15 abr. 2016

Domingo 4 de Pascua - ciclo C

DOMINGO IV DE PASCUA  -  CICLO C


Primeira Lectura    Feit 13, 14. 43-52
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
Velaquí, volvémonos aos xentís
  
            Naqueles días, Paulo e mais Bernabé chegaron a Perxe, e seguiron a Antioquía de Pisidia. Un día de sábado entraron na sinagoga e sentáronse.
            Moitos xudeus e prosélitos practicantes foron con Paulo e Bernabé, que, falando con eles, os animaban a perseverar na graza de Deus.

            Para o outro sábado xuntouse case toda a cidade para escoitar a palabra de Deus, pero os xudeus enchéronse de envexa ao veren tanta xente, e opoñíanse con insultos ao que Paulo dicía. Entón Paulo e Bernabé dixeron ousadamente:
            ‑Tiñamos que anunciarvos a palabra de Deus primeiro a vós; pero, visto que a refugades e non os considerades dignos da vida eterna, volvémonos cara aos pagáns; pois así nolo mandou o Señor: Púxente como luz das nacións, para levares a salvación ata os confíns da terra.

            Os pagáns, sentindo isto, enchíanse de alegría, loando a mensaxe do Señor; e creron todos os que estaban destinados á vida eterna. Deste xeito a palabra de Deus espallábase por toda a bisbarra.
            Pero os xudeus encirraron ás señoras de alta categoría que eran devotas e aos principais da cidade e promoveron unha persecución contra Paulo e Bernabé, expulsándoos do seu territorio.
            Estes, sacudindo contra eles o po dos seus pés, marcharon para Iconio, mentres os discípulos ficaban cheos de alegría e do Espírito Santo.

 Palabra do Señor                                          R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 99, 2. 3. 5
 R/. (3c): Nós somos o seu pobo, ovellas do seu rabaño.
Ou: Aleluia.

Aclama ao Señor, terra enteira,
servide o Señor con alegría,
entrade á súa  presenza con gritos de xúbilo.

Sabede que o Señor é Deus,
que El nos fixo e que somos del,
que somos o seu pobo,
as ovellas do seu rabaño.

Porque o Señor é agarimoso,
a súa misericordia dura por sempre,
a súa fidelidade, de xeración en xeración.


Segunda Lectura     Ap 7, 9. 14b-17
LECTURA DO LIBRO DA APOCALIPSE
O Año será o seu pastor e levaraos ás fontes de auga
  
            Eu, Xoán, mirei e vin un mundo de xente que ninguén era capaz de contar, de todas as nacións, tribos, pobos e linguas, en pé diante do trono e do Año. Vestían roupa branca e levaban ramallos de palma nas mans.
            E díxome un dos anciáns: "Estes son os que veñen de pasar as súas grandes penas; lavaron os seus vestidos e branqueáronos co sangue do Año.
            Por iso están diante do trono de Deus,
e adórano día e noite no seu santuario.
E quen está sentado no trono chantará a súa tenda cabo deles.
            Non terán máis fame nin sede,
nin caerá endexamais sobre eles o sol,
nin ningunha queimadura del.
            Porque o Año, que está no medio do trono, será o seu pastor,
levaraos ás fontes de auga
e Deus enxugará dos seus ollos toda bágoa".

  Palabra do Señor                                          R/. Grazas a Deus


ALELUIA     Xn 10, 14
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Eu son o bo pastor, di o Señor;
coñezo as miñas ovellas e elas coñécenme a min.
Aleluia.


Evanxeo     Xn 10, 27-30
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
Eu doulles a vida eterna ás miñas ovellas 

            Naquel tempo, díxolles Xesús aos fariseos:
            As miñas ovellas escoitan a miña voz: eu coñézoas e elas séguenme; eu doulles vida eterna, e non se perderán para sempre: ninguén mas quitará da man.
            Meu Pai, que mas deu, é máis ca todos, e ninguén pode repañalas da man do Pai. Meu Pai e mais eu somos un.

 Palabra do Señor                                          R/. Loámoste, Cristo


Odresnuevos Evangelio 17 ABRIL 2016 COLORPOWER POINTS
4 Pascua C-Bene Pagola

CANTO GOZOSO
·        ENTRADA: 
·        ASPERSIÓN: 
A auga do Señor 
·        LECTURAS: 
·        OFERTORIO: 
·        COMUÑÓN: 
Ide e pregoade



EVANXEO DO DÍA DRAMATIZADO (PARA NEN@S)
IV DOMINGO PASCUA  - CICLO C

(Música suave . Catro nenos ou nenas estás sentados entre o público. Entra o narrador e diríxese a todos con forza e expresividade. Música suave de fondo)
        
XOÁN:       Ola amigos! Eu son o evanxelista. Xoán e vou contarvos algo que ocorreu en Xerusalén durante a festa da Dedicación do Templo.
PÚBLICO: Ola, Xoán! Podes dicirnos que festa era esa?
XOÁN:       Era unha festa que estableceron Xudas Macabeo e os seus irmáns polo ano 164 antes de  que Xesús nacera.
PÚBLICO: E por que puxeron esa festa?
XOÁN:       Era a festa da purificación do Templo porque os sucesores de Alexandre Magno conquistaron, saquearon e profanaron o templo de Xerusalén.
PÚBLICO E que fixeron os que conquistaron o templo?
XOÁN:       Sacaron os costumes xudeus e impuxeron o culto a Xúpiter olímpico.
PÚBLICO Os xudeus enfadaríanse moito, verdade?
XOÁN:       Dende logo! Pero se seguides a facerme preguntas non poderei rematar de contarvos o  evanxeo de hoxe.
PÚBLICO:  Vale! Xoán, xa non te interrompemos máis. Cóntanos o evanxeo.
XOÁN:       Dicía que se estaba a celebra a festa da Dedicación do Templo. Era inverno, cara a  metade de decembro. Xesús paseábase no templo polo pórtico de Salomón. Os xudeus rodeárono e preguntáronlle. Escoitade.
(Comparece Xesús, seguido polos xudeus e xudías. Xoán retrocede cara o fondo do altar. Fin da música suave).  
XUDEO 1:           (Impaciente)  Canto tempo vas agardar para dicírnolo?
XUDEO 2:           (Esixente)  Fala dunha vez?
XUDEO 3:           Si, si, di dunha vez quen es!
XESUS:     (Apesarado) Díxenvolo pero non o credes,
XUDEO 4:           Quen dá testemuño de ti?
XESÚS:     As obras que fago.
XUDEO 5:           En nome de quen as fas?
XESÚS:     (Solemne) No nome do meu Pai que está nos Ceos,
XUDEO 1:     (Molesto)  É mentira ti non es o fillo de Deus.
XUDEO 2:    Nós non cremos en ti.
XESUS:     (Categórico) Porque vós non sedes as millas ovellas.
XUDEO 3:    Explícate. Veña. Explícate.
XESUS:    As miñas ovellas escoitan a miña voz e eu coñézoas e elas séguenme
XUDEO 4:    E ti que lle dás a esas ovellas?
XESUS:     A Vida Eterna.
XUDEO 5:     (Irónico) Seguro que esas ovellas morren coma todas.
XESUS:     (Tallante) Non morrerán e ninguén as afastará de min.
XUDEO 1:    Por que estás tan seguro?
XUDEOS: Quen che deu esas avellas?
XESUS:      (Lento e moi forte) Esas ovellas deumas o meu Pai e ninguén pode apartalas da súa man, porque eu e o Pai somos un.


No hay comentarios:

Publicar un comentario