29 abr. 2013

Como rezar o Via Lucis - 2ª parte

ADAPTADO DE: www.es.catholic.net

Oración Preparatoria

Señor Xesús, coa túa Resurrección
 triunfaches sobre a morte
e vives para sempre comunicándonos a vida,
a alegría, a esperanza firme.

Ti que fortaleciches a fe dos apóstolos,
das mulleres e dos teus discípulos
ensinándoos a amar con obras,
fortalece tamén o noso espírito vacilante,
para que nos entreguemos de cheo a ti.

Queremos compartir contigo
 e coa túa Nai Santísima
a alegría da túa Resurrección gloriosa.
Ti que nos abriches o camiño cara ao Pai,
feixe que, iluminados polo Espírito Santo,
gocemos un día da gloria eterna.



1ªESTACIÓN:
 CRISTO VIVE!: RESUCITOU!
Na cidade santa, Xerusalén, a noite vai deixando paso ao Primeiro Día da semana. É un amencer glorioso, de alegría desbordante, porque Cristo venceu definitivamente á morte. Cristo vive! Aleluia!

Do Evanxeo segundo S. Mateo 28, 1-7 (Mc 16, 1-8; Lc, 24, 1-9; Xn 20, 1-2)
1 Pasado o sábado, na alborada do primeiro día da semana, María Magdalena e maila outra María foron visita-lo sepulcro. 2Entón produciuse un grande terremoto, xa que o anxo do Señor, baixando do ceo, removeu a lousa e sentou enriba dela. 3Tiña o aspecto dun relampo e o seu vestido era branco coma a neve. 4Os gardas tremeron co medo, ficando coma mortos. 5Mais o anxo díxolles ás mulleres:
‑Non teñades medo, ben sei que buscades a Xesús o crucificado. 6Non está aquí, resucitou tal como dixera. Vinde ve-lo sitio onde estaba. 7E ide axiña dicirlles ós seus discípulos: "Resucitou de entre os mortos e vai diante de vós para Galilea: alí o veredes". Iso é o que vos tiña que dicir.


Comentario
Nos sepulcros adoita pór 'Aquí xace', en cambio no de Xesús o epitafio non estaba escrito senón que o dixeron os anxos: 'Por que buscades entre os mortos ao que vive? Non está aquí, senón que resucitou' (Lc 24, 5-6).

Cando todo parece que está acabado, cando a morte parece dicir a última palabra, hai que proclamar cheos de gozo que Cristo vive, porque resucitou. Esa é a gran noticia, a gran verdade que dá consistencia á nosa fe, que enche dunha alegría desbordante nosa vida, e que se entrega a todos: 'até aos mortos foi anunciada a Boa Noticia' (1 Pe 4, 6), porque Xesús abriu as portas do ceo aos xustos que morreron antes que El.

Cristo, que quixo redimirnos deixándose cravar nun madeiro, entregándose plenamente por amor, venceu á morte. A súa morte redentora liberounos do pecado, e agora a súa resurrección gloriosa abriunos o camiño cara ao Pai.

Oración
Señor Xesús,
quixemos seguirche nos momentos difíciles
da túa Paixón e Morte, sen avergoñarnos da túa cruz redentora.
Agora queremos vivir contigo a verdadeira alegría,
a alegría que brota dun corazón namorado e entregado,
a alegría da resurrección.
Pero ensínanos a non fuxir da cruz,
porque antes do triunfo adoita estar a tribulación.
E só tomando a túa cruz poderemos enchernos dese gozo
que nunca acaba.


2ªESTACIÓN:
 O ENCONTRO CON MARÍA MAGDALENA
María Magdalena, vai á fronte das mulleres que se dirixen ao sepulcro para terminar de embalsamar o corpo de Xesús. Chora a súa ausencia porque ama, pero Xesús non se deixa gañar en xenerosidade e sae ao seu encontro.

Do Evanxeo segundo San Xoán 20, 11-18 (cf. Mc 16, 9-11; Mt 28, 9-10).
11Mentres tanto, María quedara ó pé do sepulcro, na parte de fóra, chorando. Sen deixar de chorar, abaixouse a ollar no sepulcro. 12Viu dous anxos de branco, sentados, un á cabeceira e outro ós pés do sitio onde xacera o corpo de Xesús.
13Eles preguntáronlle:
‑Muller, ¿por que choras?
Ela respondeulles:
‑Porque colleron ó meu Señor e non sei onde o puxeron.
14Dito isto, virouse cara atrás e viu a Xesús alí de pé, pero sen se decatar de que era Xesús. 15Xesús preguntoulle:
‑Muller, ¿por que choras? ¿A quen buscas?
Ela, coidando que era o xardineiro, díxolle:
‑Señor, se o levaches ti, dime onde o puxeches, que eu o collerei.
16Xesús díxolle:
‑¡María!
Ela, virándose, exclamou en hebreo:
‑¡Rabbuni! (que quere dicir "Mestre").
17Xesús díxolle:
‑Sóltame, que aínda non subín onda o Pai; máis ben, vai onda os meus irmáns e dilles: "Subo onda meu Pai e voso Pai, o meu Deus e o voso Deus".
18María Magdalena foilles contar ós discípulos que vira o Señor, e que lle dixera estas cousas.

Comentario
A Magdalena ama a Xesús, cun amor limpo e grande. O seu amor está feito de fortaleza e eficacia, como o de tantas mulleres que saben facer del entrega. María buscou ao Mestre e a resposta non se fixo esperar: o Señor recoñece o seu agarimo sen fisuras, e pronuncia o seu nome. Cristo chámanos polos nosos nomes, persoalmente, porque nos ama a cada un. E ás veces ocúltase baixo a aparencia do hortelano, ou de tantos homes ou mulleres que pasan, sen que nos deamos conta, ao noso lado.

María Magdalena, unha muller, vaise a converter na primeira mensaxeira da Resurrección: recibe o doce encargo de anunciar aos apóstolos que Cristo resucitou.

Oración
Virxe María, Nai de Deus e Nai nosa,
a tradición cristiá dinos
que a primeira visita do teu Fillo resucitado
foi a ti, non para fortalecer a túa fe,
que en ningún momento había decaído,
senón para compartir contigo a alegría do triunfo.
Nós querémosche pedir que, como María Magdalena,
sexamos testemuñas e mensaxeiros da Resurrección de Xesucristo,
vivindo contigo o gozo de non separarnos nunca do Señor.

27 abr. 2013

Bendicirei o teu nome para sempre, meu Deus e meu Rei - Salmo 144

Domingo 5 de Pascua - ciclo C


O SEÑOR DA RIBEIRA

Señor da Praia,
Señor doutros mares…
síntome como Pedro, como Andrés, Santiago, Xoán…
Todo foi rápido… Non o esperaba.

Só a túa palabra e o teu rostro curtido
e ensombrecido polo sol do día
abondou para chamar a miña atención.
A túa voz, pronunciando o meu nome,
foi a porta dun novo futuro a descubrir.

Todos, moitos, estabamos coas nosas redes,
pero a túa mirada dirixiuse a min
e a  túa palabra atraínte pronunciou,
como ninguén pronuncia, o meu nome.

“Ven e sígueme”foi a invitación única e seca
que recibín de ti.

As miñas mans deixaron as redes de sempre
sobre a area de cor dourada de sempre.
Sentín "as súas bágoas" que humedecían a praia
e as miñas mans encalecidas
pola separación que supoñía o seguirte.

Deixei os meus compañeiros de traballo de sempre;
deixei a miña barca querida de sempre ...
... E sen nada, sen as redes que tanto quería
e me facían feliz ata agora, seguinte;
e así me querías; sen as miñas redes.

E aventureime a algo novo
sen a seguridade que me daban as miñas queridas redes.

Tras de ti ías deixando as pegadas
marcadas sobre a area húmida.
De pé intentei pisar as túas pegadas séndoche fiel,
pero volvendo a miña mirada ao pasado,
descubro a miña fraxili­dade humana.

Espido, coas miñas mans só ... así me querías.
O teu amor enchoupou todo o meu ser
e gozoso experimentei que
o único “instrumento” de traballo era “eu”,
e especialmente o meu corazón para amar
e as miñas mans para traballar.

Só querías iso: o meu corazón e as miñas mans.

Deste xeito, convertinme nas túas redes, Señor da Ribeira,
capaces de achegar a ti os enfermos, os afastados,
os amigos e non tan amigos, os ricos e os pobres…

As miñas mans son as túas mans, Señor da Ribeira.
As miñas palabra son as túas palabras, Señor da Area dourada
A miña vida é a túa vida, Señor da Praia.
O meu corazón está no teu corazón, Señor dos Mares.
O teu destino é o meu.
Atrás quedaron as miñas redes.
Algunha vez cruceime con elas
e mirámonos; recoñecémonos
y felices lembramos vellos tempos.
Agora facemos o mesmo; somos o mesmo.
Fomos creados para o mesmo.

Elas traballaron para o seu dono.
Eu amo e traballo para Ti; Señor da Ribeira.

Elas atraíanme e gañaban o pan de cada día.
Ti es o meu pan, e do teu pan entregado e compartido
son saciados os coxos, os eivados,
os cegos, os pobres e tamén os ricos…

E agora comprendo o gozo dos aloumiños
dunhas mans suaves ...
Comprendo a dor e a amargura
de non ser aloumiñado polo meu Dono ...
Entendo as bágoas ao afastarse o meu Señor.
Si, agora entendo que a suavidade duns aloumiños
de quen te ama te enchan de plenitude.
Agora entendo que o entretecer con amor
é amor compartido.
Entendo a ledicia das miñas redes
cando eran aloumiñadas
polas miñas mans rudas e encalecidas.

Señor da Ribeira ...
Agora Señor das redes ...
Os aloumiños das túas mans
dan plena satisfacción aos meus traballos
nos mares onde son enviado a traballar,
e sinto a cotío a ausencia da túa pel suave
polo afán de crer que son libre lonxe de ti.

Agora entendo as miñas redes.
Agora que son a túa rede,
Señor da Ribeira.


Douvos un mandamento novo, que vos amedes uns a outros - Xn 13, 31-33a.34-35

Domingo 5 de Pascua - ciclo C


A ARTE DE AMAR

Existe un camiño
para sabermos se somos cristiáns:
o camiño do amor.

Existe un camiño
para que medre a comunidade:
o camiño do amor.

Que non che pareza este
un asunto de sentimentais
ou un asunto de pícaros;
amar é a actividade máis grande
de calquera home ou muller,
túa máis grande actividade tamén.

Amar non é doado,
todos somos aprendices
da difícil arte de amar,
e Xesús é o mestre.

O amor non é só
a relación amorosa dunha parella
nun cuarto solitario,
ou os mimos duns pais
cara aos seus picariños.

O amor está
-ou debe estar-
en toda a vida:
nas decisións familiares,
nas posturas políticas,
na participación sindical,
na cooperación cos veciños.

O amor de Xesús é fiel, doído,
sacrificado, esixente,
faise en pequenas cousas,
faise nos grandes proxectos
persoais e comunitarios,
o amor de Xesús é transparente,
revolucionario ...

Xesús invítate hoxe
a coñecer as súas maneiras de amar.
Xesús invítate hoxe
a medrar no amor á xente. 


25 abr. 2013

DOMINGO 5 DE PASCUA - ciclo C

DOMINGO V DE PASCUA - CICLO C

Primeira Lectura     Feit  14, 21b-27
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
Comunicáronlle á Igrexa as marabillas que Deus realizara con eles

            Naqueles días, Paulo e mais Bernabé volveron para Listra, Iconio e Antioquía, fortalecendo o espírito dos discípulos e animándoos a perseveraren na fe, porque – dicíanlles ‑ temos de pasar por moitos traballos para entrarmos no Reino de Deus. E despois de designarlles presbíteros en cada Igrexa, oraban, xaxuaban e encomendábanos ao Señor, en quen creran.
            Atravesando a Pisidia, chegaron a Panfilia e, logo de anunciaren a palabra en Perxe, baixaron cara a Atalía.
            De alí embarcaron para Antioquía, desde onde foran confiados á graza de Deus para a misión que viñan de cumprir.
            Chegando, reuniron a Igrexa e contaron todo canto Deus fixera con eles e como lles abrira aos pagáns a porta da fe.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 144, 8-9. 10-11. 12-13ab
R/. (cf. 1): Bendicirei o teu nome para sempre, meu Deus e meu Rei.
Ou:  Aleluia.

O Señor é clemente e compasivo,
tardo á ira e rico en misericordia.
O Señor é bo para todos,
agarimoso con todas as súas obras.

Que te loen, Señor, as túas obras,
e te bendigan os teus amigos.
Que pregoen a gloria do teu reino,
e falen do teu poder.

Que ensinen aos homes os teus feitos,
e a maxestade gloriosa do teu reino.
O teu reino é reino eterno,
o teu goberno dura por todas as xeracións.


Segunda Lectura      Ap 21, 1-5a
LECTURA DO LIBRO DA APOCALIPSE
Enxugará todas as bágoas dos seus ollos

            Eu, Xoán, vin un ceo novo e unha terra nova, pois o primeiro ceo e a primeira terra xa pasaran; e o mar xa non existía.
            Tamén vin que a cidade santa, unha Xerusalén nova, baixaba do ceo de onda Deus, preparada coma a esposa que está engalanada para o seu esposo. E sentín unha forte voz que desde o trono dicía:
            "Velaquí a tenda de Deus onda os homes.
Acampará entre eles:
eles serán o seu pobo
e El será o seu Deus e compañeiro.
            Enxugará todas as bágoas dos seus ollos,
e a morte xa non existirá máis.
            Nin haberá máis loito nin pranto nin dor,
porque as primeiras cousas pasaron xa".
            O que estaba sentado no trono dixo: "Vede que volvo novas todas as cousas".

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


ALELUIA    Xn 13, 34
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Douvos un mandamento novo, di o Señor;
que vos amedes uns a outros como eu vos amei.
Aleluia.


Evanxeo     Xn 13, 31-33a. 34-35
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
Douvos un mandamento novo, que vos amedes uns a outros

            Cando Xudas saíu do cenáculo, díxolles Xesús:
            ‑Agora queda glorificado o Fillo do Home e Deus queda glorificado nel. Se Deus queda glorificado nel, tamén Deus o glorificará a el e hao glorificar axiña.
            Meus fillos: só un pouquiño estarei convosco.
            Douvos un mandamento novo: amádevos uns a outros; como eu vos amei, amádevos tamén entre vós.
            Nisto coñecerán todos que sodes os meus discípulos: se vos tedes amor uns a outros.

                        Palabra do Señor                                         R/. Loámoste, Cristo



CANDO O AMOR NON É O EIXE, AS PERSOAS NON SON O CENTRO DA ACCIÓN PASTORAL

PÓRTICO

Paz e ben ao comezo desta nova celebración do tempo de pascua. A paz que nos deixou Xesús e que, non sen dúbidas, acabaron crendo e acollendo os discípulos. Hoxe tamén nós somos invitados a seguir sendo construtores de paz alí onde esteamos. Paz que une, paz que acompaña, paz que escoita, paz que constrúe xustiza, paz convertida en camiño de seguimento. Tamén ben. Ben para poder sorrir co irmán, ben para sacar adiante novos proxectos, ben para non desesperar fronte ás dificultades, ben para que o irmán non sexa algo, senón alguén querido por Deus e dignificado polo actuar dos irmáns, que busca humanizar e agarimar.
                Que a celebración de hoxe nos alente e encamiñe na busca desta paz e deste ben.

O PERDÓN

       Para que non deixemos que os nosos corazóns se pechen á paz e ao ben que nos trae Xesús, SEÑOR, QUE NON DECAIAMOS NO CAMIÑO.
       Para que aprendamos a vivir o amor desde o encontro con quen puidera necesitarnos, CRISTO, QUE NON DECAIAMOS NO CAMIÑO.
       Para que non nos deixemos levar do individualismo que nos fai preguiceiros e nos pecha ao comunitario, SEÑOR, QUE NON DECAIAMOS NO CAMIÑO.

REMUÍÑO

    A vida é un irse construíndo desde binomios que se encontran na complementariedade e o enriquecemento mutuo. Uns binomios que falan de paz e ben, perseveranza e fortaleza, oración e confianza, e cos que cada un de nós vai conformando a vida. Neste domingo, a duplicidade de perspectivas preséntannolas as lecturas que acabamos de ler, desde as que somos invitados a fixarnos e a recoñecer a necesidade de aprender a camiñar polos vieiros da vida mirando non só cara adiante, senón tamén para os lados. É nas beiras onde podemos atoparnos con persoas, situacións e vivencias que non adoitan saír nin nos medios de comunicación nin nos consellos de goberno das grandes corporacións empresariais. Nas beiras vai quedando quen se ve reducido a un dato estatístico, a unha cifra, a un número, para así facernos esquecer que detrás deses números, cifras e datos están persoas; na maioría dos casos persoas necesitadas, angustiadas, soas, enganadas ou manipuladas por quen pode e sabe. Diante disto a palabra de Deus que hoxe acabamos de escoitar fainos unha chamada de atención para que non perdamos o norte, para que saibamos mirar a un lado e a outro e así atoparnos con quen poida necesitarnos, ou con quen necesitemos atoparnos. E faino invitándonos a aprender a estar no mundo con:


    Perseveranza e fortaleza, para non virnos abaixo, para non deixarnos vencer diante dos problemas e dificultades e insistir unha e outra vez ata ser capaces de descubrir un chisco de esperanza, por pequeno que sexa...aínda que ás veces nos resulte difícil. E isto non se pode facer sen perseveranza, sen insistencia, sen fortaleza. A fe quere ser esa fortaleza que non deixa que nos veñamos abaixo.

    O comunitario e a confianza: Os primeiros cristiáns descubriran o importante que era saberse membros dunha comunidade, compartir ideais, proxectos e metas. Por iso sempre buscan a compaña e a axuda da comunidade. Fano así porque estaban abertos á confianza que descubriran en Xesús; unha confianza que buscaban reflectir nas súas relacións duns cos outros. Que mellor que aproveitar esta invitación ao comunitario para que revisemos a nosa actitude neste sentido e con respecto á confianza nos demais. Quen é capaz de fiarse recibe o tesouro da amizade dos que tamén se fían del.

    O amor aos demais, que nos fai iconas do Resucitado. Neste binomio, Xesús quere deixarnos claro que só quen é capaz de amor, de verdade e sen rebaixas, pode entender o sentido e a importancia do comunitario, da confianza, da perseveranza e da fortaleza. Esforcémonos por deixar atrás a memoria de “peixe“, e recuperemos a importancia de coñecer o pasado, vivir no presente e proxectarnos para ir construíndo, sen medo nin nostalxia de nada, o futuro.

RENOVACIÓN DAS PROMESAS BAUTISMAIS
Renovamos agora as promesas que o día do noso bautismo fixeron por nós os nosos pais e padriños. Sentímonos comunidade viva que se reúne para escoitar a palabra, repartir o pan e renovar a súa esperanza. Por iso, pregúntovos:

•       Credes no Deus da luz e da auga, que ilumina o noso camiño, limpa canto nos luxa e renova a nosa confianza nel; que é Pai que nos agarima co seu amor, e nos acompaña coa súa presenza?  Si, creo.
•       Credes en Xesucristo, o seu Fillo, que, enviado polo Pai, pasou polo mundo facendo o ben, compartindo tristezas e ledicias, que se erixiu na voz dos sen voz, no defensor dos pobres e excluídos, e que desde o amor nos deixou as benaventuranzas como camiño a percorrer por cantos nos chamamos seguidores seus?  Si, creo.
•       Credes no Espírito Santo, fonte de vida e presenza viva que vai actuando na nosa vida, fortalecendo as nosas comunidades e invitándonos a non deixarnos levar da desgana e do derrotismo?  Si, creo.
•       Credes na Igrexa, comunidade nacida en Pentecoste e que ao longo de dous mil anos, non sen dificultades, e caendo moitas veces na escuridade, ten desenvolvido no medio do mundo a misión recibida de Xesús, que a envía a anunciar a súa Boa Nova, sendo a súa man, o seu corazón e a súa voz?  Si, creo.
•       Credes na esperanza da resurrección, que compartimos e actualizamos en cada celebración, facendo presenza viva de Deus entre nós, o Deus que nos invita a ser construtores do Reino, no aquí e agora do noso tempo, e nos abre á plenitude do encontro con El e para sempre, onde compartiremos en totalidade a esperanza que nos leva a vencer a morte?  Si, creo.

Pai, que esta fe que acabamos de proclamar e confesar sexa sempre para nós alento e esperanza no camiño da nosa vida. P.X.N.S. Amén.

ORACIÓN DA COMUNIDADE
Compartamos agora, sabendo da importancia da perseveranza, a fortaleza e a vivencia comunitaria da fe, a oración que nos invita a amar a Deus aprendendo a amar aos irmáns, e digamos:
QUE PERSEVEREMOS NO AMOR

             Que aprendamos a descubrirnos como Igrexa universal que sabe atopar a urxencia do amor e do traballo a prol do irmán e da irmá, desde o concreto de cada Igrexa local que se reúne, comparte e reza comunitariamente, OREMOS.
QUE PERSEVEREMOS NO AMOR
             Que aprendamos a descubrirnos como comunidade fiel que camiña na confianza e na perseveranza, sabendo estar ao lado dos veciños, dos amigos, ou do familiar que está a pasar por un mal momento e necesita do noso tempo, OREMOS.
                QUE PERSEVEREMOS NO AMOR
             Que aprendamos a descubrir na nosa vida o sentido ledo, misericordioso, esperanzado e solidario da fe, que nos ha levar sempre a humanizar a realidade na que esteamos e a traballar pola xustiza, OREMOS.
QUE PERSEVEREMOS NO AMOR

Grazas, Señor, por invitarnos a non perder a memoria da nosa vida, persoal e comunitaria, e lembrala para seguir facendo gozo da fe recibida no bautismo. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN
O amor é sempre novo:

             se é coma a neve: cae suavemente e sen facer balbordo
             se é coma a auga: por onde pasa, xera vida
             se é coma a lúa: ofrece luz na escuridade
             se é coma o sol: quenta a todas as persoas por igual
             se é coma as estrelas: guía nas dificultades
             se é coma a terra: xermola cando se sementa
             se é coma Xesús: gratuíto, inmenso e universal
             se é coma o Espírito: sopra suavemente e en todas as direccións
             se é coma Deus: ama sen distingos
             se é coma María: está ao pé da cruz e á porta da Resurrección
             se é coma a Pascua: anuncio de vida.


CANTOS
             ENTRADA: 
Camiñarei na presenza do Señor
             GLORIA
             LECTURAS: 
Douvos un mandado novo
             OFERTORIO: 
No colo da miña nai
             COMUÑÓN: 
O amor é o meirande


POWER POINTS



23 abr. 2013

Movidos polo Espírito - Pastoral Xuvenil de Tui-Vigo

CONVOCATORIA DE DIÓCESE DE TUI-VIGO 
PARA XOVES DE POSTCONFIRMACIÓN



Animádevos, avisade ós vosos párrocos e xuntádevos cos vosos compañeiros de confirmación, faremos unha andaina desde diversos puntos da diócese ata xuntarnos en Tui, hai que levar a comida.
Podedes face-la inscripción polo mail que aparece no cartel pastoraljuveniltuivigo@gmail.com
(Para os confirmados desde o ano 2000)



Lugares de salida (ás 10.00h):  
- Alto de Couso    
- Cruce Hospital en Tomiño
- Torneiros S.Rosendo
- Parque de A Canuda Salvaterra
- Alto de Zamáns

Fotos do día do encontro: Movidos polo Espírito

22 abr. 2013

Como rezar o Via Lucis- 1ª parte

TOMADO DE : www.es.catholic.net

Via Lucis
Autor: Manuel Martín, Alfonso Sánchez-Rei,J.Javier Romeu

Hai unha devoción popular con tradición desde a Idade Media, que é o Via Crucis (o camiño da cruz). Nel percórrense os momentos máis sobresaíntes da Paixón e Morte de Cristo: desde a oración no horto até a sepultura do seu corpo (cf. 'Via Crucis segundo os relatos evangélicos'). Pero esta é a primeira parte dunha historia que non acaba nun sepulcro, nin sequera na mañá da Resurrección, senón que se estende até a efusión do Espírito Santo e a súa actuación marabillosa. 

Desde o Domingo de Pascua ata o de Pentecoste houbo cincuenta días cheos de acontecementos, inesquecibles e transcendentais, que os próximos a Xesús viviron intensamente, cunha gratitude e un gozo inimaxinables.

De igual forma que as etapas de Xesús camiño do Calvario convertéronse en oración, queremos seguir tamén a Xesús no seu camiño de gloria. Este é o sentido último desta proposta unha invitación a meditar a etapa final do paso de Xesús pola terra.

O Via Lucis, 'camiño da luz' é unha devoción recente que pode complementar a do Via Crucis. Nela percórrense catorce estaciones con Cristo triunfante desde a Resurrección a Pentecoste, seguindo os relatos evanxélicos.

Incluímos tamén a chegada do Espírito Santo porque, como di o Catecismo da Igrexa católica: 'O día de Pentecoste, ao termo do sete semanas pascuais, a Pascua de Cristo consúmase coa efusión do Espírito Santo que se manifesta, dá e comunica como Persoa divina' (n.731).

A devoción do Via Lucis recoméndase no Tempo Pascual e todos os domingos do ano que están moi estreitamente vinculados a Cristo resucitado.


Como rezar o Via Lucis

Para rezar o Via Lucis, en que compartimos con Xesús a alegría da súa Resurrección, propomos un esquema similar ao que utilizamos para rezar o Via Crucis:

- Enunciado da estación
- Presentación ou monición que encadra a escena
- Texto evanxélico correspondente, coa cita dos lugares paralelos
(nas dúas últimas estacións tomamos o texto dos Feitos dos Apóstolos)
- Oración que pretende ter un ton de súplica

Se se desexa, despois do enunciado de cada unha das estacións, pódese dicir:
V/ Verdadeiramente resucitou o Señor. Aleluia.
R/ Como anunciaron as Escrituras. Aleluia.
V/ Gloria ao Pai e ao Fillo e ao Espírito Santo.
R/ Como era no principio, agora e sempre, por sempre, eternamente. Amén.

A nosa disposición inicial

Os acontecementos do Via Crucis conclúen nun sepulcro, e deixan quizá no noso interior unha imaxe de fracaso.

Pero ese non é o final. Xesús coa súa Resurrección triunfa sobre o pecado e sobre a morte. E, resucitado, adicará nada menos que corenta días a devolver a fe e a esperanza aos seus. Despois deixaraos dez días de reflexión - a modo de xornadas de retiro e oración - ao redor de María para que reciban a forza do Espírito que lles capacite para cumprir a misión que O lles confiou.

Nos encontros de Xesús cos seus, cheos de intimidade e de esperanza, o Señor parece xogar con eles: aparece de improviso, onde e como menos se esperan, énchelles de alegría e fe, e desaparece deixándolles de novo esperando.

Pero despois da súa presenza vén a confianza firme, a paz que xa ninguén poderá arrebatarlles. Todo se ilumina dunha O lugar de encontro dos Católicos na rede luz nova.

O Via Lucis é o camiño da luz, do gozo e a alegría vividos con Cristo e grazas a Cristo resucitado. Imos vivir cos discípulos a súa alegría desbordante que sabe contaxiar a todos. Imos deixarnos iluminar coa presenza e acción de Cristo resucitado que vive xa para sempre entre nós. Imos deixarnos encher polo Espírito Santo que vivifica a alma.

21 abr. 2013

Eu doulles a vida eterna ás miñas ovellas - Xn 10, 27-30

Domingo 4 de Pascua - ciclo C



AQUÍ ESTAMOS, SEÑOR

Aquí estamos, Señor, con fame e sede de vida.
Pero amando só a sorbos, para non crear lazos;
rebaixando o evanxeo, para facelo cómodo ....

Soñando utopías sen realidades,
camiñando detrás das túas pegadas,
sen romper lazos que nos escravizan.
E a nosa fame e a nosa sede non desaparecen.

Asubía, Señor, a túa canción,
coma un bo pastor; que se escoite por outeiros
e montañas, pradarías e desertos.
Espértanos desta sesta.

Sacúdenos de tanta indolencia.
Deféndenos de tanto fanatismo.
Condúcenos cara aos pastos da túa terra.
Dános, Señor, vida verdadeira. 

Nós somos o seu pobo, ovellas do seu rabaño - Salmo 99

Domingo 4 de Pascua - ciclo C



COMO UNHA OVELLIÑA TÚA

Xesús,
como unha ovelliña túa
eu quero escoitarte.
Quero aprender
a distinguir a túa voz entre moitas.
Quero coñecerte
para seguirte,
Xesús.

Quero aprender
a diferenciar os teus rastros
nas pisadas dos camiños da vida.
Quero aprender
a escoitar o teu asubío
por entre a ramallada,
Xesús.

Oh Xesús,
como me sinto seguro e agradecido
nas túas mans poderosas!
Ti coñécesme,
e énchesme coa túa vida,
co teu alento,
coa túa resistencia,
Xesús.

Quero ser amigo teu,
quero estar unido a ti, e contigo
quero estar unido ao Pai de todos.
E contigo e o Pai,
quero estar unido
a todos os que sofren marxinación.
E traballar con eles,
con intelixencia,
por unha vida digna na terra.

Quero coñecerte e seguirte,
Xesús.