30 sept. 2011

III Semana de Cine Espiritual de Galicia


A través da FERE chegounos notificación das películas seleccionadas este ano. Esta é a programación da III Semana de Cine Espiritual de Galicia.

            As películas seleccionadas son as seguintes:

·        3º a 6º de Primaria:  “El secreto del libro de Kells”

Brendan, un novo monxe de 12 anos, vive nunha remota abadía fortificada de Kells, na Irlanda do século IX. Cos outros irmáns axuda a construír unha muralla para protexer a abadía dos asaltos dos viquingos. Pero unha nova vida de aventuras preséntase ante el cando coñece a un famoso mestre que chega de terras estranxeiras, coidando dun antigo libro máxico que está inacabado. Coa esperanza de terminalo, Brendan sairá da abadía por primeira vez e internarase no  bosque, habitado por todo tipo de criaturas...



·        1º, 2º e 3º ESO:   “The way” (referencia ao Camiño de Santiago)

Tom Avery (Martin Sheen) é un reputado oftalmólogo que vive en California. Un día recibe unha chamada desde Francia na que se lle comunica que o seu fillo Daniel (Emilio Estevez) faleceu nun temporal nos Pireneos. A pesar de que a relación con el nunca foi moi boa por ter unha visión oposta da vida, Tom está abatido e viaxa a Francia para recuperar ao seu fillo. Alí descobre que Daniel comezaba a facer o Camiño de Santiago e decide facelo por el.













                   ·        4º Eso, Bach e Módulos:  “El discurso del Rey”


Á morte do seu pai, o rei George V (Michael Gambon), e tras a escandalosa abdicación do rei Edward VIII (Guy Pearce), Bertie (Colin Firth), afectado desde sempre dun angustioso tartamudeo, ascende de súpeto ao trono como George VI de Inglaterra. O seu país atópase ao bordo da guerra e necesita desesperadamente un líder, polo que a súa esposa Elisabeth (Helena Bonham Carter), a futura reina nai, ponlle en contacto cun excéntrico logopeda chamado Lionel Logue (Geoffrey Rush). A pesar do choque inicial, os dous mergúllanse de cheo nunha terapia pouco ortodoxa que lles levará a establecer un vínculo inquebrantable. Co apoio de Logue, a súa familia, o seu goberno e Winston Churchill (Timothy Spall), o rei supera a súa afección e pronuncia un discurso radiofónico que inspirará ao seu pobo e unirao na batalla.


            Proxectaranse na semana do 27 de febreiro ao 9 de marzo. Esperamos poder indicar en breve as datas e os horarios en cada cidade, a información sobre cada película e a ficha de inscrición.

27 sept. 2011

Clase de Relixión

Chéganos a partir da web UNIRPROFESCATOLICOS este texto e nós puxémolo en galego...



DECÁLOGO DA VERDADE DUN PROFESOR CRISTIÁN

Antonio Muñoz López enviounos o seguinte Decálogo de Javier Leoz:

1.- Impón non a súa verdade senón que propón a VERDADE auténtica. É consciente de que el/ela non é a verdade senón que, co seu testemuño, palabra e obra, anima a buscala e atopala.

2.- Ensina a elixir camiños libremente aos seus alumnos. O profesor, porque sabe que na VERDADE está a liberdade, non utiliza o imperativo para descubrila.

3.- É respectuoso co ritmo dos seus educandos e, sobre todo, sabe valorar outras instancias en procura da VERDADE: a familia, os amigos, o lecer, etc.

4.-Vive o que propón e, nas súas actitudes, intúese que cre o que di. Unha VERDADE, baixo o paraugas dunha vida baleira, fai máis difícil o interese por mergullarse nos camiños que conducen cara a unha realidade transcendente.

5.- No exercicio da procura da VERDADE tenta ser sinceiro. Ser sinceiro non é o mesmo que dicilo todo. Moitas veces as actitudes falan por si mesmas. Descobren a sinceridade ou a hipocrisía da nosa existencia.

6.- Tenta amoldar a súa expresión externa coa súa vivencia interna. A VERDADE maniféstase claramente na coherencia entre o que se pensa, faise e dise. Os alumnos ven no testemuño dun profesor a mellor linguaxe para definir a súa propia vida.

7.- Reflexiona e actualízase á luz da técnica, da razón e tamén da fe. Unha sociedade cambiante (con alumnos diferentes) esixe tamén un esforzo de crecemento persoal, de coñecemento das novos paradigmas educativos en aras a descubrir aos educandos a VERDADE do seu futuro.

8.- Ser próximos non é o mesmo que ser amigos. A VERDADE esixe educar nese gran valor. Non sempre é unha opción fácil. Por iso mesmo a honestidade xoga un papel fundamental: ser honesto comigo mesmo é ser persistente, perseverante en inculcar uns valores irrenunciables na nosa educación humana e cristiá.

9.- Lei coñecida non é o mesmo que lei vivida. Nun profesor, con criterio cristián, ha de existir un acorde perfecto entre o que se ensina e se practica. Un xesto vale máis que mil palabras. A mellor aula e a mellor dun educando é precisamente a vida mesma do profesor.

10.- A gran VERDADE dun profesor cristián é o Creador: Deus. Cara a El tende todo. Sen El non entendemos nada. A nosa sabedoría, ciencia, coñecemento, intelixencia ou consello, están sustentadas nel. E, porque sabemos que cara a El imos, educamos con El, nel e para El.

23 sept. 2011

LECTURAS DA MISA EN GALEGO - Domingo 26 Tpo.Ordinario (25/09/11)

DOMINGO XXVI ORDINARIO -  CICLO A


Primeira Lectura     Ez 18, 25-28
LECTURA DO LIBRO DE EZEQUIEL
Cando o malvado se arrede da súa impiedade, salvará a súa vida

            Así fala o Señor:
            Comentades entre vós: "Non é xusto o proceder do Señor".
            Escoitade, Casa de Israel:
            ‑ Non é xusto o meu xeito de comportarme?
Non é máis ben o xeito de vos comportardes vosoutros o que é inxusto?
            Cando o xusto se aparta das súas obras de xustiza
e comete iniquidades e morre debido a elas,
morre debido ás iniquidades que el cometeu.
            Cando o malvado se aparta da maldade que cometeu
e practica o dereito e a xustiza,
entón el consegue a vida.
            Se cae na conta e se aparta da maldade que cometeu,
vivirá de certo, non morrerá.

            Palabra do Señor                             
            R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 24, 4bc-5. 6-7. 8-9

R/.  (6a):  Lémbrate, Señor, da túa compaixón.

Amósame, Señor, os teus camiños,
ensíname os teus sendeiros,
diríxeme na túa verdade, apréndeme,
que ti es o meu Deus salvador:
todo o día te estou a esperar.

Lémbrate, Señor, da túa compaixón e da túa misericordia,
pois existen desde sempre.
Dos erros e das culpas da miña mocidade non te lembres:
acórdate de min segundo a túa misericordia,
pola túa bondade, Señor.

O Señor é bo e recto:
por iso lles ensina o camiño aos pecadores;
El dirixe na xustiza os humildes,
e amósalles o seu camiño aos pobres.


Segunda Lectura     Flp 2, 1-11 (longa)
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS FILIPENSES
Tede entre vós os mesmos sentimentos que Cristo Xesús

            Irmáns:
            Se de algo vale o alento que recibides en Cristo, se vos anima o amor mutuo, se hai comuñón no Espírito e se hai en vós sentimentos de agarimo e misericordia, facede completa a miña alegría, levándovos ben, tendo un mesmo amor, unha soa alma, unha mesma idea.
            Non fagades nada á retesía nin por fachenda. Que cadaquén pense humildemente que os outros son máis ca el.
            Non mirar cada un polo que lle ten conta a el, senón tamén polo que interesa aos outros.
Tede entre vós a mesma idea de Cristo Xesús.
            El, con ser de condición divina,
non se agarrou con cobiza  ao seu ser igual a Deus;
senón que se espiu do seu rango,
e asumiu a condición de escravo,
feito en todo semellante aos homes.
Presentándose coma un home calquera, abaixouse a si mesmo,
facéndose obediente ata á morte, e á morte na cruz.
            Por iso tamén Deus o exaltou sobre todo
e lle concedeu un nome que está por riba de todo outro nome,
para que  ao nome de Xesús se dobre todo xeonllo
no ceo, na terra e mais no abismo,
e toda lingua proclame que Xesús Cristo é o Señor
para gloria de Deus Pai.

            Palabra do Señor                             
            R/. Grazas a Deus
_____________________________________________


Ou: 1-5 (máis breve)

LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS FILIPENSES

            Irmáns:
            Se de algo vale o alento que recibides en Cristo, se vos anima o amor mutuo, se hai comuñón no Espírito e se hai en vós sentimentos de agarimo e misericordia, facede completa a miña alegría, levándovos ben, tendo un mesmo amor, unha soa alma, unha mesma idea.
            Non fagades nada á retesía nin por fachenda. Que cadaquén pense humildemente que os outros son máis ca el.
            Non mirar cada un polo que lle ten conta a el, senón tamén polo que interesa  aos outros.
            Tede entre vós a mesma idea de Cristo Xesús.

                        Palabra do Señor                                         
                        R/. Grazas a Deus




ALELUIA     Xn 10, 27
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
As miñas ovellas escoitan a miña voz, di o Señor;
e eu coñézoas, e elas séguenme.
Aleluia.


Evanxeo     Mt 21, 28-32
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Arrepentido, foi. Os publicanos e as prostitutas entrarán no Reino de Deus antes ca vós

            Naquel tempo, díxolles Xesús aos sumos sacerdotes e aos anciáns do pobo:
            ‑ Que vos parece? Un home tiña dous fillos. Foi onda o primeiro, e díxolle: "Meu fillo, vai traballar hoxe na viña". El respondeu:
            "Non quero"; pero despois, arrepentido, foi.
            Foise onda o outro e díxolle o mesmo. El respondeu: "Vou, señor"; pero non foi.
            ‑ Quen dos dous fixo a vontade do pai?
            Respondéronlle:
            ‑ O primeiro.
            Entón díxolles Xesús:
            ‑ Asegúrovos que os recadadores e mais as prostitutas entrarán no Reino de Deus antes ca vós. Porque veu Xoán para vos ensinar o camiño da xustiza, e non lle fixestes caso; en cambio, os recadadores e mais as prostitutas, si que llo fixeron. Pero vós, aínda despois de ver aquilo, nin vos arrepentistes nin crestes.


            Palabra do Señor                                         
            R/. Loámoste, Cristo


Oración:
LOANZA AO AMENCER

Que gusto dá espertar
Coa túa luz cada día
E ir contemplando as cousas
Coas que nos enches a vida.

Que gusto verte a ti nelas
Rompendo a noite co día.

Que gusto dá espertar
E verte nas causas todas!
Que gusto mover as mans
Para que a xustiza as envolva!


Que gusto dá espertar
E cantar a túa gloria!
                               (Da Liturxia das horas)

O QUE VERDADEIRAMENTE CONTA: A EXPERIENCIA DE DEUS NO QUEFACER COTIÁN

PÓRTICO

Son bastantes as persoas que, dicíndose cristiás, terminan por instalarse comodamente na súa fe, sen que a súa vida se vexa afectada no máis mínimo pola súa relación con Deus. Cristiáns que se desdobran e cambian de personalidade segundo se axeonllen para rezar ou se entreguen ás súas ocupacións cotiás. Deus non penetra na súa vida familiar, no seu traballo, nas súas relacións sociais, nos seus proxectos e intereses. A fe é para eles un costume, un reflexo, unha medida de seguridade, unha relaxación persoal.
Porén, a Palabra que proclamamos invítanos a que, con sinceridade, nos preguntemos que significa realmente Deus no noso quefacer cotián. O que se opón moitas veces á fe non é a increnza, senón a falta de vida. Porque, que importa o credo que pronuncian os nosos beizos se falta logo na nosa vida un mínimo esforzo de seguimento de Cristo?  Que importa que un fillo lle diga a un pai que vai traballar na viña se logo en realidade non o fai?  Non será que temos reducido, a miúdo, a nosa fe a palabras, ideas ou sentimentos?.
A celebración que agora comezamos quere axudarnos, unha vez máis, a descubrir que a verdadeira fe, hoxe coma sempre, é a que viven aqueles homes e mulleres que traducen en feitos o Evanxeo. Porque.... do dito ao feito, haiche un gran treito.


O PERDÓN
·         Polo tempo deixado atrás que non soubemos aproveitar para crecer como persoas libres e tolerantes, dicímosche: LÉMBRATE, SEÑOR, DA TÚA MISERICORDIA.
·         Porque facemos o que non debemos e queremos o que non estamos dispost@s a facer, pedímosche, LÉMBRATE, CRISTO, DA TÚA MISERICORDIA.
·         Polas veces en que, baixo unha falsa fe, somos capaces de xustificar comportamentos que están lonxe do evanxeo e das persoas, dicímosche, LÉMBRATE, SEÑOR, DA TÚA MISERICORDIA.

REMUÍÑO

*     Unha das cousas que máis deteriora a vida da sociedade é que a palabra perda a súa fiabilidade. E iso é o que lle pasa á nosa sociedade actual: cremos pouco nos programas e promesas dos políticos, nas sentencias dos xuíces, na solidariedade dos empresarios ou dos banqueiros... e na profesión de fe de moitos crentes. Cremos pouco en palabras e promesas, propias e alleas. A palabra xa non é expresión de compromiso, xa non é fiable; deteriorouse, desvalorizouse. E isto non é bo para ninguén, porque é sinal de que algo importante non marcha ben. Cando a palabra perde fiabilidade, as relacións, persoais e sociais, deterióranse, e a desconfianza, o temor, o secretismo, a manipulación, as diferenzas... fan a súa aparición.



*     Na parábola dos dous fillos que vimos de proclamar no Evanxeo, o importante non son as palabras que estes din, senón a súa conduta. Non estaría de máis que tod@s nós, que formamos a Igrexa, tomaramos boa nota deste recadiño que hoxe nos manda Xesús: a fe non é algo que se posúa, senón algo que ten que vivirse. Ser crente é algo máis que recitar fórmulas de fe ou confesar a nosa simpatía pola concepción cristiá da vida.... cómpre esforzarse na práctica por chegar a ser cristiáns e cristiás verdadeir@s, e non pola boca pequena. Dito doutro xeito: a ortodoxia temos que saber conxugala coa ortopraxe. Non vale con dicir “vou”, hai que ir. Velaí o cerne da cuestión. Pero claro, que difícil é!!! Porque son demasiadas as ocasións nas que dentro da nosa Igrexa poñemos o acento na ortodoxia e esquecémonos por completo da ortopraxe. Como chamarlle senón á actitude de tantos e tantos membros da xerarquía que reducen a fe a un mero culto que proporciona uns suculentos cartiños?, como podemos pasar horas e horas diante do Santísimo (mesmo rezando o rosario) mentres non estamos dispost@s a perder o noso tempo visitando ás persoas enfermas, como temos a cara de “falar no nome de Deus” para acusar, condenar ou ferir a quen temos enfronte?, como casar unhas celebracións solemnísimas cunha frialdade e un afastamento entre nós?, como é que nos confesamos cristiáns e cristiás, mesmo de celebración e comuñón dominicais, e logo explotamos aos nosos traballadores, coméndolles a suor e a saúde?, como falamos de ser crentes e non somos responsables no noso traballo?, que sentido ten dicir que Deus é importante na nosa vida se logo non estamos dispost@s a mover nin un dedo para que isto cambie? Que ben nos vai aquilo de “xuntémonos e ide”.
*     Teñamos entón coidadiño, porque non vaia ser que aqueles que se sintan perfectos, en posesión da verdade absoluta, aqueles que se cren con máis dereitos que os demais, aqueles que xulgan e censuran.... se atopen coa sorpresa de que os pobres, os agnósticos, os ateos, as mulleres (mesmo as prostitutas) lles leven a dianteira para entrar no reino dos ceos.


ORACIÓN DA COMUNIDADE
Recemos xunt@s a este Deus que é presenza constante e consolo agarimoso na nosa vida, e digámoslle:
QUE APRENDAMOS A DESCUBRIRTE NAS COUSAS DE CADA DÍA
ö      Para que a Igrexa, en fidelidade á mensaxe de Xesús, nunca canse de acompañar a quen o necesita, escoitar a quen chama na súa porta e colaborar con quen pide axuda, Oremos.
QUE APRENDAMOS A DESCUBRIRTE NAS COUSAS DE CADA DÍA
ö      Polas nosas comunidades, para que non fomentemos unha fe individualista, intimista e desleigada da realidade de cada un e polo contrario sexamos quen de facer unha vida comunitaria rica en experiencias e vivencias compartidas. OREMOS:
QUE APRENDAMOS A DESCUBRIRTE NAS COUSAS DE CADA DÍA
ö      Por nós, para que nunca separemos a relixión da vida, o dicir do facer, o rezar do actuar, OREMOS.
QUE APRENDAMOS A DESCUBRIRTE NAS COUSAS DE CADA DÍA
Grazas, Señor por volver lembrarnos que a fe non ha quedar pechada dentro das paredes do templo. P.X.N.S. Amén.



PARA A REFLEXIÓN

E disme ti, Xesús:
Non mires para min cos brazos cruzados,
co pensamento e a decisión cruzada.
Arríscate a facer ti o teu camiño
do teu Nazaré ao teu Xordán.
Arríscate a abrirte ao Pai, totalmente,
e abriráseche o ceo a ti,
e o Espírito collerate
e levarate a onde non pensas nin soñas,
e farate sentir, seguro,
que es fillo ou filla de Deus no pobo.
Anímate.
Arríscate.
Confía.
Dá o paso.
Aínda na adultez redonda,
hai camiño e hai tarefa.
Eu vou contigo.

(Manolo Regal, A graza daquel verán. P. 58/9)

Cantos

·        ENTRADA: Unha xuntanza de amor
·        LECTURAS: Con todas as criaturas
·        OFERTORIO: Grazas Señor na mañá
·        COMUÑÓN: Acharte presente na vida

22 sept. 2011

Aviso de cursiño de moral


A FORMACIÓN MORAL NA ESO E NO BACHARELATO

DIRIXIDO A: profesores de ESO e Bacharelato

DATAS DE REALIZACIÓN E HORARIO:  14 e 15 de outubro de 2011
  • Día 14: de 10 a 14 e de 16 a 20 horas.  
  • Día 15: de 10 a 14 horas.

DURACIÓN: 12 horas

LUGAR DE REALIZACIÓN: Sede de Escolas Católicas (Rúa Santa Clara, nº 23, Santiago de Compostela)

OBXECTIVOS:
1.- Coñecemento básico da moral católica nas súas tres vertentes: moral fundamental, moral da persoa e moral social, tal como se expón no programa desta materia.
2.- Clarificación dos principais problemas éticos da nosa sociedade, e que deben ser tratados na aulacos adolescentes e mozos/as.
3.- Manexo de habilidades e destrezas para abordar con sensibilidade moral as cuestións éticas.
4.- Facilitar o uso de medios pedagóxicos para a formación moral, tales como a análise de casos, 
debate sobre dilemas morais, emprego da deliberación ética, análise de textos, manexo de situacións, cinefórum, etc.

CONTIDOS:
1.- Moral en clave de seguimento de Xesús.
2.- A relación entre a fe cristiá e a ética. A identidade e a especificidade da moral cristiá.
3.- Moral sexual. Como xustificar a ética sexual e a ética sexual cristiá. O novo paradigma da sexualidade conxugal no Vaticano II. Cuestións concretas.
4.- A bioética. Ocúpase do acompañamento bioético na construción da persoa.

METODOLOXÍA: 
O método, tanto para a formación do profesor e do catequista como do alumno, consta das partes:    

            a) primeira, exame completo do verdadeiro estado da situación;
            b) segunda, valoración exacta de eta situación á luz dos principios;
            c) terceira, determinación do posible ou do obrigatorio para aplicar os principios de acordo
                coas circunstancias de tempo e lugar (MM. 263).


- Exercicios prácticos, bibliografía, material audiovisual e libro do profesor.

PROFESOR: Jesús Sastre, profesor del Instituto Superior de Ciencias Relixiosas e Catequéticas, San Pío X - Madrid

FINANCIAMENTO E INSCRICIÓN: este curso financiarase mediante a Fundación Tripartita. Para inscribirse enviar a ficha de inscrición que vai xunto con este correo por fax ao número 981581073 ata o 28 de setembro de 2011.






Para inscribirse dirixirse a galicia@escolascatolicas.es

17 sept. 2011

LECTURAS DA MISA EN GALEGO - Domingo 25 Tpo.Ordinario (18/09/11)


DOMINGO XXV ORDINARIO - CICLO A


Primeira Lectura     Is 55, 6-9
LECTURA DO LIBRO DE ISAÍAS
Os meus plans non son os vosos plans

            Buscade o Señor mentres se deixa atopar,
invocádeo mentres está cerca.
            Que o malvado deixe o seu vieiro,
e que o home pecador (deixe) os seus plans,
que se volva  ao Señor para que teña misericordia del,
que se volva  ao noso Deus
que tanto engrandece  ao perdoar!
            Pois si, os meus plans non son os vosos plans,
nin os vosos vieiros son os meus vieiros
‑ é o Señor quen fala ‑.
            Canto máis altos son os ceos cá terra!
Así son máis altos os meus plans cós vosos plans,
e os meus vieiros cós vosos vieiros.

            Palabra do Señor                             
            R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 144, 2-3. 8-9. 17-18

R/.  (18a):  O Señor está cerca dos que o chaman.

Hei bendicirte cada día,
hei loar o teu nome por sempre.
Grande é o Señor e digno de loanza,
a súa grandeza é insondable.

O Señor é clemente e compasivo,
tardo á ira e rico en misericordia.
O Señor é bo para todos,
agarimoso con todas as súas obras.

O Señor é xusto en todos os seus camiños,
e santo en todas as súas obras.
O Señor está cerca dos que o chaman,
dos que o chaman con sinceridade.


Segunda Lectura     Flp 1, 20c-24. 27a
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS FILIPENSES
A miña vida é Cristo

            Irmáns:
            Manifestarase a grandeza de Cristo na miña persoa, tanto que eu siga vivindo como que morra.
            Porque para min a vida é Cristo; e morrer, unha ganancia.
            Ora, como vivir neste mundo me permite  traballar con proveito, non sei o que escoller. As dúas cousas tiran por min: quería morrer para estar con Cristo, pois é moitísimo mellor. Sen embargo, por mor de vós, cómpre que eu fique neste mundo.
            Unha cousa só: mirade de vos comportar conforme  ao Evanxeo de Cristo.

                        Palabra do Señor                                         
                        R/. Grazas a Deus


ALELUIA    Cf. Feit 16, 14b
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Abre, Señor, o noso corazón,
para que comprendamos as palabras do teu Fillo.
Aleluia.


Evanxeo     Mt 20, 1-16a
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Ou é que ti ves con mal ollo que eu sexa bo?

            Naquel tempo, díxolles Xesús aos seus discípulos esta parábola:
            - O Reino dos Ceos parécese a un propietario que saíu pola mañá cedo a contratar xornaleiros para a súa viña. Axustou con eles o xornal dun denario e mandounos á súa viña. Saíu outra vez á media mañá e atopou outros sen traballo na praza. E díxolles:
            ‑ Ide vós tamén á miña viña, e dareivos o xusto.
            Eles foron. De novo saíu polo mediodía e pola tarde, facendo o mesmo. Pero aínda volveu saír á tardiña, e atopando outros parados na rúa, díxolles:
            ‑ Pero, que facedes aquí, todo o día sen traballar?      
            Eles responderon:
            ‑ É que ninguén nos contratou.
            El díxolles entón:
            ‑ Ide vós tamén á miña viña.
            Anoitecendo xa, díxolle o dono da viña  ao administrador:
            ‑ Chama os xornaleiros e págalles o xornal: empézasme polos últimos e acabas polos primeiros.
            Chegan os da derradeira hora e dálles un denario a cada un. Cando chegaron os primeiros coidaron que lles darían máis, pero tamén recibiron cadanseu denario. Ao recibilo, murmuraban contra o propietario:
            ‑ Eses, os derradeiros, traballaron unha hora só e trátalos igual ca a nós, que aturamos o peso e a caloraza do día.
            Pero el replicoulle a un deles:
            ‑ Amigo, non che fago ningunha inxustiza. Non axustamos un denario? Pois colle o teu, e vaite. E logo, se quero darlle  ao último igual ca a ti, non teño dereito a facer o que quero co que é meu? Ou é que ti ves con mal ollo que eu sexa bo?
            Así, dese mesmo xeito, os últimos serán os primeiros.

                        Palabra do Señor                                         
                        R/. Loámoste, Cristo


SAÍU O PAI CEDIÑO

Saíu o pai cediño,
na mañá primeira da historia,
buscar obreiros para a súa viña.
E atopou obreiros por todas partes.

Saíu pola media mañá da historia ...
saíu polo medio día da historia ...
saíu pala tarde e á tardiña da historia ...
e sempre atopou obreiros.

Obreiros de todas as razas e cores,
católicos e non católicos, crentes e non crentes,
homes e mulleres, mozos e vellos.
Onde menos se pensaba, á hora menos pensada,
chegaba un obreiro novo.

Á noitiña, que gozo polo traballo feito!
Como medrara a xente,
os pobos, as conciencias ... todo!

O Pai estaba contento, e foi, coma sempre,
xusto e xeneroso, abundante e espléndido.
Quen menos o pensaba viuse coa vida cheíña de apertas.
Algúns murmuraban, os que menos coñecían o Pai
a pesar de ser moi cumpridores.
Os máis, sobre todo os frouxos,
os inexpertos, os preguiceiros
pasaron a noite festexando
que o Pai fora espléndido con eles.

                M. Regal, Co Evanxeo pola man


ONDE UNS POÑEN A PURA LEI ECONÓMICA, DEUS PON CORAZÓN E SENTIMENTO, QUE FAI IR MÁIS ALÁ DO QUE É SIMPLEMENTE LEGAL
PÓRTICO
O mundo da economía vai marcando o noso tempo. Todo o traducimos a números. Todo o valoramos desde o punto de vista da rendibilidade económica. Todo ten un prezo... mesmo as persoas. E esta actitude mercantilista, máis pronto ou máis tarde, vólvese en contra nosa. Sabémolo ben, porque é o que estamos a experimentar nas nosas propias carnes coa forte crise económica que estamos a vivir e que ten a súa orixe en ter equivocado o punto de partida, cambiando as persoas pola economía.
Porén, Xesús volve lembrarnos hoxe algo que, nos tempos que corren, pode resultar, cando menos, chocante: para El o que menos importa é o valor económico das cousas. O verdadeiramente valioso é o valor humano: a nosa capacidade de tenrura, o noso esforzo, a nosa dispoñibilidade, a nosa coherencia.... a nosa capacidade de poñernos no lugar da outra persoa para compartir as súas inquedanzas, tristuras e ledicias.
Esta mañá invítasenos a deixar de lado o puro mercantilismo para camiñar con corazón e sentimento, que fai ir máis alá do que é simplemente legal.
O PERDÓN
        Por ter pensado só en min, nos meus problemas, nas miñas preocupacións, no meu beneficio..., esquecéndome de que os demais son importantes para a miña felicidade, SEÑOR, QUE VIVAMOS CON CORAZÓN QUENTE.
        Por non ter sabido valorar e descubrir que as cousas verdadeiramente valiosas son as que non teñen prezo: a amizade, a saúde, o amor.... CRISTO, QUE VIVAMOS CON CORAZÓN QUENTE.
        Porque o noso exclusivismo e o noso afán de protagonismo lévannos a crernos con dereitos adquiridos e mellores cós demais, SEÑOR, QUE VIVAMOS CON CORAZÓN QUENTE.
REMUÍÑO
        Nun tempo no que tanto escoitamos falar de recortes: no ensino, na sanidade, mesmo nos ministerios e nos concellos, debemos agradecerlle a Deus que non recorte as oportunidades que pon nas nosas mans, senón que mesmo as multiplica. Porque... menos mal que Deus non pensa e non é coma nós queremos!!!!!!!! Nós queremos un Deus xusto, que lle dea a cadaquén o seu, que lle dea máis a quen máis produce e menos a quen rende menos, que leve unha contabilidade rigorosa do que facemos para pagarnos proporcionalmente. E, como pensamos así, case tod@s, ao ler a parábola, poñémonos de parte dos que se queixan ao final, cando reciben por todo un día de traballo o mesmo que os que traballaron só un pouquiño. Teñen toda a razón!!!!!!!!: se traballaron máis, se produciron máis, se… deben recibir máis.
Que parvos e torpes somos!!!!!!!!!!!. Non temos entendido nada!!!!!!!. Non é así como se comporta o Deus de Xesús… e, se falamos en termos contables… tampouco nos convén, porque apañados andariamos se Deus nos dese só o que merecemos e nos esixira rendemento por todo canto nos dá, se Deus castigara as nosas infidelidades cun criterio de capataz de empresa, se fose recortando oportunidades!!!!!!!!!!!!
        Os primeiros protestan …e nós tamén. Porque acaso non nos consideramos con máis dereitos diante de Deus que aqueles que non pensan e non actúan coma nós?, coma un ateo ou un agnóstico vai recibir o mesmo ca nós?, como unha muller ou un simple segrar vai recibir o mesmo salario que un membro da xerarquía que consagra a súa vida a “servir” a Deus?, non estamos cheos de prexuízos cara ás persoas doutras relixións? Por que nos custa tanto entender que diante de Deus non temos mérito ningún que esixir, que non merecemos nada, que é El o que nos quere e nos chama, ofrecéndonos de balde o seu amor? Por que nos custa tanto comprender que o noso esforzo non nos autoriza a considerarnos superiores aos demais e a miralos por riba do ombreiro?
Tristemente, hai demasiados cristiáns que pensan que a relixión se reduce ao que eles lle dan a Deus. Non descubriron que a relixión consiste no que Deus fai connosco. Se non varremos do noso maxín a idea de inspectores de facenda, se esperamos a vida eterna coma unha xusta recompensa ao noso concurso de méritos, estamos pechándonos á posibilidade de asombrarnos, coma os operarios das horas tardías, diante da xenerosidade de Deus.
        Os primeiros non protestan porque a súa paga fora escasa, senón porque os igualaron cos demais. Hai tanto tempo que servimos a Deus que nos cremos dignos dunha recompensa maior á daqueles que non tiveron que pasar tantos traballos: fixemos sacrificios, aburrímonos tantas veces na Misa, privámonos de tantos praceres, fixemos tantas renuncias….que temos envexa e mesmo celos daqueles xornaleiros de última hora para os que todo foi máis doado. Tiveron sorte: gozaron da vida e a última hora cambiaron… Pensando así demostramos que non coñecemos a vida nin a verdade de Deus, porque se as coñeceramos diríamos: que sorte tivemos descubrindo tan pronto o sentido da nosa vida, que afortunados somos por sabérmonos e sentírmonos amad@s por Deus desde sempre!!!! E entón… tamén pediriamos que o Pai lles dese aos outros o mesmo denario que nos dá a nós para que compensase a tristura da longa separación. Xustiza? Si, xustiza de Deus, é dicir, xenerosidade.

ORACIÓN DA COMUNIDADE
Deus sigue a chamar por nós e a darnos novas oportunidades. Agradecid@s pola súa confianza, dicimos xuntos:
GRAZAS, SEÑOR, POR CHAMARNOS A TRABALLAR NA TÚA VIÑA
        Pola Igrexa, para que sempre teñamos en conta que o dereito a gozar da salvación non o dá a pertenza a unha raza, relixión ou pobo, senón a fidelidade en responder á chamada de Deus, independentemente da hora da vida na que se reciba, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POR CHAMARNOS A TRABALLAR NA TÚA VIÑA
        Polas nosas comunidades, para que sempre testemuñemos de palabra e obra ao Deus para quen o verdadeiramente importante é o valor humano, e que pide de nós tempo para compartir coas persoas necesitadas, enfermas e tristes, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POR CHAMARNOS A TRABALLAR NA TÚA VIÑA
        Acaba de comezar un novo curso escolar e pedimos hoxe por todas as persoas que conforman o mundo do ensino, e dun xeito especial por aquelas que fan presente a túa mensaxe nel. Para que sempre traballen con ilusión, responsabilidade e coherencia, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POR CHAMARNOS A TRABALLAR NA TÚA VIÑA
        Por cada un e cada unha de nós, para que nunca lle neguemos a ninguén o pan e o sal da escoita, da comprensión e do amor, que nos fan medrar coma persoas irmás, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POR CHAMARNOS A TRABALLAR NA TÚA VIÑA
Grazas Señor por mostrarnos, unha vez máis, cal é o camiño que nos fai medrar coma persoas cheas de esperanza e buscadoras de felicidade. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN
Non fai falla que mo digas,
non fai falla que ninguén mo diga:
eu son xornaleiro, xornaleira da última hora.
Na tarefa do Reino,
na tarefa da xente pobre, pequena e diminuída,
ando tarde e rendo pouco.
Pertenzo á caste dos ociosos ou ociosas,
que falan e falan na praza
mentres caduca a sorte dos esquilmados da vida.
Un día chegaches Ti
-cantas horas xa pasaran, cantas oportunidades perdidas!-.
e ofrecíchesme o mundo como casa común e tarefa.
Pouco afeito ao traballo, fixen o que puiden;
aprendín ao teu carón o gozo da tarefa ben feita,
a humildade dos pequenos esforzos.
Grazas ao traballo de moitos e moitas,
o pan e a paz apareceron nas mesas das persoas diminuídas,
e a alegría abrollou nas leiras das persoas que non contan.
Á noitiña, rematado o traballo,
recibimos de Ti, con alegre sorpresa,
a paga do amor, que non sabe de medidas.
E volvemos contentos,
e foi grande aquel día,
pasado onda ti no traballo da vida.
E ao día seguinte, cando a luz apuntaba,
estabamos na praza,
agardando por ver se de novo chegabas.

(M. Regal “Xesús, aquel home de aldea”)

CANTOS
·         ENTRADA: Con ledicia vimos
·         LECTURAS: O pouco que Deus nos dá
·         OFERTORIO: Grazas, Señor, graciñas
·         COMUÑÓN: O amor é o meirande