30 jul. 2012

Libros sobre a historia da Igrexa galega

Inda que o de recomendar un amigo estea mal visto non poiden menos que mostrarvos o traballo dun dos meus compañeiros de comunidade xuvenil (onde vai xa) que me sorprendeu con este estudio sobre a Igrexa en Galicia; coma os españois temos tanto medo a saber da nosa historia recente, para min foi unha ledicia ver que hai xente que non ten medo a entender o porqué das cousas. Cando alguén quere coñecer a unha persoa o primeiro que fai é falar con ela para saber da súa vida e poder comprendela e amala cos seus defectos e virtudes e saber como chegou a ser hoxe o que é polo que foi antes.


Nunca entenderemos a nosa forma de ser como comunidade se non queremos mirar atrás e saber, e comprender, e intentar mellorar o que somos sen medos, sen vergoñas e entendendo que non podemos xulgar a ninguén desde hoxe, senón desde a súa propia situación no pasado. Quen non se decatou de que aquela frase "eran outros tempos" faise realidade mirando só vinte anos atrás?, pero non somos capaces de empatizar, de "poñernos no lugar" e tamén no tempo. Seguramente, co que hoxe sabemos, ou mellor, vivimos, no pasado tomariamos outras decisións, pero tampouco seriamos o que somos hoxe se non tomasemos esas decisións.


Atrevámonos a mirar atrás para entender o presente, iso foi o que pensou José Ramón, o autor, cando se decidiu a escribir sobre a Igrexa en Galicia no século XX; comezou coa Galicia do franquismo e, tratando de entender os porqués, escribiu dous libros máis do momento anterior. Eu estou lendo o seu último libro (o primeiro ordenándoos cronolóxicamente no século) e a actualidade dalgunhas cousas faime revolver por dentro. Segundo el mesmo di, o libro do franquismo é o máis difícil de ler porque parte da súa tese, polo que é posible que o reforme se é que hai proximas edicións ou novo libro.


Para min o único pero é que non estean en galego, que para iso falan de Galicia, pero todo chegará...








28 jul. 2012

Repartiu entre os sentados canto quixeron - Xn 6, 1-15

Domingo 17 Ord - ciclo B



EUCARISTÍA

As miñas mans, esas mans e as Túas mans
facemos este Xesto, compartida
a mesa e o destino, coma irmáns.
As vidas na Túa morte e na Túa vida.

Unidos no pan os moitos grans,
iremos aprendendo a ser a unida
Cidade de Deus, Cidade dos humanos.
Coméndote saberemos ser comida.

O viño das súas veas nos provoca.
O pan que eles non teñen convócanos
a ser Contigo o pan de cada día.

Chamados pola luz da Túa memoria,
marchamos cara o Reino facendo Historia,
fraterna e subversiva Eucaristía.

Pedro Casaldáliga  

Abres Ti, Señor a man, e dasnos fartura - Salmo 144

                         Domingo 17 Ord - ciclo B 






ONDE MERCAREMOS PAN

Pan do bo quere o meu pobo,
que é un pobo derreado,
pan forte lle fortaleza
os ósos escangallados.

Onde estará ese pan
para unha xente apoucada,
que morre ao se ver morrer
e non protesta a xogada?

Coma ovellas sen pastor
teño o meu pobo perdido,
exposto a ser pan de todos,
sen pan para ser mantido.

Onde mercaremos pan?
-Pídovos consello, amigos-­
Que me doe no corazón
tanto irmán triste e fundido.

Propoño coma tarefa
buscar pan á retesía
co que manter a fraqueza
do meu pobo noite e día.

E na escolla do panciño
habemos ser esixentes:
quero un pan con ben sustancia
que terme forte das xentes.


27 jul. 2012

Domingo 17 de Ordinario - ciclo B


17º DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO - CICLO B


Primeira Lectura 2 Re 4, 42-44
LECTURA DO LIBRO SEGUNDO DOS REIS
Comerán e sobrará

Daquela chegou de Baal-Xalixah un home, que lle traía ao home de Deus o pan das primicias: vinte pans de cebada e trigo novo na alforxa.
Eliseo díxolle:
"Dállos á xente, e que coman".
O seu servidor preguntoulle:
"Que é isto para cen persoas?".
A iso Eliseo respondeu:
"Dállos á xente, e que coman, pois isto di o Señor: comerán e sobrará".
El serviullos á xente, que comeu; e aínda sobrou, conforme a palabra do Señor.

Palabra do Señor R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL Sal 144, 10-11. 15-16. 17-18
R/. (cf. 16): Abres ti, Señor, a túa man e dásnos fartura.

Que te loen, Señor, as túas obras,
e te bendigan os teus amigos.
Que pregoen a gloria do teu reino,
e falen do teu poder.

Os ollos de todos están postos en ti,
e dáslles o sustento ao seu tempo.
Abres ti a túa man,
e dáslle fartura a todo ser vivo.

O Señor é xusto en todos os seus camiños,
e santo en todas as súas obras.
O Señor está cerca dos que o chaman,
dos que o chaman con sinceridade.



Segunda Lectura Ef 4, 1-6
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS EFESIOS
Un corpo, un Señor, unha fe, un bautismo

Irmáns:
Eu, preso polo Señor, pídovos que camiñedes segundo a dignidade da vocación que recibistes, con total humildade, mansedume e paciencia, aturándovos uns a outros con amor, esforzándovos por manter a unidade do espírito no vínculo da paz.
Hai un só corpo e un só Espírito, do mesmo xeito que se vos chamou a unha única esperanza na vosa vocación.
Hai un só Señor, unha soa fe, un só bautismo, e un só Deus e Pai de todos, que está sobre todos, por todos e en todos.

Palabra do Señor R/. Grazas a Deus


ALELUIA Lc 7, 16
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Un gran profeta apareceu entre nós,
e Deus visitou o seu pobo.
Aleluia.


Evanxeo Xn 6, 1-15
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
Repartiu entre os sentados canto quixeron

Naquel tempo, foi Xesús á outra banda do Mar de Galilea (o de Tiberíades). Seguíao unha chea de xente, porque viran os sinais que facía nos enfermos. Subiu Xesús ao monte e sentou alí cos seus discípulos.
Estaba a chegar a Pascua, a festa dos xudeus. Levantou a vista Xesús e, vendo vir tanta xente cara a el, díxolle a Filipe:
Onde imos mercar pan, para que coma esta xente? (isto dicíao para tentealo, que el ben sabía xa o que ía facer).
Respondeulle Filipe:
Nin medio ano de xornal chega para que cada un deles reciba un codelo.
Un dos seus discípulos, Andrés, o irmán de Simón Pedro, díxolle:
Hai aquí un rapaz que ten cinco bolos de pan de cebada e dous peixes; pero, que é iso para tantos?
Xesús ordenou:
Facede sentar a xente.
Había moita herba naquel sitio. E sentaron como uns cinco mil homes. Entón colleu Xesús os pans e, dando grazas, repartiu aos sentados canto quixeron; fixo o mesmo cos peixes. Cando se fartaron, díxolles aos seus discípulos:
Recollede os anacos sobrantes, para que non se estrague nada.
Entón xuntáronos e encheron doce cestas cos anacos dos cinco bolos de pan de cebada, que lles sobraran aos que comeron. ao veren aqueles homes o sinal que fixera, dicían: "Este si que é o profeta que había de vir ao mundo".
Entón Xesús, decatándose de que o ían vir coller para proclamar o rei, retirouse outra vez ao monte el só.

Palabra do Señor R/. Loámoste, Cristo



CANDO DEUS SE CONVERTE EN SOLIDARIEDADE, O POUCO SEMPRE É MOITO.
SEN EL, O MOITO QUEDA EN NADA
TOMADO DE: remoldapalabra.blogspot.com

PÓRTICO
A medida que pasan os días as dificultades son cada vez maiores e a esperanza vai esmorecendo. O que noutro tempo era de moitas cores, pasou logo a gris, para irse convertendo, cada vez para máis persoas, na negrura máis absoluta. A negrura de quen non ve saída e a quen todas as posibilidades se lle van pechando; a negrura da decepción de quen se esforzou, buscou e non conseguiu atopar un pequeno claro na súa vida.
En situacións así, a fe, sen que teña solucións de tipo técnico, convértese en pequena lumieira que vai mantendo a forza para non virse abaixo de xeito definitivo. Unha fe que ve en Xesús a aquel que loitou contra toda desesperanza, que confiou a pesar de que os seus o abandonaran renegando del. Como lle ocorreu a Xesús, tamén a fe volve a ofrecérsenos como chama que mantén viva en nós a capacidade de non deixarnos vencer polo abatemento e a desesperación, creando redes de solidariedade, axuda, escoita e achega, facéndonos sentir comunidade que se quere e preocupa polo que lles pasa aos seus membros. Que saibamos aproveitar o pouco ou o moito para, desde nós, vivilo con quen o necesite.

O PERDÓN
  • Por non querer comprender que o pouco compartido convértese en moito solidario, SEÑOR, QUE NON RENUNCIEMOS Á ESPERANZA.
  • Por desperdiciar tempo e ocasións nas que poder ser samaritanos dos irmáns e das irmás, CRISTO, QUE NON RENUNCIEMOS Á ESPERANZA.
  • Porque nos xuntamos para as celebracións dominicais, pero ás veces estamos moi lonxe de formar comunidades cristiás, SEÑOR, QUE NON RENUNCIEMOS Á ESPERANZA.

REMUÍÑO
  • No noso mundo egoísta e autosuficiente, tanto ao servidor de Eliseo coma ao propio Filipe, poderíamos describilos coma persoas realistas, cos pés no chan: con tan pouco pan, non chega para tanta xente..... E claro, se funcionamos así a solución que se impón é contundente: se non hai para comezar, mellor non preocuparse!!!!. Esa é a nosa lóxica infantil e inmatura: se eu non son presidente de goberno nin teño ningunha responsabilidade política, social ou económica, que vou facer diante de temas coma a crise económica, a fame no mundo, o subdesenvolvemento, o deterioro do medio ambiente...... Botamos balóns fóra, rañamos os nosos petos cando hai unha colecta especial para os pobriños do terceiro mundo, mesmo derramamos algunha bágoa cando a televisión nos mostra a crúa realidade na que malviven...; pero, a outra cousa bolboreta!!!!: aos cinco segundos xa nos esquecemos e imos de novo ao noso.
  • Porén, a lóxica de Eliseo e a de Xesús é outra ben diferente: dá o que teñas, así haberá suficiente para todos e aínda sobrará...Por que nos custa tanto razoar así, por que se nos fai tan costa arriba? Non será porque nos contaminamos nesta sociedade materialista e egoísta na que estamos acostumados ao intercambio -dou para que me dean- e non temos en conta o valor da gratuidade? Esquecemos que mentres só deamos as sobras do que temos nunca conseguiremos que chegue para todos. Mentres non nos eduquemos na austeridade e no compartir, como moito chegaremos a tranquilizar enganosamente a nosa conciencia; pero seguirá a faltar o pan para moitas persoas. E o que dicimos das cousas materiais, tamén o podemos dicir das nosas calidades, pois moitas veces parapetámonos en expresións do tipo “eu son tan pouca cousa...”, “iso ten que facelo xente preparada, non coma min”... e outras lindezas parecidas para aforrarnos o perder a tranquilidade do noso ir facendo. E así privamos aos demais da nosa achega.

  • Dádelles vós de comer”. O pobo está a pasar por unha tremenda crise económica, o paro multiplícase de día en día, a necesidade é angustiosa en moitas familias.... Non só experimentamos a fame dunha vida máis feliz, senón tamén, coma a multitude que acompañaba a Xesús, a fame e a indixencia material. En todo o que poida facerse para solucionar esta situación, os cristiáns e as cristiás temos que estar presentes, loitando contra das desigualdades e os egoísmos, contra das excesivas diferenzas de salarios, contra do emprego precario, contra da fuga de capitais, contra dos cartos negros.... É verdade que non temos a solución, pero debemos infundir no noso mundo un novo xeito que renove os sistemas económicos e faga posible o milagre da multiplicación dos bens mediante un reparto máis xusto.
  • Hoxe a Palabra pon diante de nós dúas opcións radicais e sinxelas: a dos que botan balóns fóra e a dos que saben compartir o que teñen e o que son. Cantas veces nos temos escudado en infantís non sei, non podo, non vallo, se de min dependera....... Pois claro que depende de nós!!!. De quen senón? O Señor chámanos a endereitar o noso rumbo. Nós buscamos que nos vexan, que nos aplaudan, que nos gaben... pero El insiste en que só desde a sinxeleza, a humildade, o respecto e a valoración dos demais (Paulo) seremos capaces de facer crible a súa mensaxe e seremos verdadeiras testemuñas no noso mundo. E así, cunha actitude realista e positiva, soñando utopías posibles, seremos quen de descubrir ao noso redor tantas milagres que nos pasan desapercibidas, entre elas a de SER: persoa, irmán, amigo, consolo, man, sorriso.... A que esperamos?

ORACIÓN DA COMUNIDADE
Unámonos en oración a Deus, para que El alente o noso camiño de fe desde o compartir con humildade canto somos e temos e digamos xuntos:
QUE NON ESTRAGUEMOS OS DONS QUE POS NAS NOSAS MANS

  • Moitas veces, Señor, esquecemos que somos Igrexa; unha Igrexa na que Ti nos invitas a camiñar e vivir na comuñón, o respecto e non na imposición, para que sempre o teñamos presente, OREMOS.
QUE NON ESTRAGUEMOS OS DONS QUE POS NAS NOSAS MANS
  • Moitas veces, Señor, esquecemos que somos comunidade; unha comunidade formada cos que temos ao noso lado: os familiares, os veciños, os compañeiros de traballo, os amigos.... Para que volvamos sentir o gozo do compartir coma un dos valores fundamentais da nosa fe, OREMOS.
QUE NON ESTRAGUEMOS OS DONS QUE POS NAS NOSAS MANS
  • Moitas veces, Señor, esquecemos que os camiños da vida teñen ida e volta, e non nos damos conta de que o hoxe lle está a pasar ao veciño, irmán, amigo... mañá pode pasarnos a nós. Para que non nos sintamos superiores a ninguén, senón sempre preocupados e achegados a quen poida necesitarnos, OREMOS.
QUE NON ESTRAGUEMOS OS DONS QUE POS NAS NOSAS MANS

Que o corazón ,Señor, saibamos abrilo para entender e acompañar o sufrimento, as dificultades e tamén os gozos e esperanzas dos irmáns e das irmás. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN
Danos o pan de cada día,
danos folgos para traballar a terra
e sementar e recoller e repartir e comer.
Danos o de cada día,
non o de mañá ou o de pasadomañá,
para que non confiemos nas nosas seguridades,
senón en Ti e na túa providencia.
Arrinca de nós a ambición,
para que non acaparemos o das outras persoas,
para que non as despoxemos do seu,
senón que saibamos respectar e colaborar.
Líbranos do egoísmo.
Aparta de nós a tentación
do crecemento indefinido.
Non nos deixes caer na soberbia nin na autosuficiencia,
nin na indiferenza nin no racismo.
Concédenos un corazón novo
para poder chamarte cada día Pai-Nai,
para chamar a todas as persoas irmás,
para ser irmáns e irmás repartindo,
compartindo,
sentados á mesma mesa neste mundo,
para sentar contigo na mesa do teu reino. Amén.

CANTOS
  • ENTRADA: Vinde axiña
  • LECTURAS: O amor é o meirande
  • OFERTORIO: Ti es o pan do ceo
  • COMUÑÓN: Pan do ceo, pan de vida

    POWER POINTS


26 jul. 2012

San Xoaquín e Santa Ana

Hai uns días pasei por unha floristería e mirei un anuncio para o Día dos Avós, como aquí non hai costume de celebrar este día pensei que era un pouco de marketing máis para mellorar as ventas (de seguro que no fondo é así), pero entón decateime do día que é hoxe e empecei a pensar no labor que fan os avós cos nenos, sobre todo cando traballan os dous pais, creo que ben merecen polo menos unha palabras de cariño polo seu amor incondicional.

FESTIVIDADE DE SAN XOAQUÍN E SANTA ANA
                                  ADAPTADO DE : http://elanycatequista.blogspot.com.es

En hebreo, Ana significa "graza"e Xoaquím equivale a "Deus prepara ou fortalece"
Algúns escritos apócrifos narran respecto á vida destes que foron os primeiros educadores da Virxe Santísima. Tamén os Santos Pais e a Tradición testemuñan que San Xoaquín e Santa Ana corresponden aos pais de Nosa Señora.
Santa Ana nacería en Belén. San Xoaquín na Galilea. Ambos eran estériles. Mais, a pesar de afrontaren esta dificultade, vivían unha vida de fe e de temor a Deus. O Señor entón os bendixo co nacemento da Virxe María inda que xa eran de idade avanzada cando recibiron esta graza. A meniña María foi levada máis tarde polos pais ó Templo, onde foi educada, ficando alí ata ao tempo do noivado con San Xosé. A data do nacemento e morte de ambos non posuímos, mais sabemos que viven no corazón da Igrexa e nesta son adorados desde o século VI.


PARA PINTAR OS NETOS







PARA AGRADECER OS FILLOS








25 jul. 2012

25 DE XULLO

Disfrutade desta marabilla musicada e traducida do Códex Calixtinus.



O AUDIUTOR (EN LATÍN)

O adiutor omnium seculorum. 
O decus apostolorum. 
O lux Clara Gallecianorum. 
O advocate peregrinorum. 
Iacobe, supplantator viciorum. 
Solve nostrorum catenas delictorum, 
et duc nos ad salutis portum. 


Qui subvenis periclitantibus ad te clamantibus
tam in mare quam in terra. quam in terra. 
Sucurre nobis nunc et in periculo mortis
et duc nos ad salutis portum.

Gloria Deo Patri almo excellentissimo
et Filio eius pio altissimo
amborumque Spirtui Sancto
et duc nos ad salutis portum.



video

http://www.youtube.com/watch?v=-z3Knj4eSvc


O AUDIUTOR (EN GALEGO):

Oh, o axuda de tódolos tempos.

Oh, gloria dos Apóstolos.

Oh, dos Galegos luz brillante.

Oh, advocación dos peregrinos,

Santiago, suplantador de vicios.

Solta as cadeas dos nosos pecados,

e lévanos ao porto de salvación.


O que axuda a aqueles en perigo

tanto no mar, que na terra.

Permanece connosco agora e en perigo de morte.

E lévanos a salvación ...


Gloria a Deus, o Pai Santísimo,

ó seu piadoso Fillo do Altísimo,

e canda os dous, ó Espírito Santo,

nos leven ao paraíso da salvación.




E, a maiores ...
















23 jul. 2012

Para o Día do Apóstolo

Unha vez máis, tomando como referencia o Códice Calixtino fixen unhas fichas sinxelas para os nenos, tamén estou preparando algo sobre o Camiño de Santiago inda que este ano non é xacobeo e pode ser que quede para máis adiante. 

Con agarimo para os que celebran de xeito especial o Día do Apóstolo na súa parroquia, están de campamento ou estaban esperando esta ficha, mesmo sen sabelo...






E MIRADE QUE XOIA ACABO DE ATOPAR PARA OS NENOS !!!
... de seguro lles encanta.


     video


A maiores, os amigos de http://dibujosparacatequesis.blogspot.com.es/2012/07/apostol-santiago-el-mayor_2015.html acaban de facer un debuxo do Apóstolo precioso coma sempre, non o perdades.

21 jul. 2012

Eran coma ovellas sen pastor - Mt 6,30-34


Domingo 16 de Ordinario - ciclo B



POLOS NOSOS CURAS

Que os nosos curas, Señor,
e todos os que coidan da comunidade,
sexan para nós guías bos
e non mentores aproveitados.

Que os noso curas, Señor,
e todos os que coidan da comunidade,
sexan ben semellantes a ti
no teu amor apaixonado pola xente,
para que todos poidamos escoitar
con gusto e proveito a súa voz.

Que nos coñezan e nos amen,
un a un e todos xuntos.
Que coñezan as nosas penas e alegrías,
que se solidaricen coas nosas vidas pequenas.

Que os nosos curas, Señor,
e todos os que coidan da comunidade,
teñan ansia do noso adianto e proveito;
que vaian por diante de nós
polos camiños do ben e da xustiza
para que todos poidamos seguilos con gusto.

Que os nosos curas, Señor,
e todos os que coidan da comunidade,
nunca estean no medio de nós
para aproveitarse e estragar na xente,
senón para que a xente teña vida de abondo.

Que o bo rabaño, san e forte,
sexa o premio do bo pastor.
Que a boa comunidade, xusta e irmandada,
sexa o premio do bo cura, do bo animador.








O Señor é o meu pastor, nada me falta. - Salmo 22

Domingo 16 de Ordinario - ciclo B




BO PASTOR, GRAZAS

Pastor bo, grazas
por deixamos sempre a túa porta aberta.
Grazas por invitamos sempre
a acoller e non a espantar,
a camiñar na túa presenza
e a non desesperarmos.

Dános fortaleza e discernimento
para seguir as túas pegadas
no camiño do Reino.
Dános mans solidarias
para construír camiños de vida nova.

Dános corazóns dispostos
que sexan portas abertas
para a mensaxe do Evanxeo.
Amén.  



19 jul. 2012

Domingo 16 de Ordinario - ciclo B


 16º DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO CICLO B


Primeira Lectura    Xer 23, 1-6
LECTURA DO LIBRO DE XEREMÍAS
Congregarei o resto do meu rabaño e suscitarei pastores para eles

            Ai dos pastores que deixan que se perda o rabaño
e que o espantan do meu pasteiro! ‑ é o Señor quen fala ‑.
            Por isto, así lles fala o Señor, Deus de Israel,
ós pastores que apacentan o meu pobo:
            ‑ Vós espantades as miñas ovellas,
escorrentádelas e non coidades delas;
ollade que eu vos pedirei contas da maldade dos vosos feitos
‑ é o Señor quen fala ‑.
            Eu xuntarei o resto das miñas ovellas,
traéndoos de todos os países a onde as esparexín,
e fareinas volver aos seus pasteiros,
onde criarán e se multiplicarán.
            Para elas constituirei pastores que as apacenten,
de xeito que xa non volvan ter medo, nin se espanten,
nin se perda ningunha ‑ é o Señor quen fala ‑.
            Ollade que chegan os días ‑ é o Señor quen fala ‑
en que farei abrollar de David un xermolo lexítimo,
será rei de verdade e comportarase con prudencia,
administrará o dereito e a xustiza no país.
            Desde os seus días Xudá vivirá a salvo,
e Israel vivirá en paz.
            O título que se lle dará será este: "O Señor é a nosa xustiza".

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 22, 1-3a. 3b-4. 5. 6
R/.  (1):  O Señor é o meu pastor: nada me falta.

O Señor é o meu pastor, nada me falta:
En pastos verdecentes faime repousar.
El lévame a beber en augas tranquilas
e repón as miñas forzas;

Guíame por vereas rectas,
por mor do seu nome.
Se tiver de pasar por valgadas sombrizas,
ningún mal temería, pois ti vas comigo:
o teu bastón e o teu caxato son o meu sosego.

Ti pos para min a mesa,
á cara dos meus inimigos;
únxesme con perfume a cabeza,
e a miña copa reborda.

O teu benquerer e a túa misericordia vanme seguindo
todos os días da miña vida.
Eu habitarei na casa do Señor
por días prolongados sen fin.


Segunda Lectura     Ef 2, 13-18
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS EFESIOS
El é a nosa paz, quen dos dous fixo un

            Irmáns:
            Os que antes estabades lonxe, agora grazas a Cristo Xesús estades cerca, no sangue de Cristo. El é a nosa paz: o que dos dous pobos fixo un só, derrubando a medianeira ‑ a inimizade ‑, e abolindo na súa carne aquela Lei de mandamentos e normas, para crear en si mesmo cos dous unha nova humanidade, facendo a paz; e reconciliando con Deus ámbolos dous nun único corpo por medio da cruz, matando nel mesmo a inimizade.
            El veu e anunciou a paz: paz para vós ‑ os de lonxe ‑, e paz para os que estaban cerca: porque por el temos uns e outros acceso ao Pai, nun mesmo Espírito.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Xn 10, 27
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
As miñas ovellas escoitan a miña voz, di o Señor;
eu coñézoas e elas séguenme.
Aleluia.


Evanxeo     Mc 6, 30-34
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS
Eran coma ovellas sen pastor

            Naquel tempo, os apóstolos volveron reunirse con Xesús e contáronlle canto fixeran e ensinaran.
            El díxolles: "Vinde, vós sós, á parte, a un lugar arredado, e descansade un pouco"; porque eran moitos os que ían e viñan, e nin para comer atopaban tempo. Entón marcharon na barca, á parte, a un lugar arredado.
            Pero víronos marchar e déronse conta moitos, e desde todas as aldeas foron andando para alí, e chegaron primeiro ca eles.
            Cando desembarcou, Xesús atopouse cunha gran multitude e sentiu compaixón por eles, porque eran coma ovellas sen pastor, e púxose a ensinarlles moitas cousas.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo



NUN MUNDO DE LOBOS, NECESITAMOS PASTORES QUE ACOLLAN, ESCOITEN E AGARIMEN, NON QUE ESCORRENTEN
TOMADO DE : remoldapalabra.blogspot.com
PÓRTICO
O domingo é para nós os seguidores de Xesús o Día do Señor; o día no que nos reunimos ao redor do altar para compartir a fe, alentarnos mutuamente, rezar xuntos agradecendo a graza de ter ao noso carón persoas que coma nós, sen sentirse nin superiores nin mellores que os demais, compartimos o mesmo reto de ir facendo da nosa vida, de canto dicimos e facemos, experiencia de presenza e imaxe de Deus. Non é logo a nosa unha reunión movida por un simple ritual que se repite de xeito cansiño cada oito días. Tampouco é a reunión dun grupo que se considera excluído, perseguido ou incomprendido, e desde o complexo de ser vítima, convértese en gueto que escapa do mundo. Non, o noso encontro do Domingo quere ser sempre experiencia compartida de fe, agradecemento comunitario de solidariedade e presenza viva de Deus no medio dunha comunidade que se reúne para celebrar e gozar de que o amor de Deus é esperanza, alegría e participación. E para iso, hoxe máis ca nunca, necesitamos pastores alegres, solidarios, achegados, creativos e capaces de ilusionar e ilusionarse servindo á comunidade e á sociedade desde o seu ministerio.
O PERDÓN
ð Por faltarnos moitas veces ilusión, e sobrarnos crítica, SEÑOR, QUE NOS REUNAMOS CON GOZO NO TEU NOME.
ð Por deixarnos levar polo cómodo e fácil, facendo da nosa vida desilusión e aburrimento, CRISTO, QUE NOS REUNAMOS CON GOZO NO TEU NOME.
ð Por deixar que as nosas actitudes e comportamentos se afasten do ideal ao que Ti nos invitas e propós como sentido e camiño de vida, SEÑOR, QUE NOS REUNAMOS CON GOZO NO TEU NOME.
REMUÍÑO
*     Moito temos falado e escoitado sobre os curas. Que se son deste xeito, que se son daquel outro, que se non escoitan, que se non deixan participar, que non fan máis ca propoñer cousas e non nos deixan tranquilos, que si berra e é malencarado, que si é afable e dialogante ... Dun xeito ou doutro, sempre os curas acaban sendo motivo de comentario, positivo ou negativo, en moitas ocasións. Cando falamos deste xeito esquecemos algo fundamental que non deberiamos ter esquecido: os curas serán o que nós, membros das comunidades, queremos que sexan. Si a nós o único que nos preocupa é ter misas polos defuntos, funerais e novenas, o cura acabará entrando nesa dinámica e facendo o que lle pidamos. Claro que, se despois nos di que iso ten un prezo e que as cousas da fe tamén se pagan, entón pagaremos, pero atoparemos aí a xustificación de volver a comezar coa cantarela de que son deste ou daquel xeito; se porén, o que queremos son pastores que nos alenten, nos animen, saiban estar preto nos momentos difíciles para acompañar, alentarnos, animarnos... a maneira de vivir a fe será tamén distinta, xa que non pasará polos cartos, senón polas actitudes das que nos fala a palabra de Deus que imos proclamando nas celebracións e nas que hoxe nos ten insistido de novo: pastores que apacenten non desde o medo, senón na confianza, a axuda, a acollida, o agarimo, a alegría, a esperanza, o testemuño gozoso dunha fe e dun ministerio que está para servir e non para vivir del. Pastores, nunha palabra, xustos, que desde Xesús, gocen coas súas comunidades e se deixen acoller na colaboración compartida e o traballo participativo, que se preocupa dos “gozos e das esperanzas, das tristuras e  das angustias” das persoas ás que serven.
*     Non é logo a misión dos pastores escorrentar, senón todo o contrario, achegar, escoitar, ter actitudes de dispoñibilidade para cos demais, de xeito que o seu ministerio sexa un esforzo constante por facer presenza de Cristo e do seu Evanxeo. E para isto non poden estar solos: as comunidades nas que están e serven, han ser a man colaboradora que camiñe xunto con eles para entre todos ir avanzando no desenvolvemento de comunidades adultas, vivas, responsables e dispostas a participar, para que a Igrexa non se converta nun ordeno e mando de quen as preside. Porque presidir non é o mesmo que monopolizar e mandar impoñendo criterios e voz, e non permitindo que afloren outras voces que enriquezan e axuden a madurar a vida das comunidades e dos seus membros. A referencia deste actuar non pode nunca ser outra, inda que, tamén debemos dicilo, non o ten sido moitas das veces, que Xesús. El non só é o pastor, é tamén mestre, guieiro e referencia do actuar e comprometerse xusto e pacífico. El é o que nos achega, o que vai derrubando muros que tantas veces imos construíndo e que non fan máis que separarnos e afastarnos uns dos outros. Porque nos achega, non é a súa unha propostas de normas e imposicións, senón de entendemento, confianza e responsabilidade. El créanos libres, e invítanos a crecer e madurar. Non nos fai servos nin submisos, por iso, inda que nos equivoquemos vai dándonos continuas oportunidades. E se El nolas da, por que a nós nos custa tanto dárllelas aos demais?. Sería bo que desde esta palabra que hoxe temos proclamado aquí, vaiamos facendo reflexión sobre o percorrido da nosa vida, para ir deixando atrás canto non serve, e potenciando e valorando todo canto nos ten axudado a ser mellores persoas. Esta é a nova humanidade que El nos viu traer.

*     Xesús vivíao todo desde a compaixón. Era o seu xeito de ser, a súa primeira reacción diante das persoas. Nunca lle estorbaba ninguén. Non sabía mirar con indiferenza, que é a peor das miradas. Non soportaba ver ás persoas sufrir, era algo superior ás súas forzas. Pero a Xesús non o conmoven só as persoas concretas que atopa no seu camiño (enfermos que o buscan, indesexables que se lle achegan, nenos a quen ninguén abraza...), senón que tamén sente compaixón pola multitude de xente que vive desorientada e non ten quen a guíe e alimente. Un día teremos que revisar diante del como miramos e tratamos a esa multitude de xente que marcha silenciosamente da igrexa; ás persoas sinxelas e boas que estamos decepcionando porque non atopan en nós a compaixón de Xesús; crentes que non saben a quen acudir nin que camiño seguir para atoparse cun Deus máis humano; cristiáns e cristiás que calan porque están convencidos de que a súa palabra non será tida en conta por ninguén “importante” na Igrexa.... Pero se nós nos empeñamos, un día o rostro desta Igrexa mudará: aprenderá a actuar con máis compaixón, esquecerase dos seus discursos e poñerase a escoitar o sufrimento da xente. Xesús ten forza para transformar os nosos corazóns e para renovar as nosas comunidades. Só fai falla que nolo creamos e volvamos a El.
ORACIÓN DA COMUNIDADE
O altar é mesa de encontro e comuñón.A mesma comuñón desde a que agora compartimos as nosas angueiras e esperanzas dicindo:
PASTOR BO, ENSÍNANOS A AGRADECER
*     Para que na Igrexa atopemos sempre lugares e momentos nos que poder compartir espazos de solidariedade e axuda cos excluídos e esquecidos da nosa sociedade, Oremos.
PASTOR BO, ENSÍNANOS A AGRADECER
*     Para que nas nosas parroquias saibamos acompañar e estar sempre atentos á situación das persoas que viven na tristura, están enfermas ou necesitan da nosa solidariedade. Oremos.
PASTOR BO, ENSÍNANOS A AGRADECER
*     Para que nós, no día a día da vida, non deixemos que xermolen actitudes de indiferenza, superioridade ou exclusión cara quen non pensa, vive ou actúa coma nós, Oremos.
PASTOR BO, ENSÍNANOS A AGRADECER
Baixo o teu amparo, Señor, poñemos hoxe esta nosa oración que temos compartido. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN
Xesús está na nosa vida. Non o atoparemos nas nubes. Seguilo significa vivir o que temos como El quere que o vivamos. Isto esixe moito máis que coller aquí e alí un punto do Evanxeo, porque eses anacos non terán forza transformadora se non chegamos a un encontro que nos levante e nos endereite, sempre dispostos a vivir, sempre, con El. Podemos dicir que temos atopado a Xesús cando lle abramos a nosa vida sen reservar ningún recuncho. (Andrè Sève )

CANTOS
*    ENTRADA: Todos xuntos
*    LECTURAS: O señor é o meu pastor
*    OFERTORIO: Eu sei de quen me fiei
*    COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas

  POWER POINTS