15 may. 2015

No 17 de maio

Cando se cumpriron os días de Pentecoste, estaban todos xuntos no mesmo sitio. De súpeto, veu do ceo un ruído coma dun forte golpe de vento, que encheu toda a casa onde estaban; e apareceron talmente coma linguas de lume, que, repartidas, foron pousando unha sobre cada un deles. Quedaron cheos do Espírito Santo e puxéronse a falar noutras linguas, conforme lles concedía o Espírito.

Había daquela en Xerusalén xudeus piadosos de todas as nacións da terra. O se producir aquel estrondo, xuntouse a xente e ficou moi desconcertada, porque cada un os sentía falar na súa propia lingua. Pasmados e admirados, dicíanlles uns a outros: "¡Olla! ¿E todos estes que están aí a falar non son galileos? ¿E logo como é que os sentimos falar cada un de nós no noso propio idioma nativo? Partos, medos, elamitas, xente da Mesopotamia, Xudea, Capadocia, Ponto, Asia, Frixia e Panfilia, do Exipto e da parte de Libia contra Cirene, forasteiros romanos tanto xudeus coma prosélitos, cretenses e árabes, sentimos falar nas nosas linguas das grandezas de Deus".
FEITOS 2, 1-11


Sen dúbida, esta é a miña lectura sempre que penso no galego na Igrexa, 
DEUS FALA GALEGO! 
(como di a panxoliña que pouco vai de galileo a galego). 

Na miña oración sempre pido polos que non saben decatarse de que o galego na liturxia non ten nada que ver coa politización que se fai da lingua (tanto a favor como en contra), nin dos complexos seculares dos propios galegos de pensar que o galego non era lingua digna para falar con Deus (como pensaban os ingleses cando o francés era a lingua digna no seu territorio, ou no posconcilio coas linguas seculares). 

O galego é dos galegos, o pobo mira á Igrexa de Galicia cos ollos ben abertos esperando a que consiga superar o pasado, e o presente, e lles deixe acercar a Deus aos seus fillos, que lle podan chamar Pai igual que ó seu (... como xa dicía Sarmiento hai dous séculos) e Nai a María, -xa que é o mes de maio-, e deixen de pensar que o galego é destes ou aqueles... e empecen a pensar que "estes e aqueles", tamén son irmáns  e fillos de Deus (...eu son de Paulo, eu son de Apolo, eu son de Pedro...). A xente do pobo continúa a mirar este debate do galego na Igrexa con tristura como nun partido de tenis, esperando a que algún día o galego na Igrexa sexa algo normal. Nas parroquias que si utilizan o galego con normalidade tamén sufriron ese proceso inicial de choque, pero rapidamente se fixeron á liturxia; a xente non se decata que é imposible amar o que non se coñece, e, se non se dá a coñecer, a consecuencia lóxica é non amar.

Curiosamente, eu mesma tiven que ir aprender os cantos en galego a outra parroquia porque desde a Igrexa non había accesibilidade a eles; cantos que estou aprendendo dun castelán de Castela que leva máis de vinte anos cantando na mesma parroquia porque é o que lle gusta e o que sinte... e non é galego falante.

Na última Interdiocesana Xuvenil, o único crego que fixo parte da liturxia en galego, -de traducción espontánea porque celebramos todo en castelán-, foi o bispo auxiliar de Santiago... que é de León e estaba aprendendo o galego (detalle que lle agradecín persoalmente, e que a el lle fixo moita ilusión)... concelebraban varios curas galego-falantes...

Neste mesmo encontro, o grupo xuvenil que viu cantar moi amablemente desde a diocese de Ferrol (marabilloso, por certo), fixo os seus cantos en castelán... portugués e italiano, nin unha canción en galego (...ás veces penso que temos algún problema xenético, que imos transmitindo se xeración en xeración...). Non é para facerse preguntas?

Así mesmo, podería contar centos de anécdotas. Pero tamén afortunadamente eu mesma, descubrín a universalidade da Igrexa a través do galego, cando hai máis de trinta anos, decateime de que "hai vida máis alá do meu propio grupo". Eu que era de colexio "pijo" e non estaba en ningunha parroquia, vin xente que falou comigo na súa lingua con normalidade e abriume o corazón ao Deus de tódalas linguas, sen imposición pero sen vergoña, sen diferenciar pero sen renunciar a si mesmos, ... é o grupo máis diferente no que estiven e que lembro con máis cariño. Por non falar da xente de Fornelos da Ribeira que tódalas semanas aguantan con paciencia como lles vou copiando as notas para a guitarra dos cantos galegos...

En fin, abride o corazón ós que non son o que esperabades, 
decatareivos de que vós tampouco o sodes. 
Deixádevos invadir polo Espírito...


No hay comentarios:

Publicar un comentario