30 abr. 2016

Domingo 6 de Pascua C

DOMINGO VI DE PASCUA   -  CICLO C


Primeira Lectura     Feit 15, 1-2. 22-29
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
Decidimos, o Espírito Santo e mais nós, non vos impoñer máis cargas cás precisas
  
            Naqueles días, algúns que baixaron desde Xudea ensinaban aos irmáns: "se non vos circuncidades conforme á tradición de Moisés, non vos podedes salvar".
            Como se orixinou un desacordo e unha disputa non pequena de Paulo e Bernabé contra eles, acordaron que Paulo, Bernabé e algúns outros subisen a Xerusalén a tratar a cuestión cos apóstolos e os responsables.
            Entón, os apóstolos e os responsables de acordo con toda a Igrexa, decidiron elixir algúns de entre eles e mandalos a Antioquía, xunto con Paulo e Bernabé; Xudas, chamado Barsabás, e Silas, homes que destacaban entre os irmáns. E por medio deles mandaron esta carta:
            "Os irmáns apóstolos e responsables saúdan aos irmáns de orixe pagá, que están en Antioquía, Siria e Cilicia. Somos sabedores de que algúns, saídos de aquí e a quen non demos mandato ningún, andan por aí desacougándovos coas súas palabras; decidimos escoller uns delegados e mandárvolos, xunto cos nosos benqueridos Bernabé e Saulo, que teñen dedicado a súa vida á causa de noso Señor Xesús Cristo; mandámosvos, logo, a Xudas e Silas, que vos dirán de palabra as mesmas cousas.
            Porque decidimos, o Espírito Santo e mais nós, non vos impoñer máis cargas cás precisas: absterse de carnes ofrecidas aos ídolos, do sangue, de animais afogados e da unión deshonesta; faredes ben en gardarvos destas cousas. Saúde".

 Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 66, 2-3. 5. 6 e 8
R/.  (4): Lóente os pobos, oh Deus, lóente os pobos todos.
Ou:  Aleluia.

Deus teña piedade de nós e nos bendiga,
faga brillar o seu rostro sobre nós.
Que se coñeza na terra o teu camiño,
en todas as nacións a túa salvación.

Alégrense e canten as nacións,
porque xulgar os pobos rectamente
e na terra gobernar as nacións.

Lóente os pobos, oh Deus,
lóente os pobos todos.
Que nos bendiga Deus e que o teman
os confíns todos do mundo.


Segunda Lectura     Ap 21, 10-14. 22-23
LECTURA DO LIBRO DA APOCALIPSE
Mostroume a santa cidade que descendía do ceo
  
            O anxo levoume en espírito á cima dun monte moi grande e alto e amosoume a cidade santa, Xerusalén, que baixaba do ceo de onda Deus; tiña a gloria do mesmo Deus. O seu resplandor imitaba o dunha pedra preciosa, unha pedra cristalina de xaspe.
            Tiña unha muralla grande e alta con doce portas de entrada; e enriba das portas doce anxos; e escritos nelas os seus nomes, que son os das doce tribos de Israel: tres portas polo Nacente, tres portas polo Norte, tres portas polo Mediodía e tres portas polo Poñente. A muralla da cidade tiña doce alicerces e sobre os alicerces, doce nomes, que son os dos doce Apóstolos do Año.
            Nela non vin santuario ningún, porque o seu santuario é o Señor Deus, que todo o sostén, e mais o Año. A cidade non precisa sol nin lúa que a ilumine, que a ilumina a gloria de Deus; e o Año é a súa lámpada.

 Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


ALELUIA      Xn 14, 23
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Quen me ama, cumprirá a miña palabra, di o Señor;
e o meu Pai amarao e viremos a el.
Aleluia.


Evanxeo     Xn 14, 23-29
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
O Espírito Santo recordaravos todo canto vos dixen
  
            Naquel tempo díxolles Xesús aos seus discípulos:
            ‑ Se alguén me ama, gardará a miña palabra, e meu Pai amarao, e viremos onda el, e faremos vida con el. O que non me ama, non garda as miñas palabras; e a palabra que escoitades de min, non é miña, é do Pai que me mandou.
            Díxenvos estas cousas mentres estaba convosco; pero o Paráclito, o Espírito Santo que meu Pai mandará no meu nome, ese havos ensinar todo e traeravos á memoria canto eu vos dixen.
            Déixovos a paz, douvos a miña paz: eu non vola dou como o mundo a dá.
            Non vos angustiedes, nin teñades medo. Oístes que vos dixen "voume e logo volvo onda vós".
            Se me amasedes, alegrariádesvos de que eu vaia onda o Pai, xa que o Pai é máis ca min.
            Díxenvolo agora, antes de que suceda, para que, cando suceda, creades.

  Palabra do Señor                                         R/. Loámoste, Cristo
           


POWER POINTS
6 Pascua C
6 Pascua C-Bene Pagola

CANTO GOZOSO
·         ENTRADA:  
     ASPERSIÓN: 
     A auga do Señor
LECTURAS:  
 Camiñar sen Xesús sen amor     
OFERTORIO:  
 Na nosa terra 
COMUÑÓN:  




(Da Pascua dos Enfermos)

29 abr. 2016

COUSIÑAS FÁCILES PARA MAMÁ...

... sempre que axude Papá:

- con "rotu"



- con washi tape


- para sorpresa de almorzo ou de postre





- tarxetas "rápidas"



- "feito a man" sen complicacións



 - ou para mañosos

  
  

Xa sabedes onde hai máis ideas...

27 abr. 2016

Ficha e Lectio - Domingo 6 de Pascua C





LECTIO:

DOMINGO VI DE PASCUA 
(Ano C: 1 maio 2016)

            A nosa Igrexa, que ten os seus alicerces en Xesús, tivo que pasar por non poucas dificultades internas (non só persecucións exteriores) no seu nacemento e desenvolvemento. A mensaxe de Xesús era tan nova e liberadora que aínda agora, moitos séculos despois, non nos resulta doado comprender ben a súa mensaxe e sobre todo levala de maneira consecuente á práctica.
            A primeira lectura dos Feitos dos Apóstolos é unha pequena mostra das dificultades e resistencias que existían. Non era fácil liberarse de costumes e prácticas, ritos concretos, prescricións e demais normas herdadas do Antigo Testamento para se entregar con alegría e agradecemento á aceptación da “boa nova”, da “alegre nova” de Xesús. “Nova” no seu dobre sentido, de noticia ata agora descoñecida e tamén no de algo que non ten que ver con cousas “vellas”.
            Agora o que prima é practicar a fraternidade, o amor e a liberdade que se derivan da mensaxe de Xesús de sermos irmáns del e fillos do mesmo Pai Deus. A nosa salvación vén ser un don gratuíto de Deus, que non se acada á forza de practicar ritos baleiros. Dadas -como digo- as resistencias e inercias antigas, a Igrexa tivo que chegar inicialmente a certos compromisos concretos (entre cristiáns de orixe pagá e de orixe xudía), aínda que sen renunciar ó contido fundamental da mensaxe liberadora de Xesús. É o que dá a entender aquela decisión que se adoptou e da que se nos di, non sen se reflectir nela un novo aire ou estilo de proximidade ou amizade entre Deus e a humanidade: “Decidimos, o Espírito Santo e mais nós, non vos impoñer máis cargas cás precisas”. E a continuación enuméranse esas cargas concretas, mínimas en todo caso. Este feito en si mesmo non deixa de ser curioso: acostumados como estaban os cristiáns de orixe xudía a aturar cargas e ritos relixiosos, parece que os seus lombos non se sentían a gusto sen algo da antiga carga.
            En calquera caso, o conxunto das lecturas de hoxe quérennos deixar claro que o específico do cristianismo vai por camiños novos. As palabras que Xoán nos pon no evanxeo en boca de Xesús pertencen tamén, coma no domingo pasado, ó discurso (se o podemos chamar así) de despedida de Xesús. Respírase en todo el un aire de familia, de intimidade, de confianza, de paz, que constitúen verdadeiramente o que podemos chamar a verdadeira atmosfera cristiá. Aquí non hai nada de imposicións alleas, de ameazas, de medos ou cousas semellantes. Ó revés. Deus faise, grazas a Xesús, un máis entre nós. Alí, nesta primeira igrexa nacente dos apóstolos e discípulos de Xesús, están con eles o Pai, o Fillo, o Espírito Santo. Todo é unha fonda relación de amizade mutua. Todo é horizontalidade e proximidade. “Non vos angustiedes, nin teñades medo”. Porque a “paz” é o don que Xesús nos dá: “Déixovos a paz. Douvos a miña paz”. Esa mesma paz de Xesús á que quen preside a eucaristía se refire inmediatamente antes de dármonos mutuamente a paz. Cando na celebración da eucaristía realizamos ese xesto de dármonos a paz, non nos damos mutuamente a “nosa” paz particular, senón a de Xesús, a que El nos deu e nos está a dar sempre para ofrecela pola nosa parte ós demais.
            Deste xeito os cristiáns podemos gozar da alegría e felicidade de termos sempre a Deus en casa. Se nos achegamos aquí, ó interior desta igrexa, é precisamente para renovármonos e fortalecérmonos mutuamente entre todos nesta fe nun Deus que se fixo amigo e familiar noso onde queira que nos atopemos, sexa dentro ou fóra dunha igrexa. Resulta sorprendente este case incríbel térmonos a Deus en casa, tal como aquí nos pon Xoán en boca de Xesús neste memorábel discurso seu: “Se alguén me ama, gardará a miña palabra, e meu Pai amarao, e viremos onda el, e faremos vida con el”. É dicir, Deus Pai e o seu Fillo Xesús fan vida connosco se o amamos. De maneira que o templo ou os templos de Deus somos, desde a aparición onda nós de Xesús, nós mesmos, edificios feitos de ósos e membros humanos, non de pedra, cemento ou ladrillo. Para dicilo dalgunha maneira, Deus, o Deus trinitario (Pai, Fillo e Espírito) ten o seu domicilio, a súa residencia, no interior de calquera persoa, home, muller ou neno que o queren e aman, en calquera lugar do mundo. Dunha maneira moito máis fonda e real que cando eu digo que vivo na rúa Sanjurjo Badía e vós en calquera outra rúa desta nosa “fermosa cidade”, tal como a cualifica o noso actual alcalde.
            Cómpre que de cando en vez reflexionemos nestas cousas, pois son realmente moi consoladoras, moi dadoras de paz, unha moi eficaz medicina contra calquera tipo de angustias ou medos nas nosas vidas.
            Isto que estou a comentar atopa ademais un complemento esclarecedor no texto da Apocalipse da Segunda Lectura. Fálase alí da Xerusalén celestial, asemellada, na linguaxe simbólica que neste libro se utiliza, a unha gran cidade. Mais o que a Xoán lle chama a atención nesta cidade é o seguinte: “Nela non vin –di el- santuario ningún, porque o seu santuario é o Señor Deus, que todo o sostén, e mailo Año”. Algún comentarista deste relato da Apocalipse dinos con algo de graza que a nós non nos estrañaría que se nos dixese que nesa celestial cidade non hai “bancos ou supermercados” mais resulta que se nos di que ¡”non hai templos”!
            En fin, temos, pois, que tomar boa nota de que nin na terra nin no ceo hai templo ou santuario algún no que habite o Deus anunciado por Xesús, o aquí chamado Año da Apocalipse, a non ser nós, nós mesmos, ascendidos como estamos á dignidade de irmáns de Xesús e de fillos adoptivos de Deus. A grandeza de Deus desborda calquera templo no que o pretendésemos apreixar. De maneira que nel, no noso Deus, estamos todos e cada un dos que verdadeiramente o amamos, ou, se preferimos, está El “facendo vida” no interior de todos e cada un de cantos o amamos e queremos.
            O gran pai da Igrexa, Santo Agostiño de Hipona, utilizaba nos seus escritos tanto unha coma outra maneira de considerarmos a relación de Deus con nós ou a nosa con el. Para Agostiño Deus era “máis intimo a nós que a nosa propia intimidade” e ó tempo absolutamente “superior” a calquera suposta grandeza nosa. Deus está, pois, en todo e todo está en Deus. Se aprendésemos a ver a Deus deste xeito, comprenderiamos tamén mellor o fundador da Compañía de Xesús, o noso Santo Ignacio de Loiola, cando nos animaba, tal como se expresaba el, a “ver a Deus en tódalas cousas”.
            Se así o fixésemos, empezaría tamén a nosa terra a emitir ecos ou recendos celestiais -que tanta falta nos fan-, aqueles que Xoán nos describe ó nos falar da Xerusalén celestial.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS

            Invocamos a Deus noso Pai, en unión con Xesús e o Espírito Santo, para que nos converta á boa nova do seu fillo Xesús, dicindo: Escóitanos, Pai. 
TODOS: Escóitanos, Pai.

- Dános, Pai, espírito de confianza en Ti, dador de todo ben, para superarmos tódalas nosas dependencias e submisións a ritos sen sentido ou prácticas relixiosas baleiras. 
TODOS: Escóitanos, Pai.
- Lévanos, Pai, á crenza firme e convencida de que en calquera lugar onde hai fraternidade e amor alí estás ti no medio de nós. 
TODOS: Escóitanos, Pai.
- Énchenos, Pai, da túa paz, para que poidamos transmitila e levala ás persoas e pobos do mundo enteiro. 
TODOS: Escóitanos, Pai.

            Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo noso Señor. AMÉN.

                                                                                              Manuel Cabada Castro




VER TAMÉN:

24 abr. 2016

Comunicáronlle á Igrexa as marabillas que Deus realizara con eles - Feit 14, 21b-27

Domingo 5 de Pascua - ciclo C


EU CREO NO TEU AMOR

Ai, como che agradezo, Xesús,
que nos teñas amado tanto!

Como che agradezo
que nos teñas demostrado tan vivamente
o perdidiño que está Deus Pai por nós!

Como che agradezo tamén
que a túa forza de amor
prendese e medrase e se espallase
polas catro esquinas do mundo!

Canto me gusta ver sinais
dese amor teu no meu propio corazón,
nos meus propios proxectos de vida!

Canto me gusta ver sinais dese amor teu
en moitos outros cristiáns
anteriores a min e contemporáneos meus!

Que grandes e felices e axudadores foron
moitos seguidores teus
cando se deixaron arrastrar polo teu amor!

Canto me gusta sobre todo
ver sinais dese amor teu
na xente que non se considera cristiá!

Arrástrame, Xesús, no onda do teu amor.
Eu creo no teu amor coma estilo de vida,
oxalá que me enchoupe por dentro e por fóra
e me faga así discípulo teu!

Enxugará todas as bágoas dos seus ollos - Ap 21, 1-5a

Domingo 5 de Pascua - ciclo C


A ARTE DE AMAR

Existe un camiño
para sabermos se somos cristiáns:
o camiño do amor.

Existe un camiño
para que medre a comunidade:
o camiño do amor.

Que non che pareza este
un asunto de sentimentais
ou un asunto de pícaros;
amar é a actividade máis grande
de calquera home ou muller,
túa máis grande actividade tamén.

Amar non é doado,
todos somos aprendices
da difícil arte de amar,
e Xesús é o mestre.

O amor non é só
a relación amorosa dunha parella
nun cuarto solitario,
ou os mimos duns pais
cara aos seus picariños.

O amor está
-ou debe estar-
en toda a vida:
nas decisións familiares,
nas posturas políticas,
na participación sindical,
na cooperación cos veciños.

O amor de Xesús é fiel, doído,
sacrificado, esixente,
faise en pequenas cousas,
faise nos grandes proxectos
persoais e comunitarios,
o amor de Xesús é transparente,
revolucionario ...

Xesús invítate hoxe
a coñecer as súas maneiras de amar.
Xesús invítate hoxe
a medrar no amor á xente. 



22 abr. 2016

Domingo 5 de Pascua - ciclo C

DOMINGO V DE PASCUA  -  CICLO C


Primeira Lectura     Feit  14, 21b-27
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
Comunicáronlle á Igrexa as marabillas que Deus realizara con eles

            Naqueles días, Paulo e mais Bernabé volveron para Listra, Iconio e Antioquía, fortalecendo o espírito dos discípulos e animándoos a perseveraren na fe, porque – dicíanlles ‑ temos de pasar por moitos traballos para entrarmos no Reino de Deus. E despois de designarlles presbíteros en cada Igrexa, oraban, xaxuaban e encomendábanos ao Señor, en quen creran.
            Atravesando a Pisidia, chegaron a Panfilia e, logo de anunciaren a palabra en Perxe, baixaron cara a Atalía.
            De alí embarcaron para Antioquía, desde onde foran confiados á graza de Deus para a misión que viñan de cumprir.
            Chegando, reuniron a Igrexa e contaron todo canto Deus fixera con eles e como lles abrira aos pagáns a porta da fe.

   Palabra do Señor                                          R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 144, 8-9. 10-11. 12-13ab
 R/. (cf. 1): Bendicirei o teu nome para sempre, meu Deus e meu Rei.
Ou:  Aleluia.

O Señor é clemente e compasivo,
tardo á ira e rico en misericordia.
O Señor é bo para todos,
agarimoso con todas as súas obras.

Que te loen, Señor, as túas obras,
e te bendigan os teus amigos.
Que pregoen a gloria do teu reino,
e falen do teu poder.

Que ensinen aos homes os teus feitos,
e a maxestade gloriosa do teu reino.
O teu reino é reino eterno,
o teu goberno dura por todas as xeracións.


Segunda Lectura      Ap 21, 1-5a
LECTURA DO LIBRO DA APOCALIPS
Enxugará todas as bágoas dos seus ollos
  
            Eu, Xoán, vin un ceo novo e unha terra nova, pois o primeiro ceo e a primeira terra xa pasaran; e o mar xa non existía.
            Tamén vin que a cidade santa, unha Xerusalén nova, baixaba do ceo de onda Deus, preparada coma a esposa que está engalanada para o seu esposo. E sentín unha forte voz que desde o trono dicía:
            "Velaquí a tenda de Deus onda os homes.
Acampará entre eles:
eles serán o seu pobo
e El será o seu Deus e compañeiro.
            Enxugará todas as bágoas dos seus ollos,
e a morte xa non existirá máis.
            Nin haberá máis loito nin pranto nin dor,
porque as primeiras cousas pasaron xa".
            O que estaba sentado no trono dixo: "Vede que volvo novas todas as cousas".

   Palabra do Señor                                          R/. Grazas a Deus


ALELUIA    Xn 13, 34
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Douvos un mandamento novo, di o Señor;
que vos amedes uns a outros como eu vos amei.
Aleluia.


Evanxeo     Xn 13, 31-33a. 34-35
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
Douvos un mandamento novo, que vos amedes uns a outros
  
            Cando Xudas saíu do cenáculo, díxolles Xesús:
            ‑Agora queda glorificado o Fillo do Home e Deus queda glorificado nel. Se Deus queda glorificado nel, tamén Deus o glorificará a el e hao glorificar axiña.
            Meus fillos: só un pouquiño estarei convosco.
            Douvos un mandamento novo: amádevos uns a outros; como eu vos amei, amádevos tamén entre vós.
            Nisto coñecerán todos que sodes os meus discípulos: se vos tedes amor uns a outros.

  Palabra do Señor                                          R/. Loámoste, Cristo


PORQUE O AMOR É EXPERIENCIA DE LEDICIA, A PASCUA É TEMPO DE GOZO ESPERANZADO  
POWER POINTS
5 Pascua C-Bene Pagola
5 Pascua C

CANTO GOZOSO
·        ENTRADA: O amor é o meirande 
·        ASPERSIÓN: A auga do Señor
·        LECTURAS: Douvos un mandato novo
·        OFERTORIO: Ti es o pan do ceo
·        COMUÑÓN: Pan do ceo, pan de vida

20 abr. 2016

Para o DÍA DA NAI

Pensando nos que queren preparar 
con tempo esta data, anticipo 
unha semana esta publicación:

NON VOS PERDADES ESTE VÍDEO:








 



COMO FACER FLORES PARA MAMÁ:


Pensando en nen@s e tamén en adolescentes:











VER TAMÉN:


19 abr. 2016

Ficha e Lectio - Domingo 5 Pascua C




LECTIO:

DOMINGO V DE PASCUA 
(Ano C: 24 abril 2016)

            Curto tamén é o texto do evanxeo de Xoán que hoxe se nos ofrece para a nosa consideración e para profundarmos nel. Tal como ocorría no anterior domingo. Breve en palabras, pero moi denso e amplo na súa transcendencia, porque apunta a algo decididamente central na mensaxe do evanxeo: o amor.
             Xesús atópase en momentos de íntima confidencia cos seus discípulos cando lle quedan poucas horas de vida e de conversa con eles. Momentos dramáticos tamén porque algún dos seus decidira xa no seu corazón entregalo ás autoridades relixiosas e políticas para que acabasen con el.
            En momentos coma estes é cando se comunican e transmiten as recomendacións máis esenciais. Os que permanecen vivos, os herdeiros coma quen di, non poderán esquecelas.
            A derradeira, e polo tanto a máis importante, recomendación de Xesús é moi emotiva e tan doada de entender como difícil de levar á práctica. Acabámola de escoitar: “Meus fillos: só un pouquiño estarei convosco. Douvos un mandamento novo: amádevos uns a outros. Como eu vos amei, amádevos tamén entre vós”.
            Sen dúbida, trátase dunha verdadeira síntese de todo o evanxeo: da ensinanza e da práctica continua de Xesús ata este intre e nas poucas horas que lle restan de vida. No fondo, Xesús non ensinou nin practicou outra cousa máis ca iso: o amor, a entrega sen reserva ós demais ata dar el mesmo a súa vida por todos.
            Mais trátase verdadeiramente dun mandamento novo? Coido que algunha vez aludín a unha das normas ou mandados do Antigo Testamento, concretamente do libro do Levítico. Entre esas normas que, segundo o Levítico, Deus lle dá a Moisés, en relación co modo de comportárense as persoas que Moisés ten ó seu cargo, aparece esta: “Non terás odio no corazón ó teu irmán [...[ Non te vingarás nin lles terás xenreira ós teus veciños. Amarás o teu próximo coma a ti mesmo” (Lev 19, 18). De feito, Xesús recorre moitas veces a este mandado (“Amarás o teu próximo coma a ti mesmo”) sobre todo nas súas discusións cos doutos do xudaísmo do seu tempo. A xente entendía bastante ben que se Deus é bo con todos, non podemos pola nosa parte sermos malos os uns cos outros. No Antigo Testamento tíñase, pois, clara conciencia, da bondade e da paternidade de Deus en relación co seu pobo. Era lóxico, pois, que o senso de mutua fraternidade entre todos se fose asentando cada vez máis neles.
            Pero Xesús quere ir máis alá destes bos sentimentos do Antigo Testamento. Sabemos daquela pregunta que lle fai unha vez un letrado a Xesús sobre cal é o “primeiro” mandamento da lei. Xesús responderalle utilizando as mesmas palabras do libro do Deuteronomio (6, 4-5): “O primeiro é: Escoita, Israel: O Señor, noso Deus, é o único Señor. Amarás o Señor, teu Deus, con todo o teu corazón, con toda a túa alma, con toda a túa mente e con toda a túa forza”. Con isto a pregunta quedaba perfectamente respondida. Mais Xesús vai engadir a isto (e sen que o letrado llo preguntara) algo decisivo ó colocar dalgunha maneira o chamado segundo mandamento ó mesmo nivel có primeiro: “O segundo é este: Amarás o teu próximo como a ti mesmo. Non hai mandamento máis importante ca estes”.
            Xesús tiña boas razóns para engadir iso, porque no Antigo Testamento estes dous mandamentos estaban en certo modo pouco relacionados entre si. Do primeiro falábase no Deuteronomio e do segundo no Levítico (19, 18), mesturado este último ademais con outras diversas normas cúlticas e morais. O que fai Xesús coa súa resposta ó letrado é darlle ó segundo mandamento, é dicir, ó amor ó próximo unha dignidade en certo modo divina. De modo que amar ó próximo vén sendo para Xesús practicamente o mesmo que amar a Deus.
            Agora ben, o que fai Xesús agora, nestes derradeiros momentos de intimidade cos seus discípulos, é subir aínda máis o listón da importancia e da esixencia do amor ó próximo. Por iso poderá indicar Xesús con toda razón que o seu mandamento do amor ó próximo é verdadeiramente “novo”. Por que? Moi sinxelo. A medida do amor ó próximo no Antigo Testamento era “un mesmo”: “Amarás o teu próximo como a ti mesmo”. A medida do amor que anuncia agora Xesús é moito máis elevada e, polo tanto, decididamente “nova”: Amarás o teu próximo “como eu vos amei”. Cómo amou Xesús? Ben o sabemos, polo menos teoricamente. Amou os demais máis que a si mesmo. Amou totalmente, entregando a súa vida, é dicir, a si mesmo, pola salvación e liberación de todos. A medida do seu amor non é polo tanto el mesmo (“como a ti mesmo”), porque se esa fose a medida do seu amor, non poría en xogo a súa vida e non a daría polos demais.
            A actitude de Xesús ten un certo parecido á de esas boas e xenerosas persoas que se lanzan de súpeto a un mar embravecido para libraren da morte a alguén que está en perigo de afogarse. Mais iso practicado non unha ou dúas veces e case sen pensar, senón ó longo de toda unha vida e de maneira consciente e consecuente ata a propia morte.
            Esta é, pois, a medida á que Xesús nos convida e que fará que xurdan ese “ceo” e “terra”  tamén “novos” dos que nos fala hoxe o libro da Apocalipse da 2ª Lectura.
            Hai ademais unha importante advertencia. Non nos enganemos. Só se procedemos así, seremos considerados como verdadeiros discípulos de Xesús. Ese ha ser, pois. o noso sinal distintivo, para dese xeito termos capacidade de atraer a outros ó camiño de Xesús. “Nisto coñecerán todos que sodes os meus discípulos: se vos tedes amor uns a outros”. Os cristiáns non podemos, en consecuencia, contentarnos con dicir simplemente que o somos, é dicir, que somos cristiáns. Pois se o amor -e un amor coma o de Xesús- non se converte en motor das nosas vidas e da nosa relación con todos non seremos en realidade verdadeiramente cristiáns.
            Tarefa, como vedes, nada doada, pero tarefa que nos salvará e que nos liberará a nós e a todos cantos se encontren con nós.

CREDO

ORACION DOS FIEIS:
O amor que Xesús quere de nós é un amor esixente. Pedímoslle ó Deus Pai de Xesús e Pai noso que nos axude a practicalo nas nosas vidas, dicindo: Apréndenos a amar, Pai
TODOS: Apréndenos a amar, Pai.

- Que na Igrexa o amor non sexa só unha bela palabra senón unha realidade baseada no mutuo respecto e aceptación das diferenzas. 
TODOS: Apréndenos a amar, Pai.
 - Que no mundo enteiro o amor venza o odio nos pobos e culturas. 
TODOS: Apréndenos a amar, Pai.
- Que os marxinados e cantos padecen fame e inxustiza poidan sentir en si o amor e a solidariedade dos que viven mellor ca eles. 
TODOS: Apréndenos a amar, Pai.

            Escoita, Pai, estas nosas peticións para a Igrexa, para o mundo e especialmente para os máis necesitados. Por Xesús Cristo, noso Señor. AMÉN.


                                                                                       
       Manuel Cabada Castro


VER TAMÉN: