
MARÍA:        É a estrela, é a estrela.
PASTOR 6:   Xa están. Xa veñen. Son tres Reis, señora, e un é negro.
MARÍA:        Xa ves, pastoriño Abel,
                        difícil é que se perda,
                        quen por Xesús preguntou.
                        O meu neno desde o berce,
                        outro luceiro baixou.
MELCHOR: Eu son o rei Melchor, e das minas do meu reino traio o agasallo mellor: OURO para o Rei de Reis.
GASPAR:      Eu son o rei Gaspar e, das árbores do meu reino, traio neste cofre o seu mellor recendo: INCENSO para o Deus do ceo e da terra.
BALTASAR: Eu son o rei Baltasar, seguín o vieiro dunha estrela e tráiolle ó Neno a mellor resina aromática do meu país: MIRRA para o Señor dos señores.

NARRADOR: Reis e pastores, xunto cos anxos do ceo, celebraron con gran ledicia a chegada de Xesús naquel Nadal. Hoxe tamén nós brincamos de gozo porque Xesús cada Nadal se achega de xeito especial a todos os nenos e persoas do mundo. Que todos saibamos recibilo con agarimo nas persoas daqueles que nos rodean, especialmente nos pobres e necesitados. Cos anxos, reis e pastores tamén nós cantamos.




 VER TAMÉN: