30 abr. 2012

VIA LUCIS, fichas para a catequese - Somos os primeiros !!!

Somos os primeiros en completar o Via Lucis para nenos, gracias ás nosas amigas de  http://elrincondelasmelli.blogspot.com.es/  (fillas de galegos, xa vedes que pequeno é o mundo). Esta tradición comeza a extenderse rapidamente a nivel popular; penso que é unha oportunidade extraordinaria para que os nenos coñezan o tempo pascual máis a fondo. Eu tiña a impresión de que, despois da Semana Santa, parece que baixa a intensidade da liturxia cando tiña que ser ó contrario, -os cristiáns somos testemuña de CRISTO RESUCITADO-, pero, como dixo Margarita (unha das autoras dos debuxos), nós, coma os apóstolos, tamén quedamos perdidos e desorientados despois da morte de Xesús, por iso paréceme unha grande oportunidade o VIA LUCIS. 

Hai uns días pedíralles estes debuxos porque non hai ningún debuxante que teña a serie completa para nenos e ... aquí o tedes !! Estou encantada de ter unha primicia do "mundo mundial" e que sexa en galego (elas inda non puideron publicalo por problemas co photoshop)

Disfrutádeo !!


  I . XESÚS RESUCITADO CONQUISTA A VIDA ETERNA



II. XESÚS APARECE ANTE MARÍA MAGDALENA


III. XESÚS PRESÉNTASE DIANTE DAS MULLERES



IV. OS SOLDADOS CUSTODIAN O SEPULCRO BALEIRO



V.  PEDRO E XOÁN VISITAN O TÚMULO BALEIRO



VI. XESÚS AMOSA AS CHAGAS ÓS APÓSTOLOS



VII. XESÚS APARECE NO CAMIÑO DE EMAÚS



VIII. XESÚS DALLES O PODER DE PERDOA-LOS PECADOS



IX. XESÚS FORTALECE A FE DE TOMÉ



X. XESUS, RESUCITADO, NO LAGO TIBERÍADES



XI. XESÚS CONFIRMA A PEDRO NO AMOR



XII. XESÚS ENCÁRGALLES ÓS APÓSTOLOS A EVANXELIZACIÓN



XIII. XESÚS ASCENDE AOS CEOS



XIV. O ESPÍRITO CHEGA O DÍA DE PENTECOSTE




VIA LUCIS COMPLETO :


VIA LUCIS PARA COMPLETAR:




28 abr. 2012

A pedra que os canteiros desbotaran, esa mesma converteuse en esquinal - Salmo 117

Domingo 4 Pascua - ciclo B



PREGARIA: GRAZAS POR XESÚS

Dámosche grazas, Pai, por Xesús,
que foi para todos nós bo Pastor
que deu a súa vida por todos nós
dunha maneira simple e verdadeira.

Dámosche grazas tamén
porque non fuxiu cando veu o lobo,
cando veu o cacique prepotente,
porque el nos amaba,
e non andaba ó carta e ó proveito propio.         
                                                 
Dámosche grazas, Pai, por Xesús
porque nos coñece a fondo,
un a un e todos xuntos coma irmáns,
e porque nos abriu as portas do seu corazón
e da súa vida para que entremos alí
a gozar do amor vigoroso de Deus mesmo.

Dámosche grazas, Pai, 
pola liberdade de Xesús,
pola súa capacidade fonda
de dar a vida polo pobo,
polo seu amor e a súa loita entrañable.

O bo pastor dá a súa vida polas ovellas - Xn 10, 11-18

Domingo 4 Pascua - ciclo B


DAR A VIDA

Cada día dás a túa vida
mainamente, fortemente, teimudamente.
Como as terras que tripas,
que cada ano renovan o seu vigor
para ofrecer froitos,
por moito que o temporal as azoute.  

Como as árbores que ves, 
que medran e engordan 
para que outros logo
se quenten coa súa calor,    
se garden no seu abrigo,
e gocen coa súa fermosura.

Cada día dás a túa vida
polos compañeiros e veciños,
pola xente que está ao teu redor.
Non dás a vida
por un partido, por un sindicato,
por unha empresa, por unha igrexa.

O que importa é  a xente, só a xente,
cada persoa, unha por unha,
e todos xuntos facendo pobo.
Cada día dás a vida,
coa absoluta obediencia dun mandado,
coa absoluta liberdade do amor. 


27 abr. 2012

Fichas para catequese - O Bo Pastor

Déixovos algunhas fichas para a catequese deste domingo:





E, por se preferides facer unha representación:








Misas ciclo B - 4º Domingo de Pascua


  
Primeira Lectura     Feit 4, 8-12
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
En ningún outro hai salvación

            Naqueles días, Pedro, cheo do Espírito Santo, díxolles:

            ‑ Xefes do pobo e anciáns, xa que nos demandades polo favor feito a un enfermo e sobre o xeito como se curou, sabede todos vós e sáibao o pobo de Israel que é no nome de Xesús Cristo de Nazaret, a quen vós crucificastes e Deus resucitou de entre os mortos: por El está este home en pé e san diante de vós.

            El é a pedra que refugastes vós, os construtores, e que se converteu en pedra esquinal. En ningún outro hai salvación, porque non hai ningún outro nome baixo do ceo, dado aos homes, no que nos poidamos salvar.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 117, 1 e 8-9. 21-23. 26 e 28cd e 29

R/.  (22):         A pedra que os canteiros desbotaran,
                        esa mesma converteuse en esquinal.
Ou:  Aleluia.

Loade o Señor porque é bo,
porque é para sempre a súa misericordia.
Máis vale abeirarse no Señor
que fiarse dos homes.
Máis vale abeirarse no Señor
que fiarse dos grandes.

Douche  grazas porque me escoitaches,
por teres sido a miña salvación.
A pedra que os canteiros desbotaron,
esa mesma, converteuse en esquinal.
Foi o Señor quen o fixo,
unha marabilla á nosa vista.

Bendito o que vén no nome do Señor:
desde a casa do Señor bendicímosvos.
Ti es o meu Deus, veño darche  grazas;
meu Deus, veño enxalzarte.
Loade o Señor, porque é bo,
porque é para sempre a súa misericordia.


Segunda Lectura    1 Xn 3, 1-2
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN XOÁN
Veremos a Deus tal como é

            Meus amigos:

            Vede o moito que nos quixo o Pai, para nos chamarmos fillos de Deus e sérmolo de verdade.

            Por iso o mundo non nos recoñece: porque tampouco non o recoñeceu a El.

            Meus amigos, xa somos fillos de Deus, pero aínda non está á vista o que seremos; sabemos que cando Xesús apareza, nós seremos coma el, xa que o veremos tal e como é.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Xn 10, 14
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Eu son o bo pastor, di o Señor;
coñezo as miñas ovellas e elas coñécenme a min.
Aleluia.


Evanxeo    Xn 10, 11-18
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
O bo pastor dá a súa vida polas ovellas

            Naquel tempo, díxolles Xesús aos fariseos:

            - Eu son o Bo Pastor. O Bo Pastor dá a súa vida polas ovellas.

            O criado, que non é pastor, de quen non son as ovellas, cando ve vir o lobo, deixa as ovellas e foxe e o lobo rapínaas e dispérsaas; porque el anda ao xornal e as ovellas non lle importan.

            Eu son o Bo Pastor: coñezo as miñas e as miñas coñécenme a min. Igual que o Pai me coñece a min e eu coñezo o Pai, e dou a miña vida polas ovellas. Teño ademais outras ovellas que non son deste curro: tamén a esas téñoas que guiar, e escoitarán a miña voz e farase un único rabaño e un único pastor.

            Por iso ámame o Pai: porque eu dou a miña vida, para tomala de novo. Ninguén ma quita; non, eu douna voluntariamente. Teño poder para dala e teño poder para tomala de novo. Este mandato recibino do meu Pai.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


PASTORES TESTEMUÑAS DA ESPERANZA E DE ACOLLIDA FRATERNA
 TOMADO DE : remoldapalabra.blogspot.com
PÓRTICO

            Que mellor Pastor que Cristo para converterse en referencia moral de compromiso, fidelidade, confianza, acollida e dispoñibilidade para cantos seguen a presidir as comunidades cristiás!. Neste domingo do Bo Pastor, a nosa mirada non vai só dirixida a Cristo, senón que desde El, esa mirada pousase sobre os pastores que presiden as nosas comunidades. E pousase non só para que os encomendemos e colaboremos con eles, que tamén; senón para axudalos a que o seu ministerio sexa un ministerio no que se vaian desenvolvendo as actitudes e promovendo os valores que Xesús foi capaz de ir poñendo en práctica no seu tempo de vida pública. E se para Xesús o importante non era atrincheirarse nin tras das paredes do templo nin tras dun actuar de ordeno e mando, un actuar de imposición e mercantilismo económico, tamén hoxe para os nosos pastores, ha ser o compromiso por poñer en valor canto fixo e dixo Xesús, o eixo fundamental do seu ministerio. Para poder acadalo necesitan da nosa oración e da nosa axudan. Non lla neguemos!.

PERDÓN

  • Por non ter querido acompañar aos nosos pastores para facer do seu ministerio expresión do actuar de Xesús, SEÑOR, PERDOA A NOSA FALTA DE MOTIVACIÓN.

  • Porque poucas veces temos caído na conta de que os nosos pastores serán bos ou malos en función da nosa disposición a non deixalos solos e a axudalos no seu traballo pastoral, CRISTO,PERDOA A NOSA FALTA DE MOTIVACIÓN.

  • Porque temos criticado moito, e con razón, aos nosos pastores, pero non temos posto nin as mesmas gañas nin o mesmo tempo para ofrecerlles a nosa man, SEÑOR, PERDOA A NOSA FALTA DE MOTIVACIÓN.

REMUÍÑO

*      Todos entendemos o importante que son as zapatas cando se está a construír unha casa. Sen elas a casa, por moi espectacular que fose o seu deseño ou por moi impactante que resultase a súa planta, non serviría de nada. Ás primeiras de cambio viríase abaixo por non estar ben asentada. Este é o exemplo do que quere partir Pedro cando lles fala á xente de Xerusalén para dicirlles que non basta conque as cousas sexan bonitas ou estean ben, é necesario que sexan tamén profundas, serias, e no caso da vivencia da fe, incidan na vida: no xeito de facer e dicir as cousas, na xerarquía de valores e principios desde os que imos tomando decisións sobre situacións e problemas, persoais ou sociais, e diante dos que non vale calquera resposta ao chou, senón que é necesario que ese noso responder sexa conforme co que rezamos e cremos. Porque, como podemos dicir que somos seguidores de Xesús e que queremos vivir a súa mensaxe si diante do que El nos di de respecto fronte das diferenzas, de igualdade, de comunidade, de honestidade e defensa da dignidade das persoas ou búsquea da verdade, nós respondemos cunha vida que está asentada na xustificación e o silencio diante da corrupción, o trato diferente ás persoas, segundo nos interesen e nos beneficien, o individualismo e baleiro cara aos demais, a mentira, o engano e a desconfianza cando temos que tomar decisións ou tratar coas persoas?. En fin, que se queremos que Cristo sexa a zapata sobre a que construamos as columnas da nosa vida, temos que reconsiderar e repensar moitas das actitudes que temos á hora de facer moitas cousas e de tomar decisións que sabemos non son nin honestas nin consecuentes coas actitudes que se lle supoñen a un seguidor de Xesús. E isto non vai só para os segrares, senón que nos aprema e urxe a todos cantos formamos parte das comunidades cristiás. Tamén aos curas e bispos. A todos sen excepcións de rango ou responsabilidade.

*      Tendo a Cristo como esquinal/zapata da nosa vida, ten pleno sentido rezar dándolle grazas porque nos escoita, porque Nel atopamos non só acougo cando nos vemos desbordados ou as situacións da vida fan que nos desesperancemos e non acabemos de ver luz que nos axude a superar a dura travesía coa que as veces temos que navegar. A nosa acción de grazas non está en función do noso interese, senón que temos descuberto que o amor de Cristo é fondo e forte, e supera as nosas dúbidas, as nosas debilidades ou os nosos túneles cheos de negrura que moitas veces nos envolven na vida. Así as nosas grazas son por saber que somos importantes para El, que non nos deixa ao pairo, que falar de salvación é percibir pretiño de nós a súa presenza e compaña. E namentres aqueles dos que esperabamos presenza e man, acaban por irse, El segue aí. Por iso, dicimos grazas, unha e moitas veces.



*      E isto só se pode facer, como nos lembra Xoán, desde o amor. Sen amor a vida é rutina, mecanización, robotización, costume e rito; pero non experiencia de amor. Un amor que se descubre cada día, que se renova desde o gozo dos que están ao lado, desde os proxectos en común, desde as ilusións compartidas, desde a fe vivida, rezada, celebrada e agradecida en comunidade. E para iso todos nós, tamén os pastores, temos que esforzarnos por seguir a xeira, a pegada que deixou o Pastor; por iso temos que ser temón que guíe nas tempestades, compás que axude a atopar, sen marcar imposicións nin dirixismos, camiños e horizontes que enchan e realicen. Dando vida, poñendo esperanza, alentando cando hai tristura, facéndonos presentes nas casas e estando ao lado das familias en momentos de dor, enfermidade ou tristura. Non para mecanicamente “impartir sacramentos”, senón para ser as mans, o corazón, a palabra de quen foi capaz de dar a vida por todos nun xesto de amor pleno é total. E así coma El foi o gran Pastor, tamén nós poidamos ter pequenos pastores que se esforzan en levar o seu estilo e a súa mensaxe a aqueles que presiden e acompañan.

  
ORACIÓN da COMUNIDADE

Rezamos en comunidade no día do Bo Pastor, e dicimos xuntos:

QUE OS NOSOS PASTORES SIGAN AS TÚAS PEGADAS, SEÑOR.

*       Para que na Igrexa xurdan pastores que teñan como horizonte do seu traballo pastoral non a norma nin a imposición, senón o acompañamento que educa e forma na responsabilidade, OREMOS.

QUE OS NOSOS PASTORES SIGAN AS TÚAS PEGADAS, SEÑOR.

*       Para que nas nosas comunidades non esquezamos nunca encomendar na oración aos que nelas traballan por facer presente a Cristo, e colaboremos con eles de xeito ledo e gozoso, OREMOS.

QUE OS NOSOS PASTORES SIGAN AS TÚAS PEGADAS, SEÑOR.

*       Por nós, para que non deixemos nunca de axudar coa nosa participación, a nosa responsabilidade e a nosa crítica construtiva, aos nosos pastores, porque só quen é capaz de amar e comprometerse pode corrixir, Oremos

QUE OS NOSOS PASTORES SIGAN AS TÚAS PEGADAS, SEÑOR.

Grazas Señor por darnos a oportunidade de rezar e acompañar aos noso pastores. P.X.N.S. Amén.

REFLEXIÓN

RESURRECCIÓN É TERTE PRETO

A soidade, o medo ou o cansazo chegan cando queren e como queren. Chegan sen preguntar. Unhas veces a modiño, paseniñamente, como a porta que se abre lentamente para que tamén a modiño se vaia metendo o frío do desánimo polo corpo. Outras veces chegan de golpe, como elefantes nunha cacharreira e tómbanme, fúndenme. Ata aí cheguei.
Por iso é tan importante terte preto. Poder falar, compartir, chorar, mirar e sentirte a carón. Porque nos escoitas cunha paciencia incrible. Nunca te escusas para responder; sempre tes tempo, nunca tes presa. Antes lías aquelas tristeiras cartas; agora skype, o móbil ou o “mail” poñen en directo o que ás veces son historias repetidas, os problemas de sempre, inda que eu me esforce porque soen novos. Pero o mellor son os cafés. Un paseo e un café, o máis parecido a un anaquiño de ceo, aquí na terra.
A amizade é o sacramento de Xesús resucitado. A amizade mergúllanos nunha realidade máis profunda, máis densa e máis santa. Non é xa a miña limitada, estreita, é a vida compartida. A amizade énchenos dunha luz que non cega, transparenta. Xa non máis escuridade, senón verdade e confianza. A amizade rompe o gran maleficio, nunca máis solo. Grazas por estar preto.
José Ignacio García Jiménez s.j.

CANTOS

·       ENTRADA: Bendito ti, Xesús resucitado
·       LECTURAS: O Señor é o meu Pastor
·       OFERTORIO: Xurdirá
·       COMUÑÓN: Grazas, Señor

POWER POINTS


26 abr. 2012

PARA A CATEQUESE: SOBRE O TEMPO PASCUAL II


O Octavario Pascual
Na Vixilia Pascual, aos novos cristiáns que recibían a auga do Bautismo impúñaselles un vestido branco (alba), que levarían posto durante oito días, até o domingo seguinte. Durante este oito días os responsables ofrecían catequese especial aos novos cristiáns; eran sesións de catequeses para introducilos plenamente na comunidade cristiá. O oitavo día desvestíaselles e así xurdiu o Octavario Pascual: prolongación do Domingo de Pascua durante oito días.


A Cincuentena:  a Festa de Sete Semanas
Diferentes escritores cristiáns do século III e IV fálannos da «Cincuentena».
A Igrexa prolonga durante cincuenta días o Tempo Pascual, celebrando o acontecemento da resurrección de Xesucristo durante sete domingos -ou máis exactamente, celebrando sete veces o Domingo de Pascua-. Ao longo do sete domingos e as súas semanas correspondentes a Igrexa contempla o misterio de Cristo á luz da Pascua, reflexionando e lembrando os distintos aspectos que este gran misterio, centro da fe cristiá, ten.

O oitavo domingo celebra a solemnidade de Pentecoste, a chegada do Espírito Santo e con iso remata a Cincuentena Pascual.

25 abr. 2012

PARA A CATEQUESE: SOBRE O TEMPO PASCUAL I



Domingo de Pascua: O Domingo que dura 50 días

O domingo do Ano Litúrxico máis importante, o Día do Señor por excelencia é domingo de Pascua, que comeza coa Vixilia Pascual, é.

A Comunidade cristiá comeza ese domingo ata o Domingo de Pentecoste, un tempo especial para conmemorar e celebrar durante os seguinte cincuenta dias que Cristo vive en Deus e em nós, a Igrexa na que derrama e infunde o Espírito Santo.

As Normas Universales sobre o Ano Litúrxico e o Calendario din que «O Domingo de Resurrección e o cincuenta días seguintes até o día de Pentecoste hai que celebralos con alegría e xúbilo, coma se dun só día tratásese, coma se fose só un domingo solemne. Estes días cántase de modo especial o “aleluia”.


A orixe dos 50 días da Pascua

Xa nos primeiros séculos as comunidades cristiás outorgaban especial relevancia a este tempo e comezaron a destacar e distinguir un dos domingos do ano: O domingo seguinte á festa pascual dos xudeus (é dicir, o domingo seguinte da primeira lúa chea de primavera). Ata entón non destacaban ningún día para celebrar a Pascua de Cristo, porque todos os domingos eran e -son na actualidade- «festa de pascua», a celebración da resurrección de Xesús.

Cando no século II estableceron o Domingo de Pascua, empezaron a prepararse especialmente para ese día, facendo oración e xaxúns especiais. Desa preparación xurdiu tamén a Vixilia Pascual, o Triduo Pascual e a preparación do corenta días (Coresma), en principio para preparar aos catecúmenos para o seu Bautismo na Vixilia Pascual; logo para preparar aos pecadores (penitentes) para facer penitencia e celebrar o Sacramento da Reconciliación, e por último, para preparar a comunidade enteira para a Festa da Pascua.

23 abr. 2012

NOVOS AMIGOS

Onte engadíronse ó noso blogue dous novos amigos dos que vos teño que falar polo seu estupendo traballo que xa veño seguindo desde hai un tempo.


    Óscar Valado ten un blogue de música, teoloxía e liturxia,  http://elcientoporuno.blogspot.com.es/ , que coñecín case desde o comenzo a través da páxina web de Pastoral de Santiago. Recoméndoos os comentarios sobre música e liturxia, pois son claros, profundos e con coñecemento (o que sabe,... sabe). Envioume tamén algúnha composición súa en galego, xa que é de Vigo e está agora en Santiago, e tamén o disco que publicou en colaboración cos Seminario de Santiago. Déixovos con toda a información:
http://nosanaicinhadoceo.webnode.es/musica-galega/k/ti-es-fonte-da-vida/
http://nosanaicinhadoceo.webnode.es/musica-galega/varios/unidos-pola-fe/




    O segundo amigo chega do outro lado do Atlántico. Un dos meus blogues favoritos pola calidade dos debuxos para nenos é  http://dibujosparacatequesis.blogspot.com.es/ 
Teño debilidade polos seus debuxos e iso que tamén empezaron hai pouco, xa me diredes vós se estou errada ou vos unides a min...



Estade ben atentos porque estou esperando o seu último traballo para pasárvolo: o Via Lucis




21 abr. 2012

Así está escrito: o Mesías padecerá e resucitará de entre os mortos no terceiro día - Lc 24, 35-48

Domingo 3 Pascua - ciclo B




AS MANS DE XESÚS

As mans de Xesús recoñécense
porque son entrañables e curan.
Sempre abertas e dispostas a acoller.
Elas son signos da túa constante presenza,
e sacramentos da túa proximidade.

Sexan así tamén, Señor, as nosas mans:
abertas, rexas, acolledoras ... solidarias.
Que non se pechen en puños enfrontados
nin en egoísmo insolidario. 

Amén. 

Fai brillar sobre nós, Señor, a luz do teu rostro - Salmos 4

Domingo 3 de Pascua - ciclo B




ORACIÓN PARA SER BOA TESTEMUÑA

Aquí me tes, Xesús.
Acabo de escoitar a túa invitación,
e aquí me tes.
Invítasme a ser a túa testemuña,
e aquí me tes.

Darei fe da túa loita e da túa morte 
por defender a Deus coma Pai,
por defender á xente toda coma irmá.

Darei fe coa miña palabra, 
darei fe cos meus feitos,
darei fe comprometéndome cos máis débiles.

Aquí me tes, Xesús,
ben limitado nas miñas forzas,
pero disposto a traballar amparado nas túas.

Darei fe da túa resurrección, 
da túa vida, do teu alento,
da túa ilusión, da túa alegría.

Diante de tódolos meus irmáns,
no seo da comunidade,
nas tarefas de cada día,
na solidariedade cos máis abandonados.

Invítasme a ser a túa testemuña,
e aquí me tes. 

19 abr. 2012

Pasamento de D.José Cerviño


Achegádevos a min tódolos que estades cansos e oprimidos, que eu vos aliviarei. Cargade co meu xugo e aprendede de min, que son bo e humilde de corazón e atoparedes acougo para as vosas almas; porque o meu xugo é levadeiro e a miña carga leviá. Mt 11,28-30


Benquerido irmán: 

Moito botaremos en falta o teu sorriso, a túa amabilidade con todos, a cercanía e a humildade que sempre amosaches con todos nós, nenos e grandes, homes e mulleres, relixiosos e laicos, xoves e anciáns... todos, todos sentiamos que eras parte da nosa historia, da nosa familia. Alegrámonos en Xesús porque descansas e estás con El, como elixiches en vida, como esperabas na túa nova vida. Despedímoste como sempre nos dicías: adeus irmán, benquerido irmán

XVII Festival da Canción Vocacional


O día 28 de abril celébrase en Mondoñedo a XVII edición deste festival. Unha mágoa enterarme demasiado tarde, porque xa se pecharon as inscripcións o pasado día 13. 


Tomade nota para estar pendentes e participar o ano que vén, na próxima edición.






Máis información nesta páxina: 
http://pastvocmf.blogspot.com.es/2012/03/xvii-festival-de-la-cancion-vocacional.html

Misas do ciclo B - domingo 3 de Pascua


3º Domingo de Pascua


Primeira Lectura      Feit 3, 13-15. 17-19
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
Matastes o autor da vida, a quen Deus resucitou de entre os mortos

                Naqueles días, díxolle Pedro ao pobo:
                O Deus de Abrahán, de Isaac e de Xacob, o Deus de nosos pais, glorificou ao seu servo Xesús, a quen vós entregastes e negastes diante de Pilato, cando este estaba decidido a deixalo en liberdade.
                Pero vós rexeitastes o Santo e o Xusto; pedistes que indultasen a un asasino, mentres que matastes o dono da vida, a quen Deus resucitou de entre os mortos; disto nós somos testemuñas.
                Xa sei, irmáns, que obrastes por ignorancia, como tamén as vosas autoridades; pero Deus cumpriu así o que anunciara por boca dos profetas: que o seu Cristo padecería. Arrepentídevos, logo, e convertédevos, para que se borren os vosos pecados.

                               Palabra do Señor                                                R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL      Sal 4, 2. 4. 7. 9
R/. (7a): Fai brillar sobre nós, Señor, a luz do teu rostro.
Ou: Aleluia.

Cando te invoco, respóndeme,
meu Deus, meu defensor;
na estreiteza ti déchesme fartura;
apiádate de min e escoita a miña oración.

Recoñecede que o Señor enalteceu o seu amigo,
que o Señor me responde cando o chamo.

Moitos din: "Quen nos amosará a felicidade,
se fuxiu de nós, Señor, a luz do teu rostro?"

Déitome en paz e logo adormezo,
porque só ti, Señor, me dás seguridade.


Segunda Lectura     1 Xn 2, 1-5a
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN XOÁN
El é propiciación polos nosos pecados e polos de todo o mundo

                Meus filliños, escríbovos estas cousas para que non pequedes; pero, se algún peca, temos quen nos defenda diante do Pai: Xesús Cristo, o xusto. El é quen expía os nosos pecados; e non só os nosos, senón tamén os de todo o mundo.
                Sabemos que o coñecemos de verdade polo feito de que cumprimos cos seus mandamentos. O que di: "Eu coñézoo" pero non cumpre cos seus mandamentos, é un mentireiro e non ten en si a verdade revelada.
                Quen garda a súa Palabra, nel o amor de Deus chega de verdade ao máximo.

                               Palabra do Señor                                                R/. Grazas a Deus

ALELUIA     Cf. Lc 24, 32
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Señor Xesús, descúbrenos o sentido das Escrituras;
fai arder o noso corazón mentres nos falas.
Aleluia.


Evanxeo     Lc 24, 35-48
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Tal está escrito, que Cristo ha padecer e resucitar de entre os mortos ao terceiro día

            Naquel tempo, os discípulos de Xesús que volveron de Emaús contaron o que lles pasara polo camiño, e como o recoñeceran no partir o pan.
                Estando eles comentando estas cousas, presentóuselles Xesús no medio e díxolles:
                ‑ A paz sexa convosco!
                Sobresaltados e cheos de medo, coidaban contemplar un espírito. Pero el díxolles:
                ‑ Por que estades asustados, e a que veñen esas dúbidas? Mirade para as miñas mans e para os meus pés: sonvos eu. Palpade aquí e decatádevos de que un espírito non ten carne nin ósos, como vedes que teño eu.
                E dicindo isto, mostroulles as mans e mais os pés. Pero eles, tolos de contento e sen saíren do seu asombro, non acababan de crer. Xesús preguntoulles:
                ‑ Tedes por aí algo que comer?
                Déronlle un anaco de peixe asado. El colleuno e comeuno diante deles. Logo díxolles:
                ‑ A isto referíame eu cando, estando aínda convosco, vos dicía que conviña que se cumprise todo o que está escrito na Lei de Moisés, nos Profetas e mais nos Salmos acerca de min.
                E abriu os seus entendementos para que comprendesen as Escrituras. E engadiu:         
                ‑ Así está escrito: o Mesías padecerá e resucitará de entre os mortos no terceiro día, e predicarase no seu nome a conversión e mais o perdón dos pecados a todos os pobos, empezando por Xerusalén. Vós seredes testemuñas de todo isto.

                               Palabra do Señor                                                R/. Grazas a Deus



TESTEMUÑAS DA ESPERANZA
TOMADO DE : remoldapalabra.blogspot.com
PÓRTICO
Lémbrasenos nos textos que hoxe imos proclamar que a fe que compartimos non se impón a través de leis, normas ou mandatos, senón desde o testemuño. Os cristiáns damos razón da nosa esperanza, das nosas ilusións ou do sentido da vida non pola imposición nin o medo, senón desde a acollida gozosa e libre da mensaxe que nos deixou Xesús. Unha mensaxe que El vivira primeiramente, e da cal os seus seguidores foron aprendendo. Logo nós, estamos chamados a ser, entre os amigos, os compañeiros de traballo, as persoas da familia. os veciños.... as testemuñas da resurrección de Xesús; non con grandes sermóns ou palabras ilustradas pero pouco comprensibles, senón coa maneira sinxela, leda, gozosa e sempre chea de positividade do noso testemuño. Que a pascua sexa tempo para ir comezando a rodar neste camiño.
PERDÓN
  • Polas veces nas que nos faltaron ilusión e ledicia á hora de dar testemuño da nosa fe, SEÑOR, QUE A TÚA ESPERANZA ACOMPAÑE OS NOSOS PASOS.
  • Polas veces nas que reducimos a expresión da fe a un simple cumprimento de obrigas ou normas, e non ao gozo de atoparnos contigo, CRISTO, QUE A TÚA ESPERANZA ACOMPAÑE OS NOSOS PASOS.
  • Polas veces nas que os prexuízos non deixaron que tenderamos pontes de perdón e misericordia cara ás persoas das que nos tiñamos distanciado, SEÑOR, QUE A TÚA ESPERANZA ACOMPAÑE OS NOSO PASOS.

REMUÍÑO
*       Nós somos testemuñas: Si, o libro dos Feitos dos Apóstolos lémbranos algo que tiñamos/temos un pouco esquecido: que hoxe as testemuñas de Xesús somos nós. Non é a historia da Igrexa, coas súas luces e sombras, tampouco o nome dos santos e santas que enchen os día do calendario, tampouco os grandes documentos de bispos, papas ou teólogos, e moito menos os sermóns e homilías dos que cada semana nos predican. Non, as verdadeiras testemuñas de Xesucristo somos cada un e cada unha de nós. Pero non unhas testemuñas de palabras, senón unhas testemuñas de vida; unha vida coa que lle imos dicindo aos demais por que cremos, como nos axuda a fe, e canto nos aporta para seguir mirando ao futuro sen medo e encarando o presente con esperanza. Sobran palabras, xa pasou o tempo delas. Hoxe o que necesitamos son historias vivas nas que mostremos que cremos no amor, que somos capaces de poñelo en práctica con quen está necesitado, que é posible abrir claros por moi pechado e cheo de nubes baixas que estea o ceo. Por iso e para iso, somos testemuñas de algo grande que non só pronunciamos cos beizos, senón que vivimos cada día da nosa vida no que facemos e como o facemos: o amor.

*       En paz déitome e logo adormezo, porque só ti, Señor, me dás seguridade: E se cremos no amor, entendemos a razón que nos leva a rezar agradecendo a oración do salmo responsorial. Deitámonos en paz porque nos sentimos agarimados, protexidos e acompañados por Deus. Ese é o diálogo co que cada día comezamos unha nova xornada: porque me dás seguridade, eu vivo en paz: comigo e cos demais. A paz que vai xermolando no corazón e que non ten dobre cara nin busca quedar ben, senón que se sente no profundo da vida de cada un de nós, porque esa paz dánola Cristo. E a paz de Cristo non nos leva a ter mala conciencia, senón que nos fala de persoas, de respecto para esas persoas, de valores e actitudes nas que se mostren que a sinceridade, a preocupación desinteresada, a compaña compartida, a verdade expresada non son ficcións nin maneiras de buscar quedar ben, senón vivencias profundas que cremos e poñemos en práctica. E iso é o que nos fai poder durmir tranquilos e en paz, sen pesadelos nin remorsos. Quen senón nos pode logo dar esa seguridade, máis ca Xesús resucitado!.
*       Recoñecérano ao partir o pan: Por iso estamos aquí, porque coma os seguidores da primeira hora, tamén nós o recoñecemos ao partir o pan. Pan da eucaristía, pan de amor, pan compartido, pan escoitado, pan vivido, pan, pan, pan, sempre o pan do Deus que non quixo quedar na morte, senón que abriu camiño de novidade e renovación. E esa novidade e renovación é a que nós temos que proclamar cada día, e á que hoxe, desde esta celebración, somos invitados. O que nos vai axudar a botar tamén fora de nós o medo e máis o susto, do mesmo xeito que lles pasou aos que entenderon que resucitar é vivir de novo e en esperanza.
*       Vós seredes testemuñas de todo isto: A Eucaristía é para un crente momento de encontro, experiencia compartida de solidariedade e gozo persoal e comunitario da presenza de Deus. No partir e compartir o pan, ábresenos a todos nós unha invitación e unha urxencia: alí onde esteamos debemos facer o mesmo que fixo Xesús. El deuse aos demais, nós, non podemos facer outra cousa máis que darnos a quen poida necesitarnos. Iso porá de manifesto que o partir o pan é para nós unha praxe, un xeito habitual e cotián de responder á misión que se nos encomendou.
ORACIÓN da COMUNIDADE
                Poñamos á carón da luz pascual que nos fai presente a Cristo a nosa oración e a nosa acción de grazas, para que El se faga tamén compañeiro da nosa andaina cotiá e digamos: 
QUE A TÚA PRESENZA, SEÑOR, SEXA LUZ PARA NÓS
§         Teñamos presente hoxe na nosa oración ás persoas que conforman as comunidades cristiás dun cabo ao outro do mundo, para que saibamos sempre sentírmonos Igrexa enchoupada de esperanza e con gañas unir esforzos con quen busca o respecto e a dignidade das persoas, OREMOS.
QUE A TÚA PRESENZA, SEÑOR, SEXA LUZ PARA NÓS
§         Lembrándonos das persoas das nosas comunidades parroquiais, encomendemos neste momento a aquelas que están enfermas, viven solas, se senten desacougadas ou están a pasar por un momento de dificultade económica, familiar ou laboral. Por todas elas, OREMOS.
QUE A TÚA PRESENZA, SEÑOR, SEXA LUZ PARA NÓS

§         Fagamos o esforzo de converter a nosa oración en comunicación e diálogo con Deus desde o mundo do que formamos parte, e agradezamos a súa invitación a ser comunidades onde nos queiramos, axudemos, respectemos e nos esforcemos por non caer na indiferenza nin na exclusión de quen non pensa ou non actúa coma nós, OREMOS.
QUE A TÚA PRESENZA, SEÑOR, SEXA LUZ PARA NÓS
Grazas, Señor, por este momento no que nos chamas a poñer nos nosos beizos a oración desde a que lembrar a tantos irmáns e irmás que comparten con nós un corazón disposto a amar. P.X.N.S. Amén.
REFLEXIÓN
            Xesús envíanos. Esta misión é hoxe urxencia diante das dificultades e problemas polos que están a pasar moitas persoas en moitas partes do noso mundo, preto pero tamén lonxe de nós, por iso o seu ide chámanos :
§         Para encher a terra de luz
§         Para sementar ledicia e esperanza
§         Para proclamar misericordia e perdón
§         Para traballar pola paz
§         Para consolar aos que sofren
§         Para evanxelizar aos pobres
§         Para ser testemuñas de resurrección
§         Par asegurar que Deus nos ama e que a vida consiste en amar
§          
(Sobre un texto de Cáritas, Coresma Pascua 2012)

CANTOS
·        ENTRADA: Ti es camiño
·        LECTURAS: Xesús é Señor
·        OFERTORIO: Douvos un mandato
·        COMUÑÓN: Eu soñei

POWER POINTS