30 nov. 2011

Catequese no Brasil

Hai pouco que vos dixen que estaba intentando conectar cos catequistas de Brasil e certamente estou niso. Teño que dicir que o seu traballo é fantástico, sobre todo para os máis pequenos, probablemente os máis esquecidos aquí.


Déixovos un kit do traballo que fan alí para precomunión, que, de seguro vos encantará. A miña compañeira Lucianne fai ela mesma o traballo e comparte con todos desde o seu blogue : http://catequesejesusinfantil.blogspot.com  Os brasileiros son tan especiais que ata mo traduciu ó galego ela mesma.


Unha imaxe fala máis que mil palabras :


  


  


  

Para o Power Point :

 
    




Para pintar:








Tamén estou en contacto con Lurdes de http://catequistadecca.blogspot.com/
Invítovos a que as coñezades e xa me diredes que vos pareceu...

26 nov. 2011

Deus, que brille o teu rostro e seremos salvos - Salmo 79 (27/11/11)

Domingo 1 de Advento -ciclo B

Estade atentos... - Domingo 1 de Advento


ADVENTO  -  B -  2011

A salvación está xa preto dos que o temen
e a súa gloria habitará na nosa terra (Sa1mo (85,  10)


            Todas as persoas temos algunha esperanza, todos ansiamos algo: aprobar nos estudios, conseguir traba­llo, que aquel ou aquela moza se fixe en nós, ou mes­mo que nos toque a Primitiva ...

            Hai esperanzas grandes e pequenas, para mañá mesmo ou para un futuro moi afastado, esperanzas xe­nerosas e mesmo cativas e egoístas. As persoas pare­cemos feitas desta forma, incapaces de conformamos só co que temos diante e buscando sempre o que hai alén de onde se pon o sol.

            Impulsados por unha promesa ou un desexo tra­ballamos, aforramos, esforzámonos, mesmo mentimos ou enganamos, todo por ir máis alá do que temos diante dos ollos.

            Este tempo de Advento, de preparación do Na­dal, chámanos a ter esperanza e invítanos a non que­darnos nuns desexos pequenos, senón a crer que é posible un mundo novo, xusto e cheo de amor.

            O Advento prepáranos para a chegada de Xesús, o Mesías. Nel atopan sentido as nosas esperanzas grandes e pequenas. Primeiro fálanos do futuro e da chegada definitiva de Cristo e durante os últimos días dános a razón para crer que isto é posible: Deus vai fa­cerse home, axiña chegará o Nadal!


GUÍAS NO CAMIÑO

            Na espera de Cristo e a través das lecturas da Eu­caristía, acompáñannos e guíannos persoeiros da nosa historia da salvación:

            - Isaías: que tivo que manter viva a esperanza do seu pobo e que nos anuncia que o Señor xa está chegando, que chega a nosa consolación.

            - María: unha mociña de aldea que espera un fillo, algo repetido millóns de veces den­de que o mundo é mundo, pero que neste xesto cotián trae dentro de si a sal­vación que a humanidade espera.

QUE IMOS CELEBRAR

            Neste tempo, na Igrexa, utilizaremos símbolos que nos axudarán a entender o que celebramos:

            * A cor morada na roupa do sacerdote, símbolo de espera e de purificación, porque ternos que limparnos por dentro para preparar a festa do Nadal.

            * Tamén os cantos serán un ha chamada a Deus para que baixe e nos salve, e unha   invitación á espera e ó cambio.

*  As lecturas da Eucaristía terán un tema común: a es­pera vixiante, que no último domingo se converterá na espera chea de ledicia do Nadal.

            Os cristiáns dicímonos homes de esperanza. En­tón .. temos que comportarnos como tal e temas que transmitir esperanza aos demais.

            Isto significa optimismo ante o futuro, esforzo para facer que as causas vaian a mellor, ilusión por cambiar nós mesmos e por facer cambiar o que nos rodea.

            Desterrar as palabras pesimistas: "a mocidade está perdida", "isto non pasaba antes", "non sei onde imos parar". A marcha do mundo non depende máis que de nós e a nosa fe fálanos dunha terra mellor que nos vai regalar Deus.


EL VÉN!

O Salvador non cesou de vir. Vén diariamente os nosos mundos: a familia, a veciñanza, o barrio, a parroquia. o grupo, o club, a oficina, a fábrica, o obradoiro, o café, o cine, o estadio, e o mundo interior da nosa vida, neste século XXI.

Vén baixo mil disfraces, con mil rostros -diferentes e idénticos-, e mil tons de voz.

Vén na eucaristía, que é o sacramento do seu sacrificio salvador, a súa Vida, a súa Morte e a súa Resurrección ao noso alcance, nos signos do Pan e o Viño. Alimento da nosa liberdade de fillos de Deus e xerme da resurrección da nosa vida. Díxoo El: “Eu son o pan vivo; se alguén come este pan vivirá para sempre”.

Vén nos seus apóstolos. El díxolles: “Como me enviou o meu Pai, así vos envío eu”. (Xn 20,21); “o que vos recibe a vós, a min me recibe; o que vos oe a vós, a min me oe, e o que vos rexeita, rexéitame a min” (Lc 10,16). Vén nos seus apóstolos e repite aqueles xestos de amor aos pobres, aos enfermos, aos desfavorecidos. aos pequenos ...

Vén en todos os homes e mulleres. No carteiro que nos trae a correspondencia, no condutor do autobús, no porteiro, no profesor e no discípulo, no amigo, no noivo, na esposa e nos fillos, no señor que senta ao noso lado no cine, no que nos pisa e nos empuxa ao saír do Metro. Vén en cada unha dos centos de persoas con que tropezamos pola rúa. Estámolo vendo acotío, e nós tan indiferentes e tan estraños!

Vén e recibe como feito a El o que facemos con cada un. Se damos a alguén un vaso de auga, dámosllo a El. Se odiamos a un, odiámolo a El. Se sorrimos, a El chégalle o noso sorriso. Se nos molestamos por alguén, por El molestámonos. Y no día final diranos: “déchesme de beber, sorríchesme, botáchesme unha man...” Ou diranos: “odiáchesme, fuches duro comigo, burlácheste de min, aproveitácheste do meu; roubáchesme o meu, enganáchesme”.

Vén nos pobres. Nos desfavorecidas. Nas mans de todos os necesitados. Nas rostros esfameados dos que teñen fame e nas frontes dos que non ven. Nas pernas ríxidas dos paralíticos e na carne sentenciada dos cancerosos. Vén nos queixumes de todos os oprimidos, os enganados. os explotados…

El vén curar, consolar, comprender, amar, desatar; vén romper cadeas, liberar, vén pór a súa liberdade na nosa escravitude e a súa Resurrección na nosa morte. Vén establecer o seu Reino, que é un Reino universal de verdade e de vida, de santidade e graza, de xustiza, de amor e de paz.

Vén dar á nosa vida a profundidade e a anchura do seu amor, para que a creación enteira recobre a orde e a liberdade que gozaba cando saíu das mans de Deus.

                                                                                              Teófilo Cabestrero

25 nov. 2011

MISA EN GALEGO CICLO B - 1º Dom. Advento (27/11/11)

1º DOMINGO DE ADVENTO   -   CICLO B



Primeira Lectura          Is 63, 16b-17. 19b; 64, 2b-7
LECTURA DO LIBRO DO PROFETA ISAÍAS
Ai, se rachases o ceo e baixases!

Ti, Señor, es o noso pai,
o "noso Redentor desde sempre" é o teu Nome.
Por que, Señor, nos deixaches descarreirar lonxe dos teus vieiros,
e fixeches endurecer o noso corazón apartándose do teu respecto?
Cambia de actitude por amor dos teus servos,
por amor das tribos da túa herdanza!
Ai, se rachases o ceo e baixases!
Coa túa presenza rebulirían os montes.
Baixaches, e coa túa presenza tremeron os montes:
unha cousa que desde antigo nunca se oíra,
pero certo que se nos fixo escoitar:
O ollo non viu fóra de ti ningún deus,
que tal lle faga a quen espera nel.
Atopácheste co que se alegraba e practicara a xustiza,
cos que se lembraban de ti nos teus vieiros.
Velaquí: estabas enfadado porque pecaramos,
pero estaremos sempre nos teus vieiros e salvarémonos.
Todos nós fomos coma un impuro,
e toda a nosa xustiza coma a roupa da menstruante.
Todos nós murchamos coma a folla,
e as nosas iniquidades leváronnos coma o vento.
Non había quen invocase o teu nome,
quen espertase para acollerse a ti,
porque ti escondíchesnos a túa cara,
e alagáchesnos co lote das nosas culpas.
Pero agora, Señor, ti es o noso Pai.
Nós somos o barro e ti es o oleiro,
pois obra das túas mans somos todos nós.
           
            Palabra do Señor                                         
            R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL   Sal 79, 2ac e 3b. 15-16. 18-19

R/. (4): Restáuranos, Deus, que brille o teu rostro e seremos salvos.

Escoita, pastor de Israel,
que guías o rabaño de Xosé;
ti que sentas sobre os querubíns, resplandece,
esperta o teu poder e ven salvarnos.

Vólvete, Deus dos exércitos,
olla desde o ceo e fíxate,
ven visitar a túa viña,

a videira que plantaches coa túa man,
o bacelo que ti fortaleciches.

Que a túa man protexa o teu elixido,
o home que ti fortaleciches.
Non nos afastaremos máis de ti;
danos vida de novo,
e invocaremos o teu nome.


Segunda Lectura          1 Cor 1, 3-9
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO ÓS CORINTIOS
Esperamos a manifestación do noso Señor Xesús Cristo

Irmáns:
Desexámosvos graza  e paz de parte de Deus, noso Pai, e do Señor Cristo.
Non paro de lle dar grazas  a Deus por vós, pola graza  de Deus que se vos deu por medio de Cristo Xesús.
Porque por medio del quedastes ricos en todo, nos dons da palabra e do coñecemento: e así confirmouse solidamente entre vós o testemuño en favor de Cristo. De xeito que non carecedes de ningún don, mentres agardades a revelación do Noso Señor Xesús Cristo.
El é quen vos manterá firmes deica a fin, para que ninguén vos poida acusar de nada no día do Noso Señor Xesús Cristo. Deus é fiel e foi El quen vos chamou á comunidade do seu Fillo Xesús Cristo, noso Señor.
           
            Palabra do Señor                                         
            R/. Grazas a Deus



ALELUIA    Sal 84, 8
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Amósanos, Señor, a túa misericordia,
e dános a túa salvación.
Aleluia.


Evanxeo           Mc 13, 33-37
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS
Estade á espreita: non sabedes cando vai chegar o señor da casa

Naquel tempo, díxolles Xesús ós seus discípulos:
Estade á espreita e atentos, que non sabedes cando será o momento.

É coma un home que foi ao estranxeiro, deixando a casa e  mais a facenda nas mans dos seus criados, encargándolles a  cada un o que tiña que facer; e ao porteiro ordenoulle que velase.
Vixiade vós, polo tanto, pois non sabedes cando chegará o amo da casa: se á tardiña ou con noite pecha, se co canto do galo ou no amencer. Non vaia ser que chegue de repente, e vos atope durmindo.
E o que vos digo a vós, tamén llelo digo a todos: Estade en vela!
           
                        Palabra do Señor                             
                        R/. Loámoste, Cristo



AGARDÁMOSTE, SEÑOR
Agardámoste, Señor.
Sacudidos pola vida cada día,
coa esperanza algo desfeita nos nosos corazóns,
agardamos a túa chegada.

Non é doado manterse en vela,
cansan os corpos e cansan as almas,
adormecemos, e a vida pasa
mentres agardamos a túa chegada.

Menos mal, Señor, menos mal,
que hai un montón de mans cariñosas
que cada día, no teu nome,
se tenden cara a nós para axudamos
e facernos máis aturable a espera.

Menos mal que o mundo abonda
en persoas e grupos vixiantes,
que nos falan de ti coa verdade dos seus feitos
e son para nós promesa certa do teu paso.

Agardámoste, Señor,
abrímosche as portas da casa cando chegas;
no amencer das horas esperanzadas,
no mediodía das horas entusiastas,
na tardiña das horas cansas,
na noite das horas mouras e tristes.

Agardámoste, Señor,
para dar calor en nós ás nosas esperanzas,
para soñar en nós os teus soños de irmandade,
para podermos dar un paso máis cara a diante,
aínda que a carga pese e se nubre a vista,
para poder erguernos cada día con algo de alegría.

Para iso, e para todo o que ti queiras,
agardámoste, Señor.


 RISCA AS NUBES DO NOSO CORAZÓN E ENCHÓUPANOS CO TEU AMOR
1° ADVENTO - B

           1.- O trevo da esperanza: recortamos as catro follas dun trevo en cartolina. Colocamos un taboleiro diante do altar. Cada domingo poñeremos en cada folla unha actitude que destacamos durante esa semana e colocarémola no taboleiro. O derradeiro domingo quedará completado o noso trevo de catro follas do Advento. Esta primeira semana a actitude que destacaremos é AGARDAR.
            2.- O leccionario aberto, nun lugar ben visible do templo, no Evanxeo do día. 

PÓRTICO

            O Advento é tempo de conxugar, de conxugar os verbos que van expresando o movemento ao que se nos invita no noso ir abríndonos camiño cara á acollida do Deus que nace. Así: agardar, converterse, velar, orar, confiar, esperar serán o verbos que nos vaian invitando a preparar corazón e cabeza para acoller a Aquel que chega.
            Que tamén nós, que hoxe nos xuntamos para comezar este tempo de renovación e preparación interior, saibamos camiñar cos brazos abertos para acoller de verdade, e non no inmobilismo das figuras dos beléns, a quen vén no nome do Señor e se nos manifesta en tantas situacións que precisan da nosa presenza e das nosas manso

O PERDÓN
            *          Por non dar entendido que o Reino é tarefa, misión, quefacer apaixonante e comunitario ao que todos estamos chamados,
                                   SEÑOR, ESPÉRTANOS E VARRE AS NOSAS RUTINAS.
            *          Porque somos pesimistas coas persoas e co futuro, como unha defensa e un xeito de non comprometemos coa realidade.,
                                   CRISTO, ESPÉRTANOS E VARRE AS NOSAS RUTINAS.
            *          Por ter convertido o tempo de Advento nunha carreira de consumismo: roupa folclórica, lotaría, agasallos, comida ... en lugar de descubrilo coma unha nova oportunidade para achegamos a Deus,        SEÑOR, ESPÉRTANOS E VARRE AS NOSAS RUTINAS.

REMUÍÑO

            Na dificultade que se achega tantas veces na nosa vida, descubrimos a man do "Oleiro" que nos vai modelando á súa imaxe, que é capaz de facer e por en nós canto supón levamos a que, desde a nosa liberdade, poidamos elixir o que nos fai sentírmonos mellor, o que nos converte en persoas felices e con gañas de abrimos á colaboración cos demais. É verdade que moitas veces nós esquecemos, ou ignoramos, esa súa presenza, o seu proxecto, todo canto vai colocando á nosa beira para facemos verdadeiramente humanos. Deste xeito a vida vaise convertendo, pouco a pouco e sen case damos conta, en baleiro, fastío, escuridade ... levándonos a caer na mediocridade más triste e vulgar. A pesares deste noso decidir ser así, El segue ao noso lado, sufrindo e alegrándose daquilo que nós imos facendo; é máis, non só sigue connosco, senón que nos ofrece continuamente oportunidades, situacións, proxectos ... para que tentemos reorientar a vida. Un destes quere ser o Advento, este tempo litúrxico que hoxe comezamos.

            O Deus que esperamos e que nos ama, é un Deus sorprendente:
            Sorprendente, porque non é un Deus ocasional ou de episodios, é o Deus connosco que quere estar no medio de nós, no centro da nosa existencia, non nas marxes.
            Sorprendente, porque pode chegar á noitiña, a medianoite, á amencida ... en calquera momento.
            A súa presenza e a súa vinda non está ligada a momentos privilexiados e a lugares especiais.
            Sorprendente, porque para acollelo hai que vivir o hoxe en plenitude, o que non significa preparar un espectáculo grandioso na súa honra, senón vivir na súa casa e ser responsables de1a, pois deixouna nas nosas mans e sinalounos a nosa tarefa.
            Sorprendente, porque nos invita a discernir os sinais dos tempos, a andar polo vieiro da xustiza, aínda que nos teñamos que familiarizar co conflito.

            Sorprendente, porque non vén esixir ou pedir contas, senón a dar.
            E este Deus sorprendente que chega en calquera momento ten que ser esperado coas portas abertas de par en par: con mans traballadoras, ollos liberados e corazón cheo de tenrura. Nin o medo, nin a angustia, nin o apuro, nin a despreocupación son actitudes dignas. Hoxe o comezo do Advento é un bo momento para lembrarnos de que:
            Con este tempo comezamos unha nova etapa e unha nova oportunidade de salvación.
            Que Cristo segue vindo, ás veces baixo a forma dun emigrante, desprazado, marxinado ou
neno; ás veces baixo feitos liberadores e alegres; e non poucas veces baixo a forma de paixón e morte.
            Que para descubrilo cómpre ter o oído fino, os ollos limpos, o corazón aberto e comprometerse
no presente con perspectiva de plenitude e futuro, coa mirada fixa nel.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

            Señor, pos di ante de nós unha nova oportunidade de afondar e revisar a nosa vida. Que estas catro semanas que hoxe comezamos, nos leven, de verdade, a poder vivir con toda a forza a ilusión e a esperanza que nos trae o nacemento de Xesús, caxato no camiño da nosa vida. Nesta confianza, dicimos xuntos:
                                   QUE A NOSA ESPERA DEA FROITOS DE CAMBIO
•          Que a Igrexa, nai e mestra, saiba exercer coma tal á hora de presentar este tempo de Advento
como momento privilexiado de cambio e renovación de persoas e estruturas, OREMOS.
                                   QUE A NOSA ESPERA DEA FROITOS DE CAMBIO
•          Polas nosas comunidades, para que sexamos pregoeiros da salvación que chama ás nosas portas, visitando aos enfermos, acompañando a quen está só, integrando a quen está esquecido, OREMOS.                      QUE A NOSA ESPERA DEA FROITOS DE CAMBIO

•          Por cada un e cada unha de nós, para que comprometidos de xeito positivo co presente, traballemos por unha sociedade máis xusta e fraternal, axudando a todas as persoas a erguer a cabeza e a descubrir os novos sinais que aparecen no abrente, OREMOS.
                                   QUE A NOSA ESPERA DEA FROITOS DE CAMBIO
            Señor, en Ti pomos a nosa confianza, pois sabemos que a pesares das nosas testeiras,Ti sempre segues a confiar en Nós. P.X.N.S. Amén.


PARA A REFLEXIÓN

Esperarei a que medre a árbore
para que me dea sombra;
pero estercarei a espera
coas miñas follas secas.
            Esperarei a que brote o manancial
            e me dea auga;
            pero despexarei o meu leito
            de memorias ilusorias.
Esperarei a que apunte
o amencer e me ilumine;
pero sacudirei a miña noite
de prostracións e sudarios.
            Esperarei a que chegue o que non sei
            e me sorprenda;
            pero baleirarei a miña casa
            de todo o enquistado.
E ao estercar a árbore,
despexar o leito,
sacudir a noite e baleirar a casa,
a terra e o lamento abriranse á esperanza.


    Benjamín González Buelta

                    
                          CANTOS
                        Entrada: Ven axiña visitamos                       
                        Lecturas: Preparade o camiño ao Señor
                        Ofertorio: Ven, ven, Señor, non tardes        
                        Comuñón: Volve Señor



23 nov. 2011

Grazas


Grazas, Señor, polas cousas miúdas de cada día,
   nas que poñemos o noso corazón.
Grazas por quen nos abre a porta e nos di unha palabra
   e nos fai rir un pouco, aínda que non nos dea nada.
Grazas por quen nos colle no coche ou nos paga un café
   e conversa con nós, facendo que nos sintamos ben.
Grazas polas raioliñas de sol que no outono tanto nos apetecen
   e tamén pola chuvia miúda que enverdece os nosos campos.
Grazas polas cores do campo, das follas
   grazas polas árbores e o gando.
Grazas por quen nos fai a diario a comida e lava a roupa
   para vivirmos limpos e ben mantidos, e con ganas de troula
Grazas por quen nos atura cada día e por quen nos perdoa
  e segue sen canseira ao noso lado.
Grazas por termos veciños, bos de todo ou algo regulares,
   que nos fan irmáns e pobo, que nos fan comunidade.
Grazas polo humilde Panciño santo das nosas celebracións,
   que sabe a gloria tamén, e que nos trae as túas caricias.

M. Regal “Xesús, un home de aldea”

21 nov. 2011

Na creación do mundo

Di unha antiga lenda que, cando Deus estaba a crear o mundo, achegáronselle catro anxos, e un deles preguntoulle:
- Que estás a facer?

O segundo preguntoulle:
- Por que o fas?

O terceiro:
- Podo axudarche?

E o cuarto:
- Canto vale todo isto?

O primeiro era un científico, o segundo un filósofo, o terceiro un altruísta, o cuarto un axente inmobiliario.

Un quinto anxo dedicábase a observar e a aplaudir con entusiasmo. Era un místico.


Antohny de Mello.
A oración da ra. 2

18 nov. 2011

LECTURAS DA MISA EN GALEGO - Domingo 34 Tpo.Ordinario (20/11/11)

SOLEMNIDADE DO NOSO SEÑOR XESÚS CRISTO,
REI  DO UNIVERSO  - CICLO A


Primeira Lectura     Ez 34, 11-12. 15-17
LECTURA DO LIBRO DE EZEQUIEL
Vós sodes o meu rabaño, eu xulgo entre ovella e ovella

            Así fala o Señor:
            ‑ Velaí, eu en persoa virei
seguirlles as pisadas ás miñas reses e buscalas.
            O mesmo que mira o pastor polos años,
o día en que el se atopa diante do rabaño dispersado,
así eu vou mirar polas miñas reses,
e vounas salvar, sacándoas de todos os sitios
por onde se espallaron un día de nubes e escuridade.
            Eu mesmo apacentarei o meu rabaño,
e eu en persoa fareino acougar
‑é o meu Señor, quen fala ‑.
            Buscarei a ovella perdida,
farei volver a extraviada,
vendarei a que ten a pata partida,
fortalecerei a feble,
pero farei que perezan a gorda e a forte.
            Apacentarei o meu rabaño conforme a xustiza.
            Oíde vós, meu rabaño! Así fala o meu Señor:
            ‑ Vede, eu vou xulgar entre ovella e ovella,
            entre carneiros e castróns.

            Palabra do Señor                                         
            R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL      Sal 22, 1-2a. 2b-3. 5. 6

R/.  (1):  O Señor é o meu pastor: nada me falta.

O Señor é o meu pastor, nada me falta:
En pastos verdecentes faime repousar.

El lévame a beber en augas tranquilas
e repón as miñas forzas;
Guíame por vereas rectas,
por mor do seu nome.

Ti pos para min a mesa,
á cara dos meus inimigos;
únxesme con perfume a cabeza,
e a miña copa reborda.

O teu benquerer e a túa misericordia vanme seguindo
todos os días da miña vida.
Eu habitarei na casa do Señor
por días prolongados sen fin.


Segunda Lectura     1 Cor 15, 20-26. 28
LECTURA DA 1ª CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS
Entregaralle o Reino a Deus Pai, para que Deus sexa todo en todo

            Irmáns:
            Cristo resucitou dos mortos, como primicia dos que adormecen. Porque xa que por un home entrou a morte, tamén por un home chegou a resurrección dos mortos.
            Igual que todos morren por Adán, así tamén revivirán todos por Cristo. Pero cada un no seu momento: primeiro, Cristo; logo, no Día da súa chegada, os que sexan de Cristo; despois será a fin, cando lle entregue o Reino a Deus Pai, unha vez destruído todo Principado, toda Potestade e toda Dominación.
            Porque é necesario que El reine ata que poña a todos os seus inimigos por debaixo dos seus pés. A morte será o derradeiro inimigo destruído.
            E cando lle teña todo sometido, entón tamén o propio Fillo se someterá a quen lle someteu a El todo: para que Deus sexa todo en todo.

                        Palabra do Señor                                         
                       R/. Grazas a Deus


ALELUIA    Mc 11, 9. 10
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Bendito o que vén no nome do Señor!
Bendito o Reino do noso pai David que vén!
Aleluia.


Evanxeo     Mt 25, 31-46
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Sentará sobre o trono da súa gloria e separará uns dos outros

            Naquel tempo, díxolles Xesús aos seus discípulos: Cando veña o Fillo do Home na súa gloria e todos os anxos con el, sentará no seu trono glorioso. Diante del xuntaranse todas as nacións; e separará uns dos outros, como xebra o pastor as ovellas das cabras. E poñerá as ovellas á súa dereita, e as cabras á súa esquerda.
            Entón dirá o Rei aos da súa dereita:
            ‑ Vinde, benditos do meu Pai, recibide a herdanza do reino preparado para vós desde a creación do mundo. Porque tiven fame, e déstesme de comer; tiven sede, e déstesme de beber; fun foras­teiro, e acolléstesme; estiven en coiros, e vestístesme; enfermo, e visitástesme; na cadea, e viñéstesme ver.
            Entón preguntaranlle os xustos:
            ‑ Señor, cando te vimos famento e che demos de comer, ou sedento e che demos de beber? Cando te vimos forasteiro e te acollemos, ou en coiros e te vestimos? Cando te vimos enfermo ou na cadea e te visitamos?
            O Rei contestaralles:
            ‑ Dígovolo de verdade: Canto fixestes cun destes irmáns meus máis pequenos, fixéstelo comigo.
            E diralles logo aos da súa esquerda:
            ‑ Arredade de min, malditos, ide para o lume eterno, prepa­rado para o Satán e para os seus anxos. Porque tiven fame e non me destes de comer; tiven sede e non me destes de beber; fun forasteiro, e non me acollestes; estiven en coiro, e non me vestistes; enfermo e na cadea, e non me visitastes.
            Entón tamén eles lle preguntarán:
            ‑ Señor, cando te vimos famento ou sedento, forasteiro ou en coiro, enfermo ou na cadea, e non che acudimos?
            El responderalles:
            ‑ Dígovolo de verdade: Canto deixastes de facerlle a un destes máis pequenos, deixastes de mo facer a min.
            Estes irán ao castigo eterno, e os xustos á vida eterna.

                        Palabra do Señor                             
                        R/. Loámoste, Cristo



POBRES DE DEUS

Pobres tan pobres!: son pobriños,
almas sen lares, aves sen niños ....

Como farrapos, cousas sombrías,
trapos levados nas ventanías ....

Fillos de Cristo, fillos de Adán,
buscan no mundo codias de pan!

Polos alpendres, polos currais,
dormen deitados como animais.

Choran cantando, penan rezando,
ai!, só a morte sabe ata cando!

Mas no outro mundo Deus lles prepara
leito o mais albo, cea a mais rara ....

E embalsamados, transfigurados,
túnicas brancas, como en noivados,
vivirán sempre na eterna luz,
pobres benditos. Amén, Xesús!

Guerra Xunqueiro (1850-1923)


INDA QUE ABANEEN OS CIMENTOS, NON NOS DERRUBAMOS: EL MIRA POR NÓS
“Á luz das palabras de Cristo, o sur pobre xulgará o opulento norte.
E os pobos pobres – pobres de xeitos distintos, non só faltos de alimento,
senón tamén privados de liberdade e doutros dereitos humanos-,
xulgarán os que lles arrebatan eses bens, acumulando para eles
o monopolio imperialista do predominio económico e político a expensas doutros”.
(Beato Xoán Paulo II
Homilía en Namao, Canadá, 17/9/1984)
Pórtico
                Chegamos ao final do ano litúrxico e non queda outra máis que revisar se o noso zurrón está cargado de froitos de boas obras ou se segue baleiro e en ermo. Os tempos litúrxicos, as festas que ao longo deste ano fomos celebrando, quixeron ser unha achega para dar sentido, fondura e coherencia á nosa vida; para desenclaustrala e poñela a render coma os talentos. E no remate o mellor de tódolos ramos: a festa de Cristo Rei. O Cristo do reinado de paz e xustiza, de vida e verdade, de solidariedade e igualdade. O Cristo que se nos manifesta nas persoas que teñen fame, sede, están núas, no cárcere... e nos chama sempre a recoñecelo aí. Que a celebración que comezamos sexa pulo de revisión e arela de renovación dunha fe que ten os seus cimentos naquel que non nos deixa sós.

Perdón
        Por borrar as nosas pisadas para impedir que ti poidas seguilas e así mirar por nós, SEÑOR, NON NOS DEIXES DA TÚA MAN.
        Por ir deixando que esmoreza e se contamine a fe que esperanza, renova e comparte, CRISTO, NON NOS DEIXES DA TÚA MAN.
        Por non esforzarnos en distinguir cal é o lado bo da vida: Aquel onde estás ti en quen ten fame, sede ou está enfermo, SEÑOR, NON NOS DEIXES DA TÚA MAN.
Remuíño
        O recurso literario da alegoría é moi habitual nos diferentes textos da S.E., pero especialmente nos textos dos profetas. Hoxe, unha vez máis, a linguaxe quere facérsenos comprensible con esta imaxe do pastor preocupado e sempre centrado en atender e vivir para o coidado do seu rabaño. Un coidado que non é por horas nin por contrato, senón na totalidade, a tempo completo. A tempo e a destempo. Isto dános unha imaxe moi nítida do que queremos expresar e manifestar canto dicimos da palabra Deus. Non é algo abstracto e ao que recorremos cando nos vemos apertados; tampouco é o tendeiro que nos vai dispensando mercancía segundo necesitemos e previo pago pola nosa parte da taxa establecida; e menos aínda o mago que soluciona, porque quere e pode, canto lle pedimos. Non, esta non é a imaxe de Deus sobre a que nós asentamos a vida e en cuxa man poñemos esforzos e tarefas. E non o é porque como acabamos de escoitar na primeira lectura, a cuestión é ao revés. Non é que El non queira estar ao noso lado, senón que somos nós os que imos pondo trabas e dificultades para que El poida acompañarnos. Como entender senón cando di: “eu en persoa virei seguirlles as pisadas”, ou “vounas salvar, sacándoas de todos os sitios por onde se espallaron un día de nubes e escuridade”. El, que se ocupa e preocupa de nós, sempre está en disposición de respectar a nosa liberdade e non decidir por nós (aínda que sabe que moitas das nosas decisións son equivocadas e non nos producen felicidade), facendo realidade a afirmación de que somos libres e con capacidade de decidir. E así, aínda que non lle guste o que eliximos, respecta a nosa liberdade, porque para El non somos monicreques aos que se manipula e cos que se xoga, senón persoas libres e con capacidade de tomar decisións. Pero respectar a nosa liberdade non supón deixarnos ao pairo, senón que El sempre está ao dispor de saír ao noso encontro e invitarnos a volver cando nos temos afastado; a curarnos cando nos temos magoado e a alimentarnos coa fondura da súa palabra cando temos enfraquecido pola nosa teimosía de querer prescindir de Deus na nosa vida.

        Sendo El todo en todos, é dicir, sen poder prescindir da súa presenza en nós, vai ofrecéndonos continuamente raiolas de luz e esperanza en todo momento. Non só cando as cousas van mal e necesitamos ser rescatados; senón sempre e en todo momento. O camiño que a resurrección, pilastra e cimento da fe, nos abre quere ser sempre luz e espazo de encontro, no que a morte non é máis ca paso. Paso duro e moitas veces difícil de comprender, pero nunca final de camiño. Tras dela segue a haber moitos máis pasos que nos van indicando o enderezo que nos leva a repousar en Deus. No a tempo e destempo da vida de cada un, ningún de nós escapa da morte, pero tampouco se queda nela; paso necesario, si, pero nunca final de camiño, que segue a estar en Deus e que é sempre resurrección e máis vida.

        De aí que cando teñamos fame, sede, esteamos nus, necesitemos ser acollidos ou visitados por estar enfermos, sempre atoparemos a súa presenza a través da man, solidaria e desinteresada, de tantas persoas boas coas que imos atopando no noso camiño. Persoas que non teñen cargos importantes, non se poñen nas tribunas públicas, non mandan, tampouco teñen pasado pola universidade, e ás veces nin pola escola, pero nas que si hai un corazón grande que, incapaz de coller dentro delas, vaise expandindo no servizo, a solidariedade e a entrega xenerosa aos irmáns. Persoas que, sen sabelo, van facendo realidade e vida canto Xesús nos di no Evanxeo de hoxe: “vinde, benditos do meu Pai, porque tiven fame e déstesme de comer, sede e déstesme de beber... cando, Señor?: cando llo fixestes a un destes irmáns”.


Oración da comunidade
Poñemos agora diante de Deus e da comunidade a nosa oración, que quere ser acción de grazas e alento no noso camiñar cotián. Por iso dicimos xuntos:
QUE TRABALLEMOS CADA DÍA POLO TEU REINO
        Para que cantos serven dentro da Igrexa teñan sempre como texto de cabeceira o Evanxeo de hoxe e non convertan o seu servizo en imposición, dominio e exclusión de quen pensa diferente, OREMOS.
QUE TRABALLEMOS CADA DÍA POLO TEU REINO
        Nun día no que estamos chamados a exercer o noso dereito de voto, pedimos para que o fagamos dun xeito responsable, maduro e coherente, sentíndonos cidadáns activos, comprometidos no mundo e co mundo, OREMOS.
QUE TRABALLEMOS CADA DÍA POLO TEU REINO
        Polos nosos gobernantes, para que nunca busquen apacentarse, senón servir fielmente aos cidadáns que confiaron neles, buscando o ben común, OREMOS.
QUE TRABALLEMOS CADA DÍA POLO TEU REINO
        Para que entre nós, homes e mulleres que nos chamamos cristiáns e cristiás, non esquezamos nunca que o mellor alimento para a nosa vida é o Evanxeo, e non costumes e tradicións que se esquecen dos irmáns e nos afastan da preocupación de tender a nosa man a quen a necesite, OREMOS.
QUE TRABALLEMOS CADA DÍA POLO TEU REINO
        Para que nunca lle pechemos a vida á presenza de Deus en nós, sabendo descubrilo ao noso carón, non para manipularnos, senón para aledarse co que nos aleda e sufrir con canto nos produce dor, OREMOS.
QUE TRABALLEMOS CADA DÍA POLO TEU REINO
Grazas, Señor, por abrir os nosos ollos e os nosos corazóns para que poidamos ser construtores do teu Reino desde a realidade cotiá da nosa vida, facendo do presente tempo de salvación. PXNS.
Reflexión
Fuches posto na terra cun propósito: servir a Deus e aos demais. Sempre que serves a outros de calquera maneira, verdadeiramente estás servindo a Deus e cumprindo unha das súas invitacións. Non estamos na terra só para respirar, comer, ocupar un espazo e divertirnos. Deus formounos individualmente para construír solidariedade e comuñón coas nosas vidas.
Xesús abriunos o camiño, un camiño que nos enriquece porque nos pon sempre ao dispor dos demais. Non nos salvamos porque haxa boas obras, senón por facer esas boas obras. No reino de Deus tes un sitio. De ti depende poder ou non ocupalo. Non deixes que pase por diante túa!, cólleo!. Dálle á túa vida a razón pola que vivir: se Deus te ama, vai e fai o mesmo: ama ti tamén. E estórzate por ser os seus ollos, a súa man, o seu corazón cada día. Esa é a túa misión no mundo!
CANTOS
        ENTRADA: O amor é o meirande
        LECTURAS: Veña o teu Reino
        OFERTORIO: O Señor é o meu pastor
        COMUÑÓN: Oh, Señor, escólleme