19 ene. 2014

MATERIAIS PARA O DÍA DA PAZ 2014

CANTARELA DA PAZ:

Amiguiños todos
amiguiños xa
os nenos de aquí
e os nenos de alá
 
Os nenos do mundo
todos a cantar
a unha mesma voz
collidos das mans.

Amiguiños...

Cantarela nosa
de amor e de paz
sen penchas nin odios
sen falsa irmandá.

Amiguiños...

Rolda de sorrisos
dende mar a mar
corazóns abertos
ollos de amistá.
                                         
                          X. Neira Vilas



video






CONTO PARA NENOS 


video



PROPOSTAS PARA O DÍA DA PAZ:
www.educacionsinfronteras.org - tolerancia
www.educacionsinfronteras.org - respeto
www.educacionsinfronteras.org - globalización
www.educacionsinfronteras.org - violencia
www.educacionsinfronteras.org - valores
www.educacionsinfronteras.org - acoso escolar

INTERVIDA

FICHAS:





DEBUXOS: 








TEXTOS:

CONTOS:
http://www.reflejosdeluz.net

A LENDA DO ARCO DA VELLA

Contan que hai moito tempo as cores empezaron a pelexarse. Cada un proclamaba que el era o máis importante, o máis útil, o favorito.

O verde dixo: “Sen dúbida, eu son o máis importante. Son o signo da vida e a esperanza. Escolléronme para a herba, as árbores, as follas. Sen min todos os animais morrerían. Mirade ao redor e veredes que estou na maioría das cousas”.

O azul interrompeu: “Ti só pensas na terra, pero considera o ceo e o mar. A auga é a base da Vida e son as nubes as que a absorben do mar azul. O ceo dá espazo, e paz e serenidade. Sen a miña paz non seriades máis que afeccionados

O amarelo soltou unha risita:”Vós sodes tan serios! Eu traio ao mundo risas, alegría e calor. O sol é amarelo, a lúa é amarela, as estrelas son amarelas. Cada vez que mirades a un xirasol, o mundo enteiro comeza a sorrir. Sen min non habería alegría”.

A continuación tornou a palabra o laranxa: “Eu son a cor da saúde e da forza. Podo ser pouco frecuente pero son precioso para as necesidades internas da vida humana. Eu transporto as vitaminas máis importantes. Pensade nas cenorias, as cabazas, as laranxas, os mangos e papaias. Non estou, todo o tempo dando voltas, pero cando coloreo o ceo no amencer ou no crepúsculo a miña beleza é tan impresionante que ninguén pensa en vós”.

O vermello non podía conterse por máis tempo e saltou: “Eu son a cor do valor e do perigo. Estou disposto a loitar por unha causa. Traio lume ao sangue. Sen min a terra estaría baleira como a lúa. Son a cor da paixón e do amor; da rosa vermella, a flor de pascua e a mapoula”.

O púrpura arroibou con toda a súa forza. Era moi alto e falou con gran pompa: “Son a cor da realeza e do poder. Reis, xefes de Estado, bispos, escolléronme sempre, porque o signo da autoridade e da sabedoría. A xente non me cuestiona; escóitame e obedéceme”.

O añil falou moito máis tranquilamente que os outros, pero con igual determinación: “Pensade en min. Son a cor do silencio. Raramente repararedes en min, pero sen min todos seriades superficiais. Represento o pensamento e a reflexión, o crepúsculo e as augas profundas. Necesitádesme para o equilibrio e o contraste, a oración e a paz interior”.

Así foi como as cores estiveron a presumir, cada un convencido de que el era o mellor. A súa querela fíxose máis e máis ruidosa. De súpeto, apareceu un resplandor de luz branca e brillante. Había lóstregos que retumbaban con estrépito. A choiva empezou a caer a cachón, implacablemente. As cores comezaron a aniñarse con medo, achegándose uns a outros buscando protección.

A chuvia falou: “Estades tolos, cores, loitando contra vós mesmos, tentando cada un dominar ao resto. Non sabedes que Deus fíxovos a todos? Cada un para un obxectivo especial, único, diferente. El amouvos a todos. Xuntade vosas mans e vide comigo. Deus quere estendervos a través do mundo nun gran arco de cor, como recordo de que vos ama a todos, de que podedes vivir xuntos en paz, como promesa de que está convosco, como sinal de esperanza para o mañá”.

E así foi como Deus usou a chuvia para lavar o mundo.
E puxo o arco da vella no ceo para que, cando o vexades, 
vos lembredes de que tedes que tervos en conta uns a outros.


A PEDRA DE SOPA

Nun pequeno pobo, unha muller levou unha gran sorpresa ao ver que chamara á súa porta un estraño, correctamente vestido, que lle pedía algo para comer. “Síntoo - dixo ela-, pero agora mesmo non teño nada en casa”.

Non se preocupe”, -dixo amablemente o estraño.”Teño unha pedra de sopa no meu peto, se vostede permitíseme botala nunha pota de auga fervendo, eu faría a máis exquisita sopa do mundo. Podería traer una pota moi grande con auga, por favor?”.

Á muller picoulle a curiosidade, puxo a pota no lume e foi contar o segredo da pedra de sopa ás súas veciñas. Cando a auga rompeu a ferver, toda a veciñanza reuniuse alí para ver a aquel estraño e a súa pedra de sopa. O estraño deixou caer a pedra na auga, logo deulle voltas. Probou unha cucharada con verdadeira delectación e exclamou: “Deliciosa! O único que necesita é unhas cantas patacas.”

Eu teño patacas na miña cociña!”, -gritou unha muller. E en poucos minutos estaba de regreso cunha gran fonte de patacas peladas que foron dereitas ao puchero. O estraño volveu probar da pota.”Excelente!,-dixo-; e engadiu pensativamente: “Se tivésemos un pouco de carne, fariamos un cocido moi apetitoso....!”

Outra ama de casa saíu zumbando e regresou cun anaco de carne que o estraño, tras aceptalo cortésmente, introduciu na pota do caldo. Cando volveu probar o caldo, puxo os ollos en branco e dixo:”Ah, que saboroso! Se tivésemos unas cantas verduras, sería perfecto, absolutamente perfecto...”

Unha das veciñas foi correndo até a súa casa e volveu cunha cesta chea de cebolas e cenorias. Despois de introducir as verduras no puchero, o estraño probou novamente o guiso e, con ton autoritario, dixo: “O sal?”. “Aquí está” -díxolle a dona da casa. A continuación deu orde: “Pratos para todo o mundo”. A xente apresurouse a ir ás súas casas en busca de pratos. Algúns regresaron traendo mesmo pan e froitas.

Logo sentaron a gozar da espléndida comida, mentres o estraño repartía abundantes racións da súa incrible sopa .Todos sentían extrañamente felices e mentres rían, charlaban e compartían por primeira vez a súa comida. No medio do alborozo, o estraño se escabuliu silenciosamente, deixando tras de si a milagrosa pedra de sopa, que eles poderían usar… sempre que quixesen facer a máis deliciosa sopa do mundo.



RECURSOS INTERACTIVOS:



LEMBRADE QUE TEDES MÁIS RECURSOS 
DE ANOS ANTERIORES EN:

No hay comentarios:

Publicar un comentario