31 dic. 2011

Deus teña piedade de nós e nos bendiga - Salmo 66

Domingo 2 Nadal - ciclo B


Encontraron a María, a Xosé e o Neno. E despois de oito días, puxéronlle de nome Xesús - Lc. 2

Domingo 2 Nadal - ciclo B



PREGARIA: POLOS NENOS DO SUR

Hai neniños, Señor, a mancheas
que non saben o que é unha flor,
descoñecen as tardes felices,
os amenceres de festa e candor.

Hai neniños, Señor, estragados,
ignorantes de pais con paixón,
picariños tirados nas rúas,
esmoleiros de pan e de amor.

Hai neniños, Señor, que nos falan
con linguaxe sinxela, sen voz,
e nos mostran a urxencia divina
da xustiza que Cristo encetou.

Hai neniños, Señor, pouca cousa,
que cobizan a liberación
nas súas vidas cheíñas de ausencias
que ata agora ninguén lles tapou.

Hai neniños, Señor, e ti neles
reclamando por diante de nós
o dereito a medrares contento
feito neno nos nenos sen voz.

30 dic. 2011

ANINOVO

Aquí tedes a ligazón dos power points de Aninovo, por si os necesitades:


Oración de fin e comezo de ano
Desexos de aninovo
Bendición de aninovo


FIN DE ANO

Que duros se fan os camiños vellos,
Señor da eternidade!
Como custa andar con ilusión fresca
polas fondas corredoiras de sempre!

Remátase o ano
e moitos soños morren con el;
vanse finando os días
e cada un leva ó lombo un bo anaco de nós.

Ou Señor das canas partidas
e das lapiñas que esmorecen!
Ou Señor das esperanzas rotas
e dos solpores e devalos!
Ou Señor das noites escuras
das travesías sen carreiros!

Ti séguesnos dicindo
que mañá é día grande,
que ti non es vello,
que tes para nos dar
moito máis do que nos deixas dado.

Que non nos falte, logo, neste ano,
nin o pan nin a paz,
nin a forza para buscalos,
para nós e para os máis.
Que solezan os pobres
e que os poderosos recúen na terra.

Ou Señor de todas as boas venturas!
Seremos capaces contigo
de facer para nós venturoso
o ano que entra?

MISA EN GALEGO CICLO B- 2º Dom. Nadal (01/01/12)

SOLEMNIDADE DE SANTA MARÍA NAI DE DEUS

  
Primeira Lectura     Num 6, 22-27
LECTURA DO LIBRO DOS NÚMEROS
Invocarán o meu nome a prol dos fillos de Israel e Eu bendicireinos

     Naquel día, o Señor faloulle a Moisés:
-         Dilles a Aharón e a seus fillos: Desta maneira habedes de bendicir os fillos de Israel:
     "Que o Señor te bendiga e te garde; que faga brillar o seu rostro sobre ti e che conceda a súa graza; que o Señor volva os seus ollos cara a ti e che dea a súa paz".
     Invocarán así o meu nome en favor dos fillos de Israel e eu bendicireinos.

                        Palabra do Señor                             
                        R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL      Sal 66, 2-3. 5. 6 e 8

R/. (2a): Deus teña piedade de nós e nos bendiga.

Deus teña piedade de nós e nos bendiga,
faga brillar o seu rostro sobre nós.
Que se coñeza na terra o teu camiño,
en todas as nacións a túa salvación.

Alégrense e canten as nacións,
porque xulgas os pobos rectamente
e na terra gobernas as nacións.

Lóente os pobos, oh Deus,
lóente todos os  pobos.
Que nos bendiga Deus e que o teman
os confíns todos do mundo.


Segunda Lectura      Gal 4, 4-7
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS GÁLATAS
Deus mandounos o seu Fillo, nacido de muller

            Irmáns:
            Así que chegou a plenitude dos tempos, Deus mandounos o seu Fillo, nacido de muller e suxeito á Lei, para rescatar os que estabamos baixo a Lei de xeito que puidésemos recibir a adopción de fillos.
            A proba de que sodes fillos del é que Deus mandou aos vosos corazóns o Espírito do seu Fillo que exclama Abbá! (que quere dicir meu Pai! ).
            Polo tanto, ti xa non es escravo, senón fillo.
            E, por seres fillo, tamén, grazas a Deus, es herdeiro.

                        Palabra do Señor                             
                       R/. Grazas a Deus

ALELUIA      Heb 1, 1-2
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
En moitas ocasións, e de moitos xeitos, veulles falando Deus
ós nosos devanceiros por medio dos profetas;
ultimamente falounos por medio do Fillo
Aleluia.


Evanxeo     Lc 2, 16-21
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Encontraron a María e a Xosé e o neno. E despois de oito días puxéronlle de nome Xesús.

            Naquel tempo, os pastores foron correndo, e atoparon a María e mais a Xosé, e o neno deitado na manxadoira. Ao que o viron, contaron todo o que lles dixeran do meniño aquel.
            E cantos o oíron, quedaron pasmados do que os pastores lles dixeron.
            María, que trataba de comprender, conservaba todas estas cousas no seu corazón.
            E os pastores volveron, glorificando e loando a Deus por canto oíran e viran, todo como lles fora anunciado.
            Ós oito días tocaba circuncidar o neno e puxéronlle de nome Xesús, tal como o chamara o anxo antes da súa concepción.
                       
                                   Palabra do Señor                             
                                   R/. Loámoste, Cristo



E O SI DE MARÍA ABRIU O CEO Á MATERNIDADE DE DEUS

PÓRTICO
No comezo do ano, no que se volven renovar ilusións e proxectos, queremos poñer estes doce meses que temos por diante na man de Deus, para sentírmonos acompañados por El; tanto cando as cousas saian como as tiñamos proxectado, como cando non consigamos atopar explicación a canto ocorre. Renovar é querer poñer punto e seguido na nosa vida. Un punto e seguido que non mira cara atrás, senón que encara o futuro con ollos de admiración e esforzo polo moito que temos que facer, e polas posibilidades que se nos abren. E porque esta viaxe non a queremos facer solos, no bo e no malo, nas tristuras e ledicias, nos sorrisos e nas bágoas, que aprendamos sempre, Señor, a deixarnos acompañar por Ti.

Acollendo a túa palabra, en Xesús recibimos a túa bendición para que este sexa un ano de presenza solidaria e traballo cotián pola paz e a xustiza:
Bendí, Pai, o noso mundo, dividido por tantas inxustizas e violencias.
Que os responsables dos pobos se desarmen progresivamente e utilicen non as armas que matan, senón as do diálogo e a solidariedade.
Que a Igrexa sexa foco de diálogo e pacificación.
Que as familias cultiven o amor primeiro e superen as crises coa madurez humana a oración.
Bendícenos, Pai, que traballando pola paz, sexamos fillos teus e fillas túas. Amén.

O PERDÓN
        Porque a paz non é un valor que cultivemos cada día na nosa vida, SEÑOR, ENCHÓUPANOS DE PAZ.
        Porque a xustiza non é o camiño que seguimos na maioría das veces nas nosas decisións, CRISTO, ENCHÓUPANOS DE PAZ.
        Porque nin nos educamos nin educamos aos que veñan tras de nós nos camiños do entendemento e o diálogo, SEÑOR, ENCHÓUPANOS DE PAZ.


REMUÍÑO
        Dinos o Papa na mensaxe que escribiu para esta xornada da paz, que”o comezo dun Ano novo, don de Deus á humanidade, é unha invitación a desexar a tod@s, con moita confianza e afecto, que este tempo que temos por diante estea marcado pola xustiza e a paz”
- Comezar é querer deixar atrás canto non foi como nos tería gustado, para encarar o que queda por diante con gañas, forza, ilusión e esperanza. Non é tempo de laiarnos, de deixar que as situacións nos dominen sen facer nada por cambialas. Comezar é renovar o esforzo por crecer como persoas con valores e dispostas a vivilos sen medo nin angustia cada día no que facemos e no xeito de tratar aos demais. Comezar é apostar que sempre se pode cambiar, que o destino de cada un/ha de nós, porque somos libres, está nas nosas mans, no que decidamos, sen deixar que ninguén nolo marque e nos utilice como se foramos monicreques, roubándonos a capacidade e a posibilidade de ser nós mesmos.
- Poder comezar este ano é un don. E todo don é algo que se nos concede, que se nos dá para que o acollamos. Deus concédenos o don de poder comezar e plantexar novos horizontes na nosa vida; uns horizontes cara aos que temos que ir avanzando, non sen dificultades, pero conscientes de que está na nosa man e nas nosas decisións, poder acadalos. Non podemos permitir que ninguén nos roube este don que nos concede a centralidade a nós á hora de tomar decisións. Ser conscientes de que posuímos este don axúdanos a non deixarnos levar polo que outros poidan dicir o facer para quitárnolo. É este un don sen exclusións, para tod@s e chamado a ser compartido. Un don que nos fala de agarimo, respecto, encontro, igualdade... empatía.
- Un comezo que é don e quere camiñar na xustiza e a paz. Só desde elas poderemos sentírmonos verdadeiros protagonistas deste novo ano que hoxe comeza. Unha xustiza que non se reduce ao que marca a lei, establecendo criterios que moitas das veces están lonxe do que preocupa e vive a xente. Non, a xustiza que temos que construír é a xustiza da fraternidade, que nos fai irmáns no mesmo Pai, e nos chama non volvernos indiferentes diante do que ocorre ao noso redor. É a xustiza do compromiso e a da implicación. É a xustiza dos que queremos chamarnos e sentirnos seguidores de Xesús. E só desde esta xustiza poderemos falar de paz, que como ben dixo hai moitos anos o Papa Xoán XXIII, non se reduce á ausencia de guerra. Son moitas as situacións que vivimos hoxe nas que, sen haber guerra, non é posible traer a paz: cando nos enganan, cando nos explotan, cando toman decisións sobre nós sen consultarnos, cando nos negan o dereito a expresarnos, cando os silencios esconden amargura, desprezo ou indiferenza. Pode non haber guerra, de feito, cando isto ocorre non a hai, pero non podemos dicir que haxa paz. A paz é tarefa e esforzo de todos por non excluír, discriminar, separar... esconder. A paz é luz, porque luz é o que o si de María nos veu traer, e que hoxe acollemos no nome da paz e da xustiza: Xesús. E se non nos educamos para e desde elas, comezaremos moitos anos novos, pero non acadaremos o máis importante: ilusións e esperanzas.

ORACIÓN DA COMUNIDADE
Porque nos traes a paz, neste comezo de ano, e baixo a agarimosa mirada da nai María, presentamos a nosa oración comunitaria e dicimos:
QUE NOS EDUQUEMOS NA XUSTIZA E NA PAZ
        Para que non renunciemos nunca a construír a vida desde a xustiza e a paz, facendo da Igrexa verdadeira testemuña de gratuidade e acollida no medio dun mundo falto de cariño e solidariedade, OREMOS.
QUE NOS EDUQUEMOS NA XUSTIZA E NA PAZ
        Para que neste comezo de ano, saibamos ser calor e porta aberta para os membros das nosas comunidades que están a pasar por situación de dificultade por non ter traballo, estar enferm@s ou non ter paz nas súas familias, OREMOS.
QUE NOS EDUQUEMOS NA XUSTIZA E NA PAZ
        Para que saibamos renovarnos e ilusionarnos neste comezo de ano, propoñéndonos metas alcanzables e proxectos que nos fagan sentir a gusto co noso traballo, OREMOS.
QUE NOS EDUQUEMOS NA XUSTIZA E NA PAZ
Grazas, Señor, por invitarnos a construír a paz, neste ano que comeza, sobre a xustiza e o respecto de uns para cos outros. Que como María, a muller da maternidade de Deus, sementemos o noso camiño de gratitude e gratuidade. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

A Utopía da Paz

Ela está no horizonte.
Achégome a dous pasos,
ela afástase dous pasos
e o horizonte
móvese dez pasos máis alá.
Por moito que eu camiño,
nunca a acadarei.
Para que serve a utopía?.
Para isto serve: para camiñar.

(Eduardo Galeano)


CANTOS
        
         Panxoliñas


29 dic. 2011

Xornada Mundial da Paz

Educar os mozos para a xustiza e para a paz


            O Papa Bieito XVI elixiu o seguinte tema para a celebración da 45ª Xornada Mundial da Paz do próximo 1 de xaneiro de 2012: "Educar os mozos para a xustiza e para a paz". O tema lévanos ao centro dunha cuestión urxente no mundo de hoxe: escoitar e valorar as novas xeracións na realización do ben común e na afirmación dunha orde social xusta e pacífica onde poidan ser plenamente expresados e realizados os dereitos e as liberdades fundamentais do ser humano.

            Resulta, xa que logo, un deber das actuais xeracións o colocar ás futuras nas condicións de expresar en xeito libre e responsable a urxencia dun mundo novo. A Igrexa acolle os mozos e ás súas diversas instancias como o signo dunha sempre promisoria nova primavera e indícalles a Xesús como o modelo de amor que fai "novas todas as cousas" (Ap 21, 5).

            Os responsables da cousa pública están chamados a operar de modo que as institucións, as leis e os diversos ambientes de vida sexan penetrados polo humanismo transcendente que ofreza  ás futuras xeracións as oportunidades da plena realización e traballo para construír a civilización do amor fraterno coherente coas máis profundas esixencias de verdade, de liberdade e de xustiza do ser humano.

            De aí, xa que logo, a dimensión profética do tema elixido polo Santo Padre, que se coloca no suco da “pedagoxía da paz” trazado por Xoán Paulo II en 1985 (“A paz e os mozos camiñan xuntos”), en 1979 (“Para lograr la paz, educar para a paz”) e no 2004 (“Un compromiso sempre actual: educar para a paz”).

            Os mozos deberán ser operadores de xustiza e de paz nun mundo complexo e globalizado. O cal fai necesaria unha nova "alianza pedagóxica" de todos os suxeitos responsables. O tema conduce a unha preciosa etapa do Maxisterio proposto por Bieito XVI nas Mensaxes para a Xornada Mundial da Paz, iniciado no signo da verdade (2006: “Na verdade, a paz”), proseguido coas reflexións sobre a dignidade do ser humano (2007: “A persoa humana, corazón da paz”), sobre a familia humana (2008: “Familia humana, comunidade de paz”), sobre a pobreza (2009: “Combater a pobreza, construír a paz”), sobre o coidado da creación (2010: “Se queres promover a paz, protexe a creación”), e sobre a liberdade relixiosa (2011: “A liberdade relixiosa, camiño para a paz”), e que agora se dirixe ás mentes e aos corazóns arelantes dos mozos: Educar os mozos para a xustiza e para a paz”.


26 dic. 2011

CONTO DE NADAL

CONTO DE NADAL
(Frei Betto, A Comunidade de fe. Catecismo popular, Sao Paúlo, 1989, pp 50-52)

Era a noite de Nadal. 
Un anxo apareceuse a unha familia rica e díxolle á dona da casa:
- Tráioche unha boa noticia: esta noite o Señor Xesús virá visitarte á túa casa.

A señora quedou entusiasmada: 
Nunca crera posible que na súa casa sucedese este milagre. 
Tratou de preparar unha cea excelente para recibir a Xesús. 
Encargou pitos, conservas e viño importados.
De súpeto soou o timbre. Era unha muller mal vestida, de rostro sufrido, 
co ventre inchado por un embarazo moi adiantado.

- Señora, non tería algún traballo para darme? Estou embarazada e teño moita necesidade do traballo.
-Pero esta é hora de molestar? Volva outro día, respondeu a dona da casa. Agora estou ocupada coa cea para unha importante visita.

Pouco despois, un home, suxo de graxa, chamou á porta.

- Señora, o meu camión arruinouse aquí na esquina. Por casualidade non tería vostede unha caixa de ferramentas que me poida prestar?

A señora, ocupada como estaba a limpar os vasos de cristal 
e os pratos de porcelana, irritouse moito:

- Vostede pensa que a miña casa é un taller mecánico? Onde se viu importunar á xente así?. Por favor, non ensucie a miña entrada con eses pés inmundos.

A anfitrioa seguiu preparando a cea: abriu latas de caviar, puxo champaña no refrixerador, escolleu da adega os mellores viños, preparou uns coctelitos.
Mentres tanto alguén fóra bateu as palmas. 
Será que agora chega Xesús, - pensou ela emocionada e co corazón acelerado foi a abrir a porta-. Pero non era Xesús. Era un neno harapiento da rúa.

- Señora, deme un prato de comida.
-Como che vou a dar comida se aínda non ceamos? Volve mañá, porque esta noite estou moi atarefada.

Ao final, a cea estaba xa lista. Toda a familia emocionada esperaba a ilustre visita. 
Con todo, pasaban as horas e Xesús non parecía. Cansos de esperar empezaron a tomar os coctelitos, que ao pouco tempo comezaron a facer efecto nos estómagos baleiros e o soño fixo esquecer os pitos e os pratos preparados.
Á mañá seguinte, ao espertar, a señora atopouse , 
con gran espanto fronte a un anxo.

- Un anxo pode mentir? -gritou ela. Prepareino todo con esmero, agardei toda a noite e Xesús non apareceu. Por que me fixo esta broma?
- Non fun eu quen mentín, foi vostede a que non tivo ollos para ver, -dixo anxo. Xesús estivo aquí tres veces, na persoa da muller embarazada, na persoa do camioneiro e no neno famento. Pero vostede non foi capaz de recoñecelo e de acollelo.


24 dic. 2011

Complemento ás lecturas de Nadal

Aproveitamos esta data para ter presente a aqueles que aportan tanto a este blogue : a Reboiras, que puntualmente envía tódolas semanas as lecturas en galego e ós compañeiros de Remol da Palabra, que siguen aportando o seu traballo ós comentarios e peticións destas lecturas. Especialmente para eles o meu agradecemento e parabéns no mellor día do ano.





VIVE SINXELAMENTE PARA QUE OUTRAS PERSOAS, SINXELAMENTE, POIDAN VIVIR
(CAMPAÑA DE CÁRITAS)
PÓRTICO
Deus enviou ao seu Fillo á casa humana para restaurala e devolverlle ás persoas a súa dignidade auténtica. Por iso naceu de María, porque quería vestirse de home e vivir desde dentro a condición humana para salvala. Velaí o grande misterio que celebramos hoxe, no día de Nadal.
Pero.... despois de vinte e un séculos, podemos afirmar que temos aprendido a lección do Nadal?. Celebramos “as navidades”; pero non vivimos o Nadal, porque...
        as navidades apacíguannos, adormécennos, regálannos e engórdannos. O Nadal interpélanos, espértanos, alégranos, aluméanos e acéndenos.
        as navidades pasan; o Nadal permanece
        as navidades van da man das ilusións; o Nadal vai da man da esperanza
        as navidades vístense escandalosamente de luxo; o Nadal vístese de austeridade
        as navidades instálannos; o Nadal estimúlanos
        as navidades converten o misterio en consumo; o Nadal axeónllase diante do misterio en oración

Cansos, moi cansos chegamos a Belén despois dunha peregrinación na que pasamos por terras difíciles que sufrían os efectos da insolidariedade, o paro, a supresións de dereitos, o crecemento das persoas pobres, o esquecemento dos excluídos e nas que se escoitaba un laio permanente: “estamos en crise”. Chegamos aquí buscando superación e cambio. Que a celebración que agora comezamos nos axude a facerlle sitio no noso corazón a este Neno que nace, para que nós tamén o fagamos nacer nos irmáns e nas irmás, porque así, sempre será Nadal para nós.

O PERDÓN
                                        Ti, Señor, naciches pobre para enriquecernos co teu amor. Nós, pola contra, preferimos acaparar riquezas aínda que fagamos pobres aos demais, por iso che dicimos: SEÑOR, QUE VIVAMOS NA SINXELEZA.
                                        Ti, Cristo, preferías servir e vestíasnos de dignidade. Nós, pola contra, queremos que nos sirvan e crémonos superiores aos demais, por iso che pedimos: CRISTO, QUE VIVAMOS NA SINXELEZA.
                                        Ti, Señor, perdoábasnos e bendicíasnos coa paz. Nós, pola contra, dividímonos, resentidos e enfrontámonos con violencia, por iso che suplicamos: SEÑOR, QUE VIVAMOS NA SINXELEZA.


REMUÍÑO
PRIMEIRO FALOUNOS POLO PROFETA:
QUE FERMOSOS SON SOBRE OS MONTES, OS PÉS DO MENSAXEIRO QUE ANUNCIA A PAZ!: As palabras da profecía de Isaías que escoitamos na primeira lectura, queren ser unha realidade no hoxe da nosa vida. O contexto é o mesmo: sobre o fondo do desconsolo e da servidume, coa nación en ruínas, o profeta pon a voz da esperanza, anunciando a vitoria, a paz e o reinado de Deus. E é algo tan real e cercano que xa ve polo camiño ao mensaxeiro da boa nova e aos vixías da cidade gritando e cantando ao Deus que vén coma liberador. O seu anuncio enche a terra. Todas as ruínas semellan restauradas na esperanza. Porque no medio da noite escura da humanidade, no medio da opresión e da marxinación, no medio do duro traballo necesario para vivir, no medio do acontecer anódino dun pobo e dunhas vidas humanas, no medio dun mundo en crise.... Deus faise presente para traernos e darnos a paz, a alegría, a salvación. O nacemento do Fillo de Deus en Belén, Casa do Pan, supón unha revolución universal, un cambio de valores radical. Aquel neno da manxadoira era a semente dun home novo, era a semente do Reino de Deus. Entre bágoas e sorrisos, berraba que outro mundo é posible; pero poñendo os medios, porque:
        o camiño da felicidade pasa pola austeridade
        o camiño da paz pasa pola xustiza
        o camiño da abundancia pasa pola solidariedade
        o camiño da liberación pasa polo esforzo e pola creatividade
        o camiño da salvación pasa polo amor

        LOGO FALOUNOS POLO FILLO
AGORA FALOU POLO FILLO: Deus maniféstase coma alguén que está ao noso alcance, alguén tan pequeno coma nós. Deus non pretende avasalarnos desde fóra, vén á nosa vida desarmado. Podemos acoller o seu misterio en nós porque se nos ofrece na tenrura dun neno, e ofrécesenos con gratuidade, sinxeleza e amor. Non hai que buscar sinais externos ou chamativos para recoñecelo. Segue a manifestarse no cotián e no pobre, pero que está cheo de amor. Para dignificar ás persoas, Deus fíxose unha delas. Porque a dignidade humana:
        non está en rodearse de poder e grandeza, pois a dignidade conseguida sería a costa da miseria dos demais
        non está en cultivar a ciencia e a sabedoría, pois a dignidade conseguida faríanos desprezar aos demais
        non está en acumular riquezas, pois a dignidade conseguida sería a costa das miserias dos demais
        non está na beleza, no éxito, no aplauso, pois a dignidade conseguida humillaría aos demais
        non está na santidade, pois a dignidade conseguida podería apartarnos dos demais

Por iso veu Deus, para ensinarnos que o que realmente defina e eleva ás persoas é o amor, porque estamos feitas á súa imaxe e semellanza. Veu para dicirnos co seu exemplo que as persoas realizámonos cando nos relacionamos, que nos facemos máis grandes cando aceptamos a verdade dos demais, que somos máis auténticas cando servimos, que somos máis felices cando compartimos, que somos máis sabias cando nos abrimos á trascendencia, que somos máis señores cando valoramos aos outros máis cá nós mesmos, que somos máis santos cando amamos ao outro máis cá nosa propia vida, coma Xesús. Veu para ensinarnos que, o mellor xeito de vivir, é a sinxeleza... e todo isto dínolo a través do seu Fillo, que naceu pobre.

                                                                  QUERENDO DEIXARNOS A SÚA PRESENZA NOS SINAIS DO SEU ESPÍRITO
NON HABÍA SITIO PARA ELES NA POUSADA: Descubrimos a presenza de Deus en tres sinais sinxelos do evanxeo que proclamamos na Noiteboa: un neno, unha manxadoira, uns capizos.

                             Un neno: expresa a preferencia de Deus polo pequeno, polo desvalido. É unha manifestación da súa tenrura. Evócanos protección, confianza, futuro, esperanza, desenvolvemento, promesa, responsabilidade.... O neno sorrí ao futuro, con el renóvase a esperanza da humanidade.
                             Unha manxadoira: Nin palacios, nin tesouros, nin riquezas, senón pobreza e marxinación. Xesús nace e vive na austeridade, no despoxo e na desinstalación. Fixo opción polos pobres e identifícase con eles. Desde que El nace nunha manxadoira, todos os pobres son lugar teolóxico, sacramento e sinal da presenza de Deus.
                             Uns capizos: Deus faise necesitado dos nosos servizos, quere deixarse axudar. Os cueiros significan xesto de servizo e axuda aos demais: roupa, menciñas, pan compartido, bico, sorriso, esmola, compaña.... sempre realizados con tenrura e respecto.

Porque do mesmo xeito que naquel tempo, tamén hoxe o neno que chega chama na nosa porta. Non fagamos coma os pousadeiros de Belén!. Non lle pechemos as portas. Se somos capaces de abrirlle a nosa casa, a nosa vida, o noso corazón... seguro que comezaremos a ver a luz do día con máis claridade, con outros ollos, con outra actitude... Pero esa luz móstrasenos cada día na sinxeleza, nos pobres e pequenos do lugar onde estamos; e chámanos a vivir sinxelamente para que, sinxelamente, outras persoas poidan vivir. Que deixemos que este Neno nado en Belén cuestione a nosa vida!.


ORACIÓN DA COMUNIDADE
Naceunos un Neno. Déusenos un Fillo. É o Salvador do mundo. Porque precisamos del, dicimos:
VÉN AO NOSO CORAZÓN, SEÑOR
                               Para que a dignidade de todas as persoas sexa recoñecida e respectada, OREMOS.
VÉN AO NOSO CORAZÓN, SEÑOR
                               Para que as persoas que formamos a Igrexa nos sintamos enviadas a evanxelizar ás persoas pobres e a liberar ás persoas escravizadas, OREMOS.
VÉN AO NOSO CORAZÓN, SEÑOR
                               Para que a paz e a xustiza florezan na terra, OREMOS.
VÉN AO NOSO CORAZÓN, SEÑOR
                               Para que o desenvolvemento sexa humano e solidario, OREMOS.
VÉN AO NOSO CORAZÓN, SEÑOR
                               Para que a globalización non sexa só económica, senón cultural, social, espiritual... solidaria, OREMOS.
VÉN AO NOSO CORAZÓN, SEÑOR
                               Para que as persoas que teñen o poder o poñan ao servizo do pobo, especialmente dos máis necesitados, OREMOS.
VÉN AO NOSO CORAZÓN, SEÑOR
                               Para que medren as organizacións e as vocacións de persoas voluntarias, OREMOS.
VÉN AO NOSO CORAZÓN, SEÑOR
                               Por cada un e cada unha de nós, para que este Nadal sexa tempo de iniciación para vivir dun xeito máis sinxelo e comprometido, OREMOS.
VÉN AO NOSO CORAZÓN, SEÑOR
Vén ao noso corazón, Señor. Énchenos coa túa graza e fai de nós instrumentos de salvación e de paz. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN
Axúdanos a cambiar, Señor,
para mirar as cousas, o mundo, a vida
coa túa mirada e desde os teus ollos.
Sanda as nosas cegueiras,
que nos impiden ver a dor e o sufrimento
das persoas que camiñan ao noso carón,
das persoas que viven no noso mundo,
baixo o noso mesmo sol.
Sacude o veo dos nosos ollos
para que aprendamos a ver
con ollos cheos do Evanxeo e da esperanza do Reino.
Quita o veo dos nosos ollos
para que, vendo, poidamos conmovernos polas demais persoas
e movernos desde o máis profundo do corazón
para acudir a darlle unha man, e a vida toda,
ás persoas que están caídas e rotas á beira do camiño,
ás persoas ás que esta sociedade inxusta
tirou de lado porque non contan, non interesan
ou non son rendibles para as leis do mercado.
Axúdanos Señor
a ver,
e a cambiar...
a verte
e a optar...
a utilizar esa mirada marabillosa
que nos deixaches para mirar o mundo, a realidade, a vida:
a mirada do Evanxeo.
Para ver cos teus ollos de Deus,
para sentir co teu corazón compasivo,
para actuar levados pola forza
e polo lume comprometido do teu Espírito
para facermos posible, xa aquí na terra,
o mundo novo que agardamos,
o Reino dos ceos.
Así... sempre será Nadal.
Amén.

CANTOS
                                        Panxoliñas


Parabéns a todos !
Xesús está aquí !!!