5 abr. 2013

Domingo 2 de Pascua - ciclo C

2º DOMINGO DE PASCUA-CICLO C

Primeira Lectura  Feit 5, 12-16
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
Aumentaban os crentes no Señor: multitudes de homes e mulleres

            Pola man dos apóstolos facíanse moitos sinais e prodixios entre o pobo. E todos se xuntaban de común acordo no pórtico de Salomón; dos outros ninguén ousaba xuntarse con eles, aínda que o pobo os tiña en grande estima.
            A cantidade dos que crían no Señor, homes e mulleres, medraba máis e máis. A tal punto que quitaban para as rúas os enfermos en camas e padiolas, para que cando pasase Pedro, polo menos a súa sombra cubrise algún deles.
            Viña moita xente das vilas veciñas de Xerusalén e traía enfermos e atormentados por espíritos impuros, e todos quedaban curados.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL    Sal 117, 2-4. 22-24. 25-27a
R/. (1): Loade o Señor, porque é bo, porque é para sempre a súa misericordia.
Ou: Aleluia.

Que o diga a casa de Israel:
é para sempre a súa misericordia.
Que o diga a casa de Aharón:
é para sempre a súa misericordia.
Que o digan os que temen o Señor:
é para sempre a súa misericordia.

A pedra que os canteiros desbotaron,
esa mesma, converteuse en esquinal.
Foi o Señor quen o fixo,
unha marabilla á nosa vista.
Este é o día no que o Señor actuou:
alegrémonos nel e relouquemos.

Señor, dános a salvación!
Señor, dános prosperidade!
Bendito o que vén no nome do Señor:
desde a casa do Señor bendicímosvos.
O Señor é Deus: El dános a luz.


Segunda Lectura     Ap 1, 9-11a. 12-13. 17-19
LECTURA DO LIBRO DA APOCALIPSE
Estiven morto, e velaquí vivo por sempre eternamente

            Eu, Xoán, voso irmán e compañeiro no sufrimento, no reino e na esperanza en Xesús, estaba na illa chamada Patmos, por cousa da palabra de Deus e do testemuño de Xesús. Caín en arroubo o día do Señor e oín detrás miña un berro forte, coma dunha trompeta, que dicía: "o que vas ver escríbeo nun libro e mándallelo ás sete igrexas".
            E dei a volta para ver de quen era a voz que me falaba e, ao virar, vin sete candelabros de ouro e no medio dos candelabros unha figura humana vestida cunha túnica talar  e cunha faixa de ouro cinguida á altura do peito.
            Ó velo, caín aos seus pés coma morto. Pero el puxo a súa man dereita sobre min e díxome:
            - "Non teñas medo. Eu son o Primeiro e o Derradeiro, o que vive; estiven morto pero repara en que estou vivo polos séculos dos séculos e teño as chaves da Morte e do lugar dos mortos.         
            Escribe, logo, todo o que ves, o que hai e o que ha vir despois disto.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus

ALELUIA   Xn 20, 29
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Porque me viches, Tomé, tes fe, di o Señor;
ditosos os que creron sen veren.
Aleluia.


Evanxeo    Xn 20, 19-31
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
Pasados oito días, veu Xesús

            Naquel día, o primeiro da semana, ao serán, estando pechadas as portas onde estaban os discípulos, por medo dos xudeus, chegou Xesús e, poñéndose no medio, díxolles:
            ‑ Paz convosco.
            Dito isto, mostroulles as mans e mais o costado. Os discípulos alegráronse, vendo o Señor.
            El díxolles outra vez:
            ‑ Paz convosco: coma o Pai me mandou a min, tamén eu vos mando a vós.
            E dito isto alentou sobre eles, e díxolles:
            ‑ Recibide o Espírito Santo: a quen lles perdoedes os pecados, quedaranlles perdoados; a quen llelos reteñades, quedaranlles retidos.
            Pero Tomé, un dos Doce, o chamado Xemelgo, non estaba con eles cando chegou Xesús.
            Dicíanlle entón os outros discípulos:
            ‑ Vimos o Señor.
            Pero el contestoulles:
            ‑ Como non vexa nas súas mans as furas dos cravos e non meta nelas o meu dedo; como non meta a miña man no seu costado, non crerei.
            Oito días despois estaban outra vez dentro os discípulos, e Tomé con eles. Chegou Xesús, estando pechadas as portas, e poñéndose no medio, dixo:
            ‑ Paz convosco.
            Despois díxolle a Tomé:
            ‑ Trae aquí o teu dedo e mira as miñas mans; trae a túa man e métea no meu costado. Non sexas incrédulo, senón home de fe.
            Tomé respondeulle:
            ‑ Meu Señor e meu Deus!
            Xesús díxolle:
            ‑ Tes fe porque me viches? Benia os que creron sen veren!
            Moitos outros signos fixo Xesús diante dos seus discípulos, que non se escribiron neste libro. Estes escribíronse para que creades que Xesús é o Mesías, o Fillo de Deus, e, crendo, teñades vida nel.

                        Palabra do Señor                                         R/. Loámoste, Cristo






FELICES NÓS QUE CREMOS SEN VER
TOMADO DE : remoldapalabra.blogspot.com
PÓRTICO
Paz e ben! Hai hoxe dúas semanas que nos xuntabamos nesta mesma igrexa para celebrar o domingo de Ramos, o pórtico da Semana Santa, a entrada de Xesús en Xerusalén para celebrar a festa da Pascua. Lembrábasenos aquela mañá que, malia que o camiño non é doado, non debemos perder o sorriso, a ilusión, a esperanza....porque sabemos que o Resucitado camiña ao noso carón. Non vale parar; tampouco renunciar a avanzar e a mirar cara adiante. Porque a resurrección nos abre un novo camiño, porque sabemos que a nosa vida ten un novo sentido, porque o mundo está preñado de esperanza, porque a tristura e a dor deixan paso a un novo amencer de compromiso e liberación... que mellor que xuntarnos nesta mañá de domingo para celebrar, compartir e descubrir a presenza daquel que nos vén traer a paz. Veña, non sexamos coma Tomé. Recoñezamos os seus sinais. Non deixemos que o arco da vella que Deus pon na nosa vida pase de longo sen decatarnos da súa existencia.
O PERDÓN
ö  Porque somos especialistas en botarlle vinagre ás feridas dos demais, non para curárllelas, senón para aumentar a súa dor, SEÑOR, QUE RESUCITEMOS A UNHA VIDA NOVA.
ö  Porque camiñamos cun corazón mesquiño, que non é capaz de sementar nos demais a alegría e a esperanza de que o mundo pode cambiar, CRISTO, QUE RESUCITEMOS A UNHA VIDA NOVA.
ö  Porque non somos capaces de compartir o que temos, o que somos e o que valemos, poñéndoo en común para o servizo da comunidade, SEÑOR, QUE RESUCITEMOS A UNHA VIDA NOVA.
REMUÍÑO
û  Na noite de pascua fomos invitados a queimar os colectores cheíños ao longo da coresma coas actitudes derrotistas e desalentadoras que mancaban o noso camiñar cara á resurrección. Ao longo desta cincuentena pascual, a primeira lectura, tomada do libro dos Feitos dos Apóstolos quere ser para nós e para as comunidades das que formamos parte, un espello no que mirarnos para este camiño novo que comezamos aquela noite. Estamos, pois, chamados a volver ás actitudes dos primeiros cristiáns: esperanza, alegría, confianza, perda de medo..... testemuñando deste xeito que é posible vivir a ledicia da resurrección na nosa vida.
û  Unha vida que sabemos que é unha busca continua de seguridades, de comodidades, de instalacións: queremos ter un bo traballo, que sexa fixo, unha vivenda en propiedade, un coche, uns aforriños no banco (por se acaso)... e ás veces, as máis das veces, queremos que a nosa fe tamén sexa unha fe de seguridades. Coma os discípulos, tamén nós estamos coas portas ben pechadas ao novo, ao que chega, ancorados no pasado. É a nosa única preocupación: as miñas intencións individuais (non vaia ser que o Señor non salve se a intención é de máis dun), os meus rosarios, os viacrucis, os xoves eucarísticos.... e, para que? Para sentir a nosa conciencia tranquila cun cumpro + minto, cunha morea de prácticas rutineiras, baleiras de sentimento, afastadas da nosa vida e que non comprometen a nada. Sempre estamos a falar de Xesús, pero afogámolo por tradicións, costumes e rutinas que o relegan a un segundo ou a un terceiro plano. Ás veces somos nós mesmos quen o facemos desaparecer: reunímonos no seu nome, pero pechámoslle o noso corazón; dámonos a paz, pero seguimos sen falarlle ao veciño; escoitamos o seu Evanxeo, pero non deixamos que pouse no noso corazón.

û  Porque a novidade da resurrección non trae xa todo definitivo, non despexa todas as dúbidas. É un camiño que temos que facer, como o fixo a primeira comunidade. Aínda que a lectura de hoxe fala de conversións masivas e de entusiasmo na predicación, iso non quitou a dúbida, o rexeite da persecución e o medo por parte dos cristiáns. Acaso o exemplo do apóstolo Tomé non é o noso moitas veces? Necesitamos a forza do Resucitado que a atopamos na súa palabra feita vida, no seu corpo feito alimento e na comunidade reunida que é expresión unánime da nosa fe.

û  Porque sabemos que o mundo de hoxe; ese que tantas veces criticamos e queremos superar, volve as costas á Igrexa. A xente nova cada día é menos crente, cada vez desconfía máis da Igrexa. Non abonda con culpar aos outros. Hai que erguer, no medio do mundo, signos cribles da presenza de Deus, do amor entrañable de Xesús por toda a xente, comezando polos últimos da terra. Ese é o signo que se está a pedir: non un Evanxeo feito de rebaixas e de compracencias, senón de bens compartidos, pero, por riba de todo, de compartir a vida, o que somos, o que sentimos, o que valemos e o que queremos. Si os demais, aqueles nos que nos di Xesús que temos que aprender a descubrir, ver, recoñecer, non significan nada para nós; se pasamos ao seu lado e somos incapaces de achegarnos e dicirlle como estás, que che pasa, por que choras... é que o noso corazón segue a ser de pedra e a Pascua aínda non chegou a nós. Felices os que sen veren, traballan, arriscan, loitan e se esforzan por facer familias, parroquias, barrios, países, mundo onde se busque o que une e non o que enfronta; se busque o amar e non dogmatizar; se busque propor e non impor. Benia aos que cren sen ver!
RENOVACIÓN DAS PROMESAS BAUTISMAIS
(A poder ser, desde a fonte bautismal)

Renovamos agora as promesas que o día do noso bautismo fixeron por nós os nosos pais e padriños. Sentímonos comunidade viva que se reúne para escoitar a palabra, repartir o pan e renovar a súa esperanza. Por iso, pregúntovos:

·        Credes no Deus da luz e da auga, que ilumina o noso camiño, limpa canto nos luxa e renova a nosa confianza nel; que é Pai que nos agarima co seu amor, e nos acompaña coa súa presenza? Si, creo.
·        Credes en Xesucristo, o seu Fillo, que, enviado polo Pai, pasou polo mundo facendo o ben, compartindo tristezas e ledicias, que se erixiu na voz dos sen voz, no defensor dos pobres e excluídos, e que desde o amor nos deixou as benaventuranzas como camiño a percorrer por cantos nos chamamos seguidores seus? Si, creo.
·        Credes no Espírito Santo, fonte de vida e presenza viva que vai actuando na nosa vida, fortalecendo as nosas comunidades e invitándonos a non deixarnos levar da desgana e do derrotismo? Si, creo.
·        Credes na Igrexa, comunidade nacida en Pentecostes e que ao longo de dous mil anos, non sen dificultades, e caendo moitas veces na escuridade, ten desenvolvido no medio do mundo a misión recibida de Xesús, que a envía a anunciar a súa Boa Nova, sendo a súa man, o seu corazón e a súa voz? Si, creo.
·        Credes na esperanza da resurrección, que compartimos e actualizamos en cada celebración, facendo presenza viva de Deus entre nós, o Deus que nos invita a ser construtores do Reino, no aquí a agora do noso tempo, e nos abre á plenitude do encontro con El e para sempre, onde compartiremos en totalidade a esperanza que nos leva a vencer a morte? Si, creo.

Pai, que esta fe que acabamos de proclamar e confesar sexa sempre para nós alento e esperanza no camiño da nosa vida. P.X.N.S. Amén.
ORACIÓN DA COMUNIDADE
Señor, estamos a vivir a ledicia da Pascua. O teu Fillo resucitou, e iso enche de sentido a nosa vida. Por iso, agradecidos e confiados, dicímosche:
GRAZAS POLA FONTE DA VIDA

·        Pola Igrexa, para que este tempo de Pascua a cuestione a mirarse a si mesma con sinceridade, preguntándose se o abandono masivo de tantos cristiáns e cristiás non se deberá a que a resurrección só é unha palabra ritual, e non forza que dinamiza a vida da sociedade, OREMOS.
GRAZAS POLA FONTE DA VIDA
·        Polas nosas comunidades, para que o tempo de Pascua sexa de verdade un camiño novo no que sexamos quen de pechar vellas feridas, de esquecer antigas xenreiras e desencontros, de desinstalarnos dun pasado que xa non é, OREMOS.
GRAZAS POLA FONTE DA VIDA
· Grazas porque no noso interior, a pesar do cansazo e o desánimo que nos cercan por veces, atopamos a túa voz que nos anima, a túa auga que refresca a nosa existencia, o teu pan que se converte en nós en pulo de vida e de esperanza. OREMOS.
GRAZAS POLA FONTE DA VIDA
Grazas, Pai, porque segues a confiar en nós, porque segues a facerte presente na nosa vida para alentala e darlle forzas. PXNS. Amén


PARA A REFLEXIÓN
No medio da sombra e da ferida
pregúntanme se creo en Ti.
E digo que teño todo cando estou contigo:
o sol, a luz, a paz, o ben, a vida.
Sen Ti, o sol é luz descolorida;
sen Ti, a paz é un cruel castigo;
sen Ti, non hai ben nin corazón amigo;
sen Ti, a vida é morte repetida.
Contigo o sol é luz namorada;
contigo a paz é paz florida;
contigo o ben é casa acolledora;
contigo a vida é compromiso.
Porque se me faltas Ti, non teño nada:
nin sol, nin luz, nin paz, nin ben, nin vida.

(Sobre unha idea de Martín Descalzo en Cáritas, Coresma e Pascua 2013 páx. 173)

CANTOS

ö ENTRADA: 
Que ledicia a miña
ö GLORIA: 
Gloria a Deus, gloria a Deus...
ö LECTURAS: 
Xesús é Señor
ö OFERTORIO: 
Grazas, Señor, graciñas
ö COMUÑÓN: 
Quédate, Señor, connosco


POWER POINTS

No hay comentarios:

Publicar un comentario