30 jun. 2014

Libro de Bautismo en galego para agasallar (1) - Scrap dixital en galego

Igual que fixen co libro de Primeira Comuñón aquí tedes un de Bautismo. Deume polo laranxa este ano, pero prometo facer máis, espero que vos guste, polo menos porque nunca se viu algo así....












Ollo que tedes a segunda parte debaixo
 (publiqueina antes para que fosen seguidas)...

Libro de Bautismo en galego para agasallar (2) - Scrap dixital en galego

...os que faltaban, lembrade que son para elixir e escoller só os que necesitedes.
















29 jun. 2014

Ti es Pedro, e dareiche as chaves do Reino dos Ceos - Mt 16, 13-19

Festividade S.Pedro e S.Paulo


ENSÍNAME A CONSTRUÍR 
A MIÑA CASA

Señor,
ensíname a construír a miña casa
sobre pedra firme.

Señor,
líbrame de construír a miña casa
sobre area movediza.

Señor,
ensíname a escoitar as túas palabras
diariamente
e a cumprilas con todo o corazón.

Señor,
líbrame de repetir coma un loriño
o que nos dis no Evanxeo
para non cumprilo despois.

Señor,
ensíname os camiños da sinceridade.
Señor,
líbrame de levar o teu nome
nos meus labios,
e de esquecelo cos meus feitos.

Señor,
ensíname a descubrir a túa vontade
entre os humildes.

Señor,
líbrame dos que andan de máscaras pola vida.
Señor,
ensíname a rezar con verdade.

Señor,
líbrame dos que agachan nos rezos
o seu desprezo polos dereitos dos pobres.




O Señor líbrame de todos os meus temores - Salmo 33

Festividade S.Pedro e S.Paulo


BENAVENTURANZAS 
para unha Igrexa máis evanxélica

Ditosa a Igrexa "pobre de espírito" 
e de corazón sinxelo, 
que actúa sen prepotencia nin arrogancia, 
sen riquezas nin esplendor, 
sostida pola autoridade humilde de Xesús. 
Dela é o reino de Deus.

Ditosa a Igrexa que "chora" cos que choran 
e sofre ao ser desposuída de privilexios e poder, 
pois poderá compartir mellor a sorte dos perdedores 
e tamén o destino de Xesús. 
Un día será consolada por Deus.

Ditosa a Igrexa que renuncia a imporse pola forza, 
a coacción ou o sometemento, 
practicando sempre a mansedume 
do seu Mestre e Señor. 
Herdará un día a terra prometida.

Ditosa a Igrexa que ten "fame e sede de xustiza" 
dentro de si mesma e no mundo enteiro, 
pois buscará a súa propia conversión 
e traballará por unha vida máis xusta e digna 
para todos, 
empezando polos últimos. 
O seu anhelo será saciado por Deus.

Ditosa a Igrexa compasiva 
que renuncia ao rigorismo 
e prefire a misericordia antes que os sacrificios, 
pois acollerá os pecadores 
e non lles ocultará a Boa Nova de Xesús. 
Ela alcanzará de Deus misericordia.

Ditosa a Igrexa de "corazón limpo" 
e conduta transparente, 
que non encobre os seus pecados 
nin promove o segredo ou a ambigüidade, 
pois camiñará na verdade de Xesús. 
Un día verá a Deus.

Ditosa a Igrexa que "traballa pola paz" 
e loita contra as guerras, 
que xunta os corazóns e sementa concordia, 
pois contaxiará a paz de Xesús 
que o mundo non pode dar. 
Ela será filla de Deus.

Ditosa a Igrexa 
que sofre hostilidade e persecución 
por mor da xustiza, 
sen refugar o martirio, 
pois saberá chorar coas vítimas 
e coñecerá a cruz de Xesús. 
Dela é o reino de Deus.


                                                                                     José Antonio Pagola

28 jun. 2014

Festividade do Sagrado Corazón

Buscando cousas para o Sagrado Corazón atopei estas manualidades para nenos, que fixeron para S.Valentín pero que me parecen estupendas para este día, son palabras "para o corazón", tomadas das Escrituras:

-"Meus amigos, amémonos úns ós outros, porque o amor vén de Deus; e todo aquel que ama naceu de Deus e coñece a Deus" 1 Xoán 4,7

-"O amor non pasa endexamais; mentres que as profecías desaparecerán, as linguas calarán, a ciencia acabará." 1 Corintios 13, 8

-"Nós somos capaces de amar, porque El nos amou primeiro." 1Xoán 4,19

-"María conservaba todas estas cousas no seu corazón." Lucas 2, 51b

-"Amara-lo Señor, o teu Deus, con todo o teu corazón, con toda a túa alma, con todo o teu entendemento e con tódalas túas forzas." Marcos 12, 30

-"Que o amor non sexa finxido: afastádevos do mal e apegádevos ó ben: sede cariñosos uns cos outros, coma irmáns; competide na estima mutua." Romanos 12, 9-10

-"Pon as delicias  no Señor: El darache o que arela o teu corazón." Salmos 37, 4

-"No meu corazón escondo os teus ditos, para non pecar ante ti." Salmo 119, 11

-"Non te vingarás nin lles terás xenreira ós teus conveciños: amara-lo teu próximo coma a ti mesmo." Levítico 19, 18







FONTE: 


FONTE:


FONTE:

http://www.catholicicing.com/sacred-heart-of-jesus-craft-and-a-linky/



FONTE:




+FICHAS:
http://xanostesaqui.blogspot.com.es/2013/06/fichas-sagrado-corazon.html



27 jun. 2014

29 de xuño - S.Pedro e S. Paulo

SOLEMNIDADE DE SAN PEDRO E SAN PAULO
13º TO. A


Primeira Lectura  Feit 12, 1-11
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
Agora sei de certo que o Señor libroume das mans de Herodes
  
            Naqueles días, o rei Herodes botou man dalgúns membros da Igrexa, para os maltratar. Mandou matar con espada a Santiago, irmán de Xoán, e, vendo que iso lles agradaba aos xudeus, mandou prender tamén a Pedro.
            Era a semana da Pascua. Prendeuno, logo, e meteuno na cadea, gardándoo con catro piquetes de catro soldados cada un. Quería presentalo diante do pobo despois da Pascua. Mentres Pedro estaba retido no cárcere, a Igrexa rezaba intensamente a Deus por el.
            A noite antes de que Herodes o presentara diante do pobo, estaba Pedro durmindo entre dous soldados, ligado con dúas cadeas, e unhas sentinelas facían a garda diante da porta da prisión.
            De súpeto, presentouse o anxo do Señor, e unha luz resplandeceu na cela, tocándolle no costado, espertou a Pedro e díxolle:
            - Érguete correndo!
            E caéronlle as cadeas das mans.
            Entón díxolle o anxo:
            - Pon o cinto e calza as sandalias.
            E así o fixo. Despois díxolle:
            - Bota o manto por riba e sígueme.
            Pedro saíu e seguiuno, sen se dar conta que era realidade o que se facía por medio do anxo, pois coidaba que era unha visión. Atravesaron a primeira garda e logo a segunda, e chegaron á porta de ferro que daba á cidade e abriu de seu. E ao saíren á rúa, logo o deixou o anxo.
            Entón Pedro, volvendo en si, dixo:
            - "Agora realmente vexo que o Señor mandou o seu anxo, para me librar das mans de Herodes e de todo o que esperaba o pobo xudeu".

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL   Sal 33, 2-3. 4-5. 6-7. 8-9
R/.  (5):  O Señor líbrame de todos os meus temores.

Bendigo o Señor en todo instante,
teño sempre na boca a súa loanza.
Eu gloríome no Señor:
que escoiten os humildes e se alegren.

Exaltade comigo o Señor,
loemos xuntos o seu nome.
Eu busquei o Señor, El respondeume,
libroume de todos os temores.

Contempládeo, e quedaredes radiantes,
os vosos rostros non os cubrirá a vergonza.
Este pobre clamou, e o Señor escoitouno,
librouno de todos os apuros.

O anxo do Señor acampa entre os seus fieis
e dálles seguridade.
Probade e vede o bo que é o Señor:
feliz quen a El se acolle.


Segunda Lectura  2 Tim 4, 6-8. 17-18
LECTURA DA SEGUNDA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO A TIMOTEO
Finalmente impónseme a coroa de xustiza

             Benquerido irmán:
            A min xa me queda pouco para derramar o meu sangue e o meu pasamento está a chegar.
            Combatín unha boa loita, rematei a miña carreira, conservei a fe.
            O que me resta é a coroa da xustiza que me está reservada. E o Señor, que é xuíz xusto, hama entregar aquel día.
            E non só a min senón a todos os que arelan a súa vinda gloriosa.
            Pero o Señor asistiume e deume forza para que eu rematase a predicación e todas as nacións a escoitasen. E libroume da boca do león.
            O Señor hame librar de toda obra perversa e hame manter salvo para o seu reino celestial.
            Para El a gloria polos séculos dos séculos. Amén.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


ALELUIA   Mt 16,18
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Ti es Pedro, e sobre esta pedra vou edificar a miña Igrexa,
e as portas do inferno non prevalecerán en contra dela.
Aleluia.


Evanxeo   Mt 16, 13-19
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Ti es Pedro, e dareiche as chaves do Reino dos Ceos

            Naquel tempo, chegou Xesús á comarca de Cesarea de Filipo e facíalles esta pregunta aos seus discípulos:
            ‑ Quen di a xente que é o Fillo do Home?
            Eles responderon:
            ‑ Uns din que Xoán Bautista; outros, que Elías; outros, que Xeremías ou algún dos profetas.
            El insistiu:
            ‑ E vós, quen dicides que son eu?
            Respondeu Simón Pedro:
            ‑ Ti es o Mesías, o Fillo de Deus vivo.
            E Xesús contestoulle:
            ‑ Ditoso ti, Simón, Fillo de Xonás, porque non cho revelou nin a carne nin o sangue, senón meu Pai, que está nos ceos.
            E eu dígoche:
            "Ti es Pedro, e sobre esta pedra vou edificar a miña Igrexa, e as portas do inferno non prevalecerán en contra dela.
            Dareiche as chaves do Reino dos Ceos; todo o que ates na terra, ficará atado nos ceos; e todo o que desates na terra, ficará desatado nos ceos".

                        Palabra do Señor                                         R/. Loámoste, Cristo


 DEUNOS AS CHAVES NON PARA PECHÁRMONOS CON ELAS E FACER DEFENSAS NUMANTINAS, SENÓN PARA ABRIR PORTAS E VENTÁS QUE FAN POSIBLE O DIÁLOGO CUN MUNDO PLURAL NO QUE TODOS SOMOS IMPORTANTES...AÍNDA QUE NINGUÉN É IMPRESCINDIBLE
S. Pedro e S. Paulo  - 13º TOA
FONTE: http://remoldapalabra.blogspot.com.es/

ESCOITA ACTIVA
A imaxinería relixiosa sempre representa a Pedro cunhas chaves na man. Esta representación ten a súa orixe no Evanxeo que hoxe imos proclamar na celebración: Xesús entrégalle as chaves. Pero contra o que moitas veces se ten interpretado, estas chaves non son para pechar portas e ventás e atrincheirarse fronte ao mundo, senón todo o contrario: son as chaves que abren portas e ventás para permitir o diálogo, o encontro e a comunicación con outras maneiras de pensar, con outras concepcións antropolóxicas ou con outras propostas morais. O Evanxeo, porque é alegría e gozo, ofrécese sempre como camiño de encontro e entendemento, é comunicación e diálogo. Que mellor día ca hoxe, no que celebramos a festa de Pedro e Paulo, para tomarmos conciencia de que o noso ser cristiáns é unha chamada a saír ao encontro e comunicar coa nosa vida e feitos que Deus nos chama a construír unha sociedade asentada sobre a rocha, non da imposición, senón do diálogo, a fraternidade e a colaboración!.
Dispoñamos logo o noso corazón a participar desta celebración con este ánimo que nos une a achega uns aos outros.

CORAZÓN MISERICORDIOSO
û  Porque moitas chaves na nosa vida serviron para pecharnos nos nosos medos, e non para abrirnos a colaborar cos demais, SEÑOR, QUE NOS DEIXEMOS RENOVAR POR TI.
û   Porque facemos pouco para achegarnos e preocuparnos uns polos outros, CRISTO QUE NOS DEIXEMOS RENOVAR POR TI.
û  Porque nos sobran prexuízos e nos falta capacidade de unir, perdoar e traballar xuntos, SEÑOR, QUE NOS DEIXEMOS RENOVAR POR TI.

PALABRA ENRAIZADA
*        UN DEUS QUE NOS COIDA: A celebración deste día debe axudarnos a que nos preguntemos se de verdade a imaxe que temos de Deus é a que nos presenta o Evanxeo ou é máis ben unha imaxe herdada e chea de prexuízos e falsas comprensións de Deus. Unha das cousas que mellor nos axudan a entender que se esconde detrás da palabra Deus non son os ritos nin tampouco os costumes, senón a lectura e a escoita, repousada e atenta, dos textos da Palabra que proclamamos nas celebracións. Deus non aparece como aquel que o sabe todo, que o quere todo ou que o pode todo. Non, todo o contrario. Deus preséntasenos como un “alguén” (é importante distinguir aquí que non é algo, senón alguén; un Deus persoal) que terma e coida de nós. Vén sendo ese Pai/Nai capaz de agarimar, escoitar, comprender e acompañar aos seus fillos/as. Un Deus, que coma a maioría dos nosos pais e nais, son capaces de respectar as nosas decisións -inda que moitas veces non lles gusten– porque valoran a liberdade e a capacidade de elixir sobre o intento, a tentación, de dirixir, mandar ou impoñer o seu propio criterio. Do mesmo xeito que entendemos a nosa relacións cos nosos pais/nais, así debemos tamén entender a nosa relación con Deus. Cóidanos, quérenos, preocúpase..., pero deixa que sexamos nós os que tomemos as propias decisións; mesmo se nos equivocamos. El invítanos a seguir un camiño; pero é unha invitación, non impón. Tócanos a nós responder si ou non. Os primeiros cristiáns foron entendéndoo, inda que tamén lles custou. A lectura do libro dos Feitos dos apóstolos vainos mostrando como é esta pedagoxía de Deus: unha pedagoxía que segue a ter vixencia porque non pasou de moda. Deixémonos educar por ela, e non permitamos que ninguén, nin no nome de Deus nin no nome dos homes, nos domestique. Segue a haber moitos Herodes no mundo de hoxe!

*        UN DEUS QUE ACOMPAÑA: Quen é capaz de coidar de alguén non pode desentenderse do que pasa ao seu redor, do que lle pasa aos que quere, do que precisan. Por iso, outra das imaxes que axuda a entender que queremos dicir os cristiáns cando utilizamos a palabra Deus, é a de que é compaña. Si, non nos deixa sós, está ao lado, camiña ao noso paso, non busca adiantarse para chegar antes. Con isto queremos afirmar que o Deus que se nos revela en Xesús é un Deus sen a pretensión dos seres humanos. Nós loitamos por ser os primeiros, por destacar, por presentarnos coma os mellores, por... Porén, El limítase a estar acompañando, a facer connosco o camiño, a non pasar de largo –“queda connosco” dixeron os de Emaús-. Esta experiencia viviuna Paulo na súa propia carne. El, que se presentaba na súa seguridade coma o que tiña todo moi claro, vive unha experiencia transformadora que leva a que a súa intolerancia dea paso á constancia e á sinxeleza, a verse necesitado dos demais, e sentir como aqueles mesmos aos que perseguía para denuncialos, eran os mesmos que na súa limitación ao quedarse cego, coidaban del e se preocupaban por axudalo. Este testemuño foi o que levou a Paulo a saír da súa pretendida seguridade para poñerse no camiño do risco, da dificultade, mesmo da incomprensión dos que ata había ben pouco foran dos seus. O que o fai madurar e comprender, de aí que sexa este o testemuño que lle transmite ao seu discípulo Timoteu, cando o invita a non precipitarse, senón a ser paciente e perseverante, porque as présas non son nunca boas compañeiras na viaxe das decisións que temos que ir tomando na vida. Só quen é capaz de entender isto será tamén capaz de descubrir que a vida non ten o final no efémero dos aplausos que logo se esquecen, senón na coroa de xustiza e plenitude que nos ofrece Xesús. E para isto..., tampouco o medo é bo compañeiro!

*        UN DEUS DE DON E GRATUIDADE: E coidado e compaña non poden darse senón é na gratuidade e no don. Son estes dous aspectos fundamentais na vida de quen queira levar con dignidade o nome de seguidor de Xesús. El non garda para si, comparte a súa experiencia. Pona ao servizo de quen queira acollela e vivila. Pero entendamos ben, compártea, non a impón. As chaves que lle entrega a Pedro son unhas chaves que, desde o don e a gratuidade que El ofrece, pasan a ser chaves que abren e invitan a entrar. Non son chaves que serven para pecharse na intolerancia e no fundamentalismo de quen se cre mellor cós outros, e vai xulgando e condenando a quen non pensa, non di ou non fai coma el. Xesús non pide que sexamos imitadores -imitador é quen repite o que outro fai–. El pídenos que sexamos seguidores creativos, renovadores e sempre dispostos a poñer a orella en disposición de escoitar o que outros poidan dicirnos. Só así poderemos, tamén nós, abrir as pechaduras coas chaves que fan que o reinado de Deus se vaia desenvolvendo xa desde aquí co gozo de facer do Evanxeo vida chea de esperanza. Aos ollos de Deus nós non somos xuíces, senón irmáns. O xuíz xulga e dita sentencia. O irmán e a irmá escoitan, axudan, perdoan... e sempre tenden a súa man.

FRATERNIDADE ORANTE
Recemos como Igrexa que se sabe en comuñón co proxecto de salvación que nos ofrece Xesús, e digamos xuntos:
QUE ABRAMOS PORTAS Á ESPERANZA COAS TÚAS CHAVES DE XUSTIZA E MISERICORDIA
*        Para que a Igrexa de Xesús, hoxe presidida na comuñón polo Papa Francisco, estea sempre disposta a abrir portas que traian aire de renovación e creatividade pastoral, OREMOS.
QUE ABRAMOS PORTAS Á ESPERANZA COAS TÚAS CHAVES DE XUSTIZA E MISERICORDIA
*        Para que saibamos tamén nós renovar as nosas comunidades parroquiais, ofrecendo propostas ilusionantes, novas e renovadoras, que sirvan de testemuño para os que están afastados pola nosa falta de convencemento e de alegría evanxélica, OREMOS.
QUE ABRAMOS PORTAS Á ESPERANZA COAS TÚAS CHAVES DE XUSTIZA E MISERICORDIA
*        Para que non calemos diante das inxustizas que vemos cada día ao noso redor, e non deixemos que novos manipuladores volvan enganarnos con mensaxes que só buscan xogar con nós como se fosemos monicreques, aproveitando sacar á nosa conta os mellores réditos para eles, OREMOS.
QUE ABRAMOS PORTAS Á ESPERANZA COAS TÚAS CHAVES DE XUSTIZA E MISERICORDIA
Señor, que as chaves que lle entregaches a Pedro sexan sempre chaves que abran portas e renoven o aire das nosas comunidades, e nos forcen a tomar iniciativas pastorais novas, solidarias e non excluíntes. P.X.N.S. Amén.

MIRADA DE ESPERANZA
Estás nas mans de Deus. Por que perdes a paz? Teslle medo a El? Onde poderías estar máis seguro? Esperta a túa confianza. El está en todo momento. Sínteo: o Señor sostenme (Sal.3). El vela por min (Sal 30).El coida de min (Sal 39).
          Tes amigos. Persoas que te queren. Goza da súa compaña e amizade. Pero ti sabes que Deus é o mellor que tes. Repíteo unha e outra vez: Ti es o meu ben (Sal.15).Ti a defensa da miña vida (Sal 26).Ti es a miña forza salvadora (Sal 17).
De cantas cousas te preocupas. Todo é pouco para sentirte ben. Só en Deus atoparás paz. Con El nada che falta (Sal 22). El sabe o que o teu corazón desexa. Fala con El: Canto te quero, Señor (Sal 17). Só ti me fas vivir tranquilo (Sal 4).
Mira o futuro con confianza. Que che poden facer? Que é o peor que che poida pasar? Abandónate a Deus. Ninguén te quere coma El: Señor, nas túas mans poño a miña vida (sal 30).
              (J.Antonio Pagola, Salmos para rezar desde la vida, p.43)

CANTO GOZOSO
   ENTRADA:
    Pedras vivas                                
           LECTURAS:
      Como che cantarei?
          OFERTORIO:
    Misioneiro                          
            COMUÑÓN:

POWER POINTS
          

  

25 jun. 2014

Ficha e Lectio - S.Pedro e S.Paulo (29 de xuño)



LECTIO :

Que di o texto?
Estudo bíblico do texto.
Este próximo domingo coincide coa festa dos dous santos Alicerces da nosa Igrexa, Pedro e Pablo. Por iso a liturxia diríxese a estas lecturas, no canto de seguir os domingos do tempo ordinario.

Pedro como columna da Igrexa representa a fidelidade e Pablo a misión e a evangelización. A vocación universal da Igrexa nai, ten en Pablo a súa expansión, pero en Pedro a súa unidade irrevogable.

O texto comeza cando Xesús pregunta aos seus Apóstolos: Quen di a xente que é o Fillo do Home? Este título, mesiánico, que o mesmo Xesús atribúese, xa o atopamos no Antigo Testamento. (No profeta Daniel, respecto diso lemos en 7,14: Déronlle poder real e dominio: todos os pobos, nacións e linguas respectarano. O seu dominio é eterno e non pasa, o seu reino non terá fin). Polo que os xudeus estaban a esperar un rei que dominase desde o Pobo de Israel a todos. Un gran poder para esmagar aos inimigos. A xente ten en Xesús esperanzas deste tipo, achégase o gran dominio e o dominador?

Pero as respostas dos Apóstolos varían. Falan que Xesús é coma se fose que volveron á vida Xoán o Bautista, Elías, Xeremías ou algún outro dos profetas. Isto merecería unha aclaración. Os xudeus sabían que o profetismo acabouse con Malaquías e eles esperaban que Deus restaurase aos verdadeiros profetas. Tamén é importante lembrar en doutrinas da resurrección que tiñan moitos grupos e polo que non sería estraño que Xesús fose un deles que volvera a profetizar en Israel.

A pregunta personalízase, agora non é o que “a xente” pensa? senón o que eles din e pensan e din sobre Xesús.

É Simón Pedro, quen toma a palabra e cheo do Espírito declara solemnemente: Ti es o Mesías o fillo do Deus vivo. Esta resposta non vén dada pola sabedoría humana, senón por unha revelación que o Deus Pai faille a Simón, polo cal Xesús inmediatamente cámbialle o nome. Este cambio de nome indica unha nova identidade, unha nova misión: Pedro, que significa pedra ou rocha é o cimento da comunidade que crerá desde agora que Xesús é o Mesías, o Señor, o Salvador. Esta comunidade que é a Igrexa terá poder sobre o imperio da morte e venceraa. Pois ningunha esperanza había antes de Xesús e a súa Igrexa para vencer ao gran inimigo da humanidade: a morte. Agrégase outro símbolo: as chaves do Reino dos ceos. E sobre todo atar e desatar, desde a terra ao ceo. Figura que fai que Pedro e a Igrexa, desde este mundo, teñen tamén o poder sobre a dimensión celestial.

Xa o poderío é o máximo outorgado, pero non foi o poder de esmagar aos inimigos humanos, senón de esmagar ao mal, ao pecado, e a súa consecuencia a morte eterna. Xa non é un reino que está sobre os demais para explotalos, senón ao contrario un reino ao servizo para todos os demais. Aquí aplicamos entón o novo enfoque do poder, que é o servizo.

                                                                  Reconstruímos o texto:
Onde se desenvolve o texto?
Cal foi a pregunta que lles fixo Xesús ás súas Disícpulos?
Cal foi a contestación que lle deron? Con quen o confundían a Xesús?
Cal é a nova pregunta?
Quen foi o que contesta?
Porqué Pedro contestou así? Quen lle deu esa idea?
Que lle di Xesús a Simón Pedro?
Que poder entregaralle?

MEDITACIÓN
Que me di o Señor a min no texto?
Fagámonos unhas preguntas para profundar máis nesta Palabra de Salvación:
En moitas ocasións escoitamos falar sobre Xesús Que é o que di hoxe a xente sobre Xesús?
Poderías facer un resumo de todo o que a xente di hoxe desde Xesús? En que che identificas ti destas cousas que din? Son todas de acordo ao Evanxeo?

Xesús volve preguntarche a ti, hoxe: Que pensas ti de Xesús, que dis del? Toma un momento para pensar antes de contestar.

É Xesús o Mesías para ti? Que implica seguir a Xesús, e deixarlle a El o título de Mesías na túa vida? En que cambia a túa vida, se Xesús é o Señor?

Acepto as palabras de Xesús sobre Pedro, e a Igrexa? Recoñezo que é a Igrexa a única institución confiada por Xesús que ten poder sobre o imperio da morte?

Entendo que Xesús confiou tamén o atar e desatar a Pedro? Confío en que os seus lexítimos sucesores, hoxe o Papa, son os que nos unen na fe en Cristo?

ORACIÓN
Que lle respondo ao Señor que me fala no texto?
Orar, é responderlle ao Señor que nos fala primeiro. Estamos a querer escoitar a súa Palabra Salvadora. Esta Palabra é moi distinta ao que o mundo ofrécenos e é o momento de dicirlle algo ao Señor:
Grazas Señor pola túa Palabra Salvadora.
Grazas por chamarnos a vivir e celebrar a túa Palabra na Igrexa.

Pedímosche perdón polas veces que dubidamos na nosa fe e deixámonos confundir co que o mundo actual di sobre Ti. Perdón Señor por seguir correntes que non che recoñecen como o verdadeiro Mesías.
Dános forzas Señor para manternos na túa Igrexa, como fieis discípulos. Que amemos á túa Igrexa e amemos a quen nos serven, ao sucesor de Pedro e os Bispos.

Que sexamos responsables na túa Igrexa. Xa que Ti confíasnos o ministerio de seguirche e de ser fieis na Igrexa como testemuño para que o mundo crea en Ti.
Amén

CONTEMPLACIÓN
Como fago propio na miña vida os ensinos do texto?
Para o momento da contemplación podemos repetir varias veces este versículo  do  Evanxeo para que vaia entrando á nosa vida, ao noso corazón.
                                                  Ti es o Mesías, o fillo de Deus vivo. (versículo 16)

E desta forma pómonos en contemplación, repetindo e agradecendo a Xesús que veña.

ACCIÓN
A que me comprometo para demostrar o cambio?
Debe haber un cambio notable na miña vida. Se non cambio, entón, pois non son un verdadeiro cristián.
Se estou só, vou reler profundamente o texto, e buscar a centralidade da miña fe Cristiá Católica. E vou buscar unha actividade que me poña en actitude misioneira fronte aos demais. Sería importante defender a Fe Católica, baseada en Pedro e os seus sucesores. Vou atopar a unha persoa que eu sei que tivo dúbidas sobre a fe e vou acompañala, e axudarlle con todo respecto a atopar o camiño da seguridade do Evanxeo de Xesús. O meu discipulado debe ser misioneiro. O seguir a Xesús tamén implica ser pescador doutros para o Reino.

No grupo. Facer preguntas á xente de que é o que opina hoxe a xente de Xesús. Como unha enquisa entre as rúas e preguntar: Quen é Xesús para ti? e Que opinas hoxe da Igrexa? e logo xuntar todas as preguntas e ver as opinións da xente do noso barrio ou ambiente. Agora con todas as respostas tratar de facer un proxecto misioneiro para presentar a verdade de Xesús e da súa Igrexa no medio de posibles erros que poidan haber. Non esquecer tamén saír como Igrexa a buscar persoas necesitadas e levarlles consolo, afecto en nome do Señor.

Ficha - Domingo 13 de Ordinario A









23 jun. 2014

Diplomas para fin da Catequese e Comuñón

O primeiro é un diploma xeral, pero o segundo é de motivación, 
para poder personalizalo. 
Poñede unha cualidade de cada neno que queirades destacar
(o máis alegre, o máis servicial, a máis atenta, a mellor lectora...):



E estes, se o facedes en cartolina, pódense firmar por todos,
@s nen@s, @s catequistas e/ou o párroco tamén:



Estes son especias para o día da Primeira Comuñón:



Biquiños a tódolos catequistas que tanto vos esforzades todo o ano. 
Bo verán!