29 abr. 2014

Ficha e Lectio - Domingo 3 Pascua A






LECTIO: 


Dous discípulos ían de Xerusalén a Emaús... e falaban entre si... O venres último morreu o seu amigo; condenárano á morte e o crucificaron. Todo terminou. A ida a Emaús é a ruta do desengano e o desencanto. Noutro tempo, abandonárono todo para seguir a Xesús. Agora abandonan a esperanza e regresan ao seu pobo, á súa casa, coa alma enche de recordos e desenganos.

 "De que estades a falar? Parecedes tristes." Polos camiños de volta das cousas e mesmo da vida, atopácheslles, Señor; e inmediatamente te interesas polas súas preocupacións, as súas palabras, polas súas desilusións. Achegarse e camiñar xuntos.
É a actitude de Xesús. De que estades a falar? Que vos preocupa? O de Xesús Nazareno... Como lle entregaron os nosos maxistrados para que fose condenado á morte e crucificado... Aínda que algunhas mulleres foron ao sepulcro e non atoparon o seu corpo; atopáronse coa vida: non está aquí resucitou! Será verdade o que din estas mulleres?

Que necios e torpes sodes para crer canto dixeron os profetas! E comezando por Moisés e por todos os profetas foilles explicando canto a el referíase nas Escrituras. Velaquí o primeiro camiño para "recoñecer" a Xesús: tomar contacto, profundamente, cordialmente, coas Escrituras, coa Palabra de Deus. Quen es ti que falas así? Non te vaias, non sigas, é de noite; é noite nas nosas vidas.

  «Queda connosco, que se está facendo de noite e escurécese a nosa vida». Posto con eles á mesa, tomou o pan, bendíxoo, partiuno e deullo. Abríronselles os ollos e recoñecéronlle. A eucaristía é o sacramento, o signo eficaz da presenza de Cristo resucitado. A mesa que abre os corazóns e os ollos, e descóbrenos que o Señor segue entre nós.

E dicíanse: "Non ardía seica o noso corazón, mentres nos falaba no camiño e explicábanos as Escrituras?". Quizá hai que experimentar na vida o camiño da separación, do afastamento, da soidade, e mesmo do abatemento para pornos en camiño. Para volver escoitar. Non teñades medo!
Son eu! E seguir percorrendo o camiño da esperanza, o camiño da vida, o camiño da resurrección para atoparlle.

 No mesmo instante levantáronse, e volveron a Xerusalén. Volver a Xerusalén. Volver, non ao pasado, senón á Vida; aos camiños da vida que son os camiños do resucitado. Temos que percorrer os camiños do corazón, os camiños que o Señor percorre hoxe. Os camiños que nos levan aos irmáns para abrazalos, para anunciarlles a Boa Nova, para convidarlles a seguir a quen é a Vida e a Verdade, compartindo o que somos e o que temos.

Pascua non é un recordo. Pascua é unha invitación a volver á Vida, ao Señor da Vida. O camiño de Emaús pode ser moitas veces o noso camiño. Camiño de luces e sombras, pero camiño para o encontro. Por iso nosa oración podería ser: «queda connosco, que se está facendo de noite e escurécese a nosa vida».


VER TAMÉN: 
http://iglesiadesopelana3m.blogspot.com.es/2014/04/05042014-3nd-sunday-of-easter-a.html


28 abr. 2014

Para o Día da Nai 2 - Receitas e manualidades rápidas

RECEITAS

Culleres de chocolate:

Derretir a baño maría ou no microondas 200g de chocolate puro, branco ou con leite. Se utiliza o forno de microondas , hai que ter coidado de que o chocolate non se queime. 
Contén aproximadamente 50 g de chocolate. 
Se engadimos un pouco de chocolate ó final, fóra da calor,
o enfriamento de chocolate fai que a temperatura caia algo e 
quédache cun chocolate brillante moi agradable.
Colocar unha folla de papel pergamiño listo e unha chea de culleres de madeira. 
Mergullar as culleres no chocolate e presionar cara abaixo na parte inferior lixeiramente. Colocar no papel de hornear e decorar con deliciosos e divertidos adornos.
Aquí vedes culleres de chocolate negro feitas con coco,  M & M, 
pingas de chocolate branco, e calquera adorno que se desexe .
Para presentalas, ponlle uns laciños ou envolve con celofán.


 



POP CAKES

Seguindo a receita de trufas do ano pasado 
(http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2013/05/para-o-dia-da-nai.html)
so tedes que cubrir as trufas con chocolate 
e presentalas nun pincho de madeira e un lazo,
quedan xeitosas de verdade.
Podedes rematar o adorno como queirades, 
pero non vos compliquedes moito. 
Só para mamás larpeiras.

E, máis fácil, tamén quedan moi ben con galletas das tipo "oreo".




MÁSCARAS PARA A PEL
(para mamás presumidas)


Máscara para peles graxas:
 de yogurt, limon, laranxa e cenoria para a cara 
Mestúranse os zumes dun limón, unha laranxa 
e unha cenoria licuada cun iogur e aplícase 
de 10 a 15 minutos para retirar con auga morna.

 

Máscara para pel seca:
Preferentemente para peles secas que necesiten hidratación. 
Aquí se necesita algo para triturar alimentos, dúas culleradas de cacahuetes, 
unha cucharada de aceite de oliva e outra de mel. 
Mestura os cacahuetes co aceite de oliva e o mel, 
tritúrao todo moi ben e aplícao en cara e pescozo, durante 15 minutos. 
Lavar con auga tépeda.


MANUALIDADES RÁPIDAS E FÁCILES:
1. Con pasta blanca cerámica: 
traballar un pouco a pasta, 
extendela cun rolo ou botella e recortar coa axuda dun prato; 
cunha puntilla, presionar con coidado para deixarlle impreso o debuxo 
e retirarla con coidado. Finalmente, colocar a pasta sobre o prato 
para que seque collendo a forma.

2. Pintar un cuberteiro de madeira, forrar os espacios 
e colocarlle uns pomos para colgar pulseiras e colares.


3. Cunha lata de conservas que teña "abrefácil": 
abrila cun abrelatas polo lado que non ten "abrefácil", 
baleirar e lavar con coidado de non cortarse, 
encher con dóces e papel de seda no fondo para adornar, 
pechar de novo con silicona. 
Forrar a lata con papel de regalo 
(podedes poñelo dobre ou pegalo nun folio 
para que quede máis consistente)
e colocar a etiqueta e un lazo no "abrefácil".




 

 


O venres publicarei as tarxetas, desta vez quedaron preciosas.









27 abr. 2014

Pasados oito días, veu Xesús - Xn 20, 19-31

Domingo 2 de Pascua - ciclo A


      CREDO DA PASCUA

Creo que na túa resurrección
alcanza sentido o meu vivir,
o meu camiñar e o meu morrer.

Creo que na túa resurrección
a miña fe atopou o seu apoio
na luz, na forza e na paz.

Creo que na túa resurrección
foi vencida a miña covardía
e desafiado o meu vello temor.

Creo que na túa resurrección
eu fun espertado a unha vida
sen praias nin fronteiras.

Creo que na túa resurrección
perden peso os rancores
e apoio as turbias trampas dos homes.

Creo que na túa resurrección
a miña carne recibiu as arras
dunha inmortalidade máis aló da morte.

Creo que na túa resurrección
os nosos mortos alcanzan a paz
e a luz da túa presenza.

Creo que na túa resurrección
a nosa fe adquiriu categoría
de consistencia e de contacto.

Creo que na túa resurrección
a nosa esperanza deixou de confundirse
co optimismo e a utopía.

Creo que na túa resurrección
o noso amor renace en proximidade
aos que nada son e nada contan.

Creo que na túa resurrección
a historia dos homes e mulleres
achou o seu centro e o seu sentido.

Creo que na túa resurrección
o mundo deixou de ser escenario
para converterse en compañeiro do home.

Creo que na túa resurrección
as cousas desta terra recobraron
a súa limpa luz recentemente nada.

Creo que na túa resurrección
foron bendicidos o traballo e o progreso,
o amor e a amizade.

Creo que na túa resurrección
aos pobres do mundo anúnciaselles
a definitiva e feliz liberación.

Amén. Aleluia.


José-Román Flecha Andrés



Loade o Señor, porque é bo, porque é para sempre a súa misericordia - Salmo 117

Domingo 2 de Pascua - ciclo A


SINAIS DE XESÚS RESUCITADO

Eu aposta polo humilde.
Renuncio á elegancia
no vestir, no facer e no dicir.
Renuncio á palabras solemnes
e a calquera forma de opulencia.

Renuncio a arrimarme aos grandes
e a sentarme nas súas mesas baleiras.
Renuncio aos finximentos estériles
e a cubrir os lindeiros da pobreza.
Renuncio ao corazón altivo
e a soñar castelos de arrogancia.

Renuncio a xulgar e a condenar
cal se eu fose o amo das certezas.
Eu aposto polo humilde.
Amo as poucas palabras
e cheas e sinceras.
Amo as formas humildes
no ser e no falar as miñas lerias.

Amo as poucas cousas da pobreza
tan ricas elas, fermosas, duradeiras.
Amo a xente humilde,
grande sempre na súa sinxeleza.
Amo os corazóns serenos
e as olladas limpas.

Amo as mans labregas
e a fala desta terra.
Amo os bichiños pequenos,
a auga, a neve, as herbas.
Amo os bicos e a tenrura
e o conforto dunha boa aperta.

Amo a amizade fiel
e o perdón que aleda.
Amo arrepentirme cada día
e buscar a verdade que libera.
Amo a comunidade transparente
e compartir a miña vida enteira.

Amo a loita calada e persistente
por un mañá que xa esperta.
Amo a Deus porque é humilde creador.
Amo a Xesús porque é humilde salvador
Amo o Espírito porque é humilde soñador.
Amo a María porque é humilde nai do meu Señor.

Eu aposto polo humilde e o sinxelo
e por estes versos pequenos
para dicir o que eu quero.





26 abr. 2014

DOMINGO II DE PASCUA CICLO A

                                   DOMINGO II DE PASCUA  CICLO A


Primeira Lectura    Feit 2, 42-47
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
Tódolos crentes vivían unidos e tiñan todo en común
  
            Os irmáns eran perseverantes en escoitar a ensinanza dos apóstolos, na comuñón da vida, no rito de partiren o pan, e nas oracións. Apoderouse de todos o respecto, pois os apóstolos facían moitas marabillas e sinais.
            Tódolos crentes vivían unidos e tiñan todo en común: vendían os seus bens e propiedades, e repartíanos entre eles, conforme as necesidades de cada un.
            Todos a unha asistían diariamente ao templo, partían o pan nas casas, comendo con alegría e sinxeleza de corazón; loaban a Deus, e eran ben vistos por todo o pobo.
            Cada día o Señor aumentaba o número dos salvos e xuntábaos ao grupo.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL   Sal 117, 2-4. 13-15. 22-24
R/. (1): Loade o Señor, porque é bo, porque é para sempre a súa misericordia.
Ou:  Aleluia.

Que o diga a casa de Israel:
é para sempre a súa misericordia.
Que o diga a casa de Aharón:
é para sempre a súa misericordia.
Que o digan os que temen o Señor:
é para sempre a súa misericordia.

Empurraban e empurraban para tirarme,
pero o Señor axudoume.
A miña forza e o meu cántico é o Señor,
El é a miña salvación.
Hai un clamor de gozo e de vitoria
nas tendas dos xustos:
a destra do Señor fixo proezas.

A pedra que os canteiros desbotaron,
esa mesma, converteuse en esquinal.
Foi o Señor quen o fixo,
unha marabilla á nosa vista.
Este é o día no que o Señor actuou:
alegrémonos nel e relouquemos.


Segunda Lectura    1 Pe 1, 3-9
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PEDRO
Rexeneróusenos a esperanza viva pola resurrección de Xesús Cristo de entre os mortos
  
            Loado sexa o Deus e Pai do noso Señor Xesús Cristo!
Que pola súa grande compaixón, resucitou a Xesús Cristo da morte e nos fixo renacer a unha vida que se nos dá en esperanza, a unha herdanza que non se corrompe nin  afea, nin murcha, predestinada por Deus para vós;  grazas á fe que vós tedes, estades protexidos polo poder de Deus con vistas á salvación que está para se manifestar, no intre final.
            Por iso brincades de alegría, aínda que agora, se fai falta, teñades que sufrir por un pouco tempo diferentes probas. Deste xeito, o xenuíno da vosa fe ten máis valía có ouro ‑ que, a pesar de ser pasadío, aquilata no lume ‑ e considérase merecente de loanza, gloria e honra cando se revele Xesús Cristo. A quen amades sen o ter visto; en quen credes, aínda sen o ver; e brincades, cheos dunha alegría indicible e gloriosa, porque conseguistes o froito da vosa fe, a vosa salvación persoal.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


ALELUIA   Xn 20, 29
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Porque me viches, Tomé, tes fe, di o Señor;
ditosos os que creron sen veren.
Aleluia.


Evanxeo    Xn 20, 19-31
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
Pasados oito días, veu Xesús
  
            Naquel día, o primeiro da semana, ao serán, estando pechadas as portas onde estaban os discípulos, por medo dos xudeus, chegou Xesús e, poñéndose no medio, díxolles:
            ‑ Paz convosco.
            Dito isto, mostroulles as mans e mais o costado. Os discípulos alegráronse, vendo o Señor. El díxolles outra vez:
            ‑ Paz convosco: coma o Pai me mandou a min, tamén eu vos mando a vós.
            E dito isto alentou sobre eles e díxolles:
            ‑ Recibide o Espírito Santo: a quen lles perdoedes os pecados, quedaranlles perdoados; a quen llelos reteñades, quedaranlles retidos.
            Pero Tomé, un dos Doce, o chamado Xemelgo, non estaba con eles cando chegou Xesús.
            Dicíanlle entón os outros discípulos:
            ‑ Vimos o Señor.
            Pero el contestoulles:
            ‑ Como non vexa nas súas mans as furas dos cravos e non meta nelas o meu dedo; como non meta a miña man no seu costado, non crerei.
            Oito días despois estaban outra vez dentro os discípulos, e Tomé con eles. Chegou Xesús, estando pechadas as portas, e poñéndose no medio, dixo:
            ‑ Paz convosco.
            Despois díxolle a Tomé:
            ‑ Trae aquí o teu dedo e mira as miñas mans; trae a túa man e métea no meu costado. Non sexas incrédulo, senón home de fe.
            Tomé respondeulle:
            ‑ Meu Señor e meu Deus!
            Xesús díxolle:
            ‑ Tes fe porque me viches? Benia os que creron sen veren!
            Moitos outros signos fixo Xesús diante dos seus discípulos, que non se escribiron neste libro. Estes escribíronse para que creades que Xesús é o Mesías, o Fillo de Deus, e, crendo, teñades vida nel.

                        Palabra do Señor                                         R/. Loámoste, Cristo


FRONTE AO PENSAMENTO ÚNICO, DEAMOS GRAZAS POLA INVITACIÓN Á PLURALIDADE E Á TOLERANCIA – 2º Pascua A
TOMADO DE: http://remoldapalabra.blogspot.com.es/

ESCOITA ACTIVA
        A luz do cirio pascual fainos tomar conciencia de que estamos de festa, de que a ledicia da Pascua témola que ir vivindo e desenvolvendo en cada unha das tarefas que vaiamos facendo. Pascua é paso e reorientación do camiño. Un paso que deixa lonxe o que sería máis doado para nós: deixarnos ir e investir o tempo en laios e queixas, para tomar en serio, e comezar de verdade, a poñer banzos que nos axuden a crecer en positividade, respecto, aceptación do que pensan outros, e por riba de todo, crecer en esperanza. Moitas cousas son posibles se nos implicamos e cremos nelas. Cristo abriunos o camiño, participemos desta andaina.


CORAZÓN MISERICORDIOSO
(Podemos substituír esta parte pola aspersión á comunidade e o canto A auga do Señor)
  Para que non deixemos agromar o que non nos esixe e converte a nosa vida en mediocridade, SEÑOR, QUE UNAMOS EN VEZ DE DIVIDIR.
  Para que non deamos entrada no noso corazón a contos, suposicións ou bulos sobre os demais, CRISTO, QUE UNAMOS EN VEZ DE DIVIDIR.
       * Para que non deixemos que as nosas comunidades parroquiais esmorezan pola nosa falta de ilusión e esperanza, SEÑOR, QUE UNAMOS EN VEZ DE DIVIDIR.

PALABRA ENRAIZADA
*    
    Aqueles primeiros cristiáns tiñan algo que a nós, se nos miramos á cara cando participamos nas celebracións, nos falta: ilusión. Ilusión por reunirse, ilusión por coñecer, ilusión por aprender, ilusión por dar testemuño coa súa vida daquela boa nova que non querían gardar para eles, senón comunicarlla aos demais. E esta ilusión ía facéndoos persoas que puñan sempre as metas, os obxectivos, mesmo os logros, -inda que fosen pequenos-, por riba dos atrancos e dificultades. Somos nós tamén así, persoas claras, sinceras, gozosas de compartir e buscar a unión?. Eles eran testemuñas porque a súa confianza e a súa convicción facían que non tiveran medo. E nós?. Eles escoitábanse uns aos outros, botábanse unha man cando era preciso, corrixíanse sen que isto supuxera unha ofensa para quen recibía a corrección... Podemos preguntarnos: que nos queda de todo isto?. Que facemos para non deixar esmorecer a frescura dunha fe renovada na Pascua e chamada a ser xermolo de esperanza nunha sociedade cansada, abúlica, triste e con pouca esperanza?. Dámonos conta desta responsabilidade, ou xa temos tan adaptada á nosa comenencia a fe que todo isto nos esvara?.
*    
     A insistencia neste tempo de Pascua en lembrarnos o importante que é ser sinxelos e afastar de nós a tentación do orgullo, da soberbia e da superioridade ten que levarnos a ir dando pasos para que a nosa vida cambie e non se mova continuamente na rutina do de sempre se ten feito así e na que tantas veces insistimos. Quen se cre mellor e máis importante cós demais non é consciente de que precisa dar grazas, de recoñecer o que outros fan para que nós poidamos estar mellor e ser máis felices. Non é só de ben nacidos ser agradecidos; senón que no agradecemento, os que nos chamamos seguidores de Xesús, estamo sa mostrar o que é un alicerce da nosa fe: recoñecer ao outro como un igual, non como un inimigo que me odia e quere o peor para min, senón coma aquel que me acolle, me escoita e se preocupa de min e do que fago; non para fiscalizarme, senón para axudarme e facerme a vida máis doada. E esta invitación a facer do agradecemento non unha rutina, senón un valor a potenciar cada día, fainos nacer de novo á esperanza. Fai que recuperemos -a pesar de que moitas veces os feitos, as novas e as decisións que tomamos parezan dicir o contrario-, a alegría e a confianza nas persoas. Porque ao lado dos que saen nas noticias por facer barrabasadas hai moitas outras persoas -millóns, deberiamos dicir-, que sen ser famosas nin ter unha cámara diante, fan da súa vida un canto de entrega e xenerosidade cara aos demais. Ese é o algo novo que trae a resurrección de Xesús, e que nós, ao mellor nin o sabemos nin o queremos saber, porque implicaría que teriamos que ser tamén nós brisa de solidariedade, acollida e axuda para quen nos necesite... inda que non supoña iso o minuto de gloria no telexornal, nin nos faga famosos; pero si plenamente satisfeitos e realizados como seguidores do Mestre. A este nacer é do que nos fala Pedro, e ao que nos chama.
*    
    Por iso, como ocorreu cos apóstolos, tamén nos chega hoxe Xesús a nós para dicirnos: paz convosco. Que aproveitemos o tempo da nosa vida, das nosas relacións, do noso facer e tecer comunitario para ser portadores e potenciadores desa paz alí onde esteamos. E non dubidemos nin teñamos medo: Xesús sempre chega. El non se vai. Somos nós os que nos esquecemos e lle damos as costas. Recuperemos a súa paz e camiñemos desde a súa alegría.

FRATERNIDADE ORANTE
Na paz desexada por Xesús, abrimos o corazón para acollela e compartila comunitariamente dicindo:
QUE A CONFIANZA GUÍE OS NOSOS PENSAMENTOS E ACCIÓNS
*       Para que este tempo de Pascua sexa un tempo de renovación, alegría e acollida compartida en toda a Igrexa, OREMOS.
QUE A CONFIANZA GUÍE OS NOSOS PENSAMENTOS E ACCIÓNS
*       Para que este tempo de Pascua estimule a nosa vida comunitaria e  nos leve a emprender proxectos que axuden a sentirse máis acompañadas ás persoas das nosas comunidades que están enfermas, solas ou sen gañas de vivir, OREMOS.
QUE A CONFIANZA GUÍE OS NOSOS PENSAMENTOS E ACCIÓNS
*       Para que nós, os que participamos cada domingo nas celebracións non as convertamos en rutina, costume ou tradición, que nos leve ao aburrimento e á incapacidade de transmitirlle aos que veñen detrás de nós a alegría do crer, OREMOS.
QUE A CONFIANZA GUÍE OS NOSOS PENSAMENTOS E ACCIÓNS
Grazas, Señor, por este tempo de pascua que nos fai renovar a esperanza e romper con unha fe anémica e desencarnada, que esquece e prescinde do que pasa ao noso redor. P.X.N.S. Amén.

MIRADA DE ESPERANZA
Cantádelle ó Señor, porque é bo,
porque a súa misericordia dura por sempre.

Que o diga a casa de Israel:
o seu amor é eterno;
que o diga a casa de Aharón:
o seu amor é eterno;
que o digan os que temen ó Señor:
o seu amor é eterno.

Empurran, empurran para tirarme,
pero o Señor é o meu auxilio.
O Señor é a miña forza, o meu cantar,
El é a miña salvación.
Óense cantares de gozo e de vitoria
nas moradas dos xustos:
a dereita do Señor é valente,

A pedra que desbotaron os canteiros
convértese en pedra do esquinal.
Isto é cousa do Señor,
admirable feito á nosa vista.
Este é o día en que obra o Señor:
relouquemos e alegrémonos nel.

CANTO GOZOSO
ENTRADA:
Ti es camiño e verdade
LECTURAS:
Oh Señor, escólleme
OFERTORIO:
A Cristo cantamos na luz que alumea
 COMUÑÓN:
Bendito Ti, Señor Resucitado

POWER POINTS