29 ene. 2014

PENSAMENTOS: A PAZ

PAZ
é o estado de tranquilidade e equilibrio interior dunha persoa,
para a humanidade, a ausencia de guerra...





















26 ene. 2014

Ficha e Lectio - Domingo 4 de Ordinario ciclo A




Vídeo:
(Parroquia Barciela-Sigüeiro)



LECTIO:

Mateo comeza o primeiro gran discurso de Xesús coas benaventuranzas. O discurso trata do modo de vida renovado que implica o Reino de Deus que el anuncia e fai realidade. Xa non se trata de «gañarse» a Deus co cumprimento da lei, senón de profundar na lei do amor para comprender o corazón de Deus. 

O comezo é solemne, Xesús sobe ao monte, como Moisés subira ao Sinaí, pero Moisés subiu para recibir a lei de Deus, en cambio Xesús senta como mestre para dar a interpretación auténtica, fonda, daquela lei. 

O plan de Deus non cambiou: «sede santos, sede perfectos, indentificaos co meu corazón misericordioso», pero nós necesitamos tempo para ir descubríndoo, vivíndoo cada vez máis preto de Xesús, seguir aprendendo das súas palabras. 

O oito frases coas que Xesús empeza pretenden ser como unha fotografía de si mesmo, ou do discípulo, que ha de asemellarse a el. Nelas debúxase unha sociedade e un mundo «patas para arriba», na que se afirma que é feliz o que aparentemente non o é. 

As benaventuranzas non son un desexo dunha vida mellor nun futuro descoñecido, son unha afirmación: de vós é o reino de Deus, dos que sofren e loitan pola xustiza, dos misericordiosos que traballan pola paz, daqueles que, aínda que sexan perseguidos, seguen adiante porque levan o amor de Deus no corazón. 

Para Mateo non se trata de ser pobre só por carecer de medios, trátase dunha actitude do corazón de quen recoñece que a súa riqueza está en Deus. Pero non é unha actitude baleira; ter fame e sede de xustiza transfórmase en obras tan palpables como traballar pola paz até a posibilidade de ser perseguido por iso. 

Pero estade alegres e contentos, insístenos Xesús, porque ante Deus valen a pena os vosos esforzos, aínda que non o aparenten. Deus mira máis en profundidade, Deus mira con outros ollos, e se somos capaces de ter a mirada limpa, de observar a través dos seus ollos, verémolo realmente presente no mundo, traballando pola xustiza, construíndo a paz xunto a nós, dentro de nós. 








Veuse a Cafarnaúm para que se cumprise o que dixera Isaías - Mt 4, 12-23

Domingo 3 de Ordinario - ciclo A




COMPAÑEIRO DUN SOÑADOR

Xesús, eu estou cabo de ti,
coma Pedro e Andrés,
coma Santiago e Xoán.

Xesús, vexo que es un soñador.
Quizais xamais dos mísiles se farán tractores.
pero eu estou cabo de ti.

Se cadra xamais comerán o pan xuntos,
baixo o mesmo ceo
e á mesma mesa,
o presidente dun banco
e un obreiro en paro ... ,
pero eu estou cabo de ti.

É posible que xamais os pobres
a xente de a pé,
recupere na sociedade
o posto que ten reservado
no corazón de Deus,
como ti soñas ... ,
pero eu estou cabo de ti.

Xesús cando foxes do tirano Herodes,
para que o “plan” non morra,
eu estou cabo ti.
Cando te vas para Cafarnaún
buscando ambiente para o “plan”:
eu estou cabo de ti.

Cando fas grupo cos amigos,
que eran traballadores,
­para dar forza ao “plan”
eu estou cabo de ti.
Cando aproveitas todos os lugares
para anunciar o “plan”,
eu estou cabo de ti.

Cando levas sanidade á xente
para indicar que o “plan” empeza,
eu estou cabo de ti.


O Señor é a miña luz e salvación - Salmo 26

Domingo 3 de Ordinario - ciclo A


VIVIR AO PAIRO

Vivir ao pairo
O espazo do Reino non é un cálido
e cómodo recuncho desvinculado da vida.
Non é unha burbulla espiritual para a paz interior.

O espazo do Reino está feito de exporse,
arriscar, implicarse, complicarse, namorarse e rir,
sufrir, loitar e a intres gañar ou perder,
sabendo que, alá onde vaiamos, ti vas connosco.
Non pasa nada por vivir ao pairo,
se na incerteza somos capaces de volvernos a ti
para que guíes os nosos pasos.
No noso mundo de seguridades e certezas
necesitamos rezar para pedirche a lucidez
de quen arrisca, a sabedoría de quen nada posúe
e a valentía de quen todo o soña posible. 


24 ene. 2014

Domingo 3 de Ordinario - ciclo A

3ª DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO  A  - LECTURAS


Primeira Lectura      Is 8, 23b -- 9, 3
LECTURA DO LIBRO DO PROFETA ISAÍAS
O pobo viu unha gran luz na Galilea dos xentís
  
            Así como nun primeiro momento o Señor humillou o país de Zebulón e o país de Naftalí,
así no derradeiro glorificará o camiño do mar, a rexión do Xordán, a bisbarra dos xentís.
            O pobo, que camiñaba na escuridade, viu unha gran luz.
Unha luz brillou sobre os que habitaban no país das sombras da Morte.
Multiplicaches o xúbilo, fixeches grande a ledicia.
            Alegráronse coa túa presenza, como coa alegría da seitura,
o mesmo que saltarán de xúbilo ao repartiren o botín.
            Velaí o xugo da súa carga e o varal do seu ombreiro
- o bastón de quen o oprime ‑: rompíchelos coma o día de Madián.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 26, 1 . 4. 13-14
R/.  (1a):  O Señor é a miña luz e salvación.

O Señor é a miña luz e salvación,
a quen hei de temer?
O Señor é a protección da miña vida,
diante de quen hei tremer?

Unha cousa lle pido ao Señor,
unha soa eu procuro:
habitar na casa do Señor
todos os días da miña vida,
para gozar da dozura do Señor,
e contemplar o seu templo.

Eu espero gozar da bondade do Señor
na terra da vida.
Espera no Señor, procede coma un valente,
ten corazón forte, espera no Señor.


Segunda Lectura     1 Cor 1, 10-13. 17
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS
Que vos poñades todos de acordo e que non haxa divisións entre vós
  
            Irmáns:
            Polo nome do noso Señor Xesús Cristo rógovos que vos poñades todos de acordo e que non haxa divisións entre vós; ao contrario, axeitádevos todos nun mesmo espírito e nun mesmo pensamento.
            Porque, irmáns, cheguei a saber polos de Cloe que hai discordias entre vós. Refírome a que cada un de vós anda a dicir: "eu son de Paulo, eu de Apolo, eu de Cefas, eu de Cristo".
            Pero é que Cristo está dividido? É que foi Paulo a quen crucificaron por vós? Ou é Paulo o nome no que vos bautizaron?
            A min non me mandou Cristo a bautizar, senón a predicar o Evanxeo; e isto sen habilidades retóricas, para que non quede desvirtuada a eficacia da cruz de Cristo.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


ALELUIA    Cf. Mt 4, 23
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Xesús predicaba o Evanxeo do Reino
e curaba todas as enfermidades do pobo.
Aleluia.


Evanxeo     Mt 4, 12-23 (longo)
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Veuse a Cafarnaúm para que se cumprise o que dixera Isaías

            Cando soubo Xesús que encadearan a Xoán, retirouse a Galilea. Deixando Nazaret, foise establecer en Cafarnaúm, na beira do mar, en terras de Zebulón e Naftalí, para que se cumprise o dito polo profeta Isaías:
            Terra de Zebulón, terra de Naftalí,
camiño do mar na outra ribeira do Xordán.
Galilea dos pagáns.
O pobo que xacía na escuridade
viu unha gran luz:
Para os que habitaban no escuro país da morte
brillou unha alborada.

            E desde aquela empezou Xesús a predicar, dicindo:
            ‑ Arrepentídevos, que o Reino dos Ceos xa está aí.
            Camiñando Xesús pola ribeira do mar de Ga­lilea, viu a dous irmáns: Simón, tamén chamado Pedro, e seu irmán Andrés, que estaban largando a rede no mar, pois eran pescadores. Díxolles:
            ‑ Vinde comigo e fareivos pescadores de homes.
            Eles deixaron de contado as redes, e seguírono.
            Máis adiante, atopou outros dous irmáns: Santiago e mais Xoán, fillos de Zebedeo, que estaban co seu pai na barca arran­xando as súas redes, e tamén os chamou.
            Eles coa mesma deixaron a barca e mais a seu pai e seguíro­no.
            Xesús percorría a Galilea enteira ensinando nas sinagogas e anunciando a Boa Nova do Reino, curando canta doenza padecía o pobo.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo


Ou máis breve: 12-17
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

            Cando soubo Xesús que encadearan a Xoán, retirouse a Galilea. Deixando Nazaret, foise establecer en Cafarnaúm, na beira do mar, en terras de Zebulón e Naftalí, para que se cumprise o dito polo profeta Isaías:
            Terra de Zebulón, terra de Naftalí,
camiño do mar na outra ribeira do Xordán.
Galilea dos pagáns.
O pobo que xacía na escuridade
viu unha gran luz:
Para os que habitaban no escuro país da morte
brillou unha alborada.
            E desde aquela empezou Xesús a predicar, dicindo:
            ‑ Arrepentídevos, que o Reino dos Ceos xa está aí.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo




 PORQUE O REINO XA ESTÁ AQUÍ.. .. CELEBRÉMOLO UNIDOS
TOMADO DE : http://remoldapalabra.blogspot.com.es/2014/01/2-domingo-to.html


PÓRTICO
            O noso mundo está cheo de modelos, de persoas ás que admiramos polas súas calidades, polo seu xeito de ser, de actuar ou de afrontar a vida. Futbolistas, políticos, actores, cantantes ... e , en menor escala escritores, poetas, músicos... Porque todos necesitamos ref1ectimos nalgunha persoa, especialmente para proxectar o que nos falta a nós. O problema quizá sexa cando non temo s referentes, cando non existen esas persoas ou son mediocres.
            Hoxe a celebración fálanos que os cristiáns non necesitamos buscar moito para a topar un modelo a quen seguir: Xesús, que non falla nunca e é luz na nosa vida. A que esperamos para dicirlle que si?


O PERDÓN
            Porque moitas veces fáltannos iniciativa, ilusión e imaxinación á hora de botar as redes, caendo na imposición e na vulgaridade,        SEÑOR, PERDOA O NOSO EGOÍSMO.



            Porque moitas veces o noso individualismo, a nos autosuficiencia e o noso afán de protagonismo fan que se rompa a unidade nas nosas familias, nas nosas comunidades, cos nosos veciños.                                                  CRISTO, PERDOA O NOSO EGOÍSMO



            Porque moitas veces non somos quen de recoñecer os nosos erros e si estamos dispostos a
acusar a quen temo s ao noso carón,             SEÑOR, PERDOA O NOSO EGOÍSMO.


REMUÍÑO
            • VIMOS UNHA GRAN LUZ: Nos tempos que corren, son moitas as persoas que teñen unha actitude negativa e desconfiada diante do futuro e da humanidade. Cansos de que a economía non vaia arriba, cansos de que a Igrexa non acabe de ser esa voz profética que acolle e dea resposta a tantos retos que hoxe nos formula a sociedade, canso s, moitas veces de traballar, de vivir, de loitar. Se cadra teriámonos que preguntar en quen puxemos a confianza?, quen nos valía para seguir adiante? Era tanto o que tiñamos que deixar atrás para que seguir o camiño que nos marcou Xesús? Para que ser austeros se o tiñamos todo?, para que vivir a pobreza se iso non ía connosco?, para que colaborar cos demais se o que vale é o "sálvese quen poida"? Diante deste panorama, o final víase viro Fallou a base, fallaron as persoas e todos entramos nun túnel negro e sen luz que é o noso futuro. Pero hoxe esta celebración quere poñer luz, alegría e liberación. Como Isaías, tamén nós podemos dicir que o xugo do opresor, o materialismo, está quebrado e a vara do oportunismo, do desbarate e do egoísmo, tamén rachou. Temos un novo horizonte por diante, unha nova xeira de colaboración, unha nova luz alumeou e segue chamándonos ao final deste túnel. Unha luz que vén de nacer hai uns días e que é alegría para todos nós.



            • E POR ISO SOMOS PESCADORES DE HOMES: SÓ desde unha actitude de coherencia e compromiso fondo con aquel no que cremo s, só se realmente a fe pinta algo na nosa vida, seremos quen de facer que os demais se cuestionen pola relixión, se cuestionen por Deus. Ás veces a Igrexa converteu a expresión e a chamada que escoitamos hoxe no evanxeo a sermos "pescadores de homes", en sinónimo de imposición, facendo valer aquilo de que o importante é contar con moito número. Sen embargo, o camiño nunca pode ser o da obediencia cega, nin o do medo ou a obriga, porque ademais de ser vieiros contrarios á mensaxe de Xesús, son tamén armas que se volven na súa contra co paso do tempo. O camiño pasa logo pola invitación, non pola imposición; polo cuestionamento e pola fondura das nosas conviccións e non pola obediencia cega, o adoutrinamento ou o cumprimento de normas sen sentido.

            • NA UNIDADE, QUE NON É UNIFORMIDADE: Nesta semana tamén pedimos pola unidade. Unidade de todos os cristiáns, pero tamén unidade dentro da nosa Igrexa e mesmo dentro das nosas


comunidades parroquiais. Unidade que non podemos confundir con uniformidade, pois somos conscientes da existencia de diferentes xeitos de pensar, de actuar, de distintas posibilidades .... e de que isto é algo que nos enriquece. Porén, moitas veces atopámonos con que a nosa intolerancia e a nosa autosuficiencia impiden que call1iñemos na unidade evanxélica. Parapetámonos na nosa verdade e non estamos dispostos a escoitar e moito menos a aceptar aos que non pensan ou non actúan coma nós. En definitiva, todos queremos ser "líderes da manada", sen caermos na conta de que a mensaxe de Xesús non separa entre dominantes e dominados, senón que integra, acolle e ábrese a todas as opcións que respecten a dignidade da persoa. Hoxe é un bo día para mirar dentro da nosa vida, da nosa parroquia, da nosa Igrexa e botar fóra todo aquilo que supoña división, enfrontamento ou ruptura.


ORACIÓN DA COMUNIDADE
            Señor, Ti queres que sexamos a túa luz no medio das persoas. Conscientes de que para iso necesitamos da túa axuda, dicímosche confiados:
                        QUE NUNCA ESMOREZA A TÚA LUZ NAS NOSAS VIDAS

•          Pola Igrexa, para que non caia na tentación dos personalismos e dos bandos e camiñe unida
baixo o único Mestre que é Cristo, dando exemplo de unidade e de servizo desinteresado,                                 OREMOS QUE NUNCA ESMOREZA A TÚA LUZ NAS NOSAS VIDAS

• Polas nosas comunidades parroquiais, para que, polos camiños evanxélicos do diálogo e do perdón, da tolerancia e da colaboración, da variedade e do compartir, sexamos quen de superar prexuízos e atranco s e cheguemos á verdadeira comuñón, OREMOS.
                        QUE NUNCA ESMOREZA A TÚA LUZ NAS NOSAS VIDAS

            • Por todos nós, para que teñamos sempre na nosa vida unha actitude de conversión continua, sendo quen de recoñecer os propios erros, refacer call1iños e endereitar posturas para acadar unha mesma meta: a construción do reino de Deus, OREMOS.
                        QUE NUNCA ESMOREZA A TÚA LUZ NAS NOSAS VIDAS
           
            Grazas, Señor, porque día a día es luz no noso camiño. Que sempre busquemos esa luz e así lla mostremos aos demais. PXNS. Amén


PARA A REFLEXIÓN
Polos vieiros do mundo,
ti pasaches dicindo a verdade.
Polos vieiros da terra,
Ti fuches romeiro e mensaxeiro do Pai.
Polos camiños da historia,
Ti estiveches atento aos sinais dos tempos.
Polos camiños dos pobres,
Ti fixeches a vontade do Pai.
Polos vieiros de Deus,
Ti fuches ao encontro de todas as persoas,
fillas e marxinadas.
Polos camiños da periferia,
Ti anunciaches a Boa Nova.
Polos vieiros dos irmáns e das irmás,
Ti fixeches o camiño cara ao Pai.
Polos camiños da vida,
Ti mesmo fixeches o teu propio camiño.
Polos teus vieiros, lévanos Señor.



CANTOS:      
ENTRADA:
Que ledicia a miña
OFERTORIO:
Ti es camiño é verdade
LECTURAS:
Sede o sal sede a luz
COMUÑÓN:
Ide e pregoade 


POWER POINTS: 

22 ene. 2014

Ficha e Lectio domingo 3 de Ordinario - ciclo A





LECTIO:


Toda a vida de Xesús é vista por Mateo como realización do plan de salvación de Deus. Mesmo cando se establece en Cafarnaúm, xunto ao lago, desde onde partirán despois as súas viaxes para difundir a luz grande da súa mensaxe aos que habitan en terra de sombras. 

O profeta Isaías xa nos traía un anuncio de salvación; no seu tempo de contrastes e de dificultades había quen anhelaba ver a luz nas tebras da súa vida. 

Hoxe tamén vivimos unha época de enormes contradicións; sen caer no pesimismo que nos fai esquecer as luces da nosa sociedade, habemos de recoñecer tamén as súas sombras, a súa procura desesperada dunha felicidade que non se atopa normalmente onde se busca. 

Mateo ten claro a súa mensaxe: é Xesús a luz, a que anunciaba Isaías, a que xa anhelaban acódelas séculos atrás, a que nós necesitamos; e comeza a presentarnos a súa mensaxe cunhas poucas palabras: «Convertédevos, porque está a chegar o reino dos ceos.» 

Converterse, cambiar de vida, reflexionar en profundidade e tomar decisións coa axuda de Deus, é o que pedía Xesús e séguenos pedindo agora. El sempre seguirá rompendo os nosos esquemas, para que afinemos cada vez máis no noso seguimento. Para que vexamos cada vez con máis claridade a luz que nos trae. 

Tras este primeiro anuncio, Xesús comeza a rodearse dunha comunidade, dos seus discípulos. Nós mesmos habémosnos/habémonos de ver reflectidos nesa chamada: «Vide detrás de min». 

Cada un desde a súa situación, cada un cun itinerario distinto, pero coa mesma meta, seguir ao Mestre. Os primeiros apóstolos son modelo pola súa resposta rápida, por levantarse de inmediato, porque a chamada de Xesús non admite demoras, nin cláusulas, nin porlle condicións, nin facer cálculos de custos. A chamada é gratuíta, e así a resposta, como o é a luz do sol, como o é o amor de Deus. 


VER TAMÉN:
http://escoladeespiritualidade.blogspot.com.es/2014/01/26-de-xaneiro-domingo-3-do-tempo.html
http://iglesiadesopelana3m.blogspot.com.es/2014/01/01262014-3nd-sunday-in-ordinary-time-a.html
(4º IDIOMA: GALEGO)

19 ene. 2014

MATERIAIS PARA O DÍA DA PAZ 2014

CANTARELA DA PAZ:

Amiguiños todos
amiguiños xa
os nenos de aquí
e os nenos de alá
 
Os nenos do mundo
todos a cantar
a unha mesma voz
collidos das mans.

Amiguiños...

Cantarela nosa
de amor e de paz
sen penchas nin odios
sen falsa irmandá.

Amiguiños...

Rolda de sorrisos
dende mar a mar
corazóns abertos
ollos de amistá.
                                         
                          X. Neira Vilas









CONTO PARA NENOS 





PROPOSTAS PARA O DÍA DA PAZ:
www.educacionsinfronteras.org - tolerancia
www.educacionsinfronteras.org - respeto
www.educacionsinfronteras.org - globalización
www.educacionsinfronteras.org - violencia
www.educacionsinfronteras.org - valores
www.educacionsinfronteras.org - acoso escolar

INTERVIDA

FICHAS:





DEBUXOS: 








TEXTOS:

CONTOS:
http://www.reflejosdeluz.net

A LENDA DO ARCO DA VELLA

Contan que hai moito tempo as cores empezaron a pelexarse. Cada un proclamaba que el era o máis importante, o máis útil, o favorito.

O verde dixo: “Sen dúbida, eu son o máis importante. Son o signo da vida e a esperanza. Escolléronme para a herba, as árbores, as follas. Sen min todos os animais morrerían. Mirade ao redor e veredes que estou na maioría das cousas”.

O azul interrompeu: “Ti só pensas na terra, pero considera o ceo e o mar. A auga é a base da Vida e son as nubes as que a absorben do mar azul. O ceo dá espazo, e paz e serenidade. Sen a miña paz non seriades máis que afeccionados

O amarelo soltou unha risita:”Vós sodes tan serios! Eu traio ao mundo risas, alegría e calor. O sol é amarelo, a lúa é amarela, as estrelas son amarelas. Cada vez que mirades a un xirasol, o mundo enteiro comeza a sorrir. Sen min non habería alegría”.

A continuación tornou a palabra o laranxa: “Eu son a cor da saúde e da forza. Podo ser pouco frecuente pero son precioso para as necesidades internas da vida humana. Eu transporto as vitaminas máis importantes. Pensade nas cenorias, as cabazas, as laranxas, os mangos e papaias. Non estou, todo o tempo dando voltas, pero cando coloreo o ceo no amencer ou no crepúsculo a miña beleza é tan impresionante que ninguén pensa en vós”.

O vermello non podía conterse por máis tempo e saltou: “Eu son a cor do valor e do perigo. Estou disposto a loitar por unha causa. Traio lume ao sangue. Sen min a terra estaría baleira como a lúa. Son a cor da paixón e do amor; da rosa vermella, a flor de pascua e a mapoula”.

O púrpura arroibou con toda a súa forza. Era moi alto e falou con gran pompa: “Son a cor da realeza e do poder. Reis, xefes de Estado, bispos, escolléronme sempre, porque o signo da autoridade e da sabedoría. A xente non me cuestiona; escóitame e obedéceme”.

O añil falou moito máis tranquilamente que os outros, pero con igual determinación: “Pensade en min. Son a cor do silencio. Raramente repararedes en min, pero sen min todos seriades superficiais. Represento o pensamento e a reflexión, o crepúsculo e as augas profundas. Necesitádesme para o equilibrio e o contraste, a oración e a paz interior”.

Así foi como as cores estiveron a presumir, cada un convencido de que el era o mellor. A súa querela fíxose máis e máis ruidosa. De súpeto, apareceu un resplandor de luz branca e brillante. Había lóstregos que retumbaban con estrépito. A choiva empezou a caer a cachón, implacablemente. As cores comezaron a aniñarse con medo, achegándose uns a outros buscando protección.

A chuvia falou: “Estades tolos, cores, loitando contra vós mesmos, tentando cada un dominar ao resto. Non sabedes que Deus fíxovos a todos? Cada un para un obxectivo especial, único, diferente. El amouvos a todos. Xuntade vosas mans e vide comigo. Deus quere estendervos a través do mundo nun gran arco de cor, como recordo de que vos ama a todos, de que podedes vivir xuntos en paz, como promesa de que está convosco, como sinal de esperanza para o mañá”.

E así foi como Deus usou a chuvia para lavar o mundo.
E puxo o arco da vella no ceo para que, cando o vexades, 
vos lembredes de que tedes que tervos en conta uns a outros.


A PEDRA DE SOPA

Nun pequeno pobo, unha muller levou unha gran sorpresa ao ver que chamara á súa porta un estraño, correctamente vestido, que lle pedía algo para comer. “Síntoo - dixo ela-, pero agora mesmo non teño nada en casa”.

Non se preocupe”, -dixo amablemente o estraño.”Teño unha pedra de sopa no meu peto, se vostede permitíseme botala nunha pota de auga fervendo, eu faría a máis exquisita sopa do mundo. Podería traer una pota moi grande con auga, por favor?”.

Á muller picoulle a curiosidade, puxo a pota no lume e foi contar o segredo da pedra de sopa ás súas veciñas. Cando a auga rompeu a ferver, toda a veciñanza reuniuse alí para ver a aquel estraño e a súa pedra de sopa. O estraño deixou caer a pedra na auga, logo deulle voltas. Probou unha cucharada con verdadeira delectación e exclamou: “Deliciosa! O único que necesita é unhas cantas patacas.”

Eu teño patacas na miña cociña!”, -gritou unha muller. E en poucos minutos estaba de regreso cunha gran fonte de patacas peladas que foron dereitas ao puchero. O estraño volveu probar da pota.”Excelente!,-dixo-; e engadiu pensativamente: “Se tivésemos un pouco de carne, fariamos un cocido moi apetitoso....!”

Outra ama de casa saíu zumbando e regresou cun anaco de carne que o estraño, tras aceptalo cortésmente, introduciu na pota do caldo. Cando volveu probar o caldo, puxo os ollos en branco e dixo:”Ah, que saboroso! Se tivésemos unas cantas verduras, sería perfecto, absolutamente perfecto...”

Unha das veciñas foi correndo até a súa casa e volveu cunha cesta chea de cebolas e cenorias. Despois de introducir as verduras no puchero, o estraño probou novamente o guiso e, con ton autoritario, dixo: “O sal?”. “Aquí está” -díxolle a dona da casa. A continuación deu orde: “Pratos para todo o mundo”. A xente apresurouse a ir ás súas casas en busca de pratos. Algúns regresaron traendo mesmo pan e froitas.

Logo sentaron a gozar da espléndida comida, mentres o estraño repartía abundantes racións da súa incrible sopa .Todos sentían extrañamente felices e mentres rían, charlaban e compartían por primeira vez a súa comida. No medio do alborozo, o estraño se escabuliu silenciosamente, deixando tras de si a milagrosa pedra de sopa, que eles poderían usar… sempre que quixesen facer a máis deliciosa sopa do mundo.



RECURSOS INTERACTIVOS:



LEMBRADE QUE TEDES MÁIS RECURSOS 
DE ANOS ANTERIORES EN:

Velaí o Año de Deus, o que arrinca o pecado do mundo - Xn 1, 29-34

Domingo 2 de Ordinario - ciclo A


COMA TI, XESÚS

Coma ti, Xesús,
xustamente coma ti.
Mansos e fortes coma ti.

Nin máis mansos, nin menos.
Nin máis fortes nin menos,
que ben lle chega ó criado
ser coma o seu Señor.

Mansos para amosar un pouco
a mansedume inmensa de Deus,
a súa tenrura ilimitada
con todos e cada un de nós,
que fomos amados ata o extremo.

Fortes para deixar entrever
o teu poder de liberación,
a túa forza de fraternidade,
o teu afán por sentar ao pobre
nun trono de gloria.

Coma ti, Xesús,
xustamente coma ti.
Mansos e fortes coma ti.
Mansos, para que o mal non nos acede.
Fortes, para que o mal non nos dobregue.