30 nov. 2013

Domingo 1 de Advento - Ciclo A

DOMINGO I DE ADVENTO - CICLO  A


Primeira Lectura         Is 2, 1-5
LECTURA DO LIBRO DO PROFETA ISAÍAS
O Señor congrega a todas as nacións na paz eterna do seu Reino

Palabras que en visión profética recibiu Isaías, fillo de Amós, acerca de Xudá e Xerusalén:
Ao final dos tempos o monte da casa do Señor estará firme, asentado no cume dos montes, ergueito sobre as montañas.
Acudirán alí todas as nacións, poñeranse en camiño pobos numerosos.
Dirán:"Vinde, subamos ao monte do Señor, á casa do Deus de Xacob.
El hanos aprender os seus camiños, e marcharemos polos seus vieiros;
porque a lei ha saír de Sión, de Xerusalén, a palabra del Señor".
Será o árbitro das nacións, o xuíz de pobos numerosos.
Das espadas forxarán arados, e das lanzas, podadeiras.
Non erguerá a espada nación contra nación,
non se adestrarán para a guerra.
Casa de Xacob, ven; vaiamos
e camiñemos á luz do Señor!
                                                                                                                                            
 Palabra do Señor                                        R/ Grazas a Deus           


SALMO RESPONSORIAL           Sal 121, 1-2. 4-5. 6-7. 8-9
 R/.  (cf. 1):  Imos alegres para a casa do Señor

Moito me alegrei cando me dixeron:
"imos ir á casa do Señor".
Xa están os nosos pés
ás túas portas, Xerusalén.

Alá soben as tribos, as tribos do Señor,
conforme o costume de Israel,


a festexar o nome do Señor.
Alí están os tribunais de xustiza,
os tribunais da casa de David.

Desexádelle paz a Xerusalén:
Vivan seguros os que te aman.
Haxa paz dentro dos teus muros,
seguranza dentro dos teus pazos.

Por mor de meus irmáns e compañeiros,
direi: "A paz contigo".
Por mor da casa do Señor, o noso Deus,
desexo para ti todo ben.



Segunda Lectura        Rom 13, 11-14a
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS  ROMANOS
A nosa salvación está xa máis cerca
  
Irmáns:
Sabedores do tempo de salvación no que estamos,  xa é hora de que espertedes do sono, pois agora a salvación xa está máis cerca de nós que cando empezamos a crer. A noite vai andada, e o día está a chegar: rexeitémos obras das tebras e vistámos armas da luz.
Como en pleno día, camiñemos decentemente, nada de lupandas nin borracheiras, nada de obscenidades nin libertinaxe, nada de liortas nin envexas.
En lugar diso vestídevos do Señor Xesús Cristo, e non lles fagades caso aos  baixos apetitos.
                                                                                                                                            
Palabra do Señor                             R/ Grazas a Deus


ALELUIA    Sal 84, 8
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Amósanos, Señor, a túa misericordia,
e dáno túa salvación.
Aleluia.


Evanxeo          Mt 24, 37-44
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Vixiade para estardes preparados
  
Naquel tempo, díxolles Xesús aos seus discípulos:
- Coma nos tempos de Noé, así pasará cando veña o Fillo do Home. Antes do diluvio comían, bebían e casaban ata o día que Noé entrou na arca; e de nada se decataron ata que veu o diluvio, e os enguliu a todos. O mesmo pasará cando veña o Fillo do Home. Entón estarán dous homes no agro; levarán a un e deixarán o outro. Estarán dúas mulleres moendo no muíño, levarán a unha e deixarán á outra.
Vixiade, porque non sabedes nada do día no que virá o voso Señor. Entendédeo ben: se soubese o dono da casa a que hora vai chegar o ladrón, estaría á espreita e non permitiría que lle asaltasen a casa. Así tamén: estade vós preparados, porque na hora menos pensada preséntase o Fillo do Home.
                                                                                                                                            
Palabra do Señor                                               R/. Loámoste, Cristo 



UN ADVENTO PARA CONSTRUÍR ESPERENZA ABRINDO O CORAZÓN A QUEN CHEGA 
1º Advento  A  2013

SIGNO: 
Elaboraremos unha árbore en cartolina (tamén pode ser unha árbore natural) na que iremos pendurando, cada un dos domingos de Advento, un corazón tamén feito de cartolina. Dito corazón ten unha pechadura que, ao abrirse, deixa ver dentro unha frase dos textos das lecturas do día, que nos invita a deixar atrás canto nos fai insensibles e ritualistas na nosa tarefa de levar á vida de cada día as esixencias do Evanxeo de Xesús. Ao remate do Advento, poñeremos a árbore cos corazóns pendurados nela, diante do nacemento. Este é un sinal de que estamos dispostos a que o Deus que nace sexa estímulo e forza para non volver ao cadeado que nos encerra e illa dos irmáns.

Neste primeiro domingo, a frase que escollemos é: “Imos alegres á casa do Señor”.


PÓRTICO
Cando se comeza algo novo sempre se xera un momento de ilusión, esperanza, ledicia, estímulo… Non sabemos se seremos capaces de acadar o obxectivo proposto, se cansaremos antes de rematar ou se conseguiremos manter as ganas e a tensión ao longo de todo o proceso no que se vaia desenvolvendo esa acción. Algo así nos ocorre tamén co tempo de Advento, pois se ben é verdade que todos os anos aparece no calendario litúrxico como un tempo de preparación ao Nadal, non é menos certo que as nosas actitudes, a nosa situación persoal ou a nosa vida de fe non son sempre as mesmas. Nós cambiamos, e as experiencias que vivimos veñen marcadas por este cambio. Iso quere dicirnos que inda que volvamos falar do Advento, a nosa vida desde hai doce meses non é a mesma. Por iso volvemos atopar cunha invitación a facer unha paradiña para revisar como foi este último ano da nosa existencia, e de que xeito o noso actuar ten sido expresión de que Deus foi acollido no corazón de cada un de nós. Deixemos, logo, que este tempo que nos abre o camiño do Nadal sexa tempo de revisión, renovación e misericordia, no que nos preparemos para acoller ao Señor acollendo aos irmáns que nos tendan a man e necesiten da nosa presenza.


PERDÓN
Por ter posto demasiados cadeados no noso corazón, que nos foron facendo insensibles diante da tristura dos irmáns e das irmás, SEÑOR, QUE A CHAVE DO TEU AMOR ABRA O NOSO CORAZÓN.
Por ter postos cadeados no noso corazón que nos levaron a darlle as costas á dor dos nosos irmáns e das nosas irmás, CRISTO, QUE A CHAVE DO TEU AMOR ABRA O NOSO CORAZÓN.
Por ter posto cadeados no noso corazón que nos fixeron consentidores, co noso silencio, da inxustiza e a dor das persoas que temos ao noso lado, SEÑOR, QUE A CHAVE DO TEU AMOR ABRA O NOSO CORAZÓN.

REMUÍÑO
     Empezar de novo nunca é tarde nin cansa: O salmo dinos que vimos ledos á casa do Señor. Á nosa casa. Esta ledicia ten que movernos a facer deste tempo de Advento que hoxe comezamos un tempo de vivencia profunda da fe e de preparación para o acontecemento que cambiou a historia da salvación: o nacemento de Xesús. Como non vai ser isto motivo de ledicia! Como non ha movernos a deixar atrás todo canto nos fai inseguros, infelices, rancorosos, preguiceiros! Como non vai ser motivo de alegría coller a man de quen nos alenta a camiñar por vieiros de entendemento, colaboración, diálogo ou solidariedade! Como non vai ser motivo de ledicia dicirlle si a Aquel que non leva conta do que fixemos, senón que sae ao noso encontro coa man sempre tendida e disposta a acoller! Non cantamos, por acaso, moitas veces que o achamos presente na vida e nos fiamos del sen necesidade de velo? Como, entón, non responder ao seu chamamento de facer deste tempo de Advento un tempo de apertura do corazón a ser mellores e a traballar por facer mellor o mundo no que vivimos: familia, parroquia, traballo … A salvación chéganos con Xesús, abramos o cadeado do noso corazón para que entre!

     Recoñecer que todos podemos cambiar, é sinal de madureza: Para que esta chegada poida ser posible, necesitamos poñer un pouco ou un moito de cada un de nós. Se non estamos dispostos a cambiar, a deixar atrás todo canto sabemos que non nos fai mellores persoas nin nos axuda a ser máis felices, é mellor que con sinceridade non sigamos cara adiante, que o deixemos, porque Xesús pídenos cambio. Se non estamos dispostos a dar ese paso, todo canto fagamos é baldío. E xa sabemos que o que non dá froito acaba por cortarse para que non estorbe. Co comezo do Advento estamos diante dunha nova oportunidade de facer as cousas doutro xeito, de romper rutinas, de impedir que o costume marque e guíe a nosa vida. Fagamos destas catro semanas un tempo de salvación, novidade e esperanza que mova e remova as nosas vidas; que nos faga pensar un pouco en canto temos que ir deixando atrás porque nos pesa demasiado. Porque, como ben di Xesús, non se avanza se non imos lixeiros de equipaxe.

     Deixarnos levar da man de quen nunca nosa falla, é sinal de que nada está perdido: Para que nada se perda e a nosa docilidade non sexa sometemento nin escravitude, temos que estar vixiantes. Vixiantes para que nada se nos cole e nos faga retroceder. Xa non podemos mirar atrás. O que era xa non é, e temos por diante un fermoso tempo no que abrir todos os cadeados que pechan o noso corazón no egoísmo da inxustiza, e nos impiden abrilo á solidariedade de quen tende a man para dicirnos: ven, aquí estou contigo.


ORACIÓN DA COMUNIDADE
No comezo do Advento, deixemos que a man de Deus abra o cadeado do corazón que tantas veces nos ten impedido mostrarnos sensibles á dor dos irmáns e dispostos a cambiar, e digamos:
SEÑOR, QUE DEIXEMOS ENCHOUPAR DE AMOR O CORAZÓN
      Para que neste tempo de Advento, saibamos descubrir que só sentíndonos Igrexa que recoñece os seus erros e pide perdón por eles, acadaremos a renovación e a misericordia de Deus, OREMOS.
SEÑOR, QUE DEIXEMOS ENCHOUPAR DE AMOR O CORAZÓN

     Para que estas catro semanas nos axuden a tomar conciencia de que tamén na nosa parroquia e cos nosos veciños necesitamos cambiar actitudes que nos fan insensibles e non nos deixan ver a necesidade que os demais teñen de nós, OREMOS.
SEÑOR, QUE DEIXEMOS ENCHOUPAR DE AMOR O CORAZÓN
      Para que a nivel persoal aproveitemos o tempo de Advento para curar as feridas que van deixando en nós o egoísmo, a cobiza, a preguiza e incapacidade de ser sensibles e próximos á dor dos demais, OREMOS.
SEÑOR, QUE DEIXEMOS ENCHOUPAR DE AMOR O CORAZÓN

Señor, que o Advento sexa tempo que aproveitemos para curar as feridas que nos fan poñer cadeados a nosa relación contigo e cos irmáns. P.X.N.S. Amén.


PARA A REFLEXIÓN
Somos mulleres e homes de esperanza, por iso, queremos agradecerche, Señor, que sexas luz que vence á tebra para iluminar o mundo coa túa presenza, unha presenza: 

     Que nos invita a camiñar na benaventuranza

     Que nos mostra a grandeza de tantos voluntario e voluntarias que dan o mellor das súas vidas para facer felices a quen os necesita.

     Que nos chama a vivir na grandeza da túa misericordia a través da entrega xenerosa, calada, e sempre perseverante, de quen segue camiñando na esperanza a pesar dos desacougos e dificultades da vida.

     Que nos fai sentir familia unida non pola rutina e o enfrontamento, senón polo amor e a axuda que nos prestamos uns aos outros.

     Que nos leva a agradecer o traballo de tantas persoas que se ocupan e preocupan de nós, profesionais dos diversos campos do mundo do traballo, que co seu esforzo nos van facendo a vida máis doada e feliz.

     Que non deixa que a amargura, o desacougo e a desconfianza aniñen na nosa vida, senón que nos dá ollos para ver, oídos para escoitar e corazón para seguir sementando no medio do mundo folerpas de amor gratuíto, xusto, participativo e solidario. Amén

CANTOS
     ENTRADA:
      Volve, Señor
     LECTURAS:
      Veña o teu Reino
     OFERTORIO:
      Na nosa terra
     COMUÑÓN:
      Xesús chamado amigo

POWER POINTS


28 nov. 2013

Lapbook de Advento

Déixovos con este sinxelo lapbook (tríptico) que preparei para Advento, para cada domingo tedes un debuxo da páxina web de http://dibujosparacatequesis.blogspot.com.es cun cartel para copiar o texto completo ou a frase máis importante de cada domingo,  o calendario, as estrelas que marcan cada semana (camiño do portal) e, de portada, o cartel de advento e a coroa para encher de colores.

Espero que vos guste.



" Vixiade para estardes preparados. "


" Facede penitencia: xa chega o Reino dos ceos. "


" ¿Es ti o que ha de vir, ou agardamos a outro? "


" Xesús nacerá de María, desposada con Xosé, fillo de David. "


Esta é por se queredes engadir a festividade da Inmaculada, 
que este ano coincide co 2º domingo de Advento 
(o recadro tamén vai pero diferente para que se vexa que é festividade).
A frase : 
"Alégrate, chea de graza, o Señor está contigo."







Como facer un lapbook:

Portada
Aberto
 


MÁIS COUSAS DO BLOGUE QUE PODEDES ENGADIR:
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2011/12/preparade-o-camino-do-senor.html
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2011/12/oracions-de-advento.html
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2012/11/calendarios-de-advento.html
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2013/11/carta-de-deus-ao-home-advento.html
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/search/label/Advento

26 nov. 2013

Ficha e Lectio - Domingo 1 Advento A




Vídeo:
(Parroquia Barciela-Sigüeiro)


TOMADO DE :

Hoxe, primeiro domingo de Advento, empezamos un novo ano cristián. Somos convidados a celebrar o Advento, o Nadal e a Epifanía. Desde hoxe (1/2 decembro) até o final do tempo de Nadal coa festa do Bautismo do Señor (13 de xaneiro), van ser cinco semanas en que celebramos a mesma boa noticia: 
a vinda do Señor. O tres palabras. Advento, Nadal e Epifanía, ou sexa, vinda, nacemento e manifestación, apuntan ao mesmo: que Cristo Xesús faise presente na nosa historia para darnos a súa salvación. 

Mateo -que vai ser o evanxelista dos domingos deste novo ano litúrxico- tróuxonos as palabras de Xesús, coas que convida a todos a estar espertos e atentos, preparados en todo momento, porque a súa vinda sucede no momento máis inesperado: "estade en vela, que non sabedes que día virá o voso Señor". 

A palabra de Deus dinos "estade preparados". Si debemos estar preparados á vinda continua do Señor. A historia que vivimos é a ocasión de encontro con ese Salvador que se nos achega, que vén a nós: Cristo Xesús, o Enviado de Deus. El trae a salvación, a Boa Noticia, a paz, a verdade. Por iso é hora de espabilarse porque cando menos pénselo "virá o Fillo do Home". 

A nosa primeira actitude, por tanto, é a atención, a vixilancia, a espera activa. Os cristiáns centramos a nosa esperanza nunha Persoa viva, presente xa, que se chama Cristo Xesús. Cristo é a resposta de Deus aos desexos e as preguntas da humanidade. Non nos vai a salvar a política, ou a economía, ou os adiantos da ciencia e da técnica: é Cristo Xesús o que dá sentido á nosa vida, e ábrea a todos os seus verdadeiros valores, non só os deste mundo. 

Crer é esperar. A vida non é un círculo pechado no que non é posible a esperanza. Talvez hoxe poderiamos medir a autenticidade da nosa fe tomándolle o pulso á nosa esperanza. Coa man no corazón, podemos dicir que temos fe se miramos sempre a vida e o mundo cunha mestura de fatalismo e desesperación? A falta de esperanza non é cristiá. Pero non calquera esperanza é a esperanza cristiá. Non é -por exemplo- un pasivo cruzarse de brazos, véndoas vir. Máis ben falábasenos de que hai que espabilarse, manterse en actitude de vixilancia, estar a punto... Vixiar: non é estar á expectativa e preguntarse que vai pasar ou botar as cartas da sorte. Vixiar é preparar a casa e os camiños para o home novo. É descubrir a tarefa a realizar. É recoñecer ao Señor que vén ou que é o que impide a súa chegada. É buscar onde o Señor está a nacer. É camiñar cara a Belén, onde unha familia busca pousada, onde un emigrante pide traballo, onde un mozo afánase por realizarse, onde un esquecido necesita presenza, onde un pobre quere comer, onde todos os homes urxen amor. Vixiar é escoitar a palabra, ler en profundidade os acontecementos, penetrar no misterio da persoa e da historia, captar a noción do Espírito. Vixiar é crer, é comprometerse, é, sobre todo e sempre, esperar. 

VER TAMÉN:
(4º IDIOMA: GALEGO)

25 nov. 2013

CARTA DE DEUS AO HOME- Advento

         Querido home:

         Escoitei o teu grito de advento. Está diante de min. O teu grito, home, golpea continuamente na miña porta. Hoxe quixer falar contigo para que repenses a túa chamada. Hoxe, home, quero dicirche: Por que Deus preguntas? A que Deus esperas? Que saíches a buscar e a ver no deserto?

         Escoita o teu Deus, home de advento: 

“Non chames á porta dun Deus que non existe. 
Dun Deus que ti te imaxinas… Se esperas. 
Ábrete á sorpresa do Deus que vén e non do deus que ti te fas… 
Ti, home, e todos os homes, tendes sempre a mesma tentación: 
facer un Deus á vosa imaxe. 
Eu dígoche, home, eu Deus de vivos, 
eu, Deus de Abrahán e de Xacob, 
son un Deus máis aló das vosas invencións…

         Ti, home, e tantos outros, saídes a ver onde está Deus… 
Dinvos: “aquí está…” 
Pero non o vedes, e sentídesvos desanimados. 
Si, demasiado desanimados porque Deus non está onde vos dixeron: 
E Deus está vivo. 
Pero vós non tedes mentalidade de Reino: 
non descubrides a Deus no sinxelo. 
Parécevos que o sinxelo é demasiado pouco para que alí estea Deus. 
Sabédeo: 
Eu, o Señor Deus, estou no sinxelo e pequeno.

         Home de hoxe e de sempre: 
deixa espazo a teu Deus dentro do teu corazón. 
Só podo nacer e medrar onde a miña palabra é acollida.

         Que tranquilo te quedas, home, 
facendo “o que hai que facer”, 
porque “facendo as cousas de sempre” evitas a novidade do Evanxeo. 
Pero eu dígoche que o teu corazón queda pechado, 
e os teus ollos incapaces de ver o camiño por onde eu chego.

         Non te defendas, home, como fas sempre. 
Non te escondas baixo ritos baleiros. 
Sae a ver o Bautista no Xordán: 
alí verás que os únicos non convertidos son sempre 
os que se saben xustificar e se teñen por fillos de Abrahán.

         Home, se me esperas, 
deixa de facerme ti o camiño 
e ponte no camiño que eu te sinalo por boca dos profetas: 
Abre o corazón á miña palabra.


                                                                               Eu, o teu Deus, fáloche.

TOMADO DE: http://www.diocesisdeteruel.org

24 nov. 2013

Clausura do Ano da Fe na diócese de Tui-Vigo

Ás 17,30 da tarde do domingo 24 de novembro, festividade de Xesucristo Rei do universo e final do ano cristián, comezará na Catedral de Tui a cerimonia de clausura do Ano da Fe, na eucaristía que presidirá o Bispo e concelebrarán os sacerdotes asistentes. A parte musical desta Eucaristía de clausura será "todo un luxo cultural e artístico" pois nela interpretarase o Ordinario da Misa "Defensor Almae Hispaniae" dun soado Mestre de Capela da Catedral de Tui, Matías García Benayas, que compuxo a Misa e Oficio para a Festividade do Apóstolo Santiago.

Ponse así en escena e no seu marco relixioso, un traballo de investigación que leva tempo fraguándose -cal é o de recuperar e interpretar valiosas partituras musicais do Arquivo Catedralicio de Tui- e que con ocasión de clausúraa do Ano da Fe poderemos admirar e agradecer. Precisamente ao termo da Eucaristía e con ocasión de presentar o CD e o Caderno de Música con todo o Oficio, que se editou sobre o Mestre García Benayas, terá lugar un Concerto no que se interpretarán as partes do Oficio que non se oíron durante a misa. Estará a cargo do Coro Vox Stellae, dirixido por Luís Martínez Sánchez e acompañado ao órgano por Joaquín Barreira. (Invitamos a visitar a páxina web de Vox Stellae http://voxstellae.es).


Outros Concertos de Clausura do Ano da Fe

O sábado 9 de Novembro, ás 20,15 da tarde na viguesa parroquia de Mª Auxiliadora terá lugar o Concerto do Ano da Fe, no que se interpretará a Misa para a festividade do Apóstolo Santiago composta polo Mestre de capela da Catedral de Tui, Matías García Benayas (información obra), póndose á venda o CD e o Caderno de Música editados.

O venres, 22 de Novembro, ás 9 da noite na Capela das Ánimas de Santiago de Compostela, co mesmo programa, Concerto patrocinado pola Consellería de Cultura da Xunta de Galicia, que patrocinou este proxecto cultural.

Señor, lémbrate de min cando esteas no teu reino - Lc 23, 35-43

Domingo 34 Cristo Rei - ciclo C



XESÚS É REI

Xesús, ti es rei.
Dixéronnolo moitos,
vestíronte de manto,
con coroa e cetro real.

Chamáronte todopoderoso,
coñecedor de todo
rei de reis
e señor dos que dominan.

Para ti escolleron
os mellores pazos do mundo,
os altares máis elevados,
os tronos máis careiros.

Dixéronnos que eras rei
pero poucas veces nos dixeron
de qué xeito ti eras rei.

Cando ti exerciches de rei,
o pobo estaba mirando,
os xefes moqueábanse de ti,
os soldados facíanche burla
e un bandido enchíate de aldraxes

Non eras capaz
de te salvar a ti mesmo,
precisamente ti
que a tantos devolveras
a curación e a liberdade!

O teu trono é a cruz.
Os teus seguidores,
un compañeiro – un -
un compañeiro de tortura.
As túas armas,
o perdón e a resistencia na loita.

O teu reino
os pobres todos do mundo.
A causa que ti defendes,
a defensa dos desprezados.

O teu trunfo chegará
cando non haxa pillos
que miren con desprezo;
cando non haxa corpos e almas
dobregados pola humillación.

Mentres, ti es rei,
pero un rei crucificado. 



Imos alegres á casa do Señor - Salmo 121

Domingo 34 Cristo Rei - ciclo C


 VIVA O NOSO REI

Xesús, meu irmán e meu mestre,
eu quérote de todo corazón,
eu admírote e quero andar os teus camiños.

Os outros reis mandan e dominan,
e ti serves e faste dispoñible.
Eu prefírote a ti.

Os outros reis esixen rendas e vidas,
e ti das a túa vida coma renda de pobres e pecadores.
Eu prefírote a ti.

Os outros reis vístense de riqueza,
e ti envólveste en roupas de pobreza.
Eu prefírote a ti.

Os outros reis dobregan desde o poder,
e ti acompañas desde o servizo.
Eu prefírote a ti.

Os outros reis ampáranse no abuso,
e ti respectas e potencias o débil.
Eu prefírote a ti.

Os outros reis teñen tronos de gloria,
e ti sentas nos paus vergoñentos dunha cruz.
Eu prefírote a ti.

Os outros reis gábanse coas loas da multitude,
e ti morres afogado en berros de desprezo.
Eu prefírote a ti.

Os outros reis prometen melloras sen conto,
e ti dás vida abundante en irmandade.
Eu prefírote a ti. 



22 nov. 2013

Domingo Cristo Rei

34º DOMINGO DO TOC
FESTA DE CRISTO REI 


Primeira Lectura     2 Sam 5, 1-3
LECTURA DO LIBRO SEGUNDO DE SAMUEL
Unxiron a David como rei para Israel
  
            Naqueles días, todas as tribos de Israel foron a Hebrón, xunto de David, para dicirlle:
            ‑ "Aquí nos tes. Nós somos do teu mesmo sangue. Xa de antes, cando Saúl reinaba sobre nós, eras ti quen conducía a Israel e o Señor tíñache dito: ti pastarás o meu pobo Israel, ti serás o seu xefe".
            Os anciáns de Israel presentáronse, pois, onda o rei en Hebrón. O rei David fixo un pacto alí con eles, diante do Señor, e eles unxiron a David por rei de Israel.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus



SALMO RESPONSORIAL     Sal 121, 1-2. 4-5
R/. (cf. 1): Imos alegres para a casa do Señor.

Moito me alegrei cando me dixeron:
"imos ir á casa do Señor".
Xa están os nosos pés
ás túas portas, Xerusalén.

Alá soben as tribos, as tribos do Señor,
conforme o costume de Israel,
a festexar o nome do Señor.
Alí están os tribunais de xustiza,
os tribunais da casa de David.



Segunda Lectura    Col 1, 12-20
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS COLOSENSES
Pasounos ao reino de seu Fillo benquerido

            Irmáns:
            Deámoslle grazas a Deus Pai que vos fixo merecentes de participar na herdade dos santos, na luz.
            El librounos do dominio das tebras para nos pasar ao Reino de seu Fillo benquerido, en quen  alcanzamos a redención polo seu sangue, o perdón dos pecados.
            El é a imaxe do Deus invisible, o primoxénito de toda criatura, pois nel foron creadas todas as cousas, as do ceo e tamén as da terra, as visibles e as que non se ven: maxestades, señoríos, principados e potestades.
            Todo foi creado por el e para el, el é anterior a todo e todo ten nel o alicerce.
            El é tamén a cabeza do corpo: a da Igrexa. El é o principio, o primoxénito de entre os mortos, por ser el en todo o primeiro.
            Porque nel quixo Deus que habitase a total plenitude, e por el quixo reconciliar o universo consigo, o que hai na terra e o que hai no ceo, poñéndoos en paz, polo sangue da súa cruz.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


ALELUIA    Mc 11, 9. 10
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Bendito o que vén no nome do Señor!
Bendito o Reino do noso pai David que vén!
Aleluia.


Evanxeo     Lc 23, 35-43
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Señor, lémbrate de min cando esteas no teu reino
  
            Naquel tempo, os xefes moqueábanse de Xesús, dicindo:
            ‑ A outros salvounos. Pois que se salve agora el, se é o Mesías de Deus, o Elixido.
            Tamén os soldados se burlaban del, e achegándose ofrecíanlle vinagre, dicindo:
            ‑ Se ti es o rei dos xudeus, sálvate a ti mesmo.
            E había un letreiro enriba del: "Este é o rei dos xudeus".
            Un dos bandidos que estaban crucificados, insultábao tamén:
            ‑ Non es ti o Mesías? Pois sálvate ti e sálvanos a nós.
            Pero contestoulle o outro, reprendéndolle:
            ‑ Seica non temes a Deus, ti que sofres a mesma condena ca el? Nós, polo menos, recibimos o que merecemos, pero este non fixo mal ningún.
            E dicíalle:
            ‑ Xesús, lémbrate de min cando volvas como rei.
            Xesús respondeulle:
            ‑ Asegúroche que hoxe estarás comigo no paraíso.

      Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo           


UN REINADO CONTRACORRENTE: PAZ, XUSTIZA E AMOR. UNHA APOSTA DESDE O CORAZÓN PARA A VIDA 
TOMADO DE : 

PÓRTICO
            Bos días! Que se alegren as persoas pobres, as sinxelas, a xente de bo corazón, as persoas inmigrantes, as que teñen o carisma das bágoas, as que berran liberdade, as que non foron amadas nin bicadas suficientemente, as que deron amor sen preguntar, as limpas de corazón..... Porque chega un ceo novo e unha terra nova, na que Xesús será rei e onde reinará a misericordia, a xustiza, a beleza, a honradez, o perdón, a amizade e o amor.... Esta é a esperanza, grande pero crible, coa que vivimos e, sobre todo, actuamos.

Porque cando Deus non é algo afastado e abstracto, senón alguén que sabe acompañar vidas, proxectos e tamén fracasos, a fe deixa de ser un costume para converterse en forza, alento e vida. Esta é a fe pola que loitou Xesús. Hoxe vímola compartir. Por iso podemos dicir sinceramente: Que ledicia a miña xa están os meus pés, pisando os vieiros da casa de Deus!.

O PERDÓN

  • Para que o teu reinado non sexa unha palabra, senón unha actitude ante a vida, SEÑOR, ACOMPÁÑANOS NO CAMIÑO.
  • Para que o teu reinado nos axude a superar a tentación do posuír sobre o compartir, CRISTO, ACOMPÁÑANOS NO CAMIÑO.
  • Para que o teu reinado nos leve a mirar aos ollos a quen nos necesite, e non a darlles as costas aos  seus problemas, SEÑOR, ACOMPÁÑANOS NO CAMIÑO.
REMUÍÑO
       A unción é un sinal que pon de manifesto que a persoa que a recibe é única, distinta, especial. Un elixido. O día do noso bautismo, todos nós fomos unxidos, a través das mans do sacerdote, por Cristo. Este sinal, aparentemente tan insignificante, encerra toda a forza de que se é escollido para unha gran misión. Unha misión que ha desenvolver como resposta á chamada recibida. Isto mesmo foi o que nós recibimos cando nos bautizaron: unha misión. E coma toda misión, temos que ir respondendo a ela, desenvolvéndoa en cada unha das cousas que fagamos. No noso ir facendo, actuando, comprometéndonos… traballando, estamos respondendo á misión recibida no bautismo e facéndonos construtores do reinado de Deus. Por iso a celebración de hoxe ten tanto significado para nós os bautizados, pois é un momento para revisar e preguntarnos como imos respondendo a este envío recibido o día do noso bautismo, e alimentado logo ao longo dos anos na Eucaristía, a Confirmación, a catequese ou a formación. Na resposta que deamos, estará a nosa coherencia ou incoherencia como construtores do reinado de Deus e testemuñas da súa mensaxe. A unción ponnos nun camiño que teremos que ir percorrendo, tendendo a man e expresando que Deus non é unha idea, senón un compromiso, unha esixencia, unha resposta diante das moitas maneiras de vivir e de estar no mundo. Por iso vimos ledos á casa do Señor.

            Paulo, que tivera un experiencia fonda e forte de encontro coa mensaxe e o proxecto de Xesús -o seu cambio radical de vida foi tan manifesto que pasou de perseguidor dos cristiáns a perseguido por ser cristián–, quere transmitirlles aos colosenses que atoparse con Cristo non é un acto social nin unha moda que pasa co tempo, senón un esforzarse continuamente por camiñar no amor. E non se pode camiñar no amor se o que facemos desde o día a día das nosas vidas é todo o contrario: calamos diante de comportamentos corruptos, xustificamos a violencia e aos violentos, somos inxustos á hora de relacionarnos e tratar cos demais, permitimos e transiximos palabras e actuacións que feren ás persoas, especialmente aos máis débiles e esquecidos ... se estes son comportamentos e maneiras de facer as cousas pola nosa parte, dificilmente poderemos dicir que queremos ser e vivir no reinado de Deus. Se o amor, a xustiza e mais a paz non van marcando a nosa vida ,o percorrido de cada día non só non podemos dicir que somos construtores do reinado de Deus, senón que tampouco podemos chamarnos nin mostrar a dignidade que nos dá ser seguidores de Xesús. Ser cristiáns non é un nome que nos puxeron cando eramos pequenos, senón un xeito de vivir, traballar e facer do mundo a casa de todos. E iso só podemos facelo se de verdade temos entendido o que significa a palabra amor.

            Camiñar deste xeito é o que fará posible que o Señor se lembre de quen somos e do que fixemos na tardiña baixa das nosas vidas. Como cantamos moitas veces: se lle demos comida ao famento, se ao sedento demos de beber … se nos máis pequenos e pobres fomos capaces de atopar o Señor Xesús. Esta é a nosa tarefa, a tarefa de todos. Se o facemos así, non é que o Señor se lembre de nós cando cheguemos ao seu reino, senón que nos teremos convertido en construtores do seu Reino no aquí e agora da vida de cada un de nós. El non vai esperar ao final, senón que camiña ao noso lado desde o primeiro momento...o que pasa é que moitas veces, ao andar tan atarefados, non temos sido capaces de recoñecelo.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

            Agradecidos pola palabra escoitada, e buscando levala á practica da nosa vida de cada día, digamos xuntos:
                        QUE A NOSA VIDA SEXA SINAL DO TEU REINADO DE AMOR

            Para que no noso traballo de cada día teñamos sempre presente que a Igrexa somos todos nós, e que a nosa tarefa é dar razón do teu reinado de paz, OREMOS.
                       
QUE A NOSA VIDA SEXA SINAL DO TEU REINADO DE AMOR

           
Para que nas nosas parroquias non convertamos o reinado de Deus en palabras baleiras e afastadas dos xestos que nos achegan aos demais e nos axudan a descubrir que temos que ser construtores de xustiza, OREMOS.
                        QUE A NOSA VIDA SEXA SINAL DO TEU REINADO DE AMOR


            Para que non fagamos nunca dos nosos comportamentos rutina e costume, esquecendo que sempre teñen que ser e expresar convicción, OREMOS.
                        QUE A NOSA VIDA SEXA SINAL DO TEU REINADO DE AMOR

           
Sabendo que estás sempre ao noso carón, e nos invitas a poñer o cimento das nosas conviccións no amor aos demais, e non na fidelidade aos ritos, unímonos, Señor, para compartir agradecid@s este momento de oración comunitaria. P.X.N.S. Amén.

REFLEXIÓN

O orgullo de sermos cristiáns e cristiás:
- o orgullo de ter por Deus a un home que foi asasinado por denunciar aos hipócritas e por facerlle ben á xente

- o orgullo de ter por libro sagrado un que ten como protagonistas a pescadores, publicanos, tollidos, inmigrantes, boa xente, amigos e amigas.

- o orgullo de ter como moral as benaventuranzas e como teoloxía o Noso Pai

- o orgullo de saber que os primeiros no Reino van ser os que vivan coa inocencia, a ledicia e a capacidade de asombro dos nenos.

- o orgullo de ter tido coma irmáns ao longo da historia a Paulo, Francisco de Asís, Clara, Tareixa de Calcuta e Xoán XXIII entre outros.

- o orgullo de seguir sendo hoxe, teimosamente, defensores da utopía dun mundo de irmáns e irmás

- o orgullo de ir atopando por todos os sitios pequenas comunidades que viven o evanxeo

- o orgullo de poder chamarlle cristiá a moita xente boa, que consume a súa vida traballando coas persoas abandonadas da sociedade.

- o orgullo de saber que un día Deus enxergará as bágoas dos nosos ollos.

                                               (José Luis Cortés. El ciclo C. páx. 246-7)

CANTOS

ENTRADA:

Que ledicia a miña

LECTURAS:

Veña o teu Reino

OFERTORIO:

Eu soñei

COMUÑÓN:

Xesús chamado amigo

 

POWER POINTS

Dom34 Cristo Rei-Bene Pagola
Xesucristo Rei-C