31 may. 2015

O Señor é Deus no alto dos ceos e no profundo da terra, e non hai outro máis ca El-Dt 4, 32-34. 39-40

Domingo da Santísima Trindade-ciclo B


O VENTO DO ESPÍRITO

Ao Vento do seu Espírito
que sopra onde quere, libre e liberador,
vencedor da Lei, do Pecado e da morte;
ao Vento do seu Espírito
que remansou no corazón e no ventre
dunha moza de aldea en Nazaré;

Ao Vento do seu Espírito
que inzou de cheo a Xesús
para envialo a anunciar
a Boa Nova aos pobres
e a liberación aos cativos;

Ao Vento do seu Espírito,
que eliminou, en Pentecoste,
os prexuízos, os intereses
e o medo dos Apóstolos
e abriu de par en par as portas do cenáculo,
para que a comunidade dos seguidores de Xesús
estivese sempre aberta ao mundo
e libre na súa palabra,
e coherente no seu testemuño
e invencible na súa esperanza.

Ao Vento do seu Espírito,
que varre sempre
os novos medos da Igrexa
e abrasa nela todo poder
que non sexa servizo fraterno
e a purifica coa pobreza e co martirio.

Ao Vento do seu Espírito,
esta vida nosa que ten lume de paixón
polo Deus de Xesús e do seu Reino
e ten cinza de fraxilidade e compunción.

Celebrade a Deus como o vivides: na esperanza.
E confiade no Pai que dá a vida,
no Fillo que nos salva,
no Vento do seu Espírito
que nos dá alegría e sempre nos ama.


(Adaptado de P. Casaldáliga:  Poeira e cinsa ao vento)



Recibistes o Espírito de fillos de adopción, no que clamamos: Abba, Pai-Rm 8, 14-17

Domingo da Santísima Trindade-ciclo B


QUE SEXAMOS, SEÑOR, 
MANS UNIDAS

Que sexamos, Señor, mans unidas
na oración e non don.
Unidas ás túas Mans nas do Pai,
unidas ás ás fecundas do Espírito,
unidas ás mans dos pobres.

Mans do Evanxeo, sementadoras de Vida,
lámpadas de Esperanza, voos de Paz.

Unidas ás túas Mans solidarias,
partindo o Pan de todos.
Unidas ás túas Mans traspasadas
nas cruces do mundo.
Unidas ás túas Mans xa gloriosas de Pascua.

Mans abertas, sen fronteiras,
ata onde haxa mans.
Capaces de estreitar o Mundo enteiro,
fieis ao Terceiro Mundo,
sendo fieis ao Reino.

Tensas na paixón pola Xustiza,
tenras no Amor.

 Mans que dan o que reciben,
na gratuidade multiplicada,
sempre máis mans,
sempre máis unidas.


Pedro Casaldáliga 




30 may. 2015

Domingo da Santísima Trindade

DOMINGO DA SANTÍSIMA TRINDADE 
CICLO B


Primeira Lectura     Dt 4, 32-34. 39-40
LECTURA DO LIBRO DO DEUTERONOMIO
O Señor é Deus no alto dos ceos e no profundo da terra, e non hai outro máis ca El
  
            Faloulle Moisés ao pobo e díxolle:
            - Pregúntalles aos tempos antigos, que houbo antes de ti desde o día en que Deus creou a humanidade sobre a terra, e desde un cabo do ceo ata o outro cabo do ceo: Houbo algo tan grande coma isto ou oíuse algo semellante? Escoitou algún pobo a voz de Deus falándolle desde o medio do lume, tal coma ti a escoitaches, e seguiches vivindo? Ou intentou algún deus vir coller para si unha nación do medio doutros pobos, con castigos, con sinais e prodixios, con guerra, con man forte e brazo estendido, con terrores grandes, de maneira semellante a todo o que o Señor, o voso Deus, fixo no voso favor en Exipto aos teus propios ollos?
            Recoñéceo hoxe e dálle voltas no teu corazón: o Señor é Deus, arriba no ceo e abaixo na terra, e que non hai outro.
            Garda os seus mandatos e leis que eu mando hoxe: serache bo para ti e para os teus fillos despois de ti, e alongarás os teus días sobre a terra que o Señor, o teu Deus, che vai dar para sempre".

  Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 32, 4-5. 6 e 9. 18-19. 20 e 22
R/.  (12b):  Feliz o pobo a quen Deus escolleu como herdade.

A palabra do Señor é recta
e todas as súas obras son leais:
el ama o dereito e a xustiza,
a súa misericordia enche a terra.

A palabra do Señor fixo os ceos,
o alento da súa boca os astros todos,
pois El falou, e todo existiu,
El mandouno, e todo xurdiu.

Os ollos do Señor están postos nos que o temen,
nos que esperan na súa misericordia,
para librar as súas vidas da morte,
para os manter no tempo da miseria.

Nós agardamos o Señor:
El é o noso socorro, o noso escudo.
Veña a nós, Señor, a túa misericordia,
como de ti o esperamos.


Segunda Lectura     Rm 8, 14-17
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS ROMANOS
Recibistes o Espírito de fillos de adopción, no que clamamos: Abba, Pai
  
            Irmáns:
            Cantos se deixan guiar polo Espírito de Deus, eses son fillos de Deus. Pois non recibistes un espírito de escravitude, para volverdes ao temor. Non.
            Vós recibistes un espírito de fillos adoptivos, grazas ao que podemos gritar: "Abbá": Pai!
            Este mesmo Espírito, xuntamente co noso, dá testemuño de que somos fillos de Deus. E, se fillos, tamén herdeiros: herdeiros de Deus e coherdeiros con Cristo; se padecemos con el, é para sermos tamén  glorificados con el.

 Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Cf. Ap 1, 8
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Gloria ao Pai e ao Fillo e ao Espírito Santo,
ó Deus que é, e que era, e que virá.
Aleluia.


Evanxeo     Mt 28, 16-20
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Bautizándoos no nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo 

   Naquel tempo, os once discípulos foron a Galilea, ao monte onde Xesús os citara. Vendo a Xesús, prostráronse perante el, aínda que algúns dubidaban.
   Entón acercouse Xesús e díxolles:
   ‑ Déuseme todo poder no ceo e mais na terra. Ide, pois, e facede discípulos meus a todos os pobos, bautizándoos no nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo, ensinándolles a gardar canto vos mandei. Asegúrovos que eu estarei sempre convosco ata a fin do mundo.


  Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo            



UNHA FESTA DESDE A POLIFONÍA DE DEUS PARA UN MUNDO CHAMADO A ABANDONAR O MONOCROMATISMO
ESCOITA ACTIVA
Hoxe celebramos a festa da Santísima Trindade, a festa na que o Deus cristián se nos manifesta como presenza permanente ao noso lado. O Pai que nos escolle para ser o seu pobo, o Fillo que nos invita a seguilo e o Espírito Santo que nos alenta, desde o noso camiñar como Igrexa, para que superemos a tentación do pesimismo e a sensación de fracaso. Por iso dicimos tamén que é a festa da polifonía de Deus; é dicir, El ofrécenos moitas músicas para que poidamos interpretar a peza cuxa única letra é: amádevos uns aos outros e ide e anunciade.
Ben aprendida a letra, esforcémonos por poñerlle sempre músicas que nos falen de xustiza, igualdade, dignidade, respecto e solidariedade. Só así entenderemos por que a celebración de hoxe é unha invitación a mirar ao mundo con ollos de cambio, renovación e compromiso.
Poñámonos logo na súa presenza para sentir a tenrura da súa achega a nós.


CORAZÓN MISERICORDIOSO
            Porque interpretamos a partitura da mensaxe de Xesús pensando que somos únicos e que non hai ninguén mellor ca nós, SEÑOR, QUE A COR DA NOSA VIDA SEXA A ESPERANZA.
            Porque seguimos sendo de pensamento único e excluínte, CRISTO, QUE A COR DA NOSA VIDA SEXA A ESPERANZA.
            Porque nos custa entender que todos somos necesarios, pero ninguén imprescindible, SEÑOR, QUE A COR DA NOSA VIDA SEXA A ESPERANZA.


PALABRA ENRAIZADA
Ø         O corazón para os xudeus desenvolve a función do que para nós é a conciencia: o lugar da reflexión, do discernimento desde onde se toman as opcións radicais da vida de cada un de nós. Poderiamos dicir que os xudeus consideraban o corazón como a sede da moralidade. É polo tanto desde aí desde onde temos que entender as palabras que acabamos de escoitar do libro do Deuteronomio, nas que se nos chama a non facer as cousas desde o arrouto, senón con reflexión; dedicándolle, porque son importantes para nós, tempo; pois só con tempo podemos pensar ben e descubrir que é o importante e que o secundario, o accidental. O malo é que as voces que máis imos escoitando parece que teñen moita présa, e falan desde a premura e o xa. E ben sabemos: un xa que non ten continuación no despois virá é un xa que se esgota e morre, porque non ten mañá. Nós si temos mañá: o que nos propón Deus, e cara ao que nos tende a man. Pero temos que ilo desenvolvendo xa desde o aquí, sen que iso supoña esgotarse no xa; ao contrario, o xa do aquí é o comezo do que será sentir a felicidade de sabérmonos escollidos por quen nos considera a súa herdade, e coma tal, participantes da súa mesma plenitude. Ese é o Señor, o mesmo Señor do ceo que nos pide implicármonos en serio nas cousas da terra.


Ø         Deixémonos logo guiar por este Deus que nos ofrece a forza do Espírito coma sopro que nos vai empurrando no percorrer da nosa vida. Un Espírito que nos move cara á liberdade. Unha liberdade que non é destino, senón capacidade de decisión; posibilidade de elección e responsabilidade na acción. O que nos converte en persoas, non cousas nin monicreques aos que lles moven os fíos, en protagonistas da nosa propia vida. E desde a que respondemos non movidos polo temor e o medo, senón na confianza do Deus que nos quere, non segundos, senón protagonistas da nosa propia vida. 

Ø         E diante desta escolla, a dúbida convértese en confianza; e o temor en acollida. Superemos os medos e as dúbidas, como fixeron os apóstolos, e comecemos a responder ao seu envío, porque no ide e ensinade, está a razón de ser hoxe, no medio dun mundo que se mostra indiferente e ausente fronte a Deus, testemuñas verdadeiramente agradecidas dun proxecto de salvación diante do que non nos deixa nunca solos; ao contrario, ofrécesenos para estar con nós, e deste xeito, ante as dificultades sabernos acompañados e alentados. Respondamos entón ao envío de Xesús coa resposta sincera e real para facer do mundo reinado crible da súa mensaxe de amor. Non sexamos tamén nós dos que se deixan vencer polas dúbidas e dificultades.


FRATERNIDADE ORANTE
Neste día no que Deus se nos mostra como Pai que acolle, como Fillo que ama e como Espírito Santo que acompaña, unamos tamén nós os corazóns para que nunha mesma polifonía orante digamos xunt@s: 
QUE AS NOSAS COMUNIDADES SE CONSTRÚAN DESDE A PLURALIDADE E O RESPECTO
           Pola Igrexa, para que sexa comunidade na que tod@s poidan sentirse acollid@s, sen que ninguén se sinta descartad@ nin ignorad@, OREMOS.
QUE AS NOSAS COMUNIDADES SE CONSTRÚAN DESDE A PLURALIDADE E O RESPECTO
           Para que nas nosas comunidades aprendamos a valorar o que os demais nos aportan, e deixemos de queixarnos e criticar cando alguén non pensa coma nós, OREMOS.
QUE AS NOSAS COMUNIDADES SE CONSTRÚAN DESDE A PLURALIDADE E O RESPECTO
           Para que aprendamos a ir valorando os pequenos pasos de cada día, sen caer na tentación de pensar grandes e irrealizables proxectos que, por non poder cumprilos, acaban por decepcionarnos e converternos en insatisfeitos permanentes, OREMOS.
QUE AS NOSAS COMUNIDADES SE CONSTRÚAN DESDE A PLURALIDADE E O RESPECTO
Señor, que co esforzo de tod@s consigamos facer das nosas comunidades espazos onde poidamos expresarnos con liberdade e sentirnos acollidos a pesares das nosas discrepancias. P.X.N.S. Amén.


MIRADA ESPERANZADA
Dinos o Papa Francisco que: “Toda a vida e a misión da Igrexa dependen do Espírito Santo; El realiza todas as cousas... O Espírito Santo fai a unidade da Igrexa: unidade na fe, unidade  na caridade, unidade na cohesión interior. A Igrexa e as Igrexas están chamadas a deixarse guiar polo Espírito Santo”. Por iso, na forza do Espírito Santo, na iniciativa de Deus Pai e na invitación ao seguimento do Fillo, dicimos que o amor achega, namentres o odio destrúe. Camiñemos logo no amor porque:

O amor sorrí, o odio gruñe;
o amor atrae, o odio rexeita;
o amor confía, o odio sospeita;
o amor entenrece, o odio enardece;
o amor canta,o odio espanta;
o amor tranquiliza,o odio altera;
o amor garda silencio, o odio vocifera;
o amor edifica,o odio destrúe;
o amor sementa, o odio arranca;
o amor espera, o odio desespera; 
o amor consola, o odio exaspera;
o amor suaviza, o odio irrita;
o amor aclara, o odio confunde;
o amor perdoa, o odio intriga;
o amor vivifica, o odio mata;
o amor é doce; o odio é amargo;
o amor é pacífico; o odio é explosivo;
o amor é veraz, el odio é mentireiro;
o amor é luminoso, o odio é tenebroso;
o amor é humilde, o odio é altaneiro;
o amor é sumiso, o odio é xactancioso;
o amor é manso, o odio é belicoso;
o amor é espiritual, o odio é carnal;
o amor é sublime, o odio é triste.

Odres Nuevos Evangelio 31 mayo 2015 color

CANTO GOZOSO
§ENTRADA: Vinde axiña
§LECTURAS: Benaventurados/Xesús é Señor
§OFERTORIO: Eu soñei
§COMUÑÓN: Ide e pregoade


POWER POINTS

Stma. Trindade-Bene Pagola

28 may. 2015

Velas e agasallos de bautizo

FACILÍSIMOS E ORIXINAIS!!
Con agarimo, para mamás, madriñas/padriños
 e/ou catequistas agarimosos e prácticos
que non queren complicarse, 
atrevédevos a facelos vós mesmos
cun pouco de paciencia e uns alfinetes...

 




Non sabía se atreverme,
porque nada ten que ver coa catequese, 
pero como mamá e madriña, 
creo que é bonito poñerlle amor a este día 
e facer un recordiño simpático para a familia
(eu tamén o fixen para un "sobriño-afillado",
inda que non deste tipo, con galletas).







27 may. 2015





LECTIO:
SANTÍSIMA TRINDADE 
(31 maio 2015)

            Teriamos que converter esta festividade de hoxe da Santísima Trindade en algo fondamente íntimo, vivo e sobre todo cordial e comunitario. Desde que nos iniciaron na fe cristiá sabemos teórica ou abstractamente, si, de Deus como un e trino. Sabemos que é un en esencia e trino en persoas. Así nolo dixeron e así o aprendemos. Pero todo semella quedar nun mundo de ideas e conceptos, de especulacións e de abstraccións, lonxe da nosa fe vivida, sentida e compartida cos demais.
            En realidade, o feito mesmo de que teñamos unha festa especial dedicada á concienciármonos da Santísima Trindade, da súa grandeza e das súas marabillas parece sinalar cando menos o interese que ten a Igrexa en que convertamos a fe na Trindade de Deus en algo vivo e operativo.
            Temos que partir, en calquera caso,  do presuposto de que Deus, o Deus infinito ou, mellor,  superinfinito, é absolutamente incomprensíbel para nós. E seguirao sendo aínda que el se nos teña revelado ou manifestado como Pai, como Fillo e como Espírito Santo. Esta unidade e diferenza en Deus segue e seguirá a ser un misterio, por moi grande, fermosa, consoladora que poida ser esta revelación. Por iso falamos do “misterio”, do gran misterio, da Santísima Trindade.
            Pero aínda así, aínda que Deus sexa sempre en si mesmo misterioso, o certo é que algo grande se nos ten que revelar na Trindade de Deus cando Deus nola quixo manifestar. E Deus maniféstanos a súa Trindade non con palabras abstractas, senón coa súa mesma actuación ante nós.
            Poderiamos dicir, de maneira xeral e moi sintética, que Deus se nos presenta no Antigo Testamento sobre todo como o Deus único, un Deus Pai, que aínda non se nos manifesta totalmente como é. Pero no novo Testamento, coa manifestación de Deus no mundo en Xesús, aprendemos a ver concretamente cómo é a paternidade de Deus. Xesús maniféstanos ó seu Pai, como Pai especialísimo del. Como Pai que o quere infinitamente. El, Xesús, é o seu “Fillo ben querido”.
            Pero como Xesús é tamén, na súa humanidade coma nós, resulta que ó revelársenos Deus como Pai de Xesús, maniféstasenos ó mesmo tempo que el, Xesús (o fillo de Deus) é o noso irmán maior e que, polo tanto, tamén nós somos todos fillos de Deus, fillos adoptivos de Deus; pois Deus Pai porfillounos a nós en Xesús, o fillo encarnado de Deus. É o que nos vén dicir moi claramente o apóstolo Paulo na súa carta de hoxe ós Romanos: “Vós non recibistes un espírito de escravitude... Recibistes un espírito de fillos adoptivos, grazas o cal podemos gritar: ¡‘Abbá’: Pai!... Somos fillos de Deus. E, se fillos, tamén herdeiros e coherdeiros con Cristo”.
            Ata aquí, como vedes, revélasenos que Deus é polo menos “dúas” persoas, o Pai e mailo Fillo. Aínda que naturalmente isto das “persoas” divinas non hai que entendelo en simple continuidade co que somos nós como “persoas” humanas, finitas e limitadas. En calquera caso, coa paulatina revelación a nós da Trindade de Deus váisenos dicindo tamén a nós que as persoas humanas estamos chamadas a ingresar misteriosamente nesta Trindade divina.
            Agora ben, a revelación definitiva da Trindade de Deus ocorre coa vinda do que chamamos Espírito Santo onda nós. Isto foi o que celebramos no anterior domingo. Por iso a igrexa coloca sempre liturxicamente a festividade da Santísima Trindade no domingo seguinte ó de Pentecoste, é dicir, inmediatamente despois da festa da vinda onda nós do Espírito Santo á maneira dun “vento impetuoso” e transformador.
            Con esta vinda do Espírito Santo cérrase, para dicilo dalgunha maneira, o “círculo” da revelación de Deus. Agora resulta que Deus xa non son “dous”, dúas persoas, senón que Deus é “tres”. Deus é un “trío” , un trío que toca tan misteriosamente ben, que non desafina ningún dos tres en tan infinita e misteriosa harmonía. Todo o contrario. En Deus hai tan marabillosa harmonía que, sendo tres persoas, non por iso hai tres deuses, senón un único Deus.
            Pero hai aínda algo máis. Como o Espírito Santo non se marcha xa máis de onda nós, e alí onde está o Espírito Santo están tamén o Pai e o Fillo, resulta que estamos así, pola presenza en nós do Espírito Santo, unidos todos á Trindade divina.
            A Trindade de Deus segue a traballar arreo no medio de nós para facernos como ela, uns e diferentes, variados e unidos, autónomos e amorosos, libres e amantes. É dicir, trinos e un. O fin do mundo e da humanidade, ou sexa, o proxecto grandioso de Deus é o de chegarmos todos a participar desa Trindade divina, que, ó tempo, é unidade.
            Un meritorio político, empresario e escritor pontevedrés chamado Valentín Paz Andrade, que viviu durante bastante tempo aquí en Vigo e ó que se lle dedicou hai só tres anos o día das Letras Galegas, escribiu un libro titulado “Galiza como tarefa”. Pois ben, se nós como galegos deberiamos traballar a prol desta nosa Galiza, en canto bos cristiáns deberiamos ter tamén como consigna algo así como “A Trindade como tarefa”. É dicir, traballar a prol dun mundo onde exista liberdade e amor, diferenza e unidade, individualidade e comuñón, á semellanza desta Trindade divina que hoxe estamos a celebrar.
            Os grandes santos e teólogos dicían e din que sobre Deus, e de maneira especial sobre o misterio da Santísima Trindade, non podemos senón tatexar. Todos somos nisto tartamudos ou tatexos, porque o modo de ser de Deus nos supera totalmente. Pero a verdade é que tamén as cousas máis fondas e naturais do mundo e da nosa vida nos son misteriosas: a nosa vida, a nosa morte, o amor, a liberdade e tantas outras cousas. Por que? Porque, á fin e ó cabo, todo e todos estamos mergullados no misterio de Deus, do Deus misterioso un e trino que o fixo todo e que está en todo. Dese Deus que se reflicte tamén moi misteriosamente na mesma vida familiar, que é sempre, en maior ou menor medida, trina e unha. Pois nela hai tamén pai e esposo, nai e esposa e fillos e irmáns. Unidade e diferenza, trindade e unidade.
            Deámoslle grazas a Deus porque nos quixo facer partícipes deste mar infindo da súa divindade unha e trina.

CREDO

PRECES
            Pidámoslle a Deus Pai, por medio do seu Fillo Xesús e coa axuda do Espírito Santo, que escoite as nosas oracións dicindo: ESCÓITANOS, PAI. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
-Pola Igrexa, para que saiba presentar e ofrecer ó mundo a imaxe dun Deus que é comuñón de amor e de entrega. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
-Para que, á imaxe de Deus, as persoas medremos nun ambiente relacional e comunitario, de diálogo, respecto e entrega. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
-Para que saibamos descubrir a presenza do Pai, do Fillo e do Espírito Santo na comunidade, evitando os egoísmos que impiden a unidade.
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
-Para que a nosa comunidade se deixe renovar e impulsar polo Espírito do Pai e do Fillo na tarefa da evanxelización. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.

            Atende, Pai, a nosa oración e fai realidade o que a través das nosas oracións che pedimos. Por Xesús Cristo Noso Señor. AMÉN.
                                                                                      

        Manuel Cabada Castro

25 may. 2015

Mes de María - Explicación das ladaíñas do Sto.Rosario IV

- Rosa Mística
A María relaciónaselle coas flores, en especial coa rosa, por considerarse, a raíña das flores. A rosa nace, crece e vólvese unha fermosa flor, rodeada de espiñas. Así María naceu, creceu e volveuse unha fermosa moza santa, que sería despois Nai de Deus, pero á vez sufriría por esas espiñas, como lirio entre cardos, como di o libro do Cantar dos Cantares. Sufriu pobreza, persecución e fuxida a Exipto, e dor pola morte do seu Fillo.
É bela como unha rosa, e é Mística por que a súa alma esta colmada da graza de Deus, e axuntado a isto, que a Trindade descendeu sobre ela: O Pai cubriuna coa súa sombra, o Espírito Santo descendeu sobre ela e o Fillo habitou nela.

- Torre de David e Torre de Marfil
O libro do Cantar dos Cantares contén alusións a que o pescozo da Amada é como Torre de David, como Torre de Marfil. A isto di San Antonio María Claret (S.XIX): "A razón é moi clara. Ninguén se pode salvar sen o auxilio da graza que vén de Xesús, como cabeza que é da Igrexa ou corpo, e María é como o pescozo que xunta, por dicilo así, o corpo coa cabeza; e así como o influxo da cabeza ao corpo ha de pasar polo pescozo, así, pois, as grazas de Xesús pasan por María e comunícanse ao corpo ou aos devotos, que son os seus membros vivos". Por iso, estas relacións do pescozo como torre aplícanse moi ben a María.
- Casa de Ouro e Arca da Nova Alianza
A Arca da Alianza foi feita de ouro puro por dentro e por fóra, así sería digna de levar dentro o máis valioso para Israel. Un cofre de ouro co maná, o pan que baixo do ceo, a vara de Aarón, o sumo sacerdote, e as táboas da Lei, a palabra de Deus escrita, coñecidos como o Dez Mandamentos. Certa vez David non quixo que a Arca entrase na súa casa (2 Samuel 6, 9) senón que permaneceu na de Obededom por tres meses (2 Samuel 6, 11) onde bendixo a todo a súa familia.
María pola súa banda, foi pura e sen mancha por dentro e por fóra desde o seu nacemento, así sería digna de levar dentro o máis valioso para o mundo. Xesús, o verdadeiro Pan baixado do ceo, Sumo e Eterno Sacerdote, e Palabra de Deus feita carne. Certa vez, María foi a visitar a Sabela, a súa curmá, está sentiu indigna da súa visita (Lc 1, 43), pero aínda así a recibiu e permaneceu tres meses na súa casa (Lc 1, 56) ata que naceu Xoán Bautista. Por isto María é a Arca da Nova Alianza, a Casa de Ouro.

- Porta do Ceo
Os Pais da Igrexa viron na porta que nos describe o libro de Ezequiel, unha figura de María. Ezequiel nárranos que o Señor entrou por esa porta ao seu Santuario, pero sen abrila. Deus deu orde de nunca abrila, e que ninguén entraría por ela, por que El xa entrara por ela. De igual maneira, María é esa porta, pola que entrou Deus a ela, o seu Santuario, e aí tomo o seu corpo e fíxose home. Deus entrou nela, procreou pero ninguén a tocou. Ninguén a tocaría nin a mancharía, por que o xa entrara nela.

- Estrela da Mañá
(Malaquías 3, 20) ou (Malaquías 4, 2) (segundo a súa versión da Biblia) (Lc 1, 78) (Cantar 6, 10)  (Apocalipse 22, 16)
As Escrituras comparan a Xesús co Sol. Así como o Sol xorde ao amencer para traer os seus raios para iluminar, e, así Xesús xorde na historia para iluminar aos que están en tebras, é dicir, no pecado. Agora, é un feito natural que antes do amencer, existe unha chamada "estrela da mañá" ou "luceiro da alba" que anuncia a saída do sol. Este astro, que non é máis que o planeta Venus, brilla con intensidade tres horas antes do amencer.
María por tanto anuncia a chegada do verdadeiro Sol de Xustiza. Ela xorde como a aurora, di o libro do Cantar dos Cantares. Dixo nunha ocasión o papa Inocencio, como a aurora sinala o fin da noite e o comezo do día, así María puxo fin ao pecado ao dar a luz a Xesús, o Salvador.

- Saúde dos enfermos
María tróuxonos a Saúde aos enfermos, por que nos deu ao médico divino, ao medicamento perfecto. Xesús en vida pasou curando moitos males, e segue facéndoo no Ceo. O Cantar dos Cantares fai alusión a María como unha muller que destila mel, como xardín do que brotan froitos exquisitos, do que brota un manancial. San Bernardo dixo: "Xesús é mel na boca,melodía no oído, gozo no corazón. Hai algún entre nós que estean tristes? Que Xesús entre no seu corazón, e logo se mostre no seu rostro, e velaquí que diante do resplandor que se levanta do seu nome, toda nube esvaécese e regresa a serenidade."  Sen dúbida todo iso que brota do xardín é Xesús, o medicamento físico e espiritual perfecta.

- Refuxio dos Pecadores, Consolo dos Aflixidos, Auxilio dos Cristiáns.
Xesús dános o perdón cando acudimos a el con arrepentimento. El prométenos que nos fará descansar de todas as nosas preocupacións, tanto física como espiritualmente. María, como nai nosa, sempre nos alenta a seguir ao seu fillo. Ela intercede por nós, e pódenos alcanzar ese perdón de Xesús e para alcanzarnos o amor de Xesús.
É un refuxio, cando pensamos que desagradamos a Deus, cando pensamos que o defraudamos. Como nai que é, ela consólanos, fainos ver que Deus está pronto para perdoarnos. (Isaías 55, 7) Por iso, tamén é o noso auxilio, por que pide polas nosas necesidades a Deus. Sempre nos lembra que o "facer o que Xesús nos diga" é o mellor que podemos facer.

- Raíña dos Anxos, profetas, patriarcas, etc.
(Véxase a sección, "Raíña")
(Para a ladaíña, "Raíña elevada ao ceo", véxase )

As LADAÍÑAS terminan orando a Deus feito home, Xesucristo, baixo o nome de Año de Deus. Xa Isaías relaciona a Xesús na cruz como un "como un año levado ao matadoiro" (Isaías 53, 7). Un cordeiro como os que eran sacrificados para o perdón dos pecados cada ano no Templo. Xesús en cambio, ao morrer unha vez e para sempre, redimió dos pecados a todos os homes. San Xoán Bautista chamoulle "o Año de Deus, que quita o pecado do mundo." (Xn 1, 29) Ao final pedímoslle perdón ao Señor e suplicámoslle que teña piedade de nós.



Apreciemos verdadeiramente esta serie de afagos ou eloxios a María. O Cantar dos Cantares fai alusión a unha Amada. Esa Amada é unha figura de María. Dela dise: "Ela é a única da súa nai, a preferida da que a procreou [...]" (Cantar 6, 9). A esta muller amada, "felicítana as novas, as raíñas e concubinas elóxiana." (Cantar 6, 9). Nós como fillos seus, irmáns de Xesús debemos tamén de darlle a honra que se merece. Sigamos o consello de San Paulo: "honra, a quen lle é debido." (Romanos 13, 7)



*Obras pintadas por Mónica Ozamiz