29 abr. 2015

Ficha e Lectio - Domingo 5 Pascua B


FICHA ADAPTADA DE:



LECTIO:

DOMINGO V DE PASCUA 
(3 maio 2015)

            Como ben sabedes e é lóxico e natural, Xesús empregaba para da a coñecer a súa mensaxe moitas comparanzas relacionadas coa vida e co traballo da xente coa que convivía. Eran comparanzas sinxelas e doadas de comprender.
            Menos mal que aínda hoxe, malia os progresos da técnica, temos a posibilidade de ver e observar cos nosos propios ollos de onde vén o viño que sae a grolos dunha botella, etiquetada ou non, que nos poñen á mesa. Hai todo un proceso, coidadoso e delicado, desde aquel vello e retorcido tronco da vide, que se mantén firme na terra do seu dono, ata que se pode degustar o viño saído dela nun alegre xantar con familiares ou amigos.
            O viño ten que ver e tivo que ver sempre coa alegría de bebelo en compaña doutros, creando amizade e compañeirismo, construíndo comunidade e fraternidade.
            Non esquezamos que tamén a eucaristía que celebramos cada domingo ten que ver con esa comunidade de vida, de fe e de alegría que queremos ir construíndo pouco a pouco arredor da mesa do corpo e do sangue do Señor. Na comuñón recibímolo a el precisamente en forma de pan e de viño.
            De maneira especial nestes domingos de Pascua que estamos a celebrar convídasenos, e concretamente na liturxia do domingo de hoxe, a vivirmos a “santa alegría da Pascua”, da que se nos di ademais que é preparación para a “alegría eterna” que nos espera a todos.
            Ben. Para entendermos o que nos refire hoxe Xoán sobre a comparanza do reino de Deus coa vide hai que saber distinguir –e isto é moi doado- entre o labrego dono da viña, a vide mesma plantada xunto con outras máis na súa leira, e as ramas ou bacelos da vide dos que penduran os prezados acios acugulados de bagos ou uvas.
            Unha especie de trindade: labrego, vide e bacelos ou ramas da vide. Unha trindade que lle serve a Xesús para falarnos da unión e relación íntima que debemos ter con el e, a través del, co Pai, con Deus Pai.
            O labrego tradicional coida, mañá e tarde, da súa viña. Está curtido polo sol, polas chuvias, polos temporais. A súa pel asemella a cortiza do tronco da vide: recia, morena. Podería dicirse que a vide é filla do labrego. Pero sobre todo o labrego ama a súa viña. Coida dela con agarimo de pai. No deixa que follas ou ramallos sobrantes afoguen a teima e a esperanza súa de que a vide poida dar a luz acios fermosos, agradábeis á vista e ó padal. Cando o labrego a poda, non a quere asustar nin lle causar dor. É só para que a vide sexa máis ela mesma e máis parecida ó seu pai, o labrego.
        ¡Que fermosa é a comparanza que fai Xesús de seu Pai Deus co labrego que coida amorosamente da viña!
            Como digo, Xoán quere axudarnos a facernos entender a unión que deberiamos ter nós, os bacelos (as ramas da vide), coa vide mesma, que é Xesús. Pero tamén a unión que ten a vide, Xesús, co labrego que é seu Pai. Sen este labrego-Deus Pai non habería viña nin vides, porque as malas herbas e os xabarís acabarían con ela.
            Pero se Xesús, a vide, non podería existir sen o seu pai-Deus, menos aínda poderiamos nós existir se non estivésemos unidos a esta vide que é Xesús. De Xesús é de onde os bacelos ou as ramas da vide, que somos nós, recibimos a seiva divina que nos vai divinizando pouco a pouco. De tal maneira que se nos cortan con coidadiño da vide e nos plantan nun terreo axeitado ata poderemos chegar a converternos en novas vides á semellanza da vide nai ou primeira que é Xesús; pois levamos a seiva de Xesús con nós.
            O que non é posíbel e crer que poderemos subsistir por nós mesmos sen relación ningunha coa vide, que é Xesús. En Xesús circula, bule e ferve a seiva divina que vén do Pai-Deus, de quen todo procede. Só del podemos recibir a forza divina que precisamos para vivirmos con alegría, esperanza e amor. “Fóra de min –dísenos no evanxeo de hoxe- non podedes facer nada”.
            Pero é que tamén –aínda que disto non se nos fala directamente hoxe- a comparanza da vide ten que ver coa fraternidade que deberiamos practicar entre nós. Nos bacelos, nas ramas da vide, é dicir, no interior de nós mesmos circula unha mesma seiva: a seiva de Deus que se fai presente na vide que é Xesús e que é un don infinito de Deus Pai e do seu Espírito ó mundo. Esta seiva divina, que circula por tódolos bacelos da vide, é a que nos converte a todos en verdadeiros irmáns. Pois participamos dunha mesma vida e dun mesmo agarimo común, o amor que ten Deus Pai ó mundo e que se nos manifestou en Xesús.
            Falamos da unión que temos que ter con Xesús e con Deus Pai para podermos producir froitos saborosos de xustiza, de paz e de amor. Pero esta unión non nos uniformiza, como tampouco hai nunha mesma vide un bacelo exactamente igual a outro ou un acio de uvas que sexa totalmente idéntico a outro. Deus que é un, pero tamén diferente en si mesmo (en canto Pai, Fillo ou Espírito), quere construír tamén en nós unidade e diferenza, unión de cada un de nós con el e cos demais, mais mantendo cada un a súa propia identidade, a súa diferenza respecto dos demais.
            Construír un mundo así, unido e diferente segundo as diversas culturas e as diversas maneiras de ser, é unha tarefa á que deberiamos dedicarnos sempre con teima, alegría e esperanza. Mais sabendo que só acadaremos realizar esta grande obra se nos mantemos unidos con esa vide, que é Xesús, e por medio de Xesús co labrego traballador e agarimoso por excelencia, que é Deus-Pai.
            E, para rematar, como Deus non só é Pai senón tamén Nai, tal como nolo dixo o papa Xoán Paulo I, e neste primeiro domingo de maio se celebra tamén o Día da Nai, lancemos entón un quente biquiño de amor e agradecemento a tódalas nais do mundo, que fixeron e fan presente ós seus fillos o amor do Deus Pai e Nai de todos.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS
- Deus Pai, labrego agarimoso das nosas vidas, pregámosche que nos manteñas sempre unidos ó teu fillo Xesús e por medio del a ti mesmo. 
PEDÍMOSCHO, PAI. Todos: PEDÍMOSCHO, PAI.
- Fai, Pai, que a túa graza, seiva das nosas vidas, estea sempre presente en nós, dando vida e creando entre todos irmandade. 
Todos: PEDÍMOSCHO, PAI.
- Dálles, Deus Pai-Nai, agarimosas e xenerosas nais ós nenos todos do mundo para que poidan así medrar eles con confianza e esperanza nas súas vidas. 
Todos: PEDÍMOSCHO, PAI.

PEDÍMOSCHO, PAI-NAI, POR XESÚS CRISTO NOSO SEÑOR. Amén.

Manuel Cabada Castro

Día da Nai 2 : máis manualidades e tarxetas fáciles

Para papás es apuros...

Tarxetas:

Momma Bird Mother's Day Card from mmmcrafts | Cool Mom Picks
http://www.larissaholland.com/mmmcrafts/MommaBirdCards.pdf



Para os maiores:



SOBRES ...




E colares rápidos e fáciles:





+
A RECEITA FÁCIL DESTE ANO:

XEADO DE IOGUR CON FRESAS
(medidas por persoa)
Mesturar unha présa de fresas conxeladas por persoa + 1 iogur + 1 cullerada de mel,
batilo coa batidora e deixalo no conxelador 15 ou 20 minutos antes de servir.
Pasar de novo pola batidora -se vos gusta pouco duro- e adornalo,
... e xa  está listo para comer!


LEMBRADE VER TAMÉN:





27 abr. 2015

Velas por Nepal


SILENCIO E PAZ

Foron levados ao país da vida. Para que facer preguntas? 
A súa morada, desde agora, é o Descanso, e o seu vestido, a Luz. 
Para sempre.
Silencio e paz. Que sabemos nós?

Meu Deus, Señor da Historia e dono do onte e do mañá, 
nas túas Mans están as chaves da vida e a morte. 
Sen preguntarnos, leváchelos contigo á Morada Santa, 
e nós pechamos os nosos ollos, baixamos a fronte 
e simplemente dicímosche: "Está ben. Sexa".

Silencio e paz.

Acabouse o combate. 
Xa non haberá para el bágoas, nin pranto, nin sobresaltos. 
O sol brillará por sempre sobre a súa fronte, 
e unha paz intanxible asegurará definitivamente as súas fronteiras.

Señor da vida e dono dos nosos destinos, 
nas túas Mans depositamos silenciosamente 
estes seres entrañable que se nos foron.

Durman a súas almas inmortais para sempre na paz eterna, 
no teu Seo insondable e amoroso, oh, Pai de Misericordia!

Silencio e paz. Amén.


26 abr. 2015

En ningún outro hai salvación-Feit 4, 8-12

Domingo 4 Pascua - ciclo B


É A HORA DA VIDA NOVA

É a hora de entrar na noite sen medo,
de atravesar cidades, vila se aldeas,
É a hora de queimar o vello
e de comprar viño novo,
hora de quedar no corazón do mundo,
hora de crer no medio da escuridade
e dos tronos.
É a hora da vida nova!

É hora de erguerse do sono,
de saír ao balcón da vida,
hora de mirar os recunchos e o horizonte ...
de asomarse ao infinito aínda que nos dea vertixe,
hora de anunciar, cantar e proclamar:
É a hora da vida nova!

É hora de romper os esquemas de sempre,
de escoitar as palabras do silencio,
de pechar os ollos para ver mellor,
de gustar a súa presenza calada,
hora de andar polos desertos:
É a hora da vida nova!

É hora de espertar á alba,
de descubrir a súa presenza entre nós,
hora de iniciar camiños novos,
de andar en confianza,
é a hora de pasar á outra beira.
É a hora da vida nova!

É a hora de confesar a vida,
de falar pouco e de vivir moito,
de arriscalo todo apostando por El,
de sentar á mesa e quentar o corazón,
de esperar contra toda esperanza.
É a hora da vida nova!

É hora de, ao viño novo, odres novos ...
É o día, é a hora, é este momento,
é cada instante da nosa vida e da nosa historia,
é o paso, a presenza de Deus no noso mundo
lavando as feridas pastoreando aos seus,
próximos e afastados, perdidos ou achados,
sementando esperanza, levantando a vida,
enchendo de sementes as nosas alforxas baleiras.
É a hora da vida nova! 

Veremos a Deus tal como é-1 Xn 3, 1-2

Domingo 4 Pascua - ciclo B


QUERO SER PASTOR

Quero ser pastor que vele polos seus;
Árbore frondosa que dea sombra ao canso;
fonte onde beba o sedento.

Quero ser canción que inunde os silencios;
libro que descubra horizontes remotos;
poema que desxee un corazón frío;
papel onde se poida escribir unha historia.

Quero ser risa nos espazos tristes,
e semente que prende no terro ermo.
Ser carta de amor par ao solitario,
e grito forte par ao xordo…

Pastor, árbore ou fonte, canción, libro ou poema…
Papel, risa, grito, cartas, semente…
O que Ti queiras, o que ti pidas,
o que ti soñes, Señor… iso quero ser.
                        
José María Olaizola, sj



25 abr. 2015

Domingo 4 de Pascua B - O Bo Pastor

4º DOMINGO DE PASCUA  -  CICLO B


Primeira Lectura     Feit 4, 8-12
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
En ningún outro hai salvación

            Naqueles días, Pedro, cheo do Espírito Santo, díxolles:
            ‑ Xefes do pobo e anciáns, xa que nos demandades polo favor feito a un enfermo e sobre o xeito como se curou, sabede todos vós e sáibao o pobo de Israel que é no nome de Xesús Cristo de Nazaret, a quen vós crucificastes e Deus resucitou de entre os mortos: por El está este home en pé e san diante de vós.
            El é a pedra que refugastes vós, os construtores, e que se converteu en pedra esquinal. En ningún outro hai salvación, porque non hai ningún outro nome baixo do ceo, dado aos homes, no que nos poidamos salvar.

 Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 117, 1 e 8-9. 21-23. 26 e 28cd e 29
R/.  (22):         A pedra que os canteiros desbotaran,
                        esa mesma converteuse en esquinal.
Ou:  Aleluia.

Loade o Señor porque é bo,
porque é para sempre a súa misericordia.
Máis vale abeirarse no Señor
que fiarse dos homes.
Máis vale abeirarse no Señor
que fiarse dos grandes.

Douche  grazas porque me escoitaches,
por teres sido a miña salvación.
A pedra que os canteiros desbotaron,
esa mesma, converteuse en esquinal.
Foi o Señor quen o fixo,
unha marabilla á nosa vista.

Bendito o que vén no nome do Señor:
desde a casa do Señor bendicímosvos.
Ti es o meu Deus, veño darche  grazas;
meu Deus, veño enxalzarte.
Loade o Señor, porque é bo,
porque é para sempre a súa misericordia.


Segunda Lectura    1 Xn 3, 1-2
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN XOÁN
Veremos a Deus tal como é
  
            Meus amigos:
            Vede o moito que nos quixo o Pai, para nos chamarmos fillos de Deus e sérmolo de verdade.
            Por iso o mundo non nos recoñece: porque tampouco non o recoñeceu a El.
            Meus amigos, xa somos fillos de Deus, pero aínda non está á vista o que seremos; sabemos que cando Xesús apareza, nós seremos coma el, xa que o veremos tal e como é.

   Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Xn 10, 14
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Eu son o bo pastor, di o Señor;
coñezo as miñas ovellas e elas coñécenme a min.
Aleluia.


Evanxeo    Xn 10, 11-18
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
O bo pastor dá a súa vida polas ovellas

             Naquel tempo, díxolles Xesús aos fariseos:
            - Eu son o Bo Pastor. O Bo Pastor dá a súa vida polas ovellas.
            O criado, que non é pastor, de quen non son as ovellas, cando ve vir o lobo, deixa as ovellas e foxe e o lobo rapínaas e dispérsaas; porque el anda ao xornal e as ovellas non lle importan.
            Eu son o Bo Pastor: coñezo as miñas e as miñas coñécenme a min. Igual que o Pai me coñece a min e eu coñezo o Pai, e dou a miña vida polas ovellas. Teño ademais outras ovellas que non son deste curro: tamén a esas téñoas que guiar, e escoitarán a miña voz e farase un único rabaño e un único pastor.
            Por iso ámame o Pai: porque eu dou a miña vida, para tomala de novo. Ninguén ma quita; non, eu douna voluntariamente. Teño poder para dala e teño poder para tomala de novo. Este mandato recibino do meu Pai.

  Palabra do Señor                                         R/. Loámoste, Cristo



A IMPORTANCIA DE NON REXEITAR: NIN O MOITO É VALIOSO NIN O POUCO É DESPREZABLE. COÑECER PARA ESCOLLER



POWER POINTS

CANTO GOZOSO
§  ENTRADA:  
§  LECTURAS: 
§  OFERTORIO: 
§  COMUÑÓN: 


ESCOITA ACTIVA
Boas días. Rezaremos no salmo responsorial que a pedra que desbotaron os canteiros, é agora a esquinal sobre a que se sostén a construción. Canta razón!. Si, porque moitas veces o que facemos é rexeitar o que a primeira vista nos puidera parecer pequeno e sen valor, volvéndonos tolos coas cousas voluminosas, grandes e aparentemente máis valiosas. Pero só aparentemente, porque logo, cando as abrimos e as coñecemos, dámonos conta de que non valen nada. Deste mesmo xeito actuamos tamén en relación coas persoas. As que aparecen nos medios de comunicación, as que pensamos que teñen cartos, poder, ou as que máis se fan ver, coidamos que son importantes e temos que arrimarnos a elas. Que grande erro! Porque pode ocorrer que pasado o tempo vaiamos descubrindo que o que pensabamos que era dun xeito, acabe por mostrarse como realmente é: doutro totalmente distinto. E iso prodúcenos desilusión, desengano e tristura. Por iso as palabras do salmo son importantes, e queren facernos caer na conta, que non todo o que reluce é ouro.Que necesitamos valorar o que è pequeno, o aparentemente non importante, o que nin chama a atención nin busca honores. Porque aí, e só aí, poderemos atopar o rostro e a presenza do Resucitado. Que saibamos ser pedras vivas nunha Igrexa que nos necesita a tod0s/as e que non mira ao pasado con nostalxia, senón co agradecemento de que do mesmo xeito que houbo persoas que o deron todo para que nós o tiveramos mellor; agora tócanos a nós dalo todo para que os que veñan logo de nós poidan tamén sorrir e esperanzarse.

CORAZÓN MISERICORDIOSO
ü Por caer na tentación de valorar só o grande, o aparente o que deslumbra, sen valorar que na sinxeleza e no servizo é onde estás ti, SEÑOR, QUE ASENTEMOS A VIDA EN TI.
ü Por non saber actuar con xenerosidade para cos demais, CRISTO, QUE ASENTEMOS A VIDA EN TI.
ü Porque nos tira máis achegarnos aos poderosos que deixarnos acompañar polos sinxelos, SEÑOR, QUE ASENTEMOS A VIDA EN TI.

PALABRA ENRAIZADA
Ø A pedra refugada é agora esquinal. Os paradoxos da vida lévannos a que moitas veces se teña dado o que nos dicían tanto a primeira lectura coma o salmo responsorial; é dicir, que aquilo ou a aqueles que temos refugado, rexeitado ou desprezado, pasado o tempo dámonos conta da súa importancia ou da súa necesidade. Non nos ten pasado iso moitas veces? Pois disto é do que hoxe nos fala a primeira lectura e máis o salmo: da necesidade de ir superando a tentación de arrimarnos aos que nun momento concreto están na cresta, dos que mandan e toman decisións. E ademais, de facelo sen reflexionar se o que están a facer é ou no correcto; se as decisións que toman son ou non xustas. Porque se caemos nas súas redes, e como todo isto –desenganémonos- é efémero, cando deixen de estar na cresta, arramplarán tamén con nós. E diremos: se eu soubera... pero xa será tarde. Para evitar iso a chamada que nos fai a lectura é a aprender a valorar o que cada un aporta, prestar atención a canto os demais din –sexan importantes ou non– recoñecer que a bondade e o exemplo das persoas non está nos focos do famoseo –político, relixioso, cultural...– senón no recoñecemento da igualdade e o respecto que nos debemos dar uns aos outros. Deste xeito non teremos que rexeitar a ninguén, e todos nos sentiremos pedras do esquinal sobre as que sustentar ese fermoso edificio que chamamos o noso mundo, a nosa sociedade. Sen deixar que sexan os poderosos os que secuestren a nosa capacidade de decisión.

Ø Chamounos fillos. Superar a tentación de idolatrar aos que, segundo os criterios que marcan outros de xeito interesado, son importantes, fainos persoas cos pés no chan e coa capacidade de poder mirarnos aos ollos uns aos outros sen medo nin complexo algún. E iso é así porque somos fillos/as e compartimos o mesmo Pai: Deus, que nos fai iguais desde o amor. Por iso podemos falar non de memoria e como palabra baleira, senón con convencemento e sabendo o que dicimos: que somos irmáns, e coma tal familia. Unha familia na que non todos temos por que pensar o mesmo e ter os mesmos criterios, pero si onde debemos querernos, axudarnos e loitar para que a dignidade, o respecto e a igualdade ninguén nola quite. E se se dese o caso de que pasase iso, non deixar de denunciar e esixir que a igualdade está por riba de actuacións interesadas e que buscan aproveitarse uns dos outros, especialmente dos máis débiles. Os fillos querémonos, axudámonos e sabemos estar cando se nos necesite, sen que iso supoña esixir que pensemos, digamos ou decidamos todos/as o mesmo. Somos libres e plurais porque así o quixo Deus.

Ø Coñézoas e coñécenme. A igualdade que compartimos no Pai Deus vai facendo que pouco a pouco tomemos conciencia de que temos moitas cousas en común. E a pouco que pensemos, estas serán moitas máis das que nos separen ou distancien a uns dos outros; o que producirá que cada vez máis nos vaiamos coñecendo, querendo e axudando. Sabendo que non estamos solos nesta tarefa, que alguén vai coidando e termando de nós sen deixarnos ao pairo: Xesús. O Pastor bo que non deixa que nos perdamos e que cando vén o lobo sabe facerlle fronte. Neste día do Bo Pastor, pidámoslle a Xesús que tamén nós saibamos coidar uns dos outros, non creando muros de separación entre nós, senón pontes que nos unan e posibiliten pasar por eles sen medo nin desconfianza. Só quen é capaz e de entendelo e ilo facendo posible responde ao que dixo El.Que en palabras moi comprensibles do Papa Franciso supón “cheirar a ovella”; é dicir, facer nosas, e sen prexuízos, as miserias, as dores, tamén a esperanzas e ilusións dos homes e mulleres do noso tempo. O exemplo do mellor dos pastores é para nós guieiro para poder ir camiñando.

FRATERNIDADE ORANTE
Compartamos agora a nosa oración comunitaria, poñendo nas mans de Deus a vida, os proxectos, as ilusións e tamén as esperanzas. Fagámolo dicindo xuntos:
PASTOR BO, AGARÍMANOS COA TÚA TENRURA
·        Pola Igrexa, presente en  todo o mundo, para que acolla, valore e se axude das diferentes culturas para mostrar a ledicia do Evanxeo, e o transmita por medio de accións que poñan á persoa como centro de toda tarefa pastoral, OREMOS.
PASTOR BO, AGARÍMANOS COA TÚA TENRURA
·        Polas nosas comunidades, para que teñamos sempre oídos atentos a canto nos di a Palabra de Deus, e a convertamos en accións que mostren a proximidade, o agarimo e a ledicia para coas persoas máis necesitadas e menos valoradas, OREMOS.
PASTOR BO, AGARÍMANOS COA TÚA TENRURA
·        Polas persoas que, a pesares da incomprensión e, moitas veces, a ingratitude da maioría, non teñen nin medo nin vergoña a entregarse ao servizo de quen está falto de atención, e se sente abandonado de  todos.  Para  que Deus siga a alentar o seu traballo de servizalidade e entrega, OREMOS.
PASTOR BO, AGARÍMANOS COA TÚA TENRURA
·        Polas persoas que con xenerosidade e ledicia, sen caer na tentación de ter cara de vinagre, loitan e se esforzan por facer presente a Xesús, Bo Pastor, co seu testemuño e a súa dispoñibilidade, OREMOS.
PASTOR BO, AGARÍMANOS COA TÚA TENRURA
Neste dia do Bo Pastor, agradecemos, Señor, que sigas acompañando o noso esforzo de responder á túa invitación de non desprezar nin esquecer aos pequenos e descartados por parte do poderosos. P.X.N.S. Amén.


MIRADA ESPERANZADA
Eu sei
- di o Señor-,
que a misión é arriscada.
Son duros os traballos evanxélicos;
sementar boa semente en terra dura
e limpar os campos de espiños e silvas.
E os froitos, quen sabe?, tan poucos
e con eles, sempre mesturado o xoio.
É dura a tarefa: falar de Deus,
defender ás persoas pobres e oprimidas,
estar coas que perden, coas vítimas,
dicir non ás poderosas e violentas.
Riranse de nós os que mandan,
iran contra nós os que teñen!.
É dura a tarefa: continuar a obra do Señor,
ser testemuñas do evanxeo día a día
e encarnar as benaventuranzas
no noso corazón de pedra.
Por iso, eu estarei con vós,
-di o Señor-,
alentando a forza do Espírito,
e seredes as miñas testemuñas:
profetas, servidores e mártires.
Non se perderá a vosa semente, non;
nin quedará infecundo o voso sangue.
Veredes florecer a xustiza,
aínda que sexa inverno,
máis alá dos vosos soños.
Asegúrovolo.
É dura a tarefa que nos encomendaches, Señor.
Cumpre a túa palabra, non nos deixes a ermo.