29 ene. 2011

LECTURAS EN GALEGO DOMINGO - 29 Xaneiro (Domingo IV Ord.)

DOMINGO  IV  DO TEMPO ORDINARIO  - CICLO  A


LECTURA DO LIBRO DO PROFETA SOFONÍAS
Primeira Lectura     Sof 2, 3; 3, 12-13
Farei que quede no medio de ti un pobo pobre e humilde

            Buscade o Señor todos os pobres do país,
que cumpristes os seus decretos;
buscade a xustiza, buscade a humildade.

            Quizais poidades escondervos no día da ira do Señor.
Farei que quede no medio de ti un pobo pobre e humilde,
e no Nome do Señor terá o seu refuxio o resto de Israel.

            Non farán maldades nin dirán mentiras;
non se atopará na súa boca lingua mentireira.
Si, eles pacerán e deitaranse sen que ninguén os espante.

Palabra do Señor                                         
R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL      Sal 145, 7. 8-9a. 9bc-10

R/.  (Mt 5, 3): Ditosos os pobres no espírito,
porque deles é o Reino dos Ceos.
Ou:  Aleluia.

O Señor failles xustiza aos oprimidos
e dálles pan aos famentos.
O Señor libra os cativos.

O Señor abre os ollos dos cegos,
o Señor endereita os dobrados,
o Señor ama os xustos.
O Señor protexe os forasteiros.

O Señor sostén os orfos e as viúvas,
extravía os camiños dos malvados.
O Señor reina eternamente,
o teu Deus, Sión, por xeracións e xeracións.
Aleluia.



LECTURA DA 1ª CARTA DO APÓSTOLO S.PAULO AOS CORINTIOS
Segunda Lectura     1 Cor 1, 26-31
Deus elixiu os febles do mundo

            Irmáns:
            Reparade en quen sodes os chamados: entre vós, mirando as cousas con criterios deste mundo, non hai moitos sabios, nin moitos poderosos, nin moitos da nobreza.

            Ó contrario, o que hai de parvo no mundo, iso foi escoller Deus para desconcertar os sabios; e o que hai de débil no mundo, iso foi escoller Deus para desconcertar o poderoso; o plebeo e mais o desprezado, iso foi escoller Deus: o que non é, para anular o que é; de xeito que ningún mortal poida campar diante de Deus.

            Por El é por quen existides vós en Cristo Xesús, quen se fixo para nós a sabedoría e mais a xustiza, a santificación e mais a redención que veñen de Deus. E así, como está escrito, "quen está orgulloso, que o estea do Señor".

Palabra do Señor                                         
R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Mt 5, 12a
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Alegrádevos e reloucade,
porque grande será a vosa recompensa nos Ceos.
Aleluia.



LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Evanxeo     Mt 5, 1-12a
Ditosos os que teñen espírito de pobres


            Naquel tempo, Xesús, ao ver a multitude, subiu ao monte,
sen­tou e achegáronselle os seus discípulos;
e el, tomando a pala­bra, ensinábaos dicíndolles:

            Ditosos os pobres no espírito,
porque deles é o Reino dos Ceos.
            Ditosos os que choran,
porque eles serán consolados.

            Ditosos os sufridos,
porque eles herdarán a terra.
            Ditosos os famentos e sedentos de xustiza,
porque eles ficarán fartos.

            Ditosos os misericordiosos,
porque eles serán tratados con misericordia.
            Ditosos os de corazón limpo,
porque eles verán a Deus.
            Ditosos os que traballan pola paz,
porque eles serán chamados fillos de Deus.
            Ditosos os perseguidos por causa da xustiza,
porque deles é o Reino dos Ceos.

            Ditosos vós cando vos aldraxen, persigan e calumnien de calquera xeito pola miña causa; alegrádevos e reloucade, porque grande será a vosa recompensa nos Ceos.

Palabra do Señor                                         
R/. Loámoste, Cristo

ORACIÓNS

DITOSO TI, XESÚS, E NÓS CONTIGO

Ditoso ti, Xesús, e nós contigo,
Porque tiveches espírito de pobre
e levas e ofreces nas túa mans
un futuro mellor para o pobre.

Ditoso ti, Xesús, e nós contigo,
porque choraches,
fuches consolado polo Pai
e agora es fonte de consolación
para os que choran.

Ditoso ti, Xesús, e nós contigo,
porque nunca fuches agresivo ni covarde,
e o Pai fixo de ti, servidor, o señor de ceo e terra.

Ditoso ti, Xesús, e nós contigo,
sempre famento e sedento de xustiza;
Deus Pai fartoute
e da túa fartura recibimos todos nós.

Ditoso ti, Xesús, e nós contigo,
porque fuches misericordioso,
e fuches coroado con misericordia
para gozo e proveito de todos nós.

Ditoso ti, Xesús, e nós contigo,
marabilla de limpeza e transparencia,
no teu corazón limpo podemos ver a Deus.

Ditoso ti, Xesús, e nós contigo,
profeta e mártir da paz xusta;
chamado por iso e con razón
e ata o máis fondo Fillo de Deus.

Ditoso ti, Xesús, e nós contigo
perseguido ata a morte por causa da xustiza,
porque teu é o Reino do Ceo,
o futuro soñado en irmandade,
que agora nos ofreces.


OS SANTOS DE CADA DÍA

Pai bondadoso, fonte dos santos,
dámosche grazas,
polos santos que todos coñecemos:
por María, a nai de Xesús,
muller limpa e forte;
por Bieito, mestre de cristiáns,
por Francisco de Asís,
imán das cousas e dos pobres;
por Antonio, predicador do Evanxeo,
por Cosme, médico de corpos e de almas.

E tamén che damos grazas
polos santos sen nome,
que viven e sofren connosco,
que comen o noso pan
e beben o noso viño,
que tripan as nosas terras,
soñan os nosos soños
e bailan nas nosas festas.

Grazas polo pai e nai
que contemplan con tenrura
as medras do seu fillo. Graciñas.

Grazas polo labrego,
obreiro, ou empregado,
que poñen no seu lombo
o peso da súa existencia. Graciñas.

Grazas polos que fan unións,
moitas veces febles,
que anuncian un mañá mellor. Graciñas.

Grazas polos políticos honrados
que dan do seu
para que a todos lles chegue
o que é de todos. Graciñas.              

Grazas polo que perdoa,
e ofrece palabras de alento, e
fai nacer rosas nas silveiras. Graciñas.

Grazas polos esmagados,
que non poden ofrecer
mais ca un corazón desfeito. Graciñas.

E polos pobres con espírito. Graciñas.
E polos que coran. Graciñas.
E polos non agresivos. Graciñas.
E polos famentos de xustiza. Graciñas.
E polos de corazón limpo e brando. Graciñas.
E polos que traballan pola paz. Graciñas.
E polos perseguidos. Graciñas.
E polos que seguen e seguiron
o camiño do teu Fillo
nesta Terra sedenta de mans limpas
e ollos transparentes. Graciñas.



LOADO SEXAS, DEUS

Loado sexas, Deus,
nos pobres desta terra;
se o Espírito os anima,
faraos donos dela.

Loado tamén sexas
nas bágoas dos que choran,
con elas regan froitos
para o día da vitoria.

Loado en quen renuncia
a ser dos agresivos,
e soñan cunha terra
sen paus e sen dominios.

Loado nos famentos
de pan e de dereitos,
no teu gran día, Deus,
veranse satisfeitos.

Loado nos doídos
das miserias alleas,
para eles terás, Deus,
entrañas de tenrura.

Loado tamén sexas
nos corazóns sen tacha,
na xente que reflicte
a bondade na ollada.

Loado sexas, Deus,
nos artistas da paz;
se fan paz con dereitos
filliños teus serán.

Loado finalmente
en tantos perseguidos
por defender o pan
dos pobres e aflixidos.


BENAVENTURANZAS  1

Ditosos os que saben rirse de si mesmos,
porque nunca rematarán de divertirse.
Ditosos os que saben distinguir unha montaña dunha pedriña,
porque evitarán moitos inconvenientes.

Ditosos os que saben descansar e durmir sen buscar escusas
porque chegarán a ser sabios.
Ditosos os que saben escoitar e calar,
porque aprenderán cousas novas.

Ditosos os que son suficientemente intelixentes,
como para non tomarse en serio,
porque serán apreciados por quen os rodean.
Ditosos os que están atentos as necesidades dos demais,
sen sentirse indispensables,
porque serán distribuidores de alegría.

Ditosos os que saben mirar con seriedade as pequenas cousas
e con tranquilidade as cousas grandes,
porque irán lonxe na vida.
Ditosos os que saben apreciar un sorriso
e esquecer un desprezo,
porque o seu camiño será pleno de sol.

Ditosos os que pensan antes de actuar
e pregan antes de pensar,
porque non se turbarán polo imprevisible.
Ditosos vós se sabedes calar e sorrir
cando vos quiten a palabra,
vos contradigan ou cando vos pisen os pés,
porque o Evanxeo comeza a penetrar no voso corazón.

Ditosos vos se sodes capaces de interpretar
sempre con benevolencia as actitudes dos demais
aínda cando as aparencias sexan contrarias.
Pasaredes por inxenuos: é o prezo da caridade.
Ditosos sobre todo, vós,
se sabedes recoñecer ao Señor en todos os que atopades,
entón atoparedes a paz e a verdadeira sabedoría.
                                                               (San Tomé Moro)


BENAVENTURANZAS  2

Benaventuradas as persoas inquedas,
que nunca se venden a unha situación.
Benaventuradas as persoas sinxelas,
alleas ao barullo da ostentación.

Benaventurado é quen vive contra corrente,
e sae ao paso da xente se está a xente no erro.
Benaventuradas as persoas sinceras,
contén a súa vida conciencia e verdade.

Benaventuradas as persoas que perden
diñeiro e honores por non claudicar.
Benaventuradas as persoas que viven
buscando o sentido da súa liberdade.

Benaventurada é aquel que admite opinións
e xulga as situacións sen prexuízo e sen paixón.
Benaventuradas as persoas sen brillo
en torno a súa vida non hai expectación.
Benaventuradas as persoas que calan
e só nas súas obras nos dan a súa opinión.

( Montera - Olivar. Gritos y plegarias, 63 )


Cando un busca, por moito que nos escondamos… sempre nos atopan. Deus sae na nosa procura, e sempre acaba atopándonos. Grazas.

Pórtico

         Estar orgullos@ do Señor, un orgullo que nos fai ditos@s. Esta é a invitación que nos dirixe a celebración de hoxe. Que non nos sintamos avergoñados por manifestarnos e sentírmonos crentes, ao contrario, que iso supoña na nosa vida ledicia, gozo, frescura, creatividade e forza para que, canto fagamos, o saibamos poñer na man e protección do Señor. Que mellor cousa para chamarnos ditos@s! E que maior e mellor recompensa: o agarimo de Deus para sempre. Esta é a nosa esperanza, e por iso nos volvemos xuntar hoxe aquí.


Perdón

o       Por todas as veces nas que a nosa mala conciencia nos leva a apartarnos de Ti, SEÑOR, GÁRDANOS NA TÚA MISERICORDIA.
o       Por todas as veces nas que temos esquecido que só na sinxeleza e no respecto dos demais poderemos acadar a túa benaventuranza, CRISTO, GÁRDANOS NA TÚA MISERICORDIA.
o       Porque con moita facilidade esquecemos canto de bo vas poñendo no noso camiño, SEÑOR, GÁRDANOS NA TÚA MISERICORDIA.

Remuíño

v      Invítanos hoxe o Señor a que saiamos buscalo. Onde, poderemos preguntarnos cun toque de inxenuidade? Unha pregunta da que xa sabemos a resposta, porque El ténnola dado moitas veces ao longo das páxinas da Palabra: nos pobres, si, naqueles aos que ninguén presta atención nin fai caso. Pobres non só de cartos, que neste momento tamén, pero principalmente nos pobres que se senten baleiros interiormente, nos pobres que son incapaces de facer autocrítica sobre a súa vida, nos pobres que só teñen cartos e aos que lle segue a faltar todo; nos pobres que logo de ter dado moito amor ao longo da súa vida, descóbrense agora na máis absoluta das soidades; nos pobres que téndoo todo, non foron capaces de ter o máis importante: sentirse amados e ser capaces de amar. Son moitos os pobres e as pobrezas coas que hoxe nos imos atopando cada día. Nós temos que esforzarnos, e ás veces si que é difícil!, por atopar neles ao Señor. El non se esconde. Nós, moitas veces si.

v      Paulo dinos que como Deus se quere mostrar, faino de xeito que, se lle poñemos un pouco de atención, o poidamos descubrir nos máis débiles. Aqueles aos que nunca se lles escoita, aos que non se lles presta atención, aos que non se lles entregan premios nin se lles ofrece recoñecemento social, nos que non teñen títulos e non pasaron por universidade ningunha, a non ser a da vida, e na que foron aprendendo que o que fai a unha persoa ditosa só é, logo de moito sintetizar e de buscar o esencial, amar e ser amado. É dicir, aqueles que teñen o corazón grande. Non é fácil porque a corrente puxa por nós moitas veces en dirección contraria, pero este ha ser o noso reto, nel temos que poñer todo o noso esforzo, para que aquela auga que nos botaron na cabeza o día do noso bautismo –incorporación/purificación– vaia polo regueiro adecuado ata a desembocadura no mar que, para nós, é Xesús de Nazaret, Aquel que non cansou de dicir: ditosos os:

o        Pobres
o        Que choran
o        Sufridos
o        Famentos e sedentos de xustiza
o        Misericordiosos
o        De corazón limpo
o        Traballan pola paz
o        Perseguidos por causa da xustiza

v      Porque deles é o Reino dos ceos. Un Reino que comezou xa, do que nós somos continuadores e animadores, e que rematará cando academos a felicidade plena ao seu lado.

Oración da comunidade

         Ti, Señor, sempre nos chamas. Falo con tenrura e agarimo. Agradecidos dicímosche agora xuntos:
DITOSO QUEN RESPONDE Á TÚA INVITACIÓN, SEÑOR
*      Para que os que asumen o servizo de guiar, acompañar, alentar, formar... na Igrexa, se esforcen por facelo con actitude de sinxeleza e capacidade de escoita, Oremos.
DITOSO QUEN RESPONDE Á TÚA INVITACIÓN, SEÑOR
*      Para que nas nosas comunidades teñamos sempre presente que es Ti o que nos chama e invita, e saibamos responder con actitude de servizo e defensa dos máis débiles e necesitados, Oremos.
DITOSO QUEN RESPONDE Á TÚA INVITACIÓN, SEÑOR
*       Para que cada un e cada unha de nós nos esforcemos cada día en traballar por ser ditosos, facendo, co noso traballo, ditosos aos demais, Oremos.
DITOSO QUEN RESPONDE Á TÚA INVITACIÓN, SEÑOR

Señor, grazas por ofrecernos a capacidade de ser ditosos, aprendendo a servir e a dialogar cos irmáns. P.X.N.Señor. Amén.

Reflexión

Ditosa a xente misericordiosa

A xente que se doe dos demais.
A xente de corazón brando ante a miseria.
A xente afectada polas desgrazas alleas.
A xente que ten paixón e tenrura.
A xente que remedia as persoas necesitadas.
A xente que converte o amor en estruturas sociais organizadas.
A xente que, desde a política, responde aos dereitos das persoas e dos grupos máis débiles.
A xente que non pode ollar o mundo con indiferenza.
A xente que chora con quen chora.
A xente que toma en serio a dor allea.
A xente que se compromete en tarefas de solidariedade e voluntariado.
Porque Deus é iso: un corazón apegado a todas as persoas que atopan a dor no seu camiño de construción persoal e social. Así nos convocas. Amén.

(Manuel Regal, A graza…, 88/89)

Cantos

ö       ENTRADA: Que ledicia a miña
ö       LECTURAS: Ditoso o que segue ao Señor, e vai polo seu camiño
ö       OFERTORIO: Cantádelle ao Señor unha cantiga nova
ö       COMUÑÓN: Benaventurados



22 ene. 2011

LECTURAS DA MISA EN GALEGO - Domingo 3 Tpo. Ordinario (23 de xaneiro)



LECTURA DO LIBRO DO PROFETA ISAÍAS
Primeira Lectura      Is 8, 23b - 9, 3
O pobo viu unha gran luz na Galilea dos xentís

            Así como nun primeiro momento o Señor humillou o país de Zebulón e o país de Naftalí, así no derradeiro glorificará o camiño do mar, a rexión do Xordán, a bisbarra dos xentís.
            O pobo, que camiñaba na escuridade, viu unha gran luz.
Unha luz brillou sobre os que habitaban no país das sombras da Morte.
Multiplicaches o xúbilo, fixeches grande a ledicia.
            Alegráronse coa túa presenza, como coa alegría da seitura,
o mesmo que saltarán de xúbilo ao repartiren o botín.
            Velaí o xugo da súa carga e o varal do seu ombreiro
‑ o bastón de quen o oprime ‑: rompíchelos coma o día de Madián.

Palabra do Señor                                         
R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL     Sal 26, 1 . 4. 13-14

R/.  (1a):  O Señor é a miña luz e salvación.

O Señor é a miña luz e salvación,
a quen hei de temer?
O Señor é a protección da miña vida,
diante de quen hei tremer?

Unha cousa lle pido ao Señor,
unha soa eu procuro:
habitar na casa do Señor
todos os días da miña vida,
para gozar da dozura do Señor,
e contemplar o seu templo.

Eu espero gozar da bondade do Señor
na terra da vida.
Espera no Señor, procede coma un valente,
ten corazón forte, espera no Señor.


LECTURA DA 1ª CARTA DO APÓSTOLO S.PAULO ÓS CORINTIOS
Segunda Lectura     1 Cor 1, 10-13. 17
Que vos poñades todos de acordo e que non haxa divisións entre vós

            Irmáns:
            Polo nome do noso Señor Xesús Cristo rógovos que vos poñades todos de acordo e que non haxa divisións entre vós; ao contrario, axeitádevos todos nun mesmo espírito e nun mesmo pensamento.
            Porque, irmáns, cheguei a saber polos de Cloe que hai discordias entre vós. Refírome a que cada un de vós anda a dicir: "eu son de Paulo, eu de Apolo, eu de Cefas, eu de Cristo".
            Pero é que Cristo está dividido? É que foi Paulo a quen crucificaron por vós? Ou é Paulo o nome no que vos bautizaron?
            A min non me mandou Cristo a bautizar, senón a predicar o Evanxeo; e isto sen habilidades retóricas, para que non quede desvirtuada a eficacia da cruz de Cristo.

Palabra do Señor                                          
R/. Grazas a Deus


ALELUIA    Cf. Mt 4, 23
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
Xesús predicaba o Evanxeo do Reino
e curaba todas as enfermidades do pobo.
Aleluia.

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Evanxeo     Mt 4, 12-23 (longo)
Veuse a Cafarnaúm para que se cumprise o que dixera Isaías

            Cando soubo Xesús que encadearan a Xoán, retirouse a Galilea. Deixando Nazaret, foise establecer en Cafarnaúm, na beira do mar, en terras de Zebulón e Naftalí, para que se cumprise o dito polo profeta Isaías:
            Terra de Zebulón, terra de Naftalí, camiño do mar na outra ribeira do Xordán. Galilea dos pagáns. O pobo que xacía na escuridade viu unha gran luz: Para os que habitaban no escuro país da morte brillou unha alborada.
            E desde aquela empezou Xesús a predicar, dicindo:
            ‑ Arrepentídevos, que o Reino dos Ceos xa está aí.
            Camiñando Xesús pola ribeira do mar de Ga­lilea, viu a dous irmáns: Simón, tamén chamado Pedro, e seu irmán Andrés, que estaban largando a rede no mar, pois eran pescadores. Díxolles:
            ‑ Vinde comigo e fareivos pescadores de homes.
            Eles deixaron de contado as redes, e seguírono.
            Máis adiante, atopou outros dous irmáns: Santiago e mais Xoán, fillos de Zebedeo, que estaban co seu pai na barca arran­xando as súas redes, e tamén os chamou.
            Eles coa mesma deixaron a barca e mais a seu pai e seguíro­no.
            Xesús percorría a Galilea enteira ensinando nas sinagogas e anunciando a Boa Nova do Reino, curando canta doenza padecía o pobo.

Palabra do Señor                                                      
R/. Loámoste, Cristo


ORACIÓNS


COMPAÑEIRO DUN SOÑADOR

Xesús, eu estou cabo de ti,
coma Pedro e Andrés,
coma Santiago e Xoán.

Xesús, vexo que es un soñador.
Quizais xamais dos mísiles se farán tractores.
pero eu estou cabo de ti.

Se cadra xamais comerán o pan xuntos,
baixo o mesmo ceo
e á mesma mesa,
o presidente dun banco
e un obreiro en paro ... ,
pero eu estou cabo de ti.

É posible que xamais os pobres
a xente de a pé,
recupere na sociedade
o posto que ten reservado
no corazón de Deus,
como ti soñas ... ,
pero eu estou cabo de ti.

Xesús cando foxes do tirano Herodes,
para que o “plan” non morra,
eu estou cabo ti.
Cando te vas para Cafarnaún
buscando ambiente para o “plan”:
eu estou cabo de ti.

Cando fas grupo cos amigos,
que eran traballadores,
­para dar forza ao “plan”
eu estou cabo de ti.
Cando aproveitas todos os lugares
para anunciar o “plan”,
eu estou cabo de ti.

Cando levas sanidade á xente
para indicar que o “plan” empeza,
eu estou cabo de ti.


VIVIR AO PAIRO

Vivir ao pairo
O espazo do Reino non é un cálido
e cómodo re cuncho desvinculado da vida.
Non é unha burbulla espiritual para a paz interior.

O espazo do Reino está feito de exporse,
arriscar, implicarse, complicarse, namorarse e rir,
sufrir, loitar e a intres gañar ou perder,
sabendo que, alá onde vaiamos, ti vas connosco.
Non pasa nada por vivir ao pairo,
se na incerteza somos capaces de volvernos a ti
para que guíes os nosos pasos.
No noso mundo de seguridades e certezas
necesitamos rezar para pedirche a lucidez
de quen arrisca, a sabedoría de quen nada posúe
e a valentía de quen todo o soña posible.


REBORDAR DE AGRADECEMENTO

Señor, o meu corazón reborda de agradecemento,
por tantos dons e bendicións que me tes dado.
Non bastaría o canto do corazón e dos beizos,
se non puxese a miña vida ao teu servizo,
para darche testemuño coas miñas accións.

A Ti a gratitude e a loanza.
Tí sacáchesme da nada e fixéchesme o teu elixido;
fixéchesme feliz co te amor e a túa presenza.
Non te coñezo ben,
Nin sequera coñezo as miñas necesidades.

Pero Ti, Pai!, créacheme con un so corazón,
para que sexa para Ti, só para Ti.
Señor, estar diante de Ti é o máis grato que se pode pensar.
Neste momento preséntome diante de Ti,       
acéptame cando e como queiras,
fai de min segundo os teus desexos.

Ti es meu e eu son teu.
Creáchesme a túa imaxe, dun pouco de po,
e fixéchesme fillo teu.
Honor, gloria, loanza para Ti,
por séculos de séculos. Amén.


CHÁMASME A MIN, XESÚS

Chámasme a min, Xesús,
eu quero sentir no fondo do meu corazón
a voz da túa chamada.
Que a sinta e que a colla,
coma Pedro e Andrés,
coma Santiago e Xoán.

Chámasme a min, Xesús,
gustaríame descubrir
o engado da túa persoa e do teu proxecto,
arrastrándome desde dentro
coa forza do amor e da amizade íntima.

Chámasme a min, Xesús,
quero seguirte aínda que me custe,
aínda que teña que renunciar algo
ós meus proxectos, ós meus gustos,
ás miñas comodidades, á miña familia,
ó meu proveito.

Chámasme a min, Xesús,
para aprender cousas da vida cabo de ti,
para gozar da túa amizade cada día,
para gozar da compaña e alento doutros compañeiros.

Chámasme a min, Xesús,
para facer contigo e co teu grupo
algo novo no pobo,
para axudarte a curar as doenzas do pobo,
para soñar cada día, aínda que custe,
unha alborada máis feliz para todos.


A XESÚS ROSTRO DE DEUS

Na gloria do teu rostro contemplamos,
Xesús, Fillo unixénito de Deus,
a beleza divina que florece
nas moradas eternas alá nos ceos.

Se a luz da eterna vida que pregaches
as tebras deste mundo recusaron,
dá, Deus benigno, a túa plenitude
a aqueles que en ti creron e te amaron.

Compañeiro do home peregrino
a través dos camiños desta vida,
conduce os nosos pasos sempre firmes
ao camiño da Terra prometida.

Loor e gloria a ti, oh Pai celeste,
e ao Fillo, a túa imaxe e esplendor,
e ao Espírito de ambos procedente,
ambos unidos nun eterno amor.


REMOL DAS LECTURAS
PORQUE O REINO XA ESTÁ AQUÍ.... CELEBRÉMOLO UNID@S

PÓRTICO

O noso mundo está cheo de modelos, de persoas ás que admiramos polas súas calidades, polo seu xeito de ser, de actuar ou de afrontar a vida. Futbolistas, políticos, actores, cantantes... e , en menor escala escritores, poetas, músicos... Porque todos necesitamos reflectirnos nalgunha persoa, especialmente para proxectar o que nos falta a nós. O problema quizá sexa cando non temos referentes, cando non existen esas persoas ou son mediocres. Hoxe a celebración fálanos que os cristiáns non necesitamos buscar moito para a topar un modelo a quen seguir: Xesús, que non falla nunca e é luz na nosa vida. A que esperamos para dicirlle que si?.


O PERDÓN

·         Porque moitas veces fáltannos iniciativa, ilusión e imaxinación á hora de botar as redes, caendo na imposición e na vulgaridade, SEÑOR, PERDOA O NOSO EGOÍSMO.
·         Porque moitas veces o noso individualismo, a nosa autosuficiencia e o noso afán de protagonismo fan que se rompa a unidade nas nosas familias, nas nosas comunidades, cos nos@s veciñ@s, CRISTO, PERDOA O NOSO EGOÍSMO.
·         Porque moitas veces non somos quen de recoñecer os nosos erros e si estamos dispostos a acusar a quen temos ao noso carón, SEÑOR, PERDOA O NOSO EGOÍSMO.

 

REMUÍÑO

·         VIMOS UNHA GRAN LUZ: Nos tempos que corren, son moitas as persoas que teñen unha actitude negativa e desconfiada diante do futuro e da humanidade. Cans@s de que a economía non vaia arriba, cans@s de que a Igrexa non acabe de ser esa voz profética que acolle e dea resposta a tantos retos que hoxe nos formula a sociedade, cans@s, moitas veces de traballar, de vivir, de loitar. Se cadra teriámonos que preguntar en quen puxemos a confianza?, quen nos valía para seguir adiante?. Era tanto o que tiñamos que deixar atrás para que seguir o camiño que nos marcou Xesús?. Para que ser austeros se o tiñamos todo?, para que vivir a pobreza se iso non ía connosco?, para que colaborar cos demais se o que vale é o “sálvese quen poida”?. Diante deste panorama, o final víase vir. Fallou a base, fallaron as persoas e tod@s entramos nun túnel negro e sen luz que é o noso futuro. Pero hoxe esta celebración quere poñer luz, alegría e liberación. Como Isaías, tamén nós podemos dicir que o xugo do opresor, o materialismo, está quebrado e a vara do oportunismo, do dispendio e do egoísmo, tamén rachou. Temos un novo horizonte por diante, unha nova xeira de colaboración, unha nova luz alumeou e segue chamándonos ao final deste túnel. Unha luz que vén de nacer hai uns días e que é alegría para tod@s nós.
·         E POR ISO SOMOS PESCADORES DE HOMES: Só desde unha actitude de coherencia e compromiso fondo con aquel no que cremos, só se realmente a fe pinta algo na nosa vida, seremos quen de facer que os demais se cuestionen pola relixión, se cuestionen por Deus. Ás veces a Igrexa converteu a expresión e a chamada que escoitamos hoxe no evanxeo a sermos “pescadores de homes”, en sinónimo de imposición, facendo valer aquilo de que o importante é contar con moito número. Sen embargo, o camiño nunca pode ser o da obediencia cega, nin o do medo ou a obriga, porque ademais de ser vieiros contrarios á mensaxe de Xesús, son tamén armas que se volven na súa contra co paso do tempo. O camiño pasa logo pola invitación, non pola imposición; polo cuestionamento e pola fondura das nosas conviccións e non pola obediencia cega, o adoutrinamento ou o cumprimento de normas sen sentido.
·         NA UNIDADE, QUE NON É UNIFORMIDADE: Nesta semana tamén pedimos pola unidade. Unidade de todos os cristiáns, pero tamén unidade dentro da nosa Igrexa e mesmo dentro das nosas comunidades parroquiais. Unidade que non podemos confundir con uniformidade, pois somos conscientes da existencia de diferentes xeitos de pensar, de actuar, de distintas posibilidades.... e de que isto é algo que nos enriquece. Porén, moitas veces atopámonos con que a nosa intolerancia e a nosa autosuficiencia impiden que camiñemos na unidade evanxélica. Parapetámonos na nosa verdade e non estamos dispostos a escoitar e moito menos a aceptar aos que non pensan ou non actúan coma nós. En definitiva, tod@s queremos ser “líderes da manada”, sen caermos na conta de que a mensaxe de Xesús non separa entre dominantes e dominad@s, senón que integra, acolle e ábrese a todas as opcións que respecten a dignidade da persoa. Hoxe é un bo día para mirar dentro da nosa vida, da nosa parroquia, da nosa Igrexa e botar fóra todo aquilo que supoña división, enfrontamento ou ruptura.

 

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Señor, Ti queres que sexamos a túa luz no medio das persoas. Conscientes de que para iso necesitamos da túa axuda, dicímosche confiad@s:
QUE NUNCA ESMOREZA A TÚA LUZ NAS NOSAS VIDAS
·         Pola Igrexa, para que non caia na tentación dos personalismos e dos bandos e camiñe unida baixo o único Mestre que é Cristo, dando exemplo de unidade e de servizo desinteresado, OREMOS
QUE NUNCA ESMOREZA A TÚA LUZ NAS NOSAS VIDAS
·                     Polas nosas comunidades parroquiais, para que, polos camiños evanxélicos do diálogo e do perdón, da tolerancia e da colaboración, da variedade e do compartir, sexamos quen de superar prexuízos e atrancos e cheguemos á verdadeira comuñón, OREMOS.
QUE NUNCA ESMOREZA A TÚA LUZ NAS NOSAS VIDAS
·         Por tod@s nós, para que teñamos sempre na nosa vida unha actitude de conversión continua, sendo quen de recoñecer os propios erros, refacer camiños e endereitar posturas para acadar unha mesma meta: a construción do reino de Deus, OREMOS.
QUE NUNCA ESMOREZA A TÚA LUZ NAS NOSAS VIDAS
Grazas, Señor, porque día a día es luz no noso camiño. Que sempre busquemos esa luz e así lla mostremos aos demais. PXNS. Amén

 

PARA A REFLEXIÓN

Polos vieiros do mundo,
ti pasaches dicindo a verdade.
Polos vieiros da terra,
Ti fuches romeiro e mensaxeiro do Pai.
Polos camiños da historia,
Ti estiveches atento aos sinais dos tempos.
Polos camiños dos pobres,
Ti fixeches a vontade do Pai.
Polos vieiros de Deus,
Ti fuches ao encontro de todas as persoas, fillas e marxinadas.
Polos camiños da periferia,
Ti anunciaches a Boa Nova.
Polos vieiros dos irmáns e das irmás,
Ti fixeches o camiño cara ao Pai.
Polos camiños da vida,
Ti mesmo fixeches o teu propio camiño.
Polos teus vieiros, lévanos Señor.

CANTOS

·         ENTRADA: Que ledicia a miña
·         LECTURAS: Sede o sal sede a luz
·         OFERTORIO: Ti es camiño é verdade
·         COMUÑÓN: Ide e pregoade