31 oct. 2015

Domingo de TÓDOLOS SANTOS - 1 de novembro

Día 1 de novembro
FESTA DE TÓDOLOS SANTOS

 

PRIMEIRA LECTURA Ap 7, 2-4. 9-14
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DA APOCALIPSE
Eu vin: velaí unha amplísima multitude, que  ninguén podía contar, de tódalas nacións e  tribus e pobos e linguas

 2Vin outro anxo máis, que tiña o selo do Deus vivente, subir desde o nacente. Dicíalles
a berros ós catro anxos, a quen se lles deu poder de dana-la terra e o mar: 3''¡Non lles
fagades mal á terra nin ó mar, nin ás árbores, ata que marquemos co selo na testa os
servos do noso Deus!''. 4E oín o número dos que tiñan a marca, cento corenta e catro
mil, marcados de entre tódalas tribos dos fillos de Israel.

9Despois disto mirei e vin un mundo de xente, que ninguén era capaz de contar, de
tódalas nacións, familias, razas, pobos e linguas, en pé diante do trono do Año. Vestían
roupa branca e levaban ramallos de palma nas mans. 10Proclamaban con grande voz:

''A salvación perténcelle ó noso Deus,
que senta no trono, e mais ó Año''.

11Tódolos anxos que estaban en pé arredor do trono, dos anciáns, e dos catro animais,
postráronse diante do trono para adoraren a Deus. 12Proclamaban:

''¡Amén! A bendición, a gloria, a sabiduría,
a acción de gracias, a honra,
o poder e maila forza perténcenlle ó noso Deus,
polos séculos dos séculos. Amén''.

13Un dos anciáns preguntoume: ''¿Quen son e de onde viñeron estes que van vestidos de
roupa branca?''. 14Eu respondinlle: ''Meu Señor, ti xa o sabes''. E díxome: ''Estes son os
que veñen de pasa-las súas grandes penas; lavaron os seus vestidos e branquexáronnos
co sangue do Año.



SAL. RESP. Sal 23, 1-2. 3-4ab. 5-6
R/ (cf 6) Esta é a liñaxe dos que buscan a túa presencia, Señor

  Do Señor é a terra e canto a enche,
 o orbe e canto nel habita.
2El é quen a fundou sobre os mares
 e quen a asegurou sobre as correntes.

 3¿Quen poderá subir ó monte do Señor?
 ¿Quen poderá quedar no seu santuario?

 4O que ten as mans limpas e puro o corazón,
 o que non pon a mente en cousas vas
 e non xura nunca en falso.

5Ese recibirá do Señor bendición
 e xustiza de Deus, o seu salvador.

6Así é a liñaxe dos que o buscan,
 dos que buscan a presencia do Deus de Xacob.


SEGUNDA 1 Xn 3, 1-3
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PRIMEIRA CARTA DE SAN XOÁN
 Veremos a Deus tal como é

Benqueridos irmáns e irmás:

3 1Vede o moito que nos quixo o Pai, para nos chamarmos fillos de Deus e sérmolo de
verdade. Por iso o mundo non nos recoñece: porque tampouco non o recoñeceu a El.
2Meus amigos, xa somos fillos de Deus, pero aínda non está á vista o que seremos;
sabemos que cando Xesús apareza, nós seremos coma El, xa que o veremos tal e como
é. 3Todo o que ten posta en Xesús esta esperanza, trata de vivir unha vida limpa, para
ser limpo coma El.



ALELUIA Mt 11, 28
 Achegádevos a min tódolos que estades cansos
 e orpimidos, que eu vos aliviarei, di o Señor



EVANXEO Mt 5, 1-12a
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
 Alegrádevos e exultade, porque a vosa  recompensa é grande nos ceos

Vendo Xesús a multitude, subiu ó monte e sentou. Achegáronselle os seus discípulos, 2e el, tomando a palabra, ensinábaos dicindo:
-3Ditosos os que teñen espírito de pobres,
porque deles é o Reino dos Ceos.
4Ditosos os que choran,
porque eles serán consolados.
5Ditosos os non violentos,
porque eles herdarán a terra.
6Ditosos os famentos e sedentos de xustiza,
porque eles ficarán fartos.
7Ditosos os misericordiosos,
porque eles acadarán a misericordia.
8Ditosos os de corazón limpo,
porque eles verán a Deus.
9Ditosos os que traballan pola paz
porque eles serán chamados fillos de Deus.
10Ditosos os perseguidos por causa da xustiza,
porque deles é o Reino dos Ceos.
11Ditosos vós cando vos aldraxen, persigan e calumnien de calquera xeito pola miña

causa: 12alegrádevos e reloucade, porque grande será a vosa recompensa nos Ceos.


Na casa común -o noso mundo- que nos abre a unha comuñón cósmica e misericordiosa, mantemos viva a gratitude da memoria que nos fai presentes as vidas das persoas de ben que se foron, deixándonos a súa pegada

§  LECTURAS: O amor é o meirande
§  OFERTORIO: Na nosa terra (outro)
§  COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas


ESCOITA ACTIVA
Para os que temos fe, e non aproveitamos as festas relixiosas para aparcar a Deus e irnos lonxe, o día de hoxe quere ser unha homenaxe e un recoñecemento a todas as persoas que teñen sido para nós auténticas e verdadeiras testemuñas de entrega e xenerosidade. Nas súas vidas vemos expresada a posibilidade de facer do proxecto de Xesús unha maneira de ser feliz e de facer felices aos demais. Daquela, é un día para o recoñecemento agradecido do moito que temos aprendido de tantas persoas, na maioría das veces anónimas e sen presenza nin pretensión de aparecer nos programas de televisión de máis audiencia.
Quen pasa facendo o ben non necesita nin ser famoso nin aparecer nos medios de comunicación, senón que o seu paso é calado e entregado a poñer sorriso e corazón quente aos desherdados deste mundo, tan sobrado de tantas cousas, e tan falto de amor e tempo para os demais.
Participemos, xa que logo, desta celebración facendo memoria agradecida do testemuño de vida de tódolos homes e mulleres que sen facer barullo deixáronnos a súa entrega xenerosa pola que, inda sen estar no calendario, son para nós exemplos de santidade.

CORAZÓN MISERICORDIOSO
ü  Porque non queremos aprender do testemuño entregado e xeneroso da xente sinxela e boa; SEÑOR, QUE NO NOSO CORAZÓN NON ENTRE O EGOÍSMO.
ü  Porque pensamos que a santidade non é posible en nós, e deixámonos ir polo camiño da desconfianza e o escepticismo; CRISTO, QUE NO NOSO CORAZÓN NON ENTRE O EGOÍSMO.
ü  Porque nos custa entender que Deus se manifesta nos pequenos, necesitados e débiles; SEÑOR, QUE NO NOSO CORAZÓN NON ENTRE O EGOÍSMO.

OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN
Ø  Benaventurados os misericordiosos: Hoxe é o día dos Benaventurados –felices-. E inda que adoitamos ir ao cemiterio para rezar –coido- aos nosos seres queridos defuntos e tamén aproveitamos para levar flores e limpar o panteón onde repousan os seus restos non deberamos esquecer que o que celebra hoxe a Igrexa non é un día de tristura e nostalxia, senón que para nós os crentes, este é o día da esperanza e o gozo. Si, porque son estas as dúas grandes categorías teolóxicas e existenciais coas que os crentes queremos expresar que logo do noso paso pola vida o que nos espera é sentírmonos apertados pola tenrura dos brazos acolledores de Deus. De aí que na celebración na que estamos a participar sexa o branco, sinal de triunfo e vida plena en Deus, a cor litúrxica que utilizamos. Triunfo, gozo, esperanza, resurrección e vida en plenitude son as palabras que mellor expresan o que estamos a compartir neste primeiro de novembro. Unha mirada e experiencia positiva en Deus, a través da vida de todas esas persoas que pasaron facendo o ben, acollendo, acompañando e poñendo toda a súa enerxía vital ao servizo do sorriso compartido e da construción dun mundo mellor, onde o humano prime sobre o tecnolóxico, e as persoas estean por riba de ideas ou beneficios. Benaventurados, porque fixeron da súa vida misericordia –poñer o corazón nos máis míseros/pobres-, cantos fixeron da súa vida un canto solidario, xusto e humanizador. E nós, sabedores de todo o seu esforzo, non podemos dicir máis ca grazas.
Ø  Benaventurados os que viven desde a misericordia: Grazas ao esforzo de todas estas persoas, ao seu exemplo e perseveranza, tamén nós hoxe damos grazas a Deus polo testemuño de tanta xente que dun cabo ao outro do noso mundo, non desfalece para levar a misericordia que fai que non arrefríen os nosos corazóns e poidamos seguir crendo na capacidade do ser humano de facer cousas, de xeito desinteresado, polos demais. Vivir da misericordia ha ser, entón, tarefa permanente en cantos queremos seguir chamándonos, porque nos entusiasma a súa mensaxe e a súa persoa, seguidores de Xesús.
Ø  Benaventurados os que fan da misericordia o seu estilo de vida: E porque falar de misericordia non pode reducirse a unha discusión de escola teolóxica nin a unha “performance” que chame a atención; pero non inflúa na nosa vida, damos tamén hoxe grazas a Deus polo grandioso testemuño ofrecido nas persoas que fan do seu estilo de vida a resposta da invitación de Xesús cando di: Vén e sígueme.

FRATERNIDADE ORANTE
Poñamos o corazón en actitude de acoller a presenza do Espírito, para que nos alente e anime para aprender a celebrar e compartir a fe comunitariamente, e digamos:
GRAZAS, SEÑOR, POLAS VIDAS E TESTEMUÑO DE SANTIDADE 
DE TANTAS PERSOAS ANÓNIMAS

·         Para que na Igrexa saibamos valorar e dignificar o esforzo, moitas veces criticado e incomprendido, de tantas persoas que fan da súa vida unha experiencia de xenerosidade, poñendo o seu tempo e o mellor de si ao servizo de canto leva paz e xustiza ao corazón dos máis excluídos, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POLAS VIDAS E TESTEMUÑO DE SANTIDADE 
DE TANTAS PERSOAS ANÓNIMAS
·         Por cantos hoxe celebramos con gozo e esperanza esta festa de Tódolos Santos, para que saibamos, agradecidos, poñerlle nome e apelido a tódalas persoas que temos coñecido e tratado e que foron para nós exemplo de vida cristiá e verdadeira santidade, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POLAS VIDAS E TESTEMUÑO DE SANTIDADE 
DE TANTAS PERSOAS ANÓNIMAS
·         Por nós, para que esteamos cos ollos sempre abertos e os oídos atentos, e así aprendamos da entrega, sempre solidaria e alegre, de todas as persoas que poñen a súa vida ao servizo dos máis esquecidos e descartados do noso mundo: os enfermos, os refuxiados, os perseguidos, os encarcerados, os parad@s, @s maltratad@s..., OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POLAS VIDAS E TESTEMUÑO DE SANTIDADE 
DE TANTAS PERSOAS ANÓNIMAS

Señor, acolle a oración que hoxe, día de Tódolos Santos, poñemos na túa man. Dámosche grazas porque o seu testemuño, enchoupado de misericordia, é sempre para nós pulo de esperanza e alegría na nosa vida. P.X.N.S. Amén.


MIRADA ESPERANZADA
Axúdanos, Señor, a que os nosos ollos sexan misericordiosos, para que endexamais desconfiemos ou xulguemos segundo as aparencias, senón que busquemos o fermoso na alma do noso próximo e acudamos a axudarlle.
Axúdanos, Señor, a que os nosos oídos sexan misericordiosos, para que teñamos en conta as necesidades do noso próximo e non sexamos indiferentes aos seus sufrimentos e queixas.
Axúdanos, Señor, a que a nosa lingua sexa misericordiosa, para que endexamais falemos negativamente do noso próximo, senón que sempre teñamos unha palabra de consolo e perdón para todas as persoas.
Axúdanos, Señor, a que as nosas mans sexan misericordiosas e estean cheas de boas obras, para que lle saibamos facer ao noso próximo exclusivamente o ben e carguemos sobre nós as tarefas máis difíciles e penosas.
Axúdanos, Señor, para que os nosos pés sexan misericordiosos, vencendo a  propia fatiga e cansazo. O repouso verdadeiro está no servizo ao próximo.
Axúdanos, Señor a que o noso corazón sexa misericordioso, para que sintamos todos os sufrimentos do noso próximo. A ninguén lle negaremos o noso corazón. Seremos sincer@s, mesmo con aqueles que sabemos abusarán da nosa bondade...
Que a túa misericordia, Señor, repouse en nós.

(Oración de sor Faustina. Tomado do libro de W.Kasper: 
La misericordia, Clave del Evangelio y de la vida cistiana, p.142/3)

Domingo Defuntos do Tpo. Ordinario B

DÍA DOS FIEIS DEFUNTOS  - LECTURAS
(UNHA POSIBILIDADE)


Primeira Lectura   Sab 3, 1-6
LECTURA DO LIBRO DA SABEDORÍA
Aceptounos como sacrificio de holocausto

 As vidas dos xustos están na man de Deus:
non haberá tormento que as toque.
As xentes insensatas coidaban que morreran
e o seu pasamento semellaba unha desgraza,
o seu partir de entre nós, unha desfeita,
mais eles fican en paz.
Aínda que para o ollar humano fosen magoados,
a súa esperanza ía preñada de inmortalidade;
corrixidos no pouco, acadarán moito
pois foi Deus quen os probou e atopounos dignos de si.
Depurounos como ouro no crisol,
aceptounos como sacrificio de holocausto.

  Palabra do Señor


Salmo Responsorial  Sal 102, 8 e 10. 13‑14. 15‑16. 17‑18
R/. (8a): O Señor é misericordioso e clemente.

O Señor é misericordioso e clemente,
tardo á ira e rico en mercés.
Non nos trata conforme os nosos erros
nin nos paga conforme as nosas culpas.

Canto un pai ama os seus fillos,
así ama o Señor os que o temen.
El sabe de que estamos feitos,
recorda que somos lama.

Os días do home son coma o feo,
o seu florecer como o da flor:
aínda non a roza o vento, xa se foi,
e o seu sitio xa non a volve ver.


Segunda Lectura        Rm 8, 3 lb‑35. 37‑39
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO ÓS ROMANOS
¿Quen nos pode arredar do amor de Cristo?

Irmáns:
Se Deus está connosco, ¿quen contra nós? Aquel que non aforrou a seu propio fillo senón que o entregou por todos nós, ¿como non nos va¡ regalar todo xunto con El
     ¿Quen acusará ós escolleitos de Deus?:
¿non é Deus o que perdoa?;
¿quen os vai condenar.....
morreu, mellor, o que resucitou, o que está á dereita de Deus
e quen intercede por nós?
¿Quen nos pode arredar do amor de Cristo?:
¿a tribula­ción, a angustia, a persecución,
a fame, a nudez, o perigo, ou a espada?
Pero en todas estas cousas vencemos coa axuda daquel que nos amou.
Porque estou seguro de que nin a morte nin a vida,
nin os anxos nin os principados,
nin o presente nin o porvir,
nin as potestades, nin a altura nin o abismo,
nin calquera outra criatura nos poderá afastar
do amor que Deus nos ten en Cristo Xesús, noso Señor.

Palabra do Señor



Versículo antes do Evanxeo Ap l4,13
Benia os mortos que morren no Señor;
descansen das súas fatigas;
porque as súas obras van con eles.



Evanxeo Lc 7, 11‑17
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Rapaz, falo contigo: ¡Érguete!
  
Naquel tempo, foi Xesús a unha vila, chamada Naín, acompañado dos seus discípulos e outra moita xente.
Cando estaba chegando á entrada da vila, sacaban a enterrar a un morto, fillo único da súa nai, que era viúva; ía acompañada por moita xente da vila. ó vela, o Señor compadeceuse e díxolle:
‑ Non chores.
E achegándose, tocou o cadaleito  ‑os que o levaban pararon ‑, e el mandou:
‑ Rapaz, falo contigo: ¡érguete!
0 morto incorporouse e empezou a falar; e Xesús entregoullo á súa nai.
Todos quedaron impresionados e loaban a Deus, dicindo:
‑ Un gran profeta xurdiu entre nós. Deus visitou ó seu pobo.
E por toda a Xudea e a súa comarca correron estes comentarios.

Palabra do Señor


 

Mais para os que o temen,
o amor do Señor dura por sempre,
a súa xustiza chega ós fillos e ós netos
dos que gardan a súa alianza,
dos que recordan os seus mandatos e os cumpren.


 UNHA MISERICORDIA
QUE VENCE A MORTE


POWER POINTS

CANTO GOZOSO
§  LECTURAS: Canta aleluia

ESCOITA ACTIVA
A esperanza ía preñada de inmortalidade”, escoitaremos na lectura do libro da Sabedoría que logo proclamaremos. Está é a razón de que esta mañá nos xuntemos como comunidade crente para lembrar a tantas persoas, familiares e amigas, que nos deixaron e agora viven xa no colo agarimoso de Deus. Por iso a nosa non é unha lembranza desesperada, senón unha lembranza agradecida e confiada na misericordia dun Deus Pai-Nai que nos crea por amor, un amor que nin a morte é quen de destruír.
Que este momento de oración compartida que agora comezamos sexa para nós esperanza e alento nun recordo agradecido e agarimoso polos nosos seres queridos que gozan xa dunha vida plena con Deus.

CORAZÓN MISERICORDIOSO
ü Porque a miúdo desesperámonos diante da morte, dubidando da esperanza que Ti nos ofreces por medio da fe, SEÑOR, ALENTA A NOSA ESPERANZA.
ü Por non ter sabido e querido acompañar, alentar e acariñar a quen sofre por calquera manifestación de morte, CRISTO, ALENTA A NOSA ESPERANZA.
ü Polas veces nas que seguimos crendo e testemuñando un Deus sádico, que se recrea na morte, en lugar de poñer o acento na esperanza, na misericordia e na vida que nos regalas a mans cheas, SEÑOR, ALENTA A NOSA ESPERANZA.

Odres Nuevos Evangelio 1 de noviembre 2015 color

OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN
Ø  A primeira lectura, tomada do libro de Sabedoría, dinos que as vidas das persoas xustas están na man de Deus. De verdade cremos isto? De verdade estamos convencid@s de que as nosas vidas están nas súas mans? Se cadra si que o pensamos; pero dun xeito que non é o correcto. Si, porque moitas veces escoitamos, mesmo dicimos, frases do tipo: “Deus así o quixo”, “foi cousa de Deus”, “que sexa o que Deus queira”.... relacionadas con desgrazas, enfermidades, sufrimento e morte, coma se El fose un sádico que se comprace na dor. Porén, non é esa a idea que se tenta transmitir, senón que o que se nos quere dicir é: somos obra de Deus, dun Deus que nos crea porque nos quere, dun Deus que nos coñece, dun Deus para quen somos importantes e que, certamente, ten as nosas vidas nas súas mans; pero non para xogar ás cartas, aos dados ou ao dominó con elas, senón para coidalas, acariñalas e protexelas.
Ø Por iso podemos dicir convencid@s, sen medo nin vergoña, que o Señor é o noso Pastor e que nada nos falta: El é Aquel que repón as nosas forzas coa oración; co Pan de vida partido e repartido; con tantas e tantas mans amigas que, no camiño da vida, nos axudan a erguernos de novo cando temos tropezado e caído; con tantas ilusións compartidas coa xente que, coma nós, traballa por un mundo mellor; con tantas manifestacións da súa bondade e do seu amor que coverten a nosa vida nunha experiencia única chamada a testemuñar a misericordia e a tenrura deste Deus que sempre camiña con nós.
Ø Desde esta perspectiva entendemos, xa que logo, por que estamos aquí hoxe: non por costume, por tradición social, para que nos vexan, porque toca visitar o cemiterio.... Non. Estamos aquí para reafirmar a nosa fe na resurrección, nunha nova vida chea de sentido e de presenza de Deus, unha vida pola que imos loitando e traballando durante o noso paso polo mundo. Os nosos defuntos xa remataron este camiño, acadaron a meta, e nós cremos que están ao lado de Deus, porque as nosas vidas están preñadas de inmortalidade, porque, como proclamamos no evanxeo de Xoán, temos escoitado a voz dun Deus que nos fala de misericordia, de xustiza e sempre de vida, porque El non é Deus de mortos nin de morte, senón de vivos e de vida plena.

FRATERNIDADE ORANTE
Neste día no que encomendamos aos nosos seres queridos que xa están na plenitude de Deus, fagamos da nosa oración sacramento de vida e digamos:
QUE VIVAMOS DESDE A ESPERANZA DA RESURRECCIÓN
·         Para que a Igrexa non faga nunca da morte un negocio, senón momento privilexiado de testemuño da misericordia, da xenerosidade e da esperanza que veñen de Deus, OREMOS.
QUE VIVAMOS DESDE A ESPERANZA DA RESURRECCIÓN
·         Polos nosos familiares defuntos, que nos legaron o que somos e temos, para que sempre saibamos valorar a súa entrega e o seu traballo por deixarnos un futuro máis digno, OREMOS.
QUE VIVAMOS DESDE A ESPERANZA DA RESURRECCIÓN
·         Por todas aquelas persoas das que nunca ninguén se lembra, e nacen, camiñan e morren no anonimato e na indiferenza máis absoluta, OREMOS.
QUE VIVAMOS DESDE A ESPERANZA DA RESURRECCIÓN
·         Por todas as persoas, coñecidas ou descoñecidas, que repousan nos cemiterios das nosas parroquias, para que nunca esquezamos que Deus é Deus de vivos, non de mortos, OREMOS.
QUE VIVAMOS DESDE A ESPERANZA DA RESURRECCIÓN
·         Por cada unha e cada unha de nós, para que nunca sexamos indiferentes diante da dor, da enfermidade e do sufrimento dos irmáns e das irmás, senón que co noso testemuño abramos unha porta á confianza e á esperanza que veñen de Deus, OREMOS.
QUE VIVAMOS DESDE A ESPERANZA DA RESURRECCIÓN
Grazas, Señor, porque a resurrección do teu Fillo ábrenos un camiño de esperanza e plenitude. Que saibamos transmitilo cunha vida xusta e solidaria. P.X.N.S. Amén.

MIRADA ESPERANZADA
Só nos acariciará o amor que prodigamos.
Só nos alegrará o sorriso que regalamos.
Só nos refrescará a auga que xuntos temos bebido.
Só nos alimentará o pan que compartimos.
Só nos cubrirá o vestido co que ao próximo arroupamos.
Só nos descansará o cansazo do peregrino que hospedamos.
Só nos consolará a palabra coa que reconfortamos.
Só nos guiará a verdade que proclamamos.
Só nos sandará o consolo do enfermo que visitamos.
Só nos librará o peso que de moitos ombreiros quitamos.
Só nos dará paz a ofensa que perdoamos.
Só fará renacer a esperanza a mirada que ao ceo diriximos e as mans con que abrazamos.
Só nos conducirá á VIDA, a confianza que en DEUS depositamos.
Que a túa FE sexa grande e convencida para que, ao final, recollas o que cres; para que a nosa herdanza cando nos vaiamos deste mundo sexa grande.
Todo depende do que teñamos dado. Iso quedara nos corazóns de moitos e será un legado de amor.
Así que sementa para que mañá cando DEUS recolla, pense en ti che diga que cumpriches o teu labor.
O ceo conquístase co hoxe.


28 oct. 2015

Ficha e Lectio - Domingo 31 Ordinario B (Tódolos Santos)




FICHA ADAPTADA DE: 


LECTIO:

TÓDOLOS SANTOS
(1 novembro 2015)

            Hoxe comezamos o mes de santos, tal e como os galegos chamamos tamén o mes de novembro. A razón é ben clara: este mes empeza sempre coa festividade de tódolos “santos”. Son, pois, estes santos que hoxe celebramos os que lle dan nome ó mes no que, ademais, mañá faremos tamén memoria de tódolos defuntos. Así pois, hoxe e mañá santos e defuntiños andan entre si en boa compaña. Non me parece nada mal que iso sexa así. Porque, por un lado, ós primeiros declarámolos santos só despois de morrer e, por outro, debemos confiar e esperar tamén que tódolos defuntos sexan aceptados polo Deus Pai de todos como queridos fillos e como participantes na mesa do seu reino.
            Hoxe, que ademais é domingo, lembramos, polo tanto, os nosos santos, os “normais”, os de andar por casa máis cós oficialmente xa canonizados ou solemnemente considerados como tales. E mañá, luns, lembraremos os defuntos, os queridos defuntos, que na nosa terra galega tiveron e seguen a ter tanta relevancia cultural, social e relixiosa. Moitas lendas, moitos imaxinarios da nosa Galicia tradicional teñen que ver con isto. Aí está, por exemplo, a “Santa Compaña”, a celebración nestes días do tradicional Samaín, presente tamén noutras culturas celtas como a irlandesa: velas e cabazas, que recordan as caveiras dos defuntos; magostos coa degustación das primeiras castañas e do viño novo. Todos eses rituais están tradicionalmente moi relacionados co mundo do alén, cos defuntos e cos santos, como ben saben os antropólogos.
            Por iso coido que está ben que anden xuntos no noso imaxinario santos e defuntos. Porque en realidade os santos, tal como dicía, só chegan a selo de maneira definitiva coa súa morte, cando teñan pasado a ponte que xunta e separa as cousas do aquén e as do alén. De modo que os santos están unidos ó feito mesmo de teren cumprido entre nós a súa función benfeitora e santificadora en relación coas demais persoas e coa realidade toda.
            As dúas festividades, a de Tódolos Santos e a de Tódolos defuntos teñen, polo tanto, moito que ver entre si. Todos temos, ademais, dereito a esperar que o amor que Deus Pai-Nai nos ten sexa quen de facer que a salvación que nos trae Xesús afecte universalmente a todos. Quero dicir, temos dereito a esperar que a salvación nos abranga a todos. Baseándonos sobre todo na bondade e misericordia deste noso Deus paternal e maternal. Deus quere salvarnos a todos. Os teólogos fálannos da vontade salvífica universal divina. E Deus é suficientemente poderoso e misericordioso para acadar que a súa vontade de salvación e o seu amor a todos non rematen en definitiva nun fracaso.
            Por estas e outras razóns, a Igrexa celebra hoxe nunha festividade conxunta e especial, a “tódolos santos”, a todas aquelas persoas que en moi diversos tempos, lugares ou culturas foron fieis a Deus e ás súas conciencias, aínda que puidesen ter fallado máis dunha vez no seu intento en diversos momentos da súa existencia. Persoas que foron tamén pecadoras, mais que recoñeceron ante si mesmos, ante os demais e ante Deus que o foron e por iso lle pediron perdón. Porque Deus tamén nos salva a través dos nosos pecados e dos nosos fallos. E se nos salva dese modo, tamén temos dereito a esperar que nalgún día esteamos tamén nós entre aqueles que sexan lembrados e celebrados por outros, trala nosa vida, nas festividades de “Tódolos Santos” que se celebren despois de deixarmos nós este mundo.
            De xeito significativo, Xoán fálanos hoxe no Apocalipse dunha “multitude inmensa, que ninguén daría contado, de tódalas nacións, razas, pobos e linguas”. Algo que semella corresponderse con esa vontade salvífica universal de Deus que se nos manifesta claramente en Xesús, o Fillo de Deus, no que a humanidade toda está reconciliada e “santificada”. Deus non veu salvar en Xesús a algúns, senón a todos. Por iso temos dereito, tal como dicía, a confiar e a esperar.
A nosa fe nesta “inmensa multitude” de “santos”, de xente “boa”, de “corazón limpo”, “pobres, “amadores da paz”, etc., cos que grazas a Deus nos atopamos con frecuencia na vida, baséase fundamentalmente na grandeza, magnanimidade e bondade do Deus Pai-Nai de todos. Por iso, Xoán non dubida en dicirnos na segunda Lectura de hoxe cousas coma estas: “Mirade que amor nos tivo o Pai, para nos poder chamar fillos de Deus e selo de verdade”. E dísenos aínda: “Agora somos fillos de Deus e aínda non se manifestou o que seremos. Sabemos que cando se manifeste seremos semellantes a El, porque o veremos tal como é”. Deus amósase así meirande ca canto sobre el podemos maxinar. En realidade, hai algún pai ou nai que, se puidese, non faría a seus fillos os máis grandes, os máis felices, os máis ditosos, os máis excelentes?
En calquera caso, Deus quere e busca a nosa “santidade” conxuntamente coa nosa “felicidade” por camiños que de entrada nos poden parecer contrarios a esa mesma felicidade. Porque para Xesús a felicidade só se acada polos camiños da pobreza e da solidariedade cos necesitados, cos que sofren, cos que non teñen ninguén que fale a prol deles. Ese é precisamente o estraño contido da proclamación das chamadas benaventuranzas ou felicidades, que se nos anuncian hoxe no evanxeo e que non son senón un fiel retrato do que foi a vida mesma de Xesús. Dinos, pois, el que serán benaventurados, é dicir, felices, os que teñen espírito de pobres, os que sofren e choran en unión cos que están aflixidos, os que non se comportan de maneira violenta por moito que a violencia os tente, os que se preocupan pola realización da xustiza e loitan e traballan por ela e pola paz, aínda que por iso sexan denunciados e perseguidos polos poderosos, os que teñen coma Xesús corazón misericordioso e non condenador ou vingativo. É dicir, os que teñen un corazón sinxelo e limpo coma esas augas que flúen, transparentes e cantareiras, dunha fonte que nace no alto dunha montaña.
Todos estes acadarán felicidade no interior de si mesmos e serán capaces de espallala ó seu arredor.
Hoxe é un bo día para pregarlle a Deus, Pai de todos, que nos encha do espírito das benaventuranzas e que a lembranza viva de tódolos santos e defuntos, de maneira especial dos nosos familiares e coñecidos, sirva para que todos poidamos participar, eles e nós, da súa graza e da súa gloria.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS:
            Preguémoslle a Deus Pai que, pola intercesión de tódolos seus santos, nos sintamos movidos a imitar a súa bondade e santidade ó longo das nosas vidas, dicindo: Escóitanos, Pai. 
Todos: Escóitanos, Pai.

            - Dános, Pai, a graza de participar no espírito das benaventuranzas proclamadas polo teu fillo Xesús para así acadarmos a santidade á que Ti nos chamas. 
Todos: Escóitanos, Pai.
            - Concede, Pai, a tódolos teus fillos defuntos a graza de resucitaren para unha vida sen termo en comuñón con Xesús, salvador e redentor noso. 
Todos: Escóitanos, Pai.
            - Enche, Pai, da túa fe e esperanza a cantos nas súas vidas sofren inxustizas e abandono para que poidan sentirse comprendidos e axudados por persoas santas e boas.
Todos: Escóitanos, Pai.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo, noso Señor. AMÉN.

                                                                         

                          Manuel Cabada Castro