29 ago. 2011

NOVAS

Escribo unhas letras para comunicarvos a inminente aparición dunha nova web relacionada directamente con este blogue e coa web do mesmo nome coa que estamos conectados. Por problemas de espacio na web anterior, vémonos na necesidade de ampliar a unha páxina exclusivamente adicada á música litúrxica en galego. Levará como nome Nosa Naiciña do Ceo (xa sabedes, todo xunto e con "nh", como en portugués, que en internet non existe o "ñ").




Estamos dando os últimos toques á páxina e subindo, -despois de moito traballo-, letras, partituras e notación de guitarra. A intención é a de incluir formato midi e vídeos a medida que vaiamos avanzando. Un pouco de paciencia que xa imos chegando. Tamén me gustaría que colaborásedes nela se podedes, animádemos e aportade o que poidades.



26 ago. 2011

LECTURAS DA MISA EN GALEGO - Domingo 22 ordinario (28/08/11)

DOMINGO XXII ORDINARIO  -  CICLO A


Primeira Lectura     Xer 20, 7-9
LECTURA DO LIBRO DO PROFETA XEREMÍAS
A palabra do Señor volveuse escarnio para min

            Señor, seducíchesme e deixeime seducir;
collíchesme e puideches comigo.
            Sirvo a cotío de burla;
a destrución é o meu pan.
            Sempre que falo, teño que proclamar: Desastre!;
teño que clamar: Destrución!
            A palabra do Señor volveuse para min un escarnio, unha burla continua.
            Se digo: "Non me vou acordar máis del,
non falarei máis no seu Nome",
entón a súa palabra vólvese coma un lume abrasador no meu corazón,
un lume prendido nos meus ósos;
fago forza por apagalo, pero non son capaz.

            Palabra do Señor                                         
            R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 62, 2. 3-4. 5-6. 8-9

R/.  (2b):  De ti ten sede a miña alma, Señor, meu Deus.

Deus, o meu Deus es ti, por ti madrugo,
de ti ten sede a miña alma,
por ti devece o meu corpo,
coma terra reseca, sedenta, sen auga.

Miro cara a ti no santuario,
para ver o teu poder e a túa gloria.
A túa misericordia é preciosa máis cá vida,
lóante os meus labios.
Toda a miña vida hei bendicirte
levantando no teu nome as miñas mans.
Coma de graxa e manteiga, hei quedar satisfeito,
han loarte xubilosos os meus labios.

Ti es o meu auxilio,
á sombra das túas ás estou contento.
A miña alma está unida a ti,
abrigoume a túa destra.


Segunda Lectura           Rm 12, 1-2
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS ROMANOS
Ofrecede os vosos corpos como oblación vivente
  
            Rógovos, irmáns, pola misericordia de Deus, que ofrezades os vosos corpos como sacrificio vivo, santo, grato a Deus: coma o voso culto espiritual.
            E non vos axustedes ao mundo presente: máis ben, transformádevos, pola renovación da mente, para que poidades coñecer cal é a vontade de Deus: o bo, o que lle agrada, o perfecto.
           
                        Palabra do Señor                             
                        R/. Grazas a Deus


ALELUIA  Cf. Ef 1, 17-18
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Que o Pai do noso Señor Xesús Cristo
ilumine os ollos do voso corazón
para que saibamos cal é a esperanza da nosa vocación.
Aleluia.


Evanxeo     Mt 16, 21-27
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Se alguén quere vir comigo, renegue de si mesmo

            Naquel tempo, comezou Xesús a aclararlles aos seus discípulos que tiña que ir a Xerusalén, e que alí o ían facer padecer moito os anciáns, os sumos sacerdotes e os letrados; que o ían executar e que ao terceiro día había resucitar.
            Pedro, colléndoo á parte, empezou a rifar con el, dicindo:
            ‑ Deus te libre, Señor; a ti non che pasará nada diso de maneira ningunha.
            Pero el, volvéndose, díxolle a Pedro:
            ‑ Arreda de min, Satanás! Ti es un tentador para min, porque non te deixas guiar por Deus senón polos homes.
            Entón díxolles Xesús aos seus discípulos:
            ‑ Se alguén quere vir comigo, renegue de si mesmo, cargue coa súa cruz e sígame. Porque quen queira poñer a salvo a súa vida, perderaa; pero quen a perda por min, encontraraa.
            Pois de que lle serve ao home gañar o mundo enteiro se arruína a súa vida? E que pode dar un home en troco pola súa vida?
            Porque o Fillo do Home ha vir na gloria de seu Pai cos seus anxos; entón pagará a cadaquén conforme á súa conduta.
           
                        Palabra do Señor                             
                       R/. Loámoste, Cristo



QUERO IR CONTIGO, XESÚS

Quero ir contigo, Xesús,
no medio das cousas todas da miña vida,
cos problemas e coas alegrías da familia, da parroquia,
quero camiñar ó teu lado.

Quero ir contigo, Xesús,
e por iso quero aprender a renunciar contigo a min mesmo,
aos meus intereses persoais
que me fagan insensible a Deus e á comunidade.

Quero ir contigo, Xesús,
e por iso quero aprender contigo a cargar coa miña cruz,
cos traballos, coas ansias e coas preocupacións,
cos sufrimentos, coas murmuracións e cos insomnios
que me veñan por andar contigo.

Quero ir contigo, Xesús, quero seguirte,
por onde vaias hoxe, por onde me leves hoxe.

Quero ir contigo, Xesús,
e contigo aprenderei pouco a pouco a gardar a miña vida
expoñéndoa por ti, pola familia e pola comunidade.
Quero ir contigo, Xesús.
               
                               M. Regal. Co evanxeo pola man, páx. 280


TODOS NECESITAMOS UN POUCO DE SUR PARA PODER VER O NORTE
PÓRTICO
Vivimos nunha sociedade que se caracteriza pola incapacidade para o sufrimento e a renuncia. A nosa civilización do confort e da comodidade non quere escoitar falar diso. Pero, que pensar dunha sociedade que evita, esconde e rexeita determinados xeitos de sufrimento?. Que dicir dunha sociedade que saca rapidamente de casa os inválidos e anciáns e que borra da súa memoria rapidamente o recordo dos mortos? Que dicir dunhas xeracións de pais e fillos que cortan o máis axiña posible a comunicación entre eles, aínda que vivan xuntos, para evitar conflitos e vivir con maior tranquilidade? Que dicir de quen non se detén diante dos dereitos máis elementais das persoas e actúan sen ningún escrúpulo, movidos só polo éxito económico, polo triunfo social ou polas ansias de posuír? Que dicir dunha sociedade incapaz da máis mínima renuncia cando contempla na beirarrúa de enfronte a millóns de persoas que non teñen o básico para vivir? Non estaremos estragando a nosa propia vida? As palabras de Xesús “Quen queira vir comigo, que renegue de si mesmo, que cargue coa súa cruz e que me siga”, moitas veces rexeitadas e desprezadas coma unha moral de escravos, poden cobrar de novo toda a súa actualidade e Boa Nova. Que a celebración que agora comezamos nos axude a abrírmonos a Aquel que quere motivar os nosos retos e proxectos.

O PERDÓN
Porque non convertemos a túa Palabra en cerne para a nosa vida, senón que facemos dela interese individualista, SEÑOR, QUE NON NOS NEGUEMOS A SEGUIRTE.
Polas veces en que xustificamos o nosos actos, os nosos silencios e as nosas omisións nunha falsa imaxe dun Deus feito á nosa medida, CRISTO, QUE NON NOS NEGUEMOS A SEGUIRTE.
Porque non temos sede de ti, senón de canto nos converte en consumistas e estragadores, SEÑOR, QUE NON NOS NEGUEMOS A SEGUIRTE.

REMUÍÑO
Poucos aspectos do Evanxeo foron e son tan distorsionados e desfigurados coma a chamada de Xesús a “tomar a cruz”. E é que son moitas as persoas que teñen ideas confusas sobre a actitude cristiá a adoptar diante do sufrimento. “Todo o bo da vida é inmoral, ilegal ou engorda”, dise moitas veces, querendo facer fincapé nisto que vimos de falar: fe e felicidade só teñen en común a sílaba pola que ámbalas dúas palabras comezan, máis nada, pois como todo o mundo ben coñece, relixión e felicidade son case termos antónimos, nunca sinónimos. Por iso, o que vimos de escoitar da cruz no evanxeo de hoxe, é unha ocasión bárbara para facer caer na conta de que, como se dicía naquela serie de televisión “a fama (neste caso a salvación) custa, e aquí é onde ides empezar a suar”. Xa está ben de medias tintas, se ata o mesmo Xesús di que hai que cangar coa cruz! Este é o argumento que esgrimen as moitas persoas que entenden relixión como renuncia, sacrificio.... e nunca como felicidade e sorriso.
Porén, se queremos seguir a Xesús con fidelidade non podemos esquecer que nel non atoparemos ese sufrimento que tantas veces nos acompaña e que nace da nosa envexa, do baleiro interior ou do egoísmo... e que debemos ir suprimindo se queremos seguilo. Por outra banda, Xesús non ama nin buscar arbitrariamente o sufrimento, nin para el nin para os demais, coma se este encerrase algo especialmente grato a Deus. É un erro crer que unha persoa segue máis de cerca a Xesús se busca sufrir sen necesidade ningunha, pois o que lle agrada a Deus non é o sufrimento senón a felicidade.

Pero hai sufrimentos, rexeites, conflitos ou mesmo cruces que temos que asumir e axudar a levar. Velaí a cuestión. E é como ben di un anuncio que está de moda, “todos necesitamos un pouco de sur... para poder ver o norte”. A pesar de que se nos queira vender o contrario, vivimos nun mundo cheo de cruces, no que hai moitas persoas crucificadas, mesmo moi preto de nós: parad@s, maiores, enferm@s, inmigrantes, mulleres maltratadas, nen@s prostituíd@s, explotad@s... Non é de recibo que nós, que temos a sorte de ter nado no norte, na parte da opulencia e da riqueza, lle deamos as costas a todas estas persoas, irmás nosas, que viven nun calvario permanente. Porque moitas veces buscamos unha vivencia cómoda da fe, collemos o que nos interesa e rexeitamos o que nos complica a vida. Por iso entendemos a actitude de Pedro, a quen, coma a nós, lle gustan os aspectos amables do seguimento, pero non o sacrificio. Gústalle o Tabor, pero non o Calvario. A nós, pásanos o mesmo: gústannos os aspectos folclóricos da fe: a festa do patrón, as cerimonias sociais, as procesións.... pero cando se nos pide coherencia, cando se nos ofrece formación, cando se nos di que temos que ser cristiáns adultos, cando se trata de encarnar a fe..... entón a cousa cambia e dicimos: que pase de min este cáliz. Por iso, as palabras que escoitamos hoxe deben resoar nos nosos oídos e tocar o noso corazón: temos que cargar coa cruz e seguir a Xesús. E esa cruz ten nome: coherencia, a coherencia dunha fe que, vivida dun xeito responsable, vainos conducir cara á felicidade verdadeira. Velaí o cerne da cuestión.

ORACIÓN DA COMUNIDADE
Poñémonos agora nas mans de Deus, que nos ama e digámoslle:
QUE NA NOSA VIDA A FE SEXA MOTOR E NON PESADA CRUZ
Para que na Igrexa non renunciemos nunca ao compromiso ético de defender sempre a dignidade das persoas, por riba de credos relixiosos, políticos ou económicos, OREMOS.
QUE NA NOSA VIDA A FE SEXA MOTOR E NON PESADA CRUZ
Polas nosas comunidades, para que pouco a pouco vaiamos desbotando tantas ideas e concepcións dun Deus feito á medida do que nós queremos e do que nós buscamos, en favor do verdadeiro Deus, que nos chama a tod@s a descubrilo en Xesús, OREMOS.
QUE NA NOSA VIDA A FE SEXA MOTOR E NON PESADA CRUZ
Por tantas e tantas persoas crucificadas no mundo de hoxe: @s famentos, as mulleres maltratadas e tratadas coma obxectos, @s nen@s escrav@s, @s vell@s abandonad@s, @s que non teñen saúde, traballo ou vivenda digna… para que sexamos quen, desde a nosa opción por Xesús, de axudarlles a levar a súa carga, descubrindo que todos precisamos un pouco de sur para poder ver o norte, OREMOS.
QUE NA NOSA VIDA A FE SEXA MOTOR E NON PESADA CRUZ
Grazas, Señor, por quereres que a fe sexa a luz que alume o noso camiño e non un conxunto de normas inútiles que constitúan unha pesada cruz sobre os nosos ombreiros. PXNS. Amén.

REFLEXIÓN
Permíteme orar,
non para obter protección contra os perigos,
senón para afrontalos sen temor.
Permíteme pedir,
non alivio á miña dor,
senón o valor de superala.
Permíteme buscar no campo de batalla da vida,
non aliados,
senón a propia fortaleza.
Permíteme non suplicar, temeroso, pola miña salvación;
pero si ter paciencia para conseguir a miña liberdade.
Concédeme,
que non sexa covarde,
sentir a túa misericordia no meu triunfo soamente;
pero deixa que, no meu fracaso,
atope a aperta da túa man. Amén.


CANTOS
ENTRADA: Andarei na presenza do Señor
LECTURAS: Canta aleluia
OFERTORIO: Sementar, sementarei
PAZ: Que veña a paz
COMUÑÓN: Seguirei os teus pasos


25 ago. 2011

Amor, confianza e perdón...

Este é o último texto que teño para vodas... de momento. O ano que vén espero deixarvos máis no verán, tempo de vodas. 



CIMENTOS DO MATRIMONIO
Por Regina Hill

Amor, confianza e perdón son os cimentos do matrimonio. No matrimonio, moitos días traerán felicidade, mentres outros días serán tristes. Pero xuntos, dous corazóns poden soportar todas as cousas...
No matrimonio, todos os momentos non serán excitantes ou románticos, e algunhas veces as preocupacións e a ansiedade serán angustiosos. Pero xuntos, dous corazóns que o aceptan atoparán consolo.
Recolección de pasados gozos, dores, e sentimentos compartidos será o cemento que sosterá todas as cousas xuntas durante os peores e máis inseguros momentos. Chegar a ser amigos, e converterse no confidente e compañeiro que o outro necesita, é a verdade bela e máxica de dúas persoas xuntas. Isto inspira en cada un un soño ou un sentimento, e tendo fe en cada un e non dándose por vencidos... aínda cando todas as probabilidades digan que hai que retirarse. Isto permite a cada un ser vulnerable, ser el mesmo ou ela mesma, aínda cando as opinións ou pensamentos non estean en total acordo ou exactamente o que a vós gustouvos ser. Isto involucra e mostra interese en cada un, realmente escoitando e estando dispoñible, a maneira en que o faría calquera bo amigo.
Exactamente tres cosas deben ser lembradas nun matrimonio se este é un lazo mutuo ou compartido, coidado, e amado a través da vida: amor, confianza e perdón.


22 ago. 2011

Ti es...

Rematando o mes de agosto, déixovos outro texto de voda.


CANCIÓN DE VODAS ESQUIMAL
Ti es o meu esposo
Ti es a miña esposa
Os meus pés correrán pola túa causa.
Os meus pés danzarán pola túa causa.
O meu corazón latexará pola túa causa.
Os meus ollos verán pola túa causa.
A miña mente pensará pola túa causa.
E eu amarei pola túa causa.

20 ago. 2011

LECTURAS DA MISA EN GALEGO - Domingo 21 Tpo.Ordinario (21/07/11)

DOMINGO XXI ORDINARIO   -  CICLO A



Primeira Lectura     Is 22, 19-23
LECTURA DO LIBRO DO PROFETA ISAÍAS
Porei a chave da casa de David sobre o seu ombreiro

            Así fala o Señor a Sobne, responsable do templo:
            Chimpareite do teu posto empoleirado,
botareite abaixo do teu pedestal.
            Sucederá no día aquel, que chamarei polo meu servo, Eliaquim, fillo de Hilquías.
Farei que vista a túa túnica, e fortalecereino co teu cinguideiro
e porei na súa man o teu posto de mando:
será un pai para os habitantes de Xerusalén e para a casa de Xudá.
            Porei a chave da casa de David sobre o seu ombreiro:
abrirá, e non haberá quen feche; e fechará, e non haberá quen abra.
            Cravarei a caravilla da súa tenda nun lugar seguro,
e será trono de gloria para a casa de seu pai.

            Palabra do Señor                                         
R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL    Sal 137, 1-2a. 2bc-3. 6 e 8bc

R/.  (8bc):         A túa misericordia, Señor, é para sempre;
                        non abandones a obra das túas mans.

Douche grazas, Señor, de todo corazón,
hei cantar para ti diante dos anxos.
Hei prostrarme cara ao teu santo templo.
Dou grazas ao teu nome
pola túa misericordia e a túa fidelidade,

Porque a túa promesa
é máis grande cá túa sona.
Cando te chamo, respóndesme
e acrecentas as miñas forzas.
O Señor é excelso,
e pon os seus ollos no humilde,
e coñece de lonxe o soberbio.
A túa misericordia, Señor, é para sempre,
non abandones a obra das túas mans.


Segunda Lectura     Rm 11, 33-36
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS ROMANOS
Del, por el e para el se fan todas as cousas

            Que fondura é a da riqueza, da sabedoría e do coñecemento de Deus!
Que inescrutables son os seus xuízos e inexplorables os seus camiños!
            Pois, quen coñeceu a mente do Señor?
Ou quen foi o seu conselleiro?
Quen lle emprestou algo, para que El llo teña que devolver?
            Todas as cousas saíron del e existen por El e para El. A El a gloria polos séculos. Amén.
           
            Palabra do Señor                                         
            R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Mt 16, 18
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, Aleluia.
Ti es Pedro,
e sobre esta pedra edificarei a miña Igrexa,
e as forzas do Inferno non prevalecerán en contra dela.
Aleluia.


Evanxeo     Mt 16, 13-20
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
 Ti es Pedro, e a ti hei dar as chaves do Reino dos Ceos

            Naquel tempo, chegou Xesús á comarca de Cesarea de Filipo e facíalles esta pregunta aos seus discípulos:
            ‑ Quen di a xente que é o Fillo do Home?
            Eles responderon:
            ‑ Uns din que Xoán Bautista; outros, que Elías; outros, que Xeremías ou algún dos profetas.
            El insistiu:
            ‑ E vós, quen dicides que son eu?
            Respondeu Simón Pedro:
            ‑ Ti es o Mesías, o Fillo de Deus vivo.
            E Xesús contestoulle:
            ‑ Ditoso ti, Simón, Fillo de Xonás, porque non cho revelou nin a carne nin o sangue, senón meu Pai, que está nos ceos.
            E eu dígoche: "Ti es Pedro, e sobre esta pedra vou edificar a miña Igrexa, e as portas do inferno non prevalecerán en contra dela.
            Dareiche as chaves do Reino dos Ceos; todo o que ates na terra, ficará atado nos ceos; e todo o que desates na terra, ficará desatado nos ceos.
           
            Palabra do Señor                                                     
            R/. Loámoste, Cristo        
               

E TI, QUEN DIS QUE SON EU?

Calquera día, en calquera momento,
a tempo ou a destempo,
sen aviso previo,
lanzas a túa pregunta:
e ti, quen dis que son eu?

Cando na túa vida toda atope
o sentido para a miña vida rota;
cando no teu sufrimento e na túa cruz
descubra o valor de todas as cruces;
cando faga da túa causa a miña causa;
cando xa non busque salvarme,
senón perderme no teu amor .....

Entón, Xesús, volve preguntarme:
e ti, quen dis que son eu?


UNHAS CHAVES PARA ABRIR E INVITAR A ENTRAR, NUNCA PARA BOTAR FÓRA

Pórtico
Houbo un tempo, que lonxe nos parece que quedou!, no que se nos invitaba a abrir portas e ventás para que entrara aire novo e renovador na Igrexa. Hai un tempo, que preto o temos!, en que xa non se nos invita, senón que se nos impón pechar as ventás e as portas por medo a que entre un aire que sexa tan frío que nos enferme. Volvemos ao mesmo, ao que xa pensabamos que hai moitos anos quedara desterrado: o paternalismo, a submisión, o medo á autonomía… o infantilismo da fe. Non perdamos a memoria, non deixemos que outros nos sometan e digan o que temos ou non temos que facer. Deus entréganos as chaves como mostra de que confía en nós, de que nos dá liberdade, de que nos crea responsables e libres para que tomemos decisións, acertadas ou equivocadas; pero sempre propias, sen deixar que ninguén nos domine e manipule. Que as chaves que en Pedro o Señor nos dá a tod@s, non as convertamos nas chaves que algúns queren ter só para si, para botar ou deixar entrar só aos que pensan coma eles. Aquí hai sitio para tod@s, ninguén sobra e tod@s somos necesari@s. Que a celebración de hoxe nos leve a descubrir que somos maiores de idade, que temos criterio, que necesitamos dos demais, pero non para que os demais decidan por nós, senón para contrastar con eles o que logo só nós debemos decidir.

Perdón
  • Porque estamos coas portas tan pechadas a causa dos nosos medos e inseguridades, que preferimos camiñar nas rutinas, nas falsas seguridades e na escuridade, indo ás apalpadelas, SEÑOR, DÁNOS A CHAVE DA MADUREZ.
  • Polas veces en que pechamos as portas do noso corazón ao amor manifestado na proximidade, no perdón, no servizo, CRISTO, DÁNOS A CHAVE DA MADUREZ.
  • Por ter utilizado as chaves que nos deches non para abrir e acoller, senón para botar fóra, condenar e criticar a quen non nos gustaba nin pensaba coma nós, SEÑOR, DÁNOS A CHAVE DA MADUREZ.
REMUÍÑO
Quen di a xente que son eu?. Velaí a pregunta que hoxe nos lanza Xesús no evanxeo que vimos de proclamar e que pide de nós unha resposta. É verdade que non todos temos a mesma imaxe de Xesús, non só polo inesgotable da súa personalidade, senón, sobre todo, porque cadaquén elabora unha imaxe a partir dos nosos propios intereses e preocupacións, condicionada polo medio social ao que pertencemos e marcada pola formación relixiosa que temos recibido. Hoxe é un bo día para que cada un e cada unha de nós nos paremos a pensar un chisquiño na importancia que lle damos a Xesús na nosa vida, se de verdade El é a pedra sobre a que edificamos, construímos e asentamos ou se pola contra non é máis que unha mesa supletoria que só usamos cando precisamos dela.
Porque se El é a rocha, xuntos, non só Pedro, senón con Pedro (cámbiache ben o conto!), iremos edificando a nosa igrexa non sobre o alicerce do medo, a coacción, o autoritarismo e a ansia de dominio e poder, senón escoitando, servindo e facendo comunitariamente o camiño, pois somos na casa de Deus pedras vivas. Solos non iremos moi lonxe, xuntos construiremos igrexa de presente, sempre aberta e sen medo ao futuro. Construír Igrexa non é sinónimo de servilismo nin de obediencia cega (e iso non debemos esquecelo nunca), senón de participación. As pedras, os cimentos non son todos iguais, hainas máis grandes e máis pequenas, con máis ou menos arestas, máis lisas e máis rugosas....pero todas son pedras e necesarias na cimentación. Cómo nos custa entendelo!
E se o facemos así, estaremos seguindo o camiño que nos marcou Xesús. El entregounos as chaves, a creación enteira, o seu Reino, as súas arelas. Fíxonos caseiros de esperanzas e proxectos para que nos sentiramos libres e responsables.

Entregounos as chaves para:
·         abrir portas pechadas e corazóns duros e insolidarios
·         repartir os bens da terra
·         mostrar todos os tesouros de arcas, baúis e bibliotecas
·         sacar as cousas boas
·         dar a coñecer os misterios da ciencia
·         desenlear conciencias
·         abrir o que outros pechan (igrexas, fronteiras, fábricas...)
Entregounos as chaves para:
·         entrar nos cárceres
·         quitar trabas e soltar cadeas
·         quitar medos e culpabilidades
·         non andar agochados
·         perdoar barbaridades
·         que ninguén atope as portas do seu camiño pechadas aínda que sexa noite
Entregounos as chaves para:
·         desatar leis, normas, mandatos e edictos de gobernadores, representantes e falsos deuses
·         liberar aos que senten que teñen as portas pechadas e a vida feita e planificada
·         que as persoas insensatas non perdan o tempo laiándose e poidan entrar aínda que sexa tarde
·         que sempre poidamos ensinarlle as nosas entrañas a quen chega, a tempo ou a deshora
·         abrir feridas, no corpo, na alma, nas estruturas para así poder curalas
·         para coidar e amosar a boa nova, os seus tesouros de Pai e de Nai

Entregounos as chaves; pero díxonos que miremos os rostros da xente ata setenta veces sete antes de crernos xuíces, clérigos ou xefes. Oxalá nunca o esquezamos: misericordia quero e non sacrificios.


ORACIÓN DA COMUNIDADE
Como comunidade que quere camiñar abrindo portas e non pechándose con medo diante dun mundo que cambia e no que é necesario facer presente o Evanxeo, dicimos:
QUE DEIXEMOS ENTRAR O AIRE NOVO DO TEU REINO NA NOSA VIDA
  • Para que os responsables da Igrexa non esquezan nunca que as chaves non son para pechar a ninguén en estruturas do pasado, senón para abrir canto axude a que entre aire novo de renovación evanxélica, Oremos.
QUE DEIXEMOS ENTRAR O AIRE NOVO DO TEU REINO NA NOSA VIDA
  • Pola Igrexa, para que entenda que o mandado do Señor de edificar e construír Reino inclúe a todas as persoas de ben e non só a uns cuantos elixidos, OREMOS.
QUE DEIXEMOS ENTRAR O AIRE NOVO DO TEU REINO NA NOSA VIDA
  • Polas nosas comunidades, para que tomen conciencia do que significa ser comunidades vivas e así, con entrega e dedicación, sexan quen de transformar relacións rotas, sandar corazóns feridos e unir esforzos cara ao ben de todas as persoas, OREMOS:
QUE DEIXEMOS ENTRAR O AIRE NOVO DO TEU REINO NA NOSA VIDA
  • Para que nós non esquezamos que a celebración do domingo non é un rito nin unha obriga, senón un gozoso momento de encontro comunitario, de gratitude e de unión para que coa participación de tod@s, aprendamos a facer da fe unha experiencia de presente e non un laio do pasado, no que Cristo é pan que alimenta e salvación que libera, Oremos.
QUE DEIXEMOS ENTRAR O AIRE NOVO DO TEU REINO NA NOSA VIDA
Que nunca teñamos medo, Señor, a vivir a fe no medio dun mundo en cambio e sempre necesitado de espazos que renoven, alenten e anuncien que Deus é o amor que abre portas para encontrarse, e non imposición que levanta muros para separar. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN
Xesús, mestre e Señor,
canto che queremos!.
Miramos para Ti,
escoitamos as túas palabras,
pensamos nos teus feitos de vida
e a emoción invádenos.
Grazas a ti, en ti,
sentímonos pequenos e insignificantes,
pero fondamente abrazados por Deus
e fortemente empurrados
a abrazar aos máis pequenos e pequenas que nos rodean.
En Ti, Xesús,
no teu vigor e consistencia,
no teu corpo e no teu sangue entregados,
sentímonos defendidos e protexidos
contra calquera que queira pisar a nosa dignidade,
e a dignidade da xente que nos rodea.
Por Ti, Xesús,
pola túa man e pola túa palabra,
polo teu alento de vida,
sentímonos chamados a acompañarte na tarefa simple e marabillosa
de facer de calquera ser humano un irmán ou unha irmá.
Grazas, Xesús,
ti es o noso camiño cara ao misterio de Deus,
cara ao misterio de cada home ou muller.
Axúdasnos a descubrirnos no que máis autenticamente somos:
fillos e fillas de Deus,
coma Ti,
agora e para sempre.
(M. Regal "Xesús, aquel home de aldea")


CANTOS
  • ENTRADA: Pedras vivas
  • LECTURAS: Deixa entrar o sol
  • OFERTORIO: Benaventurados
  • COMUÑÓN: Acharte presente na vida