31 ene. 2012

Festa de San Brais/S.Blas - 3 febreiro


Século IV, bispo de Sebaste (Armenia, Turquía)

Mártir na persecución de Licinio, no 316. Viviu como eremita nunha cova fuxindo das persecucións onde era atendido, segundo a tradición, polos animais. Detido e no cárcere, curou a moitos enfermos, de aí a súa fama de santo. Rexeitou abandonar a as súas crenzas polo que foi torturado e decapitado. 


Camiño do martirio atopou unha muller cun neno que tiña unha espiña na gorxa, bendiciu ó neno e tocouno e o neno quedou curado; por iso o seu culto é moi popular para as afeccións na garganta.

MONICIÓN INTRODUCTORIA
Despois do canto de entrada e do saúdo inicial
Seguindo esta popular tradición, viñemos a recibir a bendición de Deus neste día do seu mártire, San Brais.
Veneramos a este santo como intercesor ante Deus nos males da gorxa, a partires do día en que unha nai lle pediu que auxiliase ao seu fillo, que se estaba asfixiando por mor dunha espiña de peixe que se lle atragantara. O santo curouno facendo sobre el o sinal da cruz. Esta é o sinal salvador de Cristo, o único que fai marabillas. Que a súa bendición sobre os alimentos atráianos cara ao pan de vida eterna,  o propio Cristo, o Señor.

Acto penitencial:
Antes de celebrar os santos misterios, recoñezamos humildemente os nosos pecados (silencio durante uns instantes). Rezo do EU CONFESO, ó ben a terceira fórmula:

Ti que fuches enviado a sanar os corazóns afligidos:
SEÑOR, TEN PIEDADE.
Ti que viñeches a chamar aos pecadores:
CRISTO, TEN PIEDADE.
Ti que estás sentado á dereita do Pai para interceder
por nós: SEÑOR, TEN PIEDADE. Dise Gloria (mellor cantado)

Oración recada
Escoita, Señor, as súplicas do teu pobo, que hoxe che invoca apoiado na protección do teu mártir san Brais: concédenos, polos seus méritos, a paz nesta vida e o premio da vida eterna.
Polo noso Señor Xesucristo.

ORACIÓN DOS FIEIS PARA AS MISAS
Lembrando hoxe a San Brais, que soubo amar a Deus e aos irmáns até dar a súa vida en testemuño da  fe,  pidamos ao noso Pai celestial que escoite a oración da súa Igrexa:

1. Por toda a Igrexa: para sexa sempre fiel a Deus, proclame
con valentía o Evanxeo, e busque o ben dos homes.
Roguemos ao Señor.
2. Polos gobernantes: Para que busquen sempre o ben común
e promovan a concordia, a xustiza e o benestar de todos.
Roguemos ao Señor.
3. Pola paz entre nós e no mundo enteiro: Para que
desaparezan as ameazas de guerra e os actos de violencia,
contrarios á dignidade humana e aos dereitos
inviolables de todos os homes e mulleres da terra.
Roguemos ao Señor.
4. Polos irmáns que máis sofren: Para que Deus abra
os corazóns de quen vivimos na abundancia ás necesidades
dos nosos irmáns.
Roguemos ao Señor.
5. Polas familias: Para que, coa graza de Deus,
superen as dificultades e cada
día crezan máis no amor e na entrega mutua.
Roguemos ao Señor.
6. Por todos os que nos encomendamos á intercesión de San
Brais: Para que ao invocalo sexamos bendicidos por Deus
coa saúde física e espiritual e con toda clase de bens.
Roguemos ao Señor.

Escoita, Deus de bondade, as nosas súplicas, e por intercesión do teu mártir San Brais, concédenos con bondade canto che pedimos.
Por Xesucristo o noso Señor.
Amén

Oremos xuntos coa oración que o propio Señor nos aprendeu:
Noso Pai ...


ORACIÓN DE BENDICIÓN (despois da comuñón)  
Señor, que o sacramento que recibimos nos dea a fortaleza con que o mártir san Brais se mostrou sempre fiel ao teu servizo e vencedor no tormento.
Por Xesucristo o noso Señor.

CONCLUSIÓN DO RITO
Convén terminar o rito cun canto de acción de grazas:
Salmos 66 (A Deus dean grazas), 88 (Cantarei eternamente) ou 137 (Dámosche grazas, Señor).



ADAPTADO DE : www.parroquiasannicolas.es

----------------------------------------------------

Esta é unha festa moi popular en Galicia (Bembrive, Briallos, Monforte...) na que se bendí pan ou roscas (nalgúns lugares tamén bolos). Parece que a tradición ten que ver coa forma de presentación das roscas, anudadas por unha cinta que se bendicía colgándoa na figura do santo e logo se colgaba da gorxa para protexernos durante o ano das afeccións de garganta.


30 ene. 2012

Celebración Festa das Candeas

FESTA DA PRESENTACIÓN DO SEÑOR (CANDELORIA)


OBXECTIVO: Na Misa parroquial faise a presentación e bendición dos nenos bautizados durante o año.
 
PREPARACIÓN:
Con tempo, envíase unha carta aos pais dos nenos invitándoos a participar e que avisen da súa asistencia e traian a vela do bautismo. Resérvanse sitios cos nomes correspondentes, para os pais e os nenos. 
Son recibidos á porta da igrexa polo sacerdote ou matrimonio responsable e acompañados ao seu sitio.
 
CELEBRACIÓN:
Celébrase a Misa propia do día.
A bendición das candeas realízase, previa explicación da lectura do evanxeo. Deste modo, e dada a imposibilidade de procesión inicial, evitamos o sempre complicado momento de ancender, apagar e volver a prender as velas. Coa vela encendida proclámase o evanxeo, renóvanse as promesas bautismais e faise a presentación dos nenos.
No ofertorio, coa presentación do pan e do viño por parte dun dos pais, un pai fai presentación dos nenos.
Ó final da Misa, despois da oración, unha nai ofréceos á Virxe.
Ó terminar pódese facer un pequeno obsequio aos pais (libro, recordatorio...)
Na Misa da Catequese seguimos o mesmo esquema celebrativo suprimiendo a presentación dos nenos e o seu ofrecimento final á Virxe. 



BENDICIÓN DOS NENOS
Sacerdote: Xesús, Señor, que acolliches e bendicíche-los nenos, escoita a nosa oración, e bendícenos co teu amor.
TODOS: Bendícenos co teu amor, Xesús.
Lector 1: Xesús, amigo dos nenos, líbranos de todo mal.
TODOS: Bendícenos co teu amor, Xesús.
Lector 2: Xesús, que creciches no fogar de Nazaret, acompaña ti noso crecemento e a nosa educación.
TODOS: Bendícenos co teu amor, Xesús.
Lector 3: Xeús, que creciches co agarimo de María e de Xosé, pon o teu amor nos nosos pais, avós e familiares.
TODOS: Bendícenos co teu amor, Xesús.
Lector 4: Xesús, poñemos diante de ti os amigos e compañeiros e tódolos nenos veciños nosos: que te teñan de amigo, coma nós.
TODOS: Bendícenos co teu amor, Xesús.
Lector 5: Xesús, dános un corazón grande para comprender e axudar a tódolos nenos que son diferentes, discapacitados, enfermos.
TODOS: Bendícenos co teu amor, Xesús.
Lector 6: Xesús, hoxe poñemos diante de ti a tódolos nenos e familias víctimas da guerra, da misera, da emigración forzosa.
TODOS: Bendícenos co teu amor, Xesús.



Sacerdote:
Señor Xesús, amigo dos nenos,
Ti fuches presentado no templo diante de Deus, teu Pai, coma luz que ilumina a tódolos seres humanos.
Ti fuches neno coma nós e creciches nunha familia e nun fogar con María e Xosé.
Ti mostraches a todos que o teu Reino se constrúe cando as persoas nos queremos e sabemos respecta-las diferencias, vendo a imaxe de Deus en cada un.
Ti rogaches a Deus Pai polos teus discípulos e amigos para que saibamos amarnos como tu nos amas.
Mira agora estes nenos que hoxe a comunidade cristiá che presenta; une a túa pregaria ás nosas voces e pídelle a Deus Pai que faga repousa-lo seu amor e a súa paz sobre todos e cada un destes nenos.
Verte sobre todos eles a túa bendición e dálle-lo teu Espíritu, para que cheguen a grandes con saúde e plenitude; desenvolvan as súas cualidades no servicio da sociedade e do ben común, e sexan, no seu propio ambiente, as testemuñas e os amigos que anuncien e glorifiqun o teu nome.
Tí, que vives e reinas por sempre eternamente.
TODOS: Amén

PRESENTACIÓN DOS BAUTIZADOS NO OFERTORIO:                        
Xesto de ofrenda (pai)
"Señor, Ti nos deches estes fillos.
Confiáchesnos estas vidas que están empezando.
Acolle o noso xesto:
Presentámoschos dándote gracias pola túa bondade.
Aquí os tienes; confiámoschos.
Gárdaos e protéxeos coma Pai;
dálles a vida e a forza do teu Espírito
para que sexan sempre fieis
aos camiños da vida eterna
que nos aprendeu o teu Fillo, Xesús"


Consagración dos nenos a María (nai)
"María, Madre de Xesús,
ofrecémosche ós nosos fillos coma fillos teus:
Ofrecémosche os seus ollos
para que se abran ás marabillas da creación;
Ofrecémosche as súas mans
para que aprendan a construir un mundo máis humán;
ofrecémosche o seu corazón,
para que amen sen medida;
ofrecémosche todo o que son e serán
para que se namoren do ben e aborrezan o mal.
Madre, aquí tes aos teus fillos. En Ti poñemos a nosa confianza.
Gárdaos coma posesión túa."

Parroquia de Santa Margarida (A Coruña)

DEBUXOS PARA OS NENOS DA CATEQUESE :




 

27 ene. 2012

Non endurezades os vosos corazóns - Salmo 94

Domingo 4 Ordinario - ciclo B


ANTE OS VALORES DO REINO

Señor, ante a oferta tentadora de diñeiro fácil,
do ter como primeira preocupación da vida,
dános clarividencia para descubrir os valores do Reino.

Os valores que duran e resisten ao desgaste do tempo inexorable;
e que non se desvalorizan como moeda fugaz,
que non resiste máis que flor dun día.

Dános, Señor, sabedoría para optar,
desde a pobreza, libre e voluntariamente escolleita,
polos valores do Reino que, coma a túa palabra, nunca pasan,
a pesares de que aterra perda a súa cortiza e o ceo se afunda.

Mantén o noso oído atento á túa palabra:
“Vende todo o que tes,
dáo aos pobres, ven e sígueme”.

Que o noso afán de cada día sexa ser pobres
e estar cos pobres polo Reino.
O resto sabemos que nolo darás con fartura. 

Ensinábaos coma quen ten autoridade - Mc 1, 21-28

Domingo 4 Ordinario - ciclo B

A AUTORIDADE DE XESÚS DE NAZARÉ

Observa ó teu redor e fíxate nesta cousa:
non hai autoridade sen señorío, sen rendas, sen criados,
sen carreiras e sen cartos.
Non hai autoridade sen poder.
Somos tan pouca cousa
que para facernos valer
botamos man do que ternos
e non do que somos.

Pero Xesús de Nazaré non foi así.
El non foi un gran Señor,
nin estudou ningunha carreira,
nin tiña criados a quen mandar,
nin rendas que cobrar,
nin foi gobernador nin alcalde,
nin médico nin cura.

Pero tiña autoridade.
Tiña a autoridade
da súa palabra cálida e forte,
do seu obrar limpo e consecuente,
do seu ensinar libre e creador.
Falaba con autoridade.

Falaba e actuaba.
Sen medos nin covardías.
Sen preguntarlle aos poderosos
cal debía ser a súa palabra,
e cal debía ser o seu silencio.
Non negociaba cos grandes
os límites das súas actuacións,
nin lles reducía aos pequenos
a súa presenza e a súa forza. 

...

Día da paz 2012

Se buscades material para traballar en clase de Relixión, tedes bastante na nosa páxina web, pinchade aquí : 
http://xanostesaqui.webnode.es/materiais-para-a-catequese/dias-especiais/dia-da-paz/


CRISTIÁNS POLA PAZ

Iqbal Masih, (1982 - 16 de abril de 1995) foi un neno paquistaní, escravizado nunha fábrica de alfombras. Asasinado en 1995, converteuse nun símbolo da loita contra a explotación infantil.
            Iqbal foi cedido a un fabricante de alfombras polo seu  pai, a cambio dun préstamo de 600 rupias (equivalente a uns 12 dólares estadounidenses) que este necesitaba para facer fronte aos gastos da voda do seu fillo maior. Iqbal foi obrigado a realizar xornadas laborais de máis de doce horas, durante as cales foi encadeado ao tear e golpeado en varias ocasións. Co tempo, os intereses da débeda do seu pai fóronse incrementando, polo que na práctica, Iqbal permaneceu varios anos na escravitude. As durísimas condicións que debeu soportar afectaron ao seu crecemento, e aos doce anos de idade tiña a estatura dun neno de seis.
            En 1992, cando tiña dez anos, conseguiu escapar da fábrica, e dedicouse a denunciar a situación de escravitude en que vivían outros moitos nenos do seu país, co apoio do sindicato Bhatta Mazdoor Mahaz ("Fronte dos traballadores de ladrillos").
            En 1994 Iqbal gañou o "Premio Reebok á mocidade en acción", outorgado pola multinacional Reebok (empresa que, pola contra, foi neses mesmos anos acusada tamén de empregar man de obra infantil1 ).
            Iqbal foi asasinado o 16 de abril de 1995, mentres montaba en bicicleta. En 2000, a título póstumo, concedéuselle o "Premio dos Nenos do Mundo".
            En 1997, Jordi Sierra e Fabra dedicoulle un libro sobre unha aventura, na India, sobre o traballo infantil: A música do vento.


Óscar Romero : (O Salvador, 15 de agosto de 1917, 24 de marzo de 1980) coñecido como Monseñor Romeu, foi un sacerdote católico salvadoreño e o cuarto arcebispo metropolitano de San Salvador (1977-1980). Volveuse soado pola súa predicación en defensa dos dereitos humanos e morreu asasinado no exercicio do seu ministerio pastoral.
            Como arcebispo, denunciou nas súas homilías dominicais numerosas violacións dos dereitos humanos e manifestou publicamente a súa solidariedade cara ás vítimas da violencia política do seu país. O seu asasinato provocou a protesta internacional en demanda do respecto aos dereitos humanos no Salvador. Dentro da Igrexa católica consideróuselle un bispo que defendía a "opción preferente polos pobres". Nunha das súas homilías, Monseñor Romeu afirmou: "A misión da Igrexa é identificarse cos pobres, así a Igrexa atopa a súa salvación." (11 de novembro de 1977)
            El é un dos dez mártires do século XX representados nas estatuas da Abadía de Westminster, en Londres, e foi nomeado ao Premio Nobel da Paz en 1979.

Hélder Câmara: (7 de febreiro de 1909 en Fortaleza, Brasil - Recife, 27 de agosto de 1999) Bispo brasileiro, arcebispo emérito de Olinda e Recife e teólogo da liberación. Foi un dos fundadores da Conferencia Nacional de Bispos de Brasil (CNBB) e defensor dos dereitos humanos durante a ditadura militar brasileira. Pola súa actuación recibiu numerosos premios nacionais e internacionais, sendo o único brasileiro candidato catro veces ao Premio Nobel da Paz.
            Foi recoñecido internacionalmente polo seu compromiso cos pobres, a súa predicación pola liberación dos pobos e o seu traballo en favor da paz. Defensor acérrimo dos pobres, toda a súa actuación guiouse pola procura dunha alternativa que superase tanto o comunismo como o capitalismo.
            En certa ocasión, unha familia pobre chamou á porta do arcebispo: Señor bispo, a policía levou ao noso pai confundido cun bandido. Están pegándolle. Dom Helder compareceu inmediatamente na delegación. Señor bispo! -exclamou o delegado- vostede por aquí? Si  respondeulle Dom Helder- vin a buscar o meu irmán?. O seu irmán? Si, está detido aquí. É fulano! O delegado ordenou a inmediata liberación do preso. Pero, vostedes son tan diferentes -observou o delegado- na cor da pel e no nome! Sen titubear, Dom Helder responde: É que somos fillos do mesmo Pai?


Rigoberta Menchú: (Guatemala, 9 de xaneiro de 1959) é unha líder indíxena guatemalteca e defensora dos dereitos humanos, membro do grupo Quiché-Maya. É Embaixadora de Boa Vontade da Unesco e gañadora do Premio Nobel da Paz e o Premio Príncipe de Asturias de Cooperación Internacional.
            É autora dunha autobiografía titulada Eu, Rigoberta Menchú (1983). Segundo o seu propio testemuño, desde moi pequena coñeceu as inxustizas, a discriminación e a explotación á que son sometidos os indíxenas que viven na pobreza extrema en Guatemala. Comezou a traballar nunha leira de café aos cinco anos, en condicións tan pésimas que foron a causa da morte de irmáns e amigos seus, así como da represión  da que foi vítima a súa comunidade por parte de terratenentes e membros do exército de Guatemala.
            Desde moza involucrouse nas loitas reivindicativas dos pobos indíxenas e campesiños o que lle valeu persecución política e o exilio. En 1979, foi membro fundadora do Comité de Unidade Campesiña -CUC- e da Representación Unitaria da Oposición Guatemalteca -RUOG-, da que formou parte da súa dirección ata 1992.
            En 1991 participou na preparación da declaración dos dereitos dos pobos indíxenas por parte das Nacións Unidas. O Premio Nobel foille outorgado en recoñecemento ao seu traballo pola xustiza social e reconciliación etno-cultural baseado no respecto aos dereitos dos indíxenas, coincidindo co quinto centenario da chegada de Colón a América, e coa declaración de 1993 como Ano Internacional dos Pobos Indios.

Xoán XXIII: Angelo Giuseppe Roncalli foi o Papa n.º 261 da Igrexa católica entre 1958 e 1963. No seu dilatado labor apostólico, ocupou numerosos cargos críticos. Foi designado delegado apostólico en Turquía e Grecia desde 1935, cargo no cal desempeñouse durante a maior parte da segunda guerra mundial. A fins de 1944 foi designado nuncio apostólico en Francia, onde permaneceu ata 1953. Elixido cardeal nese ano, desempeñouse como patriarca de Venecia ata o conclave de outubro de 1958. Como pontífice romano, tivo un pontifica do relativamente breve pero sumamente intenso.
            As súas encíclicas Mater et Magistra (1961) e Pacem in Terris (1963), esta última escrita en plena guerra fría logo da chamada «crise dos mísiles» de outubro de 1962, convertéronse en documentos senlleiros que marcaron o papel da Igrexa católica no mundo actual. Pero o punto culminante do seu traballo apostólico foi, sen dúbidas, a súa iniciativa persoal, apenas tres meses logo da súa elección como pontífice, de convocar á realización do Concilio Vaticano II, imprimindo así o seu carisma á Igrexa católica do século XX.
            En Italia é recordado co cariñoso apelativo de "Il Papa Buono" (“O Papa Bo”).

Desmond Tutu : É un clérigo e pacifista surafricano que adquiriu fama internacional durante a década de 1980 por mor da súa oposición ao Apartheid. Tutu foi o primeiro surafricano negro en ser elixido e ordenado como Arcebispo Anglicano de Cidade do Cabo (Sudáfrica).
Tutu avogou constantemente pola reconciliación entre todos os grupos implicados no apartheid, denunciou constantemente ao goberno branco minoritario pola súa política racista contra a maioría da poboación negra, pero tamén condenou aos grupos "antiapartheid" que efectuaban ou propiciaban actuacións violentas e terroristas, como o Congreso Nacional Africano e diversos grupos de extrema esquerda.
O 15 de outubro de 1984 foille concedido o Premio Nobel da Paz pola súa constante loita contra o apartheid.
Tras o fin oficial da política de apartheid, Tutu foi nomeado director da Comisión para a verdade e a reconciliación (Sudáfrica) creada polo recentemente electo Presidente de Sudáfrica Nelson Mandela.
Actualmente forma parte das 18 personalidades mundiais que dan apoio á Alianza de Civilizacións. É membro do Comité de Honra da Coordinación internacional para o Decenio da non-violencia e da paz.



Xoán Paulo II : Karol Wojtyła (Polonia, 18 de maio de 1920Cidade do Vaticano, 2 de abril de 2005 foi o 264.º papa da Igrexa católica entre 1978 y 2005.


            Frases súas sobre a paz:


Que ninguén se faga ilusións de que a simple ausencia de guerra, aínda sendo tan desexada, sexa sinónimo dunha paz verdadeira. Non hai verdadeira paz senón vén acompañada de equidade , verdade, xustiza, e solidariedade.

            A violencia xamais resolve os conflitos, nin sequera diminúe as súas consecuencias dramáticas.

            O diálogo, baseado en sólidas leis morais, facilita a solución dos conflitos e favorece o respecto da vida, de toda vida humana. Por iso, o recurso ás armas para dirimir as controversias representa sempre unha derrota da razón e da humanidade.

            Constátase e faise cada día máis grave no mundo outra seria ameaza para a paz: moitas persoas, é máis, poboacións enteiras viven hoxe en condicións de extrema pobreza. A desigualdade entre ricos e pobres fíxose máis evidente, ata nas nacións máis desenvolvidas economicamente? (Mensaxe do 1/1/93).

            Pode existir a paz cando hai homes, mulleres e nenos que non poden vivir segundo as esixencias da plena dignidade humana? Pode existir unha paz duradeira nun mundo onde imperan relacións -sociais, económicas e políticas- que favorecen a un grupo ou país á conta doutro? Pode establecerse unha paz xenuína sen o recoñecemento efectivo da sublime verdade de que todos somos iguais en dignidade porque todos fomos creados a imaxe de Deus, que é o noso Pai? (Mensaxe do 1/1/87).

            A paz é un valor dunha importancia tal que debe ser proclamado unha e outra vez, e promovido por todos. Non existe ser humano que non se beneficie coa paz. Non existe corazón humano que non senta aliviado cando reina a paz. As nacións do mundo só poderán realizar plenamente os seus destinos -que están entrelazados- se todas unidas perseguen a paz como valor universal. (Mensaxe do 1/1/86).

            En favor da persoa, e xa que logo da paz, é urxente achegar aos mecanismos económicos os correctivos necesarios que lles permitan garantir unha distribución máis xusta e equitativa dos bens. Para isto non basta só o funcionamento do mercado; é necesario que a sociedade asuma as súas responsabilidades, multiplicando os seus esforzos, a miúdo xa considerables, para eliminar as causas da pobreza coas súas tráxicas consecuencias. (Mensaxe do 1/1/93) .



            Nelson Mandela: (Unión de Sudáfrica, 18 de xullo de 1918), coñecido no seu país como Madiba, avogado e político, foi o primeiro presidente de Sudáfrica elixido democraticamente.

            En 1962 foi arrestado e condenado por sabotaxe, Mandela foi o prisioneiro número 466/64, na illa de Robben, durante 27 anos en precarias condicións. O goberno de Sudáfrica rexeitou todas as peticións de que fose posto en liberdade. Mandela converteuse nun símbolo da loita contra o apartheid dentro e fóra do país, unha figura lendaria que representaba a falta de liberdade de todos os homes negros surafricanos.
            Tras a súa liberación o 11 de febreiro de 1990, Mandela liderou ao seu partido nas negociacións para conseguir unha democracia multirracial en Sudáfrica, cousa que se conseguiu en 1994 coas primeiras eleccións democráticas por sufraxio universal. Mandela gañou as eleccións e foi presidente desde 1994 ata 1999, dando frecuentemente prioridade á súa reconciliación.
             Recibiu máis de 250 premios e recoñecementos internacionais durante catro décadas, incluído en 1993 o Premio Nobel da Paz.

Algunha frases súas:
“ A educación é o arma máis poderosa que podes usar para cambiar o mundo”.
“ Ser libre non é soamente desamarrarse as propias cadeas, senón vivir nunha forma que respecte e mellore a liberdade dos demais”.
“ Detesto o racismo, porque o vexo como algo bárbaro, xa sexa que veña dun home negro ou un home branco”
“ Se queres facer as paces co teu inimigo, tes que traballar co teu inimigo. Entón el vólvese o teu compañeiro”.
“ Nunca, nunca e nunca outra vez, debería ocorrer que esta terra fermosa experimente a opresión dunha persoa por outra”.

A Madre Tareixa de Calcuta (Skopie, Macedonia, 26 de agosto de 1910 - Calcuta, India, 5 de setembro de 1997). Agnes foi unha monxa católica de orixe albanesa naturalizada india, que fundou a congregación das Misioneiras da Caridade en Calcuta en 1950. Durante máis de 45 anos atendeu a pobres, enfermos, orfos e moribundos. Tras a súa morte, foi beatificada polo papa Xoán Paulo II, outorgándolle o título de Beata Tareixa de Calcuta.
            Descubriu a súa vocación relixiosa desde temperá idade, e para 1928 xa decidira que dedicaría o resto da súa vida a Deus. Foi entón cando optou por cambiar o seu nome a «Tareixa» en referencia á santa patroa dos misioneiros, Thérèse de Lisieux. Comezou a preocuparse polos enfermos e polos pobres da cidade de Calcuta. Isto levouna a fundar unha congregación co obxectivo de axudar os marxinados da sociedade, primordialmente enfermos, pobres e persoas que non tiñan fogar.
            Na década de 1970 era coñecida internacionalmente e adquirira reputación de persoa humanitaria e defensora dos pobres e indefensos. Obtivo o Premio Nobel da Paz en 1979 e o máis alto galardón civil da India, o Bharat Ratna, en 1980, polo seu labor humanitario..

Frases da Madre Tareixa:
            "A falta de amor é a maior pobreza."
            "O meu sangue e as miñas orixes son albaneses, pero son de cidadanía india. Son monxa católica. Por profesión, pertenzo ao mundo enteiro. Por corazón, pertenzo por completo ao Corazón de Xesús."
            "Ás veces sentimos que o que facemos é tan só unha pinga no mar, pero o mar sería menos se lle faltase esa pinga."


Martin Luther King, (Atlanta, 15 de xaneiro de 1929 ? Memphis, 4 de abril de 1968). Foi un pastor estadounidense da igrexa bautista que desenvolveu un labor crucial en Estados Unidos á fronte do Movemento polos dereitos civís para os afroamericanos e que, ademais, participou como activista en numerosas protestas contra a Guerra de Vietnam e a pobreza en xeral.
            Por esa actividade encamiñada a terminar co apartheid estadounidense e a discriminación racial a través de medios non violentos, foi condecorado co Premio Nobel da Paz en 1964. Catro anos despois, nunha época en que o seu labor se orientou especialmente cara á oposición á guerra e a loita contra a pobreza, foi asasinado en Memphis.

            Luther King, activista dos dereitos civís desde moi novo, organizou e levou a cabo diversas actividades pacíficas reclamando o dereito ao voto, a non discriminación e outros dereitos civís básicos para a xente negra dos Estados Unidos

Frases de Martin Luther King
            “ Se soubese que o mundo se acaba mañá, eu, hoxe aínda, plantaría unha árbore”
            “ Aprendemos a voar como os paxaros, a nadar como os peixes; pero non aprendemos a sinxela arte de vivir como irmáns”.
            “ A violencia crea máis problemas sociais que os que resolve”.
            “ Nada que un home faga o envilece máis que o permitirse odiar a alguén”.
            “ Unha nación que gasta máis diñeiro en armamento militar que en programas sociais achégase á morte espiritual”. 


Misa en galego ciclo B - 4º Dom. Ordinario (29/1/12)

IV DOMINGO - CICLO B

Primeira Lectura      Deut 18, 15-20
LECTURA DO LIBRO DO DEUTERONOMIO
Farei xurdir un profeta e poñerei as miñas palabras na súa boca

            Díxolle Moisés ao pobo:
            O Señor, o teu Deus, fará xurdir, no medio de ti, de entre os teus irmáns, un profeta coma min.
            Facédelle caso, tal como llo pediches ao Señor, o teu Deus, no Horeb o día de asemblea, dicindo: Non quero seguir escoitando a voz do Señor, meu Deus, nin ver máis esta grande labarada, para non morrer.
            E entón o Señor díxome: Fixeron ben en dicir isto. Fareilles xurdir un profeta coma ti do medio de seus irmáns e porei as miñas palabras na súa boca e falaralles todo o que eu lle mande, e a aquel que non lles faga caso ás miñas palabras, as que o profeta anuncie no meu Nome, eu pedireille contas.
            Pero o tal profeta, se ten o atrevemento de dicir no meu Nome cousas que eu non lle mandei dicir e fala no nome de deuses alleos, entón morrerá ese profeta.

                        Palabra do Señor                                         
                       R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 94, 1-2. 6-7. 8-9

R/.  (8): Oxalá escoitedes hoxe a voz do Señor!
              Non endurezades os vosos corazóns.

Vinde, cantémoslle ao Señor,
Aclamemos a nosa rocha salvadora;
acheguémonos á súa presenza dándolle grazas,
aclamémolo con cancións.

Vinde, adorémolo prostrados,
axeonllémonos diante do Señor, que nos creou,
pois el é o noso Deus,
e nós somos o seu pobo, o rabaño que el guía.

Oxalá escoitedes hoxe a súa voz:
non endurezades os vosos corazóns, coma en Meribah,
coma o día de Masah, no deserto,
onde os vosos pais me tentaron:
provocáronme, por máis que tiñan visto os meus feitos.


Segunda Lectura     1 Cor 7, 32-35
LECTURA DA 1ª CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS
A virxe considera o que corresponde a Deus para ser santa

            Irmáns:
            Eu quixera vervos libres de preocupacións. O non casado preocúpase das cousas do Señor, da maneira de lle agradar.
            Pero o casado preocúpase das cousas do mundo, da maneira de lle agradar á muller; e así está dividido.
            A muller non casada, o mesmo cá doncela ceibe, preocúpanse das cousas do Señor, procurando seren santas de corpo e alma.
            Pero a casada preocúpase das cousas do mundo, da maneira de lle agradar ao seu home.
            Dígovos isto polo voso propio interese, non para vos amarrar botándovos un lazo; ao contrario, para vos guiar no que é honesto e leva sen divisións ao Señor.

                                   Palabra do Señor                                         
                                    R/. Grazas a Deus


ALELUIA    Mt 4, 16
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
O pobo asentado nas tebras viu unha inmensa luz
e para os asentados na rexión e na sombra da morte amenceu a luz.
Aleluia.


Evanxeo     Mc 1, 21-28
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS
Ensinábaos coma quen ten autoridade

            Naquel tempo viñeron a Cafarnaúm e, ao chegar o sábado, Xesús púxose a ensinar na sinagoga.
            Todos estaban abraiados da súa doutrina, pois ensinaba coma quen ten autoridade, non coma os letrados. E cadrou que había naquela sinagoga un home posuído por un mal espírito, e púxose a berrar:
            ‑ Que temos que ver contigo, Xesús de Nazaret? Seica viñeches para acabar connosco? Ben sei quen es ti: ti es o Santo de Deus.
            Xesús mandoulle:
            ‑ Cala, e bótate fóra dese home.
            O espírito malo sacudiuno, pegou un berro moi alto e saíu del. Todos ficaron pasmados, e discutían entre si, dicindo:
            ‑ Que é isto? Unha nova doutrina, e con autoridade; enriba, dálles ordes aos espíritos malos, e eles obedéceno.
            E a súa sona espallouse de contado por toda a rexión de Galilea.

                        Palabra do Señor                                         
                        R/. Loámoste, Cristo



UN CORAZÓN SEN DIVIDIR QUE SIRVA ÁS PERSOAS E NON AO PODER
Pórtico
A historia da Igrexa é longa e vén de moi atrás. Non xorde agora, senón que ten dous mil anos de historia; unha historia na que van aparecendo luces e sombras. Unha destas sombras que se repite moito é a da unión entre o poder e a acción da Igrexa, como se o seu fin fose crecer e desenvolverse como institución poderosa, rica e aliada cos que mandan. Inda que a realidade, considerada nunha visión ampla e verdadeiramente eclesial –a Igrexa somos todos–, non foi así, na súa cúpula, nos que mandan, podemos dicir que é verdade que sempre buscou ter poder, mandar, acumular capacidade de influencia. Porén, os textos que hoxe imos proclamar fálannos de que é necesario que o noso corazón estea sempre ao servizo das persoas, non do poder e dos que mandan. A autoridade da que nos fala Xesús non é a que se impón polas leis, as normas ou o control da conciencia, senón a autoridade de quen fala con liberdade, de quen busca a solidariedade, de quen se esforza por poñerse no lugar do outro, non para impoñer, senón para que ninguén teña que facer o seu camiño solo e abandonado de todos. Que a celebración que agora comezamos nos axude a descubrilo para que o poidamos logo vivir.

Perdón
  • Ti que nos ensinas que o Evanxeo é unha escola de servizo, non de poder e imposición, SEÑOR, OXALÁ ESCOITEMOS A TÚA VOZ.
  • Ti que nos invitas a que as nosas palabras busquen unir e non enfrontar nin dividir, CRISTO, OXALÁ ESCOITEMOS A TÚA VOZ.
  • Ti que non queres que deixemos que o noso corazón se divida e esqueza que o seu cometido é amar e acoller, SEÑOR, OXALÁ ESCOITEMOS A TÚA VOZ.
 Remuíño
  • Onte, hoxe, tamén mañá, o Señor segue a suscitar profetas –homes e mulleres sen medo a actuar e dicir movéndose polos seus principios e a fidelidade a Deus e ás persoas-, que nos van lembrando cal é o noso camiño e como no noso xeito de actuar en moitas ocasións nos imos afastando da nosa relación con Deus e con canto El creou. O noso xeito de ver a vida, de reaccionar diante de diversas situación, de afrontar a busca de solucións e respostas diante dos problemas que van e nos van xurdindo, fai que moitas veces esquezamos o que é un sinal de identificación na nosa vida: a Palabra que Deus nos dirixe para facernos crecer como persoas e levarnos a estar a gusto coa nosa vida. Hoxe, coma onte, tamén como mañá, segue a haber persoas que co seu testemuño van poñendo de manifesto que é posible ser fiel ao proxecto de Deus, que paga a pena empeñarse nel e por el, que non andamos equivocados se queremos seguilo e convertelo en eixo da nosa vida. Profetas hainos, o que non hai é, moitas veces, disposición por parte nosa de prestarlles atención, de escoitalos, e de buscar onde están. E esa presenza é posible porque Deus non nos deixa, senón que terma de nós, como Pai/Nai agarimoso que se preocupa polos seus fillos. Que as palabras que saen da boca dos profetas sexan para nós alento no esforzo de recoñecer a presenza de Deus no noso mundo, e compromiso en canto nos faga persoas ás que o corazón non se lles divide entre a fidelidade ao poder e a dispoñibilidade ao servizo. Oxalá saibamos, tamén hoxe, escoitar a súa voz!.
  • Non ter o corazón dividido suponnos aos crentes ter sempre claro que a razón de ser do noso actuar, do noso abrirnos a ser xustos, solidarios, honestos... é non esquecer que só na persoa e desde a persoa se pode asentar –enraizar– a nosa convición relixiosa. Deus faise presente na súa totalidade, e sen división, na capacidade de amar onde descubramos o respecto aos demais. Unha capacidade que non debe xirar ao redor do que un ten ou de canto manda, senón en como serve, en como está dispoñible para compartir tempo, ilusións e capacidades con aqueles aos que lles falte. Non ter o corazón dividido pide de nós mente aberta para non enredarnos en poder, dominio, prestixio ou autoritarismo, senón en esforzarnos por entender que servir non é servirse nin aproveitarse de ninguén, e menos dos máis débiles.
  •  Facer este proceso, que sabemos que non é doado, chámanos a poñer corazón e reflexión ao servizo de construír parroquias, barrios, familias... nas que os seus alicerces estean non na conta de resultados, senón na capacidade de non calar cando nos enganan, cando nos ocultan información fundamental, cando xogan con nós coma se fósemos números, cando... e sempre coa autoridade moral da que é capaz quen está convencido de que, inda que sexa política e socialmente correcto facelo así, non deixa que lle poñan mordaza nin tampouco queda sentado comodamente na súa cadeira vendo como ocorren as cousas e as sofren os que menos teñen e sen posibilidade de defenderse. Iso é autoridade moral. O contrario chámase autoritarismo. E este non era o que practicou Xesús. Non nos deixemos caer na alienación dos que nos queren facer crer que non pasa nada: que os ricos seguen a vivir ben, que consomen, gastan e gozan... e aos pobres non lles queda máis que velo e calar. Non, se nos rebelamos estamos a poñer as primeiras pedras para que as cousas cambien. Fagámolo desde a autoridade de Xesús!

 Oración da comunidade
Porque queremos servir, e facelo convencidos de que a unión fai a forza, como comunidade dicímoslle ao Señor:
                  QUE A DESESPERANZA NON ANIÑE NO NOSO CORAZÓN
Para que na Igrexa aprendamos a descubrir que só no servizo á persoa, e non ao poder, se nos descubre o rostro de Xesús nos irmáns e nas irmás, OREMOS
                  QUE A DESESPERANZA NON ANIÑE NO NOSO CORAZÓN
Para que nas nosas parroquias nos esforcemos por deixar atrás os comentarios que tanto feren e separan, para empezar a poñer tempo e capacidade de facer cousas ao servizo de todos, OREMOS.
                  QUE A DESESPERANZA NON ANIÑE NO NOSO CORAZÓN
Para que non caiamos na tentación do autoritarismo, senón que comecemos a crecer na pedagoxía da autoridade moral que cre o que fai e transmite o que vive, OREMOS.
                  QUE A DESESPERANZA NON ANIÑE NO NOSO CORAZÓN
Señor, con confianza e co corazón sempre a aberto e sen exclusións, presentamos a nosa oración comunitaria. P.X.N.S. Amén.
REFLEXIÓN
DECÁLOGO PARA UN COMPROMISO ÉTICO NO QUE QUEREMOS CONSTRUÍR:
1. Unha Ética da liberación, nun mundo dominado por múltiples e crecentes opresións.
2. Unha Ética da xustiza, nun mundo estruturalmente inxusto: ¡Actúa con xustiza nas relacións cos teus semellantes!.
3. Unha Ética da gratuidade, nun mundo onde impera o cálculo, o interese, o beneficio, o negocio: ¡Sé xeneroso!
4. Unha Ética da compaixón, nun mundo marcado pola dor e o sufrimento das vítimas: ten entrañas de misericordia! cos que sofren. Colabora a aliviar o seu sufrimento.
5. Unha Ética da alteridade, da acollida e da hospitalidade para cos estranxeiros, nun mundo que exclúe aos de fóra. A diferenza enriquécete.
6. Unha Ética da solidariedade, nun mundo onde impera o “amigismo”. Traballa por un mundo onde collamos todos e todas!
7. Unha Ética comunitaria e fraterna. Colabora na construción dunha comunidade de persoas iguais, non clónicas!
8. Unha Ética da paz, inseparable da xustiza, nun mundo de violencia estrutural causada pola inxustiza do sistema: Se queres a paz, traballa pola paz e a xustiza.
9. Unha Ética da vida, de todas as vidas, a dos seres humanos e a da natureza; da vida dos pobres e oprimidos, que se ve constantemente ameazada.
10. Unha Ética da incompatibilidade entre Deus e o diñeiro, nun mundo onde se compaxina facilmente a fe en Deus e a adoración aos ídolos.Comparte os bens!   
(Texto sobre unha idea de Koinonía)

CANTOS
ENTRADA: 
Camiñando pola vida
LECTURAS: 
Benaventurados
OFERTORIO: 
Grazas, Señor, graciñas
COMUÑÓN: 
Acharte presente




                                     POWER POINTS