29 nov. 2016

RECORDATORIO PANXOLIÑAS

SÓ LEMBRAVOS QUE HAI 
PÁXINA NOVA COAS PANXOLIÑAS, 
AS POSTAIS, OS TEXTOS E DEMÁIS COUSAS DE NADAL 
NESTE NOVO BLOGUE



(inda están pendentes de subir as novidades do 2016, 
pero non dou máis, irá chegando...)


28 nov. 2016

Is 2, 1-5: O Señor congrega a tódalas nacións na paz eterna do seu Reino

Domingo I de Advento - ciclo A


PREGÓN DE ADVENTO

 Alzade a vista, restregade os ollos,
oteade o horizonte e dádevos conta do momento.
Abride todos os sentidos, aguzade o oído.
Captade os berros e susurros, o vento e a vida...

Empezamos Advento,
e unha vez máis renace a esperanza no horizonte.
Ao fondo, clareando xa, o Nadal.
Un Nadal sosegado, íntima, pacífica,
fraternal, solidario, encarnado;
tamén superficial, desgarrado, violento...
mais sempre desposado coa esperanza.

É Advento esa nena esperanza
que todos levamos, sen saber como, nas entrañas;
unha chama temblorosa, imposible de apagar,
que atravesa o espesor dos tempos;
un camiño de solidariedade ben percorrido;
a alegría contida en cada traxecto;
unhas pegadas que non enganan;
unha xestación chea de vida;
anuncio contido de boa nova;
unha tenrura que se desborda...

Cheo de esperanza grita Isaías:
Camiñemos á luz do Señor”.
Con esperanza pregoa Xoán Bautista:
Convertédevos, porque xa chega o reino de Deus”.
Con sorpresa inaudita
acolle Xosé ao seu fillo e Mesías.
Coa esperanza de todos os pobres
rumorea María a súa palabra de acollida:
Fágase en min segundo a túa palabra.

Alegrádevos, saltade de xúbilo.
Póndevos voso mellor traxe.
Perfumádevos con perfumes caros.
Que se note! Vén Deus..
Preparade o camiño.
Xa chega o noso Salvador.
Espertade á vida!


Florentino Ulibarri

27 nov. 2016

Rom 13, 11-14a: A nosa salvación está xa máis cerca

Domingo I de Advento - ciclo A


VÉN, SEÑOR, XESÚS!

Que cando chegues e chames á miña porta
atopes a miña mente esperta,
o meu corazón inclinado totalmente a ti,
os meus pés sen desviarse do teu camiño
e as miñas mans envorcadas de cheo na realización do teu Reino.
Que non me durma, Señor,
e que, na noite da miña vida,
manteña acendida a lámpada da miña fe,
aberta a xanela das miñas primeiras ilusións
confiado na voz profética que me chega puntualmente en cada Advento.

VÉN, SEÑOR, XESÚS!

Son moitos os que desexan verme adormentado.
Son moitos os que me contan que non virás.
Son moitos, mesmo dos meus, os que se cansaron de esperar.
Axúdame, Señor, a ser persoa de esperanza,
a esperar coa ilusión dun neno
o escintileo da estrela dun novo mañá,
a noite máxica dun Nadal luminoso,
o misterio que asombra os meus ollos e o meu corazón
ao ver a túa humanidade e divindade xuntas,
como garantía da miña propia humanidade engrandecida.

VÉN, SEÑOR, XESÚS!

Que me manteña esperto, Señor,
para seguir mirando o horizonte da miña vida
sabendo que ao longo do Advento da miña historia chegarás,
porque estou convencido de que cumpres sempre as túas promesas.
E porque xa estás para sempre no meu corazón
desde o momento en que empecei a desexar que chegases?
E diso, Señor, fai xa moito tempo.

VÉN, SEÑOR, XESÚS!
Amén.



Isidro Lozano


26 nov. 2016

Domingo 1 de Advento A

PRIMEIRA Is 2, 1-5:
O Señor congrega a tódalas nacións na paz eterna do seu Reino
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE ISAÍAS

2 1Palabras que en visión profética recibiu Isaías, fillo de Amós, acerca de Xudá e
Xerusalén:

2Vede: á fin dos días será creado o monte da Casa do Señor.
 Vede: será levantado por enriba dos montes e máis cós petoutos,
axuntaranse nel tódalas xentes.
3Irán a el pobos numerosos que dirán:
"Vinde, subamos ó monte do Señor, á casa do Deus de Xacob,
 para que nos mostre os seus camiños, e camiñemos polos seus vieiros.
 Vede: de Sión sairá a Lei, a Palabra do Señor sairá de Xerusalén".
 4Xulgará os pleitos entre as xentes, decidirá o que é xusto entre os pobos.
Non levantará un pobo contra outro a espada,
nin deprenderán de novo a face-la guerra.
5¡Casa de Xacob, ven; vaiamos
e camiñemos á luz do Señor!



SAL. RESP. Sal 121, 1-2. 4-5. 6-7. 8-9
R/ (cf. 1): Imos alegres para a casa do Señor

Alegreime, cando me dixeron:
imos para a casa do Señor.
2Xa están os nosos pés
ás túas portas, Xerusalén,

 4Alá soben as tribos, as tribos do Señor,
conforme o costume de Israel,
para festexa-lo nome do Señor.
5Alí están os tribunais da xustiza,
a sede da casa de David.

6Saudade así a Xerusalén:
--"Teñan prosperidade os que te queren,
7que haxa paz nos teus muros
e contento nos teus pazos".

8Por mor de meus irmáns e compañeiros
direi eu:--"A paz contigo".
9Por mor da casa do Señor, o noso Deus,
deséxoche todo ben.


SEGUNDA Rom 13, 11-14a:
A nosa salvación está xa máis cerca
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE S.PAULO ÓS ROMANOS

Irmáns e irmás:

Sabendo o intre no que vivimos, xa é hora de que espertedes do sono, pois agora a
salvación xa está mais cerca de nós que cando empezamos a crer. 12A noite vai andada,
e o día está a chegar: rexeitémo-las obras das tebras e vistámo-las armas da luz. 13Como
en pleno día camiñemos decentemente, nada de lupandas nin borracheiras, nada de
obscenidades nin libertinaxe, nada de liortas nin envexas. 14En lugar diso vestídevos do
Señor Xesús Cristo, e non lles fagades caso ós baixos apetitos.



 ALELUIA Sal 84, 8:
Móstranos, Señor, a túa misericordia,
e dáno-la túa salvación


EVANXEO Mt 24, 37-44:
Vixiade para estardes preparados
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

Dilles Xesús ós seus discípulos:

37Coma nos tempos de Noé, así pasará cando veña o Fillo do Home. 38Antes do diluvio
comían, bebían e casaban ata o día que Noé entrou na arca; 39e de nada se decataron ata
que veu o diluvio, e os enguliu a todos. O mesmo pasará cando veña o Fillo do Home.
40Entón estarán dous homes no agro; levarán a un e deixarán ó outro. 41Estarán dúas
mulleres moendo no muíño, levarán unha e deixarán a outra.

42Vixiade, porque non sabedes nada do día no que virá o voso Señor. 43Entendédeo
ben: se soubese o dono da casa a que hora vai chega-lo ladrón, estará á espreita e non
permitiría que lle asaltasen a casa. 44Así tamén: estade vós preparados, porque na hora
menos pensada preséntase o Fillo do Home.



ENTRADA: Preparade o camiño ao Señor
LECTURAS: Moito me alegrei
OFERTORIO: Pai, Pai, eu póñome nas túas mans
COMUÑÓN: Non vou so 


TVG:

24 nov. 2016

Ficha e Lectio - Domingo 1 de Advento A





LECTIO:
DOMINGO I DE ADVENTO 
(Ano A: 27 de novembro de 2016)

            Damos comezo hoxe, con este primeiro domingo de Advento, ó novo ano litúrxico, coa vista posta xa na festa do Nadal que celebraremos antes dun mes. O tempo corre e nós con el. E así chegamos ó Advento.
            “Advento” significa vinda, chegada. Irémonos, pois, preparando, neste e nos próximos domingos, para a lembranza comunitaria e festiva da vinda, da chegada do Deus feito home onda nós. Un acontecemento que marca misteriosamente a historia humana toda.
            Ano tras ano, estamos así convidados, impulsados a “esperar”. A esperar sempre. Unha esperanza que ten os seus alicerces nunha fe robusta. A fe nun Deus Pai todopoderoso –tal como se di na fórmula do Credo- que se nos manifestou en Xesús para a nosa liberación e felicidade.
            Porque esta nosa esperanza, renovada na manifestación humana de Deus no Nadal, é en realidade unha esperanza que está previamente apoiada e fundamentada no feito mesmo de que Deus está xa desde sempre connosco, onda nós.
            O Deus do Advento non é só un Deus futuro, un Deus que virá. É conxuntamente un Deus que veu, que vén e que virá. Un Deus que é, ó mesmo tempo, pasado, presente e futuro.
            Pasado, porque des que o mundo é mundo e des que existe a humanidade alí está xa Deus, construíndonos, dándonos vida e agarimándonos. Nel estamos todos desde sempre, tal e como nolo explica o mesmo apóstolo Paulo: “Nel, é dicir, en Deus, vivimos, nos movemos e existimos”. Deus é desde sempre o facedor e sustentador de todo. Del procede e nel está desde sempre a humanidade toda.
            Pero é que, ademais, o acontecemento do Deus que se encarnou e que puxo, como se nos comenta no evanxeo de Xoán, “a súa tenda entre nós” tivo xa lugar hai máis de dous mil anos. Fíxose el dende aquela un de nós, un coma nós. Dende entón e para sempre Deus veu onda nós e emparentou, por dicilo así, con todos e cada un dos seres humanos e de maneira especial cos máis humildes, necesitados e marxinados.
            De xeito que neste sentido a Deus non o deberiamos esperar coma se el non tivese estado xa antes onda nós. Mais este Deus que veu xa onda nós, segue a vir, está vindo onda nós a cotío, en cada intre concreto da nosa vida. Está sempre presente na nosa interioridade, na nosa propia conciencia, mais tamén no noso exterior, nas persoas todas coas que un día e outro nos atopamos, ben sexa de maneira esperada ou imprevista. Lembrade aquel dito de Xesús: “Eu estarei convosco ata a fin do mundo” . Ou aquel outro: “Onde dous ou tres están reunidos no meu nome, alí estou eu no medio deles”.
            Por iso, cando a igrexa nos convida neste tempo de Advento a esperar, faino sabendo que é Deus mesmo, que desde sempre está xa connosco, quen nos dá as forzas, a graza, para podermos así ter azos para esperalo. Esperar a súa constante e repetida chegada, porque a el nunca seremos capaces de recibilo en toda a súa grandeza sobrehumana e absolutamente infinita.
            Deus non é nunca algo así coma unha lección que se aprende dunha vez no cole e sobre a que xa non precisariamos volver. Deus é sempre algo que nin nesta vida nin na vindeira chegaremos a comprender plenamente. Para iso teriamos que ser nós mesmos absolutamente infinitos, é dicir, coma Deus. E isto é imposíbel.
            Por iso, para nós, Deus está sempre a chegar. As nosas alforxas deberían estar en todo intre cheas de esperanza. Unha esperanza que é ela mesma un inmenso e prezado galano, un inconcibíbel agasallo, que Deus mesmo nos dá para podermos estar así en disposición de recibilo.
            De maneira especial neste tempo de Advento deberiamos repetir a invocación que comunitariamente proclamamos na Eucaristía: “Anunciamos a túa morte, proclamamos a túa resurrección. Ven, Señor Xesús!”.
            Este desexo e petición de que Xesús veña a todos e cada un de nós, a toda a humanidade e de maneira especial ós máis necesitados da súa axuda e do seu consolo, é o lema que debería presidir todo este tempo de Advento que hoxe comezamos.
            Un desexo de que o Deus que se fai un de nós no Nadal se converta en pensamento ardente e vida práctica concreta en todos nós. Porque a súa vinda onda nós no Nadal, participando así en todo da nosa humanidade, é un acontecemento que, por ben sabido e aceptado que sexa, non deixará nunca de nos sorprender por pouco que nel pensemos. Por iso toda preparación vén sendo cativa, todo “advento” queda curto,  en relación cun acontecemento tan inimaxinábel e incríbel.
            Este “esperar” do Advento non é un esperar pasivo ou adormecido. Precisamente o evanxeo de hoxe convídanos a todos a sermos responsábeis nas nosas particulares angueiras e quefaceres, a “estarmos en vela”, a mantermos viva a conciencia e a non deixármonos vencer polo sono: “Estade á espreita e atentos”, “vixiade”, “estade en vela”. Unha responsabilidade a nosa que tampouco debería ser angustiosa, senón confiada, porque quen vén, aquel a quen esperamos, é en definitiva o Deus que se nos fixo intimamente familiar.
            Por iso quero engadir aínda que a mellor maneira de practicar este espírito de “esperanza”, específico do Advento, é xustamente levar á práctica o que a vinda de Xesús nos anunciará e nos porá diante dos ollos. É dicir: o exercicio consciente e constante dunha irmandade verdadeira e real entre todos, en canto irmáns que somos todos dese Xesús que no Nadal se vai facer para sempre irmán noso, irmán maior noso.

CREDO
ORACIÓN DOS FIEIS:
            Hoxe comezamos, Pai, a espera do Advento. Esperamos o teu fillo Xesús e con el esperámoste a Ti, Pai, para podermos crear así espazos de alegría e esperanza para todos. Dirixímosche, pois, Pai noso, a nosa oración, dicindo: Escóitanos, Pai. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
- Dános, Pai -ti que desde sempre estás xa connosco-, entendemento e corazón para desexarmos e esperar neste tempo de Advento o teu fillo Xesús, salvador e liberador noso. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
- Axúdanos, Pai, a preparármonos para a chegada de Xesús no Nadal practicando entre nós a fraternidade que el nos anunciará. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
- Fai, Pai, que coa túa graza e coas boas obras levemos todos unha vida digna e xusta para recibirmos con alegría a Xesús ó final dos tempos na súa derradeira vinda onda nós. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.

PEDÍMOSCHO, PAI, POR XESÚS CRISTO NOSO SEÑOR. AMÉN.

                                                    

                                          Manuel Cabada Castro

VER MÁIS:



22 nov. 2016

ORACIÓN EN TORNO Á COROA DE ADVENTO 1


O Advento é un tempo de alegría, esperanza e purificación, 
no que esperamos o nacemento do Neno Xesús, o noso Salvador.
Cada familia cristiá debe estar "alerta" para iniciar o novo ano 
acollendo a Xesucristo que nace pobre nun pesebre. 
Este recibimento ha de ser alegre e cheo de esperanza.

Estas son catro oracións ao redor da Coroa de Advento, 
unha para cada semana:



 I Semana

VIXIADE!... crecendo e abundando no amor

Guía: O Señor vén salvar ao seu pobo.
Todos: Ditosos os que lle esperan.
G: Vén como palabra de vida.
T: Ditosos os que lle escoitan.
G: Vén para anunciar o perdón dos pecados.
T: Ditosos os que lle acollen.

Da carta de S. Paulo aos Tesalonicenses
"E a vós, que o Señor vos faga medrar no amor duns cos outros e con todos, ata rebordar, como nos pasa a nós respecto de vós. Que El afinque os vosos corazóns nunha santidade sen tacha diante de Deus, noso Pai, cando veña o noso Señor Xesús con todos os seus santos."
(1 Ts 3,12-13)

Lector: Advento, tempo de espera, tempo de vixilia, tempo para abrir os ollos e deixarse iluminar. Paulo convídanos a vivilo crecendo e sobreabundando "no amor duns con outros, e no amor para con todos", para que o noso corazón poida atoparse preparado no momento da chegada do Señor: o deste Nadal, o do final cando lle veremos "cara a cara", pero tamén o momento do día a día, nas persoas e no que ocorre no mundo.

Acéndese a primeira vea
Acéndese unha luz para o home, cedo Xesús chegará entre nós.

G: O profeta anuncia a novidade: o rei Mesías salvaranos.
T: Cantade alegres: gloria ao Señor! Nacerá o Redentor.


Oremos:
G: Ven Señor, como esposo longamente esperado. Vixía o noso corazón, vixía todo o noso ser, para que saibamos recoñecerche sen dúbidas cando virás entre nós. Fai que saibamos acollerche como o noso Deus que nos fai felices hoxe e sempre, por sempre eternamente.
T: Amén.





20 nov. 2016

Unxiron a David coma rei para Israel - 2 Sam 5, 1-3

Domingo 34 Cristo Rei do Universo - ciclo C


SON REI

Eu non domino coas armas. 
Eu domino co corazón.
Eu non oprimo aos de abaixo. 
Eu levanto aos que están caídos.
Eu non me aproveito dos demais. 
Eu dou a miña vida por todos.
Eu non abandono aos que me abandonan. 
Vou buscalos e o cargo sobre os meus ombreiros.
Eu non condeno a ninguén. 
Eu quero salvar a todos.
Eu non ensino a arte da guerra. 
Eu ensino os camiños da paz.
Eu non matogueira a ninguén. 
Eu dou a vida verdadeira.

Non me gustan os tronos reais nin os palacios nin os cetros.
Prefiro seguir sendo o Rei esmoleiro que toco á porta dos corazóns.
Sigo sendo o Rei esmoleiro 
que me transformo neses homes que viven nos cárceres.
Sigo sendo o Rei esmoleiro 
que pido esmola a través de tantos irmáns meus 
que tenden a man polas rúas porque teñen fame. 
"Benaventurados os pobres de espírito, 
porque deles é o Reino dos Ceos".
Sigo sendo o Rei esmoleiro 
que me identifico cos que teñen sede, 
están enfermos, están abandonados.
...Estiven no cárcere e visitástesme. 
Tiven sede e déstesme de beber. 
Estiven enfermo e viñestes verme. 
Estiven espidos e vestístesme. 
Tiven fame e déstesme para comer?.

E a miña única Constitución Política non ten máis que dúas leis: 
"Amar a Deus e amar ao próximo". 
Este é o meu único mandato.
Despois da miña experiencia de que 
"sendo rico fíxenme pobre" por todos, 
agora comprendo mellor ao home e o que cada un de vostedes sofre. 
E o único que pretendo é que todos vostedes 
sentan os meus irmáns e irmáns uns doutros.
Agora enténdovos mellor cando alguén vos oprime.
Agora enténdovos mellor cando alguén vos maltrata.
Agora enténdovos mellor 
cando alguén non recoñece a vosa dignidade humana.
Agora enténdovos mellor 
cando unha mala xustiza condénavos aínda que sexades inocentes.
Agora enténdovos mellor cando alguén non cre en vós.


Juan Jáuregui


Pasaounos ó reino do seu Fillo benquerido - Col 1, 12-20

Domingo 34 Cristo Rei do Universo - ciclo C


CHAMADOS A ANUNCIAR

CHAMADOS A ANUNCIAR O TEU REINO,
QUEREMOS REINAR CONTIGO, SEÑOR.
Máis aló dos triunfos fáciles
conseguidos con golpes de sorte ou de fortuna,
ou co traballo e esforzo de cada mañá;
máis aló da beleza da túa mensaxe que nos cativa
con doces ou esixentes palabras...,
queremos anunciar e proclamar coa propia vida,
desde o altar da cruz,
o teu reino eterno e universal:
o reino da verdade e a vida...

CHAMADOS A ANUNCIAR O TEU REINO,
QUEREMOS REINAR CONTIGO, SEÑOR.
Abrazados, con humildade e esperanza,
á nosa cruz de cada día;
sabendo que seguirche será fonte de incomprensións,
sabendo que, como discípulos, non hai outro camiño que o do Señor,
unidos aos nosos irmáns de comunidade...,
queremos anunciar e proclamar con nosa propia vida,
desde o altar da cruz,
o teu reino eterno e universal:
o reino da verdade e de vida,
o reino da santidade e de graza...

CHAMADOS A ANUNCIAR O TEU REINO,
QUEREMOS REINAR CONTIGO, SEÑOR.
Co evanxeo por bandeira,
sen máis forza que a confianza no noso Deus,
sen máis armas que o amor que nos deixaches no teu mandamento...,
queremos anunciar e proclamar con nosa propia vida,
desde o altar da cruz,
o teu reino eterno e universal:
o reino da verdade e a vida,
o reino da santidade e a graza,
o reino da xustiza, o amor e a paz.
...PORQUE TI ES O NOSO ÚNICO DEUS E SEÑOR.


Isidro Lozano


19 nov. 2016

Domingo 34 Cristo Rei - ciclo C

PRIMEIRA 2 Sam 5, 1-3:
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO SEGUNDO DE SAMUEL 
Unxiron a David coma rei para Israel

 5 1Tódalas tribos de Israel foron a Hebrón, xunto a David, para dicirlle: -"Aquí nos tes.
Nós somos do teu mesmo sangue. 2Xa de antes, cando Xaúl reinaba sobre nós, eras ti quen
conducía a Israel e o Señor tíñache dito: ti pastara-lo meu pobo Israel, ti sera-lo seu xefe".

3Os anciáns de Israel presentáronse, pois, onda o rei en Hebrón. O rei David fixo un pacto
alí con eles, diante do Señor, e eles unxiron a David por rei de Israel.



SALMO RESPONSORIAL Sal 121, 1-2.4-5
R/ (1): Imos alegres para a casa do Señor.

Alegreime, cando me dixeron:
imos para a casa do Señor.
2Xa están os nosos pés
ás túas portas, Xerusalén,

 4Alá soben as tribos, as tribos do Señor,
conforme o costume de Israel,
para festexa-lo nome do Señor.
5Alí están os tribunais da xustiza,
a sede da casa de David.


SEGUNDA Col 1, 12-20:
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE S.PAULO ÓS COLOSENSES 
Pasaounos ó reino do seu Fillo benquerido

 Irmáns e irmás:
Dámoslle gracias ó Pai que nos fixo merecentes de participar na herdade dos santos, na luz.

13Porque El arrincounos da pouta das tebras
para nos pasar ó Reino
de seu Fillo querido,
14en quen nós atopamos redención,
o perdón dos pecados.

15El é a imaxe do Deus invisible,
de toda criatura el é o primeiro nacido,X
16e por medio del fixéronse as cousas,
as da terra e tamén as do ceo,
as vistas cos ollos,
as por eles non vistas;
señoríos sexan ou ben maxestades,
sexan principados, tamén potestades;
el é modelo e fin
do universo creado.

17Antes ca todo está el,
todo nel se cimenta aínda hoxe.
18É tamén a cabeza do corpo
-o corpo é a Igrexa-.

El é o principio,
o primeiro en nacer de entre os mortos,
de xeito que en todo
sexa sempre o primeiro.

19Porque nel quixo Deus habitar
coa súa total plenitude:
20reconciliar así o universo
consigo, por el;
e no sangue da cruz
poñer paz entre os seres da terra
e do ceo, servíndose del.



ALELUIA Mc 11, 9. 10:
¡Bendito o que ven no nome do Señor!
¡Bendito o Reino do noso pai David que ven!



EVANXEO Lc 23, 35-43:
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS 
Señor, lémbrate de min cando esteas no teu reino

Os xefes moqueábanse de Xesús, dicindo:
-A outros salvounos. Pois que se salve agora el, se é o Mesías de Deus, o Elixido.

36Tamén os soldados se burlaban del, e achegándose ofrecíanlle vinagre, 37dicin-do:
-Se ti e-lo rei dos xudeus, sálvate a ti mesmo.

38E había un letreiro enriba del: "Este é o rei dos xudeus".

39Un dos bandidos que estaban crucificados, insultábao tamén:
-¿Non es ti o Mesías? Pois sálvate ti e sálvanos a nós.

40Pero contestoulle o outro, reprendéndoo:
-¿Seica non temes a Deus, ti que sófre-la mesma condena ca el? 41Nós, polo menos,
recibímo-lo que merecemos, pero este non fixo mal ningún.

42E dicíalle:
-Xesús, lémbrate de min cando volvas coma rei.

43Xesús respondeulle:

-Asegúroche que hoxe estarás comigo no paraíso. 


TVG:


18 nov. 2016

Ficha e Lectio - Cristo, Rei do Universo C



FICHA ADAPTADA DE :



LECTIO : 


XESÚS CRISTO REI DO UNIVERSO 
(Ano C: 20. XI. 16)

            Con esta celebración estamos á finalizar o ano litúrxico, antes de que comece o novo no próximo domingo, co inicio do Advento. E remata cunha festa englobante, universalizadora: Xesús, Rei do universo. É dicir: rei de toda a creación, desde a máis humilde partícula da materia ata os cumios máis altos da humanidade e do espírito.
            A realeza cómprelle a Xesús por ser el a verdadeira e fiel “imaxe do Deus invisible” (como nos di Paulo na súa carta ós Colosenses). En Xesús amósase toda a plenitude do poder e da grandeza do Pai, do seu Pai, que é tamén Pai noso grazas ó gratuíto don de concedérsenos sermos fillos do mesmo Pai de Xesús. “Todo –dinos Paulo- foi creado por El e para El”. É dicir, por Xesús e para Xesús.
            Por iso, en momentos cruciais da súa vida (preto, por exemplo, da súa morte violenta), Xesús afirmará a súa realeza ante Pilato que lle pregunta expresamente sobre ela. “Eu son Rei –respóndelle Xesús-. Para isto nacín e para isto vin ó mundo, para ser testemuña da verdade”. E incluso o título de “rei” figurará no letreiro sobre a cruz na que foi crucificado: “Xesús Nazareno, rei dos xudeus”. Un título que os xudeus rexeitaban en canto tal para eles mesmos, pero que se converteu coa morte e resurrección de Xesús en título universal: Xesús rei, non só dos xudeus, senón de toda a humanidade, de todo o universo.
            A realeza de Xesús Cristo é moi distinta das realezas humanas. Por iso a Xesús, tal como nolo describen os evanxelistas, non lle gustaba que, aínda séndoo en realidade, o considerasen rei ou o tratasen como tal. Fuxía, como sabemos, de calquera pretensión popular de o proclamaren rei.
            Xesús anuncia, en cambio, a súa mensaxe de fraternidade universal, alicerzada non no poder (tal como fan os reis da terra), senón no servizo. Lembrarédesvos daquelas palabras súas: “Sabedes –dinos Xesús- que os que figuran como xefes das nacións as asoballan e lles impoñen a súa autoridade. Non ha ser así entre vós. Ó contrario, entre vós o que queira facerse grande ha ser servidor voso, e o que queira ser primeiro ha ser servo de todos; porque tampouco o Fillo do Home veu para que o sirvan, senón para servir e para dar a súa vida en rescate por todos”.
            Por iso ante o aparente absoluto fracaso da súa misión nas horas previas á súa crucifixión ignominiosa, Xesús clarifica unha vez máis o sentido do seu reino: “O meu reino –dinos de novo- non é deste mundo. Se o meu reino fose deste mundo, os meus oficiais terían loitado para que non fose entregado ós xudeus. Pero o meu reino non é de aquí”.
            Neste senso, o prefacio da eucaristía de hoxe descríbenos o reino de Xesús con estas palabras: “reino de verdade e de vida, reino de santidade e de graza, reino de xustiza, de amor e de paz”.
            Xesús foi así rei vital, rei santo, rei amoroso e pacífico desde o berce do Nadal ata a cruz do venres santo. Os reis magos preguntaban xa en Xerusalén polo “rei dos xudeus” que acababa de nacer. E este título acompañarao ata a súa morte. Un rei, polo tanto, distinto, que nace entre pobres e que morre entre dous axustizados. E, porén, é verdadeiro rei, tal como o saben representar certas imaxes románicas de Cristo crucificado coa coroa de rei sobre a súa cabeza.
            Os reis actuais non dispoñen xa, polo menos nas nosas democracias occidentais, do seu antigo poder. De aquí vén aquilo de que “o rei reina, mais non goberna”. Con todo, de Xesús podemos dicir con verdade non só que é rei e que “reina”, senón que tamén “goberna”, aínda que de xeito moi distinto, claro está, que os gobernantes deste mundo.
            Pois Xesús, pola forza do seu Espírito, o Espírito Santo que nos mandou en Pentecoste, é, si, “distinto” dos demais reis, pero non “distante”, porque por medio del habita no máis íntimo de nós mesmos, axudándonos, fortalecéndonos, consolándonos, amándonos. E isto si que é verdadeiro, fondo e íntimo “goberno”, un goberno baseado non no poder ameazador, senón na suavidade do seu amor a nós que se nos manifesta no máis íntimo das nosa conciencias.
            Por isto, á diferenza dos reis dos que se di que “reinan mais non gobernan” e que están por dicilo así recluídos nos seus pazos reais, Xesús Cristo, Rei do universo, “goberna” realmente a nosa existencia toda, participa intimamente da nosa vida e, polo tanto, fainos a cada un de nós tamén partícipes da súa propia vida. Hai entre el e nós unha verdadeira comuñón. Unha comuñón que é vida, experiencia, consolo e fraternidade con el e con calquera persoa coa que nos atopemos na vida.
            Con este Rei próximo, amigo e irmán, podemos tamén falar. Así o fixo o chamado “bo ladrón” –tal como se nos di no relato de Lucas que acabamos de escoitar- cando ámbolos dous sufrían en carne viva a tortura da cruz antes de morreren: “Lémbrate de min cando chegues ó teu reino”.
            E o Xesús Rei, amigo e irmán, non só lle promete ó seu compañeiro de dores unha “lembranza”, senón que lle promete, lle dá, e “hoxe” mesmo, o paraíso de seu Reino, o Reino dos Ceos: “Hoxe estarás comigo no Paraíso”.
            Fermosa escena esta onde o Xesús sufrinte non deixa de exercer e practicar cos demais a “misericordia” ata o derradeiro momento da súa vida sen pensar nos seus propios problemas, nas súas propia dores na cruz. Bela, conmovedora e moi oportuna escena tamén porque xustamente hoxe, neste día 20 de novembro, remata o chamado “ano da misericordia” que o papa Francisco proclamou para toda a Igrexa hai case un ano, o 8 de decembro do ano pasado. Si, Xesús é verdadeiro Rei porque exerce a bondade a a misericordia con todos e rexeita, ata o mesmo intre da súa inxusta morte, calquera forma de violencia. Un Rei así no podemos menos de querelo e desexalo.
            Quero engadir finalmente que o Reino de Deus empeza xa neste mundo e todos estamos chamados, coa forza do Espírito de Xesús, a construírmos este reino.

ORACIÓN DOS FIEIS:
Dirixámoslle as nosas oracións a Deus, o noso Pai, para que o seu Reino estea cada vez máis presente no noso mundo, pregándolle: 
VEÑA O TEU REINO. TODOS: VEÑA O TEU REINO.

-Pola nosa Igrexa. Para que dea sempre testemuño de esperanza, de espírito de concordia, de servizo ós pobres. 
TODOS: VEÑA O TEU REINO.
- Polos gobernantes de todo o mundo. Para que camiñen polos vieiros da xustiza, da solidariedade e do ben común das persoas. 
TODOS: VEÑA O TEU REINO.
- Polos máis necesitados, polos que pasan fame, polos forasteiros, polos enfermos, polos presos. Para que poidan experimentar o amor do reino de Deus a través das nosas boas obras. 
TODOS: VEÑA O TEU REINO.
- Por todos nós. Para que a Eucaristía que estamos a celebrar nos axude a vivirmos a cotío máis unidos a Xesús Cristo e ós nosos próximos para formarmos así entre todos o verdadeiro reino de Deus. 
TODOS: VEÑA O TEU REINO.

Pedímoscho a ti, Pai noso, por medio de Xesús Cristo, Rei do Universo. AMÉN.
                                                                                  
Manuel Cabada Castro

VER TAMÉN:
http://www.gruposdejesus.com/solemnidade-cristo-rei-c-lucas-2335-43/
http://escoladeespiritualidade.blogspot.com.es/2016/11/20-de-novembro-domingo-34-do-tempo.html