30 jul. 2013

Homilía do Vía Crucis dos xoves - XMX Río 2013

TOMADO DE: http://www.revistaecclesia.com/discurso-del-papa-francisco-en-el-via-crucis-de-la-playa-de-copacabana-jmj-2013-rio/


Vía Crucis cos mozos 
no paseo marítimo de Copacabana 
(Río de Janeiro, 26 de xullo de 2013)



Queridísimos xoves

Viñemos hoxe aquí para acompañar a Xesús ao longo do seu camiño de dor e de amor, o camiño da Cruz, que é un dos momentos fortes da Xornada Mundial da Mocidade.

Ao concluír o Ano Santo da Redención, o beato Xoán Paulo II quixo confiarlles a vostedes, novos, a Cruz dicíndolles: “Lévena polo mundo como signo do amor de Xesús á humanidade, e anuncien a todos que só en Cristo morto e resucitado hai salvación e redención”(Palabras ao entregar a cruz do Ano Santo aos mozos, 22 de abril de 1984: Insegnamenti VII,1 (1984), 1105). Desde entón, a Cruz percorreu todos os continentes e atravesou os máis variados mundos da existencia humana, quedando como impregnada das situacións vitais de tantos mozos que a viron e levárona. Ninguén pode tocar a Cruz de Xesús sen deixar nela algo de si mesmo e sen levar consigo algo da cruz de Xesús á propia vida. Esta tarde, acompañando ao Señor, gustaríame que resoasen nos seus corazóns tres preguntas:
-Que deixaron vostedes na Cruz, queridos novas de Brasil, nestes dous anos nos que percorreu o seu inmenso país?
-E que deixou a Cruz en cada un de vostedes?
-E, finalmente, que nos ensina para a nosa vida esta Cruz?


1. Unha antiga tradición da Igrexa de Roma conta que o apóstolo Pedro, saíndo da cidade para fuxir da persecución de Nerón, viu que Xesús camiñaba en dirección contraria e enseguida preguntoulle: “Señor, onde vas?”. A resposta de Xesús foi: “Vou a Roma para ser crucificado de novo”. Naquel momento, Pedro comprendeu que tiña que seguir ao Señor con valentía, ata o final, pero entendeu sobre todo que nunca estaba só no camiño; con el estaba sempre aquel Xesús que o amou ata morrer na Cruz. Mirade, Xesús coa súa Cruz percorre as nosas rúas para cargar cos nosos medos, os nosos problemas, os nosos sufrimentos, tamén os máis profundos. Coa Cruz, Xesús únese ao silencio das vítimas da violencia, que non poden xa gritar, sobre todo os inocentes e os indefensos; con ela, Xesús únese ás familias que se atopan en dificultade, que choran a perda dos seus fillos, ou que sofren ao velos vítimas de paraísos artificiais como a droga; con ela, Xesús únese a todas as persoas que sofren fame nun mundo que cada día tira toneladas de alimentos; con ela, Xesús únese a quen é perseguido pola súa relixión, polas súas ideas, ou simplemente pola cor da súa pel; nela, Xesús únese a tantos mozos que perderon a súa confianza nas institucións políticas porque ven egoísmo e corrupción, ou que perderon a súa fe na Igrexa, e mesmo en Deus, pola incoherencia dos cristiáns e dos ministros do Evanxeo. Na Cruz de Cristo está o sufrimento, o pecado do home, tamén o noso, e El acolle todo cos brazos abertos, carga sobre as súas costas as nosas cruces e dinos: Ánimo! Non a levas ti só. Eu lévoa contigo e eu vencín á morte e vin a darche esperanza, a darche vida (cf. Jn 3,16).

2. E así podemos responder á segunda pregunta: Que deixou a Cruz nos que a viron, nos que a tocaron? Que deixa en cada un de nós? Deixa un ben que ninguén máis nos pode dar: a certeza do amor indefectible de Deus por nós. Un amor tan grande que entra no noso pecado e perdóao, entra no noso sufrimento e dános forza para soportalo, entra tamén na morte para vencela e salvarnos. Na Cruz de Cristo está todo o amor de Deus, a súa inmensa misericordia. E é un amor do que podemos fiarnos, no que podemos crer. Queridos novos, fiémonos de Xesús, confiemos totalmente nel (cf. Lumen fidei, 16). Só en Cristo morto e resucitado atopamos salvación e redención. Con El, o mal, o sufrimento e a morte non teñen a última palabra, porque El dános esperanza e vida: transformou a Cruz de instrumento de odio, de derrota, de morte, en signo de amor, de vitoria e de vida.

O primeiro nome de Brasil foi precisamente “Terra de Santa Cruz”. A Cruz de Cristo foi plantada non só na praia hai máis de cinco séculos, senón tamén na historia, no corazón e na vida do pobo brasileiro, e en moitos outros. A Cristo que sofre sentímolo próximo, un de nós que comparte o noso camiño ata o final. Non hai na nosa vida cruz, pequena ou grande, que o Señor non comparta connosco.

3. Pero a Cruz convídanos tamén a deixarnos contaxiar por este amor, ensínanos así a mirar sempre ao outro con misericordia e amor, sobre todo a quen sofre, a quen ten necesidade de axuda, a quen espera unha palabra, un xesto, e a saír de nós mesmos para ir ao seu encontro e tenderlles a man. Moitos rostros acompañaron a Xesús no seu camiño ao Calvario: Pilato, o Cireneo, María, as mulleres… Tamén nós podemos ser para os demais como Pilato, que non ten a valentía de ir contracorriente para salvar a vida de Xesús e lávase as mans.

Queridos amigos, a Cruz de Cristo ensínanos a ser como o Cireneo, que axuda a Xesús a levar aquel madeiro pesado, como María e as outras mulleres, que non teñen medo de acompañar a Jesús ata o final, con amor, con tenrura. E ti, como quen es? Como Pilato, como o Cireneo, como María?

Queridos xoves, levemos as nosas alegrías, os nosos sufrimentos, os nosos fracasos á Cruz de Cristo; atoparemos un Corazón aberto que nos comprende, perdóanos, ámanos e pídenos levar leste mesmo amor á nosa vida, amar a cada irmán ou irmá nosa con ese mesmo amor. 

Que así sexa.




Texto orixinal: Plurilingüe

29 jul. 2013

XMX - Vixilia de oración

Vixilia de oración cos xoves 
(Río de Janeiro, 27 de xullo de 2013)









Os xoves son o campo da fe, os atletas de Cristo, os construtores dunha Igrexa máis fermosa e dun mundo mellor


Queridos xoves:





Lembramos hai pouco a historia de San Francisco de Agarrades. Ante o crucifixo ouve a voz de Xesús, que lle di: «Ve, Francisco, e repara a miña casa». E o mozo Francisco responde con prontitude e xenerosidade a esta chamada do Señor: reparar a súa casa. Pero, que casa? Aos poucos dáse conta de que non se trataba de facer de albanel e reparar un edificio de pedra, senón de dar a súa contribución á vida da Igrexa; tratábase de porse ao servizo da Igrexa, amándoa e traballando para que nela reflectísese cada vez máis o rostro de Cristo.

Tamén hoxe o Señor segue necesitando aos moz@s para a súa Igrexa. Queridos xoves o Señor necesítavos. Tamén hoxe chama a cada un de vós a seguilo na súa Igrexa e a ser misioneiros. Queridos mozos o Señor hoxe ámavos, non á chea, a ti, a ti, a ti, a cada un. Escoitade no corazón o que vos di. Penso que podemos aprender algo do que pasou nestes días. Como tivemos que cancelar polo mal tempo a realización desta vixilia no “Campus Fidei” en Guaratiba, non estaría o Señor querendo dicirnos que o verdadeiro campo da fe, o verdadeiro “campus fidei” non é un lugar xeográfico senón que somos nós? Si é verdade, cada un de nós, cada un de vós, eu, todos, e ser discípulos misioneiros significa saber que somos o campo da fe de Deus. Por iso, por iso, a partir da imaxe do campo da fe pensei en tres imaxes, tres, que nos poden axudar a entender mellor o que significa ser un discípulo-misioneiro: a primeira imaxe, o campo como lugar onde se sementa; a segunda, o campo como lugar de adestramento; e a terceira, o campo como obra en construción.

1. Primeiro, o campo como lugar onde se sementa. Todos coñecemos a parábola de Xesús que fala dun sementador que saíu a sementar nun campo; algunhas sementes caeron á beira do camiño, entre pedras ou no medio de espiñas, non chegaron a desenvolverse; pero outras caeron en terra boa e deron moito froito (cf. Mt 13,1-9). Xesús mesmo explicou o significado da parábola: A semente é a Palabra de Deus sementada no noso corazón (cf. Mt 13,18-23).

Queridos xoves, iso significa que o verdadeiro Campus Fidei é o corazón. Hoxe, todos os días, pero hoxe de maneira especial Xesús sementa. Cando aceptamos a Palabra de Deus, entón é como ser campo da fe. Por favor deixade que Cristo e a súa Palabra entren na vosa vida, deixen entrar a semente da Palabra de Deus, deixen que xermine, deixen que creza. Deus fai todo, pero vós déixádea facer, deixade que El traballe nese crecemento.
Xesús dinos que as sementes que caeron á beira do camiño, ou entre as pedras e no medio de espiñas, non deron froito. Creo que, con honestidade, podemos facernos a pregunta: Que clase de terreo somos? Que clase de terreo queremos ser?

Quizais ás veces somos como o camiño: escoitamos ao Señor, pero non cambia nada na vida, porque nos deixamos atontar por tantos reclamos superficiais que escoitamos. Eu pregúntovos pero non contestedes agora, cada un contesta no seu corazón: Eu son un mozo, unha moza aparvado? Ou somos como o terreo pedregoso? Acollemos a Xesús con entusiasmo, pero somos inconstantes e, ante as dificultades, non temos o valor de ir contracorrente?… Cada un contestamos ó noso corazón: Teño valor ou son covarde? Ou somos como o terreo espiñento?, as cousas, as paixóns negativas sufocan en nós as palabras do Señor? (cf. Mt 13,18-22). Teño no meu corazón o costume de xogar a dúas bandas e quedar ben con Deus e quedar ben co diaño? Cada un en silencio que se conteste… Hoxe, con todo,  eu estou seguro de que a semente pode caer en boa terra. Escoitamos estas testemuñas como a semente que caeu en boa terra. “Non Pai, eu non son boa terra, son unha calamidade, estou cheo de pedras e de espiñas e de todo. Si, pode ser que iso sexa arriba, pero haberá un anaco, un cachiño de boa terra e deixá que caia alí e vas ver como xermina”. Eu sei que vós queredes ser boa terra, cristiáns en serio, non cristiáns a medio tempo, non cristiáns almidonados, co nariz así! que parecen cristiáns e no fondo non fan nada. Non cristiáns de fachada.

Eses cristiáns que son pura facha, senón cristiáns auténticos. Sei que vós non queredes vivir dunha liberdade descafeinada que se deixa arrastrar pola moda e as conveniencias do momento. Sei que vós apuntades ao alto, a decisións definitivas que dean pleno sentido. É así ou me equivoco? Ben, se é así fagamos unha cousa todos en silencio, miremos ao corazón, e que cada un lle diga a Xesús que queren recibir a semente, dígalle a Xesús: Mira Xesús as pedras que hai, mira as espiñas, mira as malas herbas, pero mira este cachiño de terra que che ofrezo, para que entre a semente, en silencio deixamos entrar a semente de Xesús. Lembrádevos deste momento. Cada un sabe o nome da semente que entrou, deixádea crecer e Deus vai a coidarvos.


2. O campo como lugar de adestramento. Xesús pídenos que lle sigamos toda a vida, pídenos que sexamos os seus discípulos, que «xoguemos no seu equipo». Creo que á maioría de vostedes lles gusta o deporte. E aquí, en Brasil, coma noutros países, o fútbol é unha paixón nacional. Pois ben, que fai un xogador cando se lle chama para formar parte dun equipo? Debe adestrarse e adestrarse moito. Así é na nosa vida de discípulos do Señor. San Paulo dinos: «Os atletas prívanse de todo, e fano para obter unha coroa que se marchita; nós, en cambio, por unha coroa incorruptible» (1 Co 9,25). Xesús ofrécenos algo máis grande que a Copa do Mundo! Ofrécenos a posibilidade dunha vida fecunda e feliz, e tamén un futuro con el que non terá fin, a vida eterna. Pero nos pide que adestremos para «estar en forma», para afrontar sen medo todas as situacións da vida, dando testemuña da nosa fe. Como? A través do diálogo con el: a oración, que é o coloquio cotián con Deus, que sempre nos escoita. A través dos sacramentos, que fan crecer en nós a súa presenza e configúrannos con Cristo. A través do amor fraterno, do saber escoitar, comprender, perdoar, acoller, axudar aos outros, a todos, sen excluír e sen marxinar. Queridos xovess, sede auténticos «atletas de Cristo»!

3. O campo como obra en construción. Cando o noso corazón é unha terra boa que recibe a Palabra de Deus, cando «se súa a camiseta», tratando de vivir como cristiáns, experimentamos algo grande: nunca estamos sós, formamos parte dunha familia de irmáns que percorren o mesmo camiño: somos parte da Igrexa; máis aínda, convertémonos en construtores da Igrexa e protagonistas da historia. San Pedro dinos que somos pedras vivas que forman unha casa espiritual (cf. 1 P 2,5). E mirando este palco, vemos que ten a forma dunha igrexa construída con pedras, con ladrillos. Na Igrexa de Xesús, as pedras vivas somos nós, e Xesús pídenos que edifiquemos a súa Igrexa; e non como unha pequena capela onde só cabe un grupiño de persoas. Pídenos que a súa Igrexa sexa tan grande que poida aloxar a toda a humanidade, que sexa a casa de todos. Xesús dime a min, a ti, a cada un: «Vaian, e fagan discípulos a todas as nacións». Esta tarde, respostémoslle: Si, tamén eu quero ser unha pedra viva; xuntos queremos construír a Igrexa de Xesús. Digamos xuntos: Quero ir e ser construtor da Igrexa de Cristo.

O seu novo corazón alberga o desexo de construír un mundo mellor. Seguín atentamente as noticias sobre tantos xoves que, en moitas partes do mundo (e tamén aquí en Brasil), saíron polas rúas para expresar o desexo dunha civilización máis xusta e fraterna. Son xoves que queren ser protagonistas do cambio. O alento a que, de forma ordenada, pacífica e responsable, motivados polos valores do evanxeo, sigan superando a apatía e ofrecendo unha resposta cristiá ás inquietudes sociais e políticas presentes nos seus países. Con todo, queda a pregunta: Por onde empezar? Cando preguntaron á Nai Teresa que era o que debía cambiar na Igrexa, respondeu: Ti e eu.

Queridos amigos, non se esquezan: vostedes son o campo da fe. Vostedes son os atletas de Cristo. Vostedes son os construtores dunha Igrexa máis fermosa e dun mundo mellor. Levantemos os nosos ollos cara á Virxe. Ela axúdanos a seguir a Xesús, dános exemplo co seu «si» a Deus: «Aquí está a escrava do Señor, que se cumpra en min o que dixeches» (Lc 1,38). Digámosllo tamén nós a Deus, xunto con María: Fágase en min segundo a túa palabra.


Que así sexa.


28 jul. 2013

Pedide e recibiredes - Lc 11, 1-13

Domingo 17 de Ordinario - ciclo C


NOSO PAI CASA ABERTA

Noso Pai, casa aberta aos homes, sen portas nin ventás.
Noso Pai, corazón como unha carpa de circo
que acolle en festa, en xogo de luces e cores.
Pai, que estás nos ceos derramando estrelas
e dando vida na túa vida, ó home, á creación.

Pai, santificado sexa o teu nome
e que o teu Espírito faga que o home creado viva no amor.

Noso Pai, veña a todos o teu Reino,
a túa mesma grandeza acolla o home e lle dea calor.
A túa paz, a túa misericordia, a túa tenrura e alegría
esperten na Humanidade encontro de reconciliación.

Pai, fágase a túa vontade, como se fixo ó principio.
Fágase de novo, como se fixo na Encarnación.
Fágase a túa vontade como se fixo na Cruz
e do fracaso aparente xurdiu a Resurrección.

Fágase, aquí na terra, no corazón do home,
como se fai no ceo, vivindo en comuñón.

Pai, dános hoxe e cada día o noso pan,
o pan acabado de amasar que quita a dor.
O pan compartido e feito anacos nas mans
que a penas ten migallas sen ningún sabor.

Dános o pan, como llo deu teu Fillo
aos seus amigos na cea do adeus, na cea da nova Alianza.
Dános o pan de vida, que o corazón non se sacia
con cousas que só tocan a pel e nunca o íntimo.
Pai, dános compartir a bola grande co irmán
e sentalo á mesa co mantel branco, no comedor.

Pai, perdóanos as nosas débedas,
que somos pecadores e as túas mans de Pai
saben sobre de todo a perdón.

Perdóanos Ti que es Pai e comprendes o corazón de barro.
Acóllenos, como acolliches o fillo pródigo
que fuxiu da casa e ao atoparse entre os teus brazos, atopouse.

Perdóanos, Pai, como tamén nós perdoamos,
como Xesús, teu Fillo, nos perdoou na Cruz.
Dános un corazón cheo de tenrura e misericordia.

Noso Pai, non nos deixes caer no camiño,
non nos deixes caer no momento duro da tentación.
Dános a forza do teu Espírito Santo que nos manteña firmes,
como árbores en pé, en actitude orante e sinxela.

Non nos deixes caer nas ruínas do home vello,
non nos deixes caer no cansazo, no sopor,
na indiferenza, na apatía, na desgana,
na derrota, cando só contamos coas nosas forzas.

Pai, líbranos do mal. Fainos libres coma o vento.
Libres como nos fixeches no teu amor.
Líbranos da forza do pecado que levamos acochado
na nosa pel de homes en redención.

E dános a graza que un día, na Cruz, teu Fillo nos deixou
ao facernos fillos teus na súa Salvación. 




Cando te chamo, Señor, respóndesme - Salmo 137

Domingo 17 de Ordinario - ciclo C


ONDA TI

-Onda Ti, noso Pai á tardiña,
onda Ti que nos levas da man
axuntámos para agradecerche
a ledicia do día que cae.

-Como van co pastor as ovellas
á tardiña durmir ó redil
cando a noite cae sobor do mundo
nas túas mans nos deixámonos ir.

-Como van coa galiña os pitiños
cando á tarde se vai indo o sol
á calor das túas alas quentiñas
na túa paz nos acollas, Señor.

-As estrelas e a lúa benzoan
o teu nome en silencio e en paz
e as tebras da noite pregoan
moi quediño o fogar de mañá.

-O universo adormece rendido
nos teus brazos que o gardan do mal
na túa paz nos durmimos tranquilos.
Boas noites, Pai, deica mañán.




 (Unidos á oración e a dor das familias e amigos
dos feridos e finados o pasado mércores)

27 jul. 2013

Domingo 17 de Ordinario - ciclo C

17º DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO CICLO C


Primeira Lectura     Xén 18, 20-32
LECTURA DO LIBRO DA XÉNESE
Que non se me enfade o meu Señor se me atrevo a falar
  
            Naqueles días, dixo o Señor:
            ‑ "O clamor contra Sodoma e Gomorra é moi grande; o seu pecado é grave.
            Vou baixar e ver se este clamor que chega onda min corresponde cos feitos; e se non, sabereino".
            Os homes dirixíronse desde alí cara a Sodoma, pero Abrahán quedou diante do Señor.
            Abrahán adiantouse cara  ao Señor e preguntoulle:
            ‑ "Por caso aniquilarías os inocentes cos culpables? Se houbese cincuenta xustos na cidade, aniquilaríalos tamén, e non perdoarías o lugar por mor dos cincuenta xustos que houber nel?
            Lonxe de ti facer tal cousa! Matar o inocente co culpado, e que teñan os dous a mesma sorte. Lonxe de ti! O que xulga a terra enteira, non vai facer xustiza?"
            O Señor respondeu:
            ‑ "Se houbese cincuenta xustos en Sodoma, perdoaría a toda a cidade por mor deles".
            Abrahán insistiu:
            ‑ "Perdoa o atrevemento de lle falar  ao meu Señor, sendo eu po e cinsa. Se para cincuenta xustos faltan cinco, aniquilarías por culpa dos cinco toda a cidade?"
            Respondeu o Señor:
            ‑ "Non a destruirei, se atopo corenta e cinco".
            Abrahán insinuou:
            ‑ "Se cadra, hai corenta".
            El respondeu:
            ‑ "Non o farei, en vista dos corenta".
            Abrahán dixo:
            ‑ "Que non se enfade o meu Señor, se volvo falar aínda. E se houbese trinta?"
            El respondeu:
            ‑ "Non o farei, se atopo trinta".
            Abrahán teimou aínda:
            ‑ "Voume atrever a lle falar outra vez  ao meu Señor. Podería ser que houbese vinte".
            Respondeu o Señor:
            ‑ "Non a destruirei en graza aos vinte".
            Abrahán dixo:
            ‑ "Que non se alporice o meu Señor, e falarei aínda unha vez. E se houbese dez?"
            El respondeu:
            ‑ "Non a destruirei por mor dos dez".

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 137, 1-2a. 2bc-3. 6-7ab. 7c-8
R/.  (3a):  Cando te chamo, Señor, respóndesme.

Douche grazas, Señor, de todo corazón,
hei cantar para ti diante dos anxos.
Hei prostrarme cara  ao teu santo templo.

Dou grazas  ao teu nome,
pola túa misericordia e a túa fidelidade,
Cando te chamo, respóndesme
e acrecentas as miñas forzas.

O Señor é excelso, e pon os seus ollos no humilde,
e coñece de lonxe o soberbio.
Cando me vexo en apuro,
ti consérvasme a vida.
Contra o furor dos meus inimigos
estendes a túa man.

E libérame a túa dereita.
O Señor completará os seus favores comigo.
A túa misericordia, Señor, é para sempre,
non abandones a obra das túas mans.


Segunda Lectura     Col 2, 12-14
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS COLOSENSES
Deuvos a vida con el, perdoándovos todos os pecados
  
            Irmáns:
            Sepultáronvos con Cristo no bautismo e tamén resucitades nel pola fe na forza de Deus, que o resucitou de entre os mortos.
            E a vós que estabades mortos polos vosos pecados e por non ter circuncidado os vosos instintos, deuvos a vida con el.
            El perdoounos todos os pecados, anulando a cédula dos preceptos legais que ía contra nós: quitouna de diante e espetouna na cruz.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus



ALELUIA     Rm 8, 15bc
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Recibistes o espírito de adopción de fillos;
nel clamamos: Abba, Pai.
Aleluia.



Evanxeo     Lc 11, 1-13
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Pedide e recibiredes
  
            Unha vez, despois de estar Xesús orando en certo lugar, un dos discípulos pediulle:
            ‑ Mestre, apréndenos a rezar, como lles aprendeu Xoán aos seus discípulos.
            Respondeulles:
            ‑ Cando recedes, dicide:
Pai, sexa santificado o teu Nome!
Pai, veña o teu Reino!
Dános cada día o noso pan.
E perdoa os nosos pecados,
como tamén perdoamos nós
a todo o que nos debe;
e non nos sometas á tentación.
            Logo continuou:
            ‑ Botade de conta que un de vós ten un amigo, que vos presentades na casa del pola noite, fóra, e que lle dicides: "Amigo, déixame tres bolos de pan, que me veu un amigo de viaxe, e non teño nada que lle poñer diante". E que aquel, desde dentro, responde: "Non me amoles, está a porta pechada, eu e mailos nenos estamos na cama: non me podo erguer agora para chos dar". Desde logo que, se non se levanta para llos dar por se tratar dun amigo, polo menos por ser teimudo, erguerase e hallos dar.
            Por iso dígovos: "Pedide e recibiredes, buscade e atoparedes, petade a abrirásevos. Que todo o que pide, recibe; o que busca, atopa; e a quen peta, abriráselle".
            Ou logo, que pai hai entre vós que, se o seu fillo lle pide un peixe, lle dá unha cobra? Ou se lle pide un ovo, dálle un alacrán? Pois se vós, sendo ruíns, ben lles sabedes dar cousas boas aos vosos fillos, canto máis o Pai celestial dará o Espírito Santo aos que llo pidan!

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo



FRONTE Á RENDIBILIDADE MATERIAL, CONFIANZA ORANTE E ACOLLEDORA
TOMADO DE : http://www.unidadepastoraldossantos.es/

PÓRTICO

Todos nós somos fillos do tempo no que vivimos. Isto fai que vaiamos asumindo, mesmo inconscientemente, maneiras, formas e xeitos de entender a vida e de facer as cousas propias de cada tempo. E tan metidos no papel estamos que acabamos por non saber prezar a diferenza entre o que facemos persoalmente e o que facemos en conxunto. Vén ser algo así como que nos diluímos na masa, o que acaba facendo que nos confundamos e non saibamos distinguir a diferenza; o que nos identifica e nos fai únicos e inconfundibles. Consecuencia: ao final é o chamado pensamento único o que guía a nosa vida, empobrecéndonos e reducíndonos a ser todos iguais, a facer o mesmo e a actuar como se foramos máquinas, sen saber prezar a diferenza que nos aportan a cultura, a fala, os valores e a capacidade de ser reflexivos e críticos á hora de elaborar o noso pensamento.
Esta debilidade arrastra tamén a nosa vida de fe e as nosas conviccións. Como non está de moda ser crente, esixirse a vivir e crecer desde uns valores e unhas actitudes; como non está de moda vivir na gratuidade e na proximidade; como non está de moda admitir canto non é demostrable e rendible, todo canto fai referencia á fe: confianza, apertura á dimensión espiritual, gratuidade... non só non lle damos importancia, senón que o rexeitamos, mesmo ás veces de xeito totalitario e dogmático.
Que neste domingo no que Deus nos invita a valorar o sentido e a importancia da oración –confianza e gratuidade– tomemos conciencia de que non é no materialismo económico, senón na confianza agarimosa na que o ser humano crece, madura e atopa sentido e forza para a súa vida.

O PERDÓN

*        Porque moitas veces facemos oídos xordos á palabra que Deus nos achega a través do testemuño entregado de quen traballa pola xustiza e a igualdade, SEÑOR, ENSÍNANOS A ORAR.
*        Porque non buscamos na nosa vida tempiños de silencio e reflexión que nos axuden a crear un clima de oración e diálogo contigo, CRISTO, ENSÍNANOS A ORAR.
*        Porque na meirande parte das veces a nosa oración é un monólogo que contén algo parecido a listaxe da compra, e non un diálogo no que estamos dispostos a escoitar a túa voz, que nos fala a través de tantas mediacións, SEÑOR, ENSÍNANOS A ORAR.

REMUÍÑO

  • A nosa voz ten que ser a voz de Deus. Mellor, debera ser a voz de Deus. Si, porque a través do que nós imos dicindo, se verdadeiramente tomamos en serio o ser crentes, tería que ir aparecendo no xeito de dicir, facer e desenvolver as nosas relacións duns cos outros, o que son os valores e as actitudes que van emanando da historia de amor que Deus, desde o comezo, quixo vivir connosco: a historia da salvación. Unha salvación que non se xoga nin nas nubes nin no ceo, senón no día a día no que nos imos atopando coas nosas ilusións, as esperanzas, os fracasos ou as tristuras. No día a día no que nos imos atopando con outras persoas –irmás– que viven situacións parellas ás nosas, e que tamén agradecen que nos paremos, as escoitemos, ou lles botemos unha man. Porque a través desta relación de reciprocidade é como podemos ir escoitando a voz do Deus que nos fala, nos urxe ao amor, e nos chama a desenvolver no noso andar cotián actitudes e comportamentos que alenten e fagan agromar e medrar a esperanza. Non unha esperanza palabra, recurso ou tópico, senón unha esperanza que fai que diante dos problemas e dificultades non nos veñamos abaixo; que nas situacións difíciles saibamos buscar axuda e afrontalas; que ante momentos nos que parece que non hai máis saída que o fracaso e a desesperación lle prestemos atención á voz de Deus que nos segue a falar desde a confianza e o realismo de que ás situacións hai que facerlle fronte sen medo, e non escapar delas. Coma o pobo de Israel, tamén nós necesitamos abrirnos a El e dicirlle con convicción profunda: “cando te invoquei, escoitáchesme”. Pero non podemos escoitalo se pechamos ollos e oídos ao que pasa ao noso redor. Descubramos a Deus no medio de problemas e dificultades, e unámonos na tarefa de loitar por superalos.

  • En Cristo é onde atopamos con toda a súa claridade esta confianza a modo de reciprocidade: de Deus para connosco, e de nós para con Deus. Nel reconstruímos canto a nosa preguiza, o noso egoísmo, o desencanto que tantas veces aflora na vida foi levándonos á tristura, o aburrimento, o desinterese por todo o que supoña esforzo e loita. Cristo non é un personaxe mitolóxico, tampouco un heroe de conto. Non. É un dos nosos, é coma nós. Asumiu a nosa condición humana e sufriu os problemas, as dores, -tamén as alegrías- dos que estaban ao seu redor. Pero non quedou aí, senón que nos tendeu unha ponte, pola que nos invita a pasar, para que a reconciliación, a misericordia, o perdón e o encontro sexan actitudes que poñamos en práctica e nos reencontren con quen nos tiñamos afastado. O seu amor aprémanos, a súa liberdade é a nosa, desde a súa luz vánsenos abrindo tamén a nós camiños de luz. Por iso non é o noso quedar na tristura, nin na dor nin tampouco converter o engano, a corrupción, a inxustiza, o asoballo... en luz. Non, todo isto nunca pode ser luz nin saír de Cristo. E se nós queremos ser os seus seguidores, xa sabemos por onde temos que camiñar: non cara á tebra, senón cara á luz. E só nel a podemos atopar. Aprendamos a acollela.

  • E só a acolleremos se adoptamos o mesmo rumbo ca El. O pedide e recibiredes, fainos caer na conta de que a oración non é un sen sentido; tampouco unha perda de tempo, senón unha profunda experiencia de confianza, encontro e diálogo, sempre desde a vida, desde o que nos pasa, con aquel que é a razón da nosa esperanza. Non tentemos buscar a solución concreta aos nosos problemas, coma se Deus fose tan inxusto para amañar os meus e desatender os dos demais. Non. Busquemos atopar nel a forza desde a que abordar as situacións, non sempre doadas, que a vida vai pondo no noso camiño; e desde a nosa liberdade, sabendo que El é o caxato no que poder apoiarnos, avanzar para dar resposta, solución e tamén sentido á nosa realidade. Desde esta confianza temos que entender o pedide e darásevos ao que se refire Xesús.


ORACIÓN DA COMUNIDADE

Querendo deixarnos acoller por Ti, Señor, compartimos a nosa oración comunitaria dicindo:

GRAZAS POR ACOMPAÑARNOS, SEÑOR!

û  Noso Pai, oramos como Igrexa, que sempre disposta a que se faga a túa vontade, traballa arreo para liberar das súas cangas a todas as persoas que se senten atenazadas pola dor, a tristura, a desesperanza, o desamor, OREMOS.

GRAZAS POR ACOMPAÑARNOS, SEÑOR!

û  Noso Pai, oramos para que nos barrios, nas parroquias, no traballo e coa familia saibamos gozar do sentido da oración, e a convertamos nun diálogo sincero e achegado cos irmáns, que nos axude a achegarnos máis a Xesús, OREMOS.

GRAZAS POR ACOMPAÑARNOS, SEÑOR!

û  Noso Pai, oramos como seguidores e seguidoras túas, que queremos aprender a degustar o gozo da oración como diálogo fraterno e confiado contigo, e non a reduzamos a unha pura e simple rutina, OREMOS.

GRAZAS POR ACOMPAÑARNOS, SEÑOR!

Señor, que fagamos sempre do noso tempo de oración diálogo sincero e ledo de canto vivimos e compartimos. P.X.N.S. Amén.


PARA A REFLEXIÓN

Pai/Nai, poñémonos nas túas mans.
Fai de nós o que Ti queiras.
Sexa o que sexa dámosche as grazas.
Estamos dispostos a todo e aceptamos todo
con tal de que a túa vontade se cumpra
en cada un e cada unha de nós
e en todas as criaturas.
Pai/Nai, non desexamos nada máis.
En Ti confiamos, e a Ti nos entregamos.
Facémolo con todo o amor do que somos capaces.
Amámoste, e precisamos darnos,
poñernos nas túas mans sen medida,
coa infinita confianza
de que Ti es o noso Pai/Nai. Amén.


CANTOS

ENTRADA:
Camiñando pola vida
LECTURAS:
Canta o sol
OFERTORIO:
Na nosa terra
NOSO PAI:
No camiño do amor
Pai do ceo, Ti que estás
COMUÑÓN:
Grazas, Señor, graciñas


26 jul. 2013

Ficha e Lectio - Domingo 17 de Ord C





TOMADO DE : 

Xesús revélanos quen é Deus en realidade: un Deus Pai 

O evanxeo deste domingo sitúanos nun dos temas predilectos para Lucas: falar de Deus como Pai. De feito, o escritor vénnos preparando a través dun fermoso itinerario de fe. Logo de describir o episodio da Transfiguración (Lucas 9), onde Lucas fainos descubrir que Xesús é o Fillo ben amado do Pai, sitúa ao mesmo Xesucristo dándolle grazas e encomiando ao Pai ao regresar os misioneiros que el enviou para anunciar a presenza do Reino (Lucas 10). 

Atopámonos no capítulo 11, no seu inicio. Xesús revélanos que o centro da oración do cristián é chamar a Deus Pai. A versión de Lucas difire sutilmente da versión de Mateo. Unha desas sutilezas atopámola xusto ao comezo da oración. Na versión de Lucas, o "Noso Pai" de Mateo convértese simplemente en "Pai". Sen deixar de lado a importancia da dimensión comunitaria desta oración, Lucas puntualiza máis a relación próxima, próxima, filial. Para Lucas é precisamente esta relación de chamalo "Pai", esta relación filial, o comezo e o corazón da comuñón entre todos, da comuñón de vida con Deus. 

O teu nome, o teu reino,... Lucas salienta, segundo a mesma liña que sostén o seu evanxeo, que a presenza e a acción espiritual no mundo e na humanidade por parte do Pai é un presente activo: sexa santificado, veña. Con todo, este Lucas remite este presente activo coa idea que a acción do Pai pasa pola acción que quen o proclaman como tal. É dicir, para que o seu nome sexa santificado e o seu reino veña, é imperativa a participación do crente. 

Lucas utiliza a expresión: "dános o pan de cada día", que é unha demanda de xustiza radical, unha petición do esencial: que o don é de todos e que chegue a todos. E é que soamente ese "Pan que El dá", ese pan de xustiza é o único que pode colmarnos até a saciedade. Ese pan de xustiza está prefigurado no don da propia vida do seu Fillo. 
Para garantir e experimentar no seu máis radical realidade este don, necesitamos per-dón, é dicir, abrir o noso corazón á misericordia como o é o seu Corazón aberto á misericordia. O perdoarnos adquire un novo matiz: deixamos que o perdón do Pai sexa tan eficaz que non soamente somos renovados por El de raíz, senón que esta renovación fainos fraternos e restitúenos na comuñón.

É por iso que Lucas encadra a oración cara ao Pai coas dúas parábolas que seguen: a parábola do amigo en plena noite e a parábola do pai que coida dos seus fillos. Da mesma maneira que estes se fan "próximos" (lembremos a parábola do samaritano meditada fai dous domingos), e descóbrense como bos, así Deus Pai faise "próximo" coa humanidade, con cada un de nós. 

Esta proximidade, que ás veces corremos o risco de espiritualizarla, é unha proximidade que afunde as súas raíces no misterio pascual de Xesús. Non esquezamos que nos atopamos en plena subida a Xerusalén, lugar onde somos liberados de raíz interior e totalmente. É por esta mesma razón que no rito da celebración bautismal, logo de ser "mergullados" na auga que dá a vida eterna, proclamamos esta oración do Noso Pai (seguindo a versión que atopamos no Evanxeo de Mateo), coa total certeza que participando no misterio de salvación de Xesucristo, nós chegamos a convertemos para os demais nese amigo que tarde ou cedo axudará ao amigo que clama auxilio a medianoite ou nese pai que se esforzará en darlle o mellor aos seus fillos.




25 jul. 2013

O meu cáliz beberédelo - Mt 20, 20-28

Día do Apóstolo - 25 de xullo


HIMNO (II vésperas)

O alustro nas olladas,
nas palabras o trono:
Leva o santo Patrono
todo o reino do Ceo nas pegadas.

Hai noites estreladas
no seu soño, un destino,
un bastón peregrino
e á beira do solpor, redes botadas.

Hai corazón de lume,
e unha roibén erguida
coma un cáliz, ferida
na que reborda do martirio o zume.

E unha igrexa, a galega,
barca de pedra dura,
que medra sen fisura,
ata acoller o mundo na bodega.

Agora que o solpor
destece nas ladeiras
as luces derradeiras,
Apóstolo Santiago, soñador,
dille dos soños nosos ó Señor.