11 mar. 2016

Domingo 5 de Coresma C

DOMINGO V DE CORESMA -  CICLO C


Primeira Lectura     Is 43, 16-21
LECTURA DO LIBRO DO PROFETA ISAÍAS
Velaí procuro a renovación e darei de beber ao meu pobo
  
            Así fala o Señor, que fixo un camiño polo mar e unha verea polas augas impetuosas,
que fixo saír carros e cabalos, un exército moi poderoso.
            Eles deitaranse e non se levantarán, apagáronse coma a torcida dun candil, extinguíronse.
Non vos lembrades das cousas pasadas? Non comprendedes as cousas antigas?
            Ollade: eu estou facendo algo novo; xa agroma: non vos dades conta?
Si, vou abrir un camiño no deserto, ríos na estepa.
            Os animais do campo honraranme, os chacais e os poliños da avestruz,
porque porei augas no deserto, ríos no ermo,
para darlle de beber ao meu pobo, ao meu escollido,
ó pobo que eu criei para min, e que contará a miña loanza.

 Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 125, 1-2ab. 2cd-3. 4-5. 6
R/. (3): O Señor fixo connosco cousas grandes, estamos cheos de alegría.

Cando o Señor cambiou a sorte de Sión,
parecíanos un soño.
A boca enchéusenos de risos,
a lingua de cantares.

Daquela dicían os pagáns:
"O Señor fixo con eles cousas grandes".
O Señor fixo connosco cousas grandes,
estamos cheos de alegría.

Cambia, Señor, a nosa sorte,
coma os regatos no deserto.
Os que sementan entre bágoas,
recollen entre cantares.

Cando van, van chorando
os que levan a semente.
Ó viren, veñen cantando
os que traen os seus monllos.


Segunda Lectura     Flp 3, 8-14
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS FILIPENSES
Por Cristo considerei perda todas as cousas, conformándome á súa morte
  
            Irmáns:
            Todo me parece perda comparado coa prominencia do coñecemento de Cristo Xesús, o meu Señor. Por El guindeino todo e doulle tanto valor coma ao lixo con tal de gañar a Cristo e de vivir nel, sen ter eu mesmo a xustiza da Lei, senón a xustiza que se recibe de Deus pola fe en Cristo, a xustiza de Deus que nos chega pola fe, para o coñecer a El, experimentar a  forza da súa resurrección e sintonizar cos seus sufrimentos, reproducindo en min a súa morte, para ver de acadar tamén eu a resurrección dos mortos.
            Non é que eu xa chegase á meta nin que xa atinxira a perfección. Non. Eu aínda vou correndo, a ver se a alcanzo, xa que tamén eu fun alcanzado por Cristo Xesús.
            Irmáns, eu non boto de conta que a teña atinxido.
            Velaquí o único que fago: esquezo o que queda atrás e, lanzándome cara ao que está diante, bulo para pillar o premio ao que Deus desde arriba nos convoca en Cristo Xesús.

 Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


VERSÍCULO     Xl 2, 12-13

Así que, di o Señor,
convertédevos a min de todo corazón;
porque son benigno e misericordioso.


Evanxeo     Xn 8, 1-11
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
Quen de vós estea sen pecado, sexa o primeiro en tirarlle a pedra
  
            Naquel día, á tardiña, Xesús saíu para o Monte das Oliveiras. Pero á alborada, presentouse outra vez no templo e toda a xente veu onda el; el sentou e empezou a ensinar.
            Os escribas e fariseos trouxéronlle unha muller sorprendida en adulterio; puxérona no medio e medio e preguntáronlle:
            ‑ Mestre, a esta muller collérona en flagrante adulterio. Moisés, na Lei, mandounos apedrar a esta xente. Ti que dis?
            Preguntábanllo á mala fe para teren así de que o acusar. Pero Xesús, abaixado, escribía co dedo na terra. Como lle seguían preguntando, ergueuse e díxolles:
            ‑ Quen de entre vós non teña pecado, que lle tire a primeira pedra. E, abaixándose outra vez, escribía na terra. Pero eles, ao que o escoitaron, foron liscando un a un, comezando polos máis vellos.       Quedou el só coa muller, que seguía no medio. Ergueuse entón e preguntoulle:
            ‑ Muller onde van? Ninguén te condenou?
            Ela respondeulle:
            ‑ Ninguén, Señor.
            Díxolle Xesús:
            ‑ Tampouco eu te condeno: vaite e desde agora non peques máis.

  Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo




 UNHA MIRADA QUE LEVANTA OS/AS CAÍDOS/AS
5º CORESMA  C 2016

POWER POINTS

CANTO GOZOSO
·         ENTRADA:  
      Na noite escura
·         LECTURAS: 
      Arrepentido
·         OFERTORIO: 
      O Señor é o meu pastor
·         COMUÑÓN: 
      Seguirei os teus pasos


ESCOITA ACTIVA
Nunha sociedade na que cada vez escoitamos máis falar de paridade, a realidade vainos demostrando que aínda queda moi lonxe a utopía da igualdade entre home e muller nos distintos eidos: a empresa, a política, a investigación…. E non digamos dentro da Igrexa, na que a muller, na meirande parte dos casos, é unha voz non escoitada e o que é peor, silenciada.
Por iso o encontro de Xesús coa muller adúltera que hoxe escoitaremos no Evanxeo constitúe unha bafarada de aire fresco e, ao mesmo tempo, esixe un esforzo final neste camiño coresmal para que a nosa sexa sempre unha pegada de traballo a prol da igualdade.
Que a celebración que agora comezamos nos axude a non facermos distincións, pois todos somos fill9s/as dun mesmo Deus e posuímos a mesma dignidade.


CORAZÓN MISERICORDIOSO
·         Porque somos extremadamente tolerantes con nós mesmos e cos nosos erros; e extremadamente intransixentes cos dos demais, SEÑOR, ENSÍNANOS A MIRAR COS TEUS OLLOS.
·         Polas veces nas que por medo, por vergoña, por covardía, por quedar ben, por temer facer o ridículo… tiramos nós a primeira pedra ou non saímos en defensa de quen é lapidado/a e menosprezado/a, CRISTO, ENSÍNANOS A MIRAR COS TEUS OLLOS.
·         Porque a nosa Igrexa, sobre todo unha boa parte da súa xerarquía, segue a considerar a muller como sinónimo de tentación e de pecado, tirando a primeira e as seguintes pedras contra ela, SEÑOR,ENSÍNANOS A MIRAR COS TEUS OLLOS.

·          
OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN
·         As adúlteras deben ser apedradas, segundo a lei. Así razoaban os escribas e os fariseos, os sabios e perfectos do tempo de Xesús...Así seguen razoando os sabios e perfectos de todos os tempos, os doutrinalmente seguros. No nome dun rigorismo dialéctico e dunha aplicación literal da lei leváronse e lévanse a cabo infinidade de accións bárbaras, inxustas e mesmo inhumanas. E nós somos coma os letrados e fariseos cando vivimos para sorprender aos demais, cando facemos preguntas envelenadas para comprometer, cando cuestionamos o que fan os demais aínda que nós non movamos nin un dedo, cando nos conformamos con ser externos cumpridores de todas as prácticas relixiosas, cando nos constituímos en xuíces condenadores dos demais, cando aplicamos a lei sen descubrir o seu espírito. Por que suplicamos misericordia para nós e berramos intransixencia para os demais?. Por que preferimos sempre apedrar a salvar? No xigantesco patio da veciñanza no que convertemos o noso mundo, enseguida nos arredamos e desaparecemos sen deixar rastro cando somos interpelado/as e chamados/as a sermos coherentes.

·         Contraposto a isto, destaca a actitude e, sobre todo, a mirada de Xesús. Cando ergue os seus ollos, a adúltera descubre a alguén que a mira dun xeito distinto aos demais. Ata agora tiña experiencia de dous tipos de mirada: a do desexo ou cobiza e a da condena. Agora os seus ollos cruzan cos dun home que mira nela non un obxecto de pracer nin un branco para as pedras, senón unha mirada que recoñece nela unha dignidade pisada e menosprezada, unha mirada creadora que pon en pé a unha muller que estaba tirada por terra. Ninguén en nome de lei ningunha, de ningún principio nin de ningunha moral ten dereito a marxinar, condenar ou considerar perdida a ningunha persoa. Velaquí o criterio co que Deus nos mira, tamén ás mulleres.

·         Porque falar de salvación non é algo abstracto e incomprensible, senón que salvación supón e concrétase en facer do lugar onde esteamos un espazo de acollida no que ninguén se poida sentir excluído, explotado, silenciado, desconsiderado ou desprezado. A salvación de Deus pasa pola salvación de todo o humano... A adúltera ten hoxe rostro e nome, o rostro e o nome de tantas e tantas persoas ás que nós condenamos, marxinamos, reducimos ao silencio.....deixándonos levar de vellos prexuízos e esquecendo, unha vez máis, aquilo que tan claro está na Palabra: “Misericordia quero e non sacrificios”.

 

FRATERNIDADE ORANTE
Con sinceridade de corazón, queremos, Señor, compartir as nosas preocupacións e ledicias, e facémolo dicindo:
QUE A NOSA SEXA UNHA PEGADA DE IGUALDADE

·      Pola Igrexa,para que neste tempo de graza sexa quen de abrir as súas fiestras para botar fóra dela tanto fariseísmo que enche de po os recintos sagrados, as conductas correctas, as institucións venerables, OREMOS
QUE A NOSA SEXA UNHA PEGADA DE IGUALDADE
·      Polas nosas comunidades, para que recoñezamos que todos necesitamos ser perdoados e perdoar, para descubrir a novidade refrescante e humanizadora que nos trae Xesús, OREMOS.
QUE A NOSA SEXA UNHA PEGADA DE IGUALDADE
·      Por nós, para que nunca caiamos na doada tentación de tirar a primeira pedra, senón que sempre saibamos mirar coa mirada limpa e agarimosa de Xesús, que levanta a quen está caído, OREMOS.
QUE A NOSA SEXA UNHA PEGADA DE IGUALDADE

Grazas, Señor, por abrirnos os ollos e mostrarnos que non é nas falsas seguridades dos templos, senón nas dificultades da vida, onde temos que descubrirte e saber acompañar a cantos se senten débiles e necesitados da nosa presenza. P.X.N.S. Amén.

MIRADA ESPERANZADA
Os teus debuxos no chan
tiveron un efecto sorprendente:
romperon o círculo moralista e acusador
e, a soas contigo, por primeira vez,
sentinme libre.

Os teus debuxos no chan
foron o primeiro espello non enganoso
que me fixo ver o meu rostro triste,
o meu ser pobre e vacilante,
os meus medos de sempre.

Os teus debuxos no chan
crearon un silencio fondo,
pois puxeron ao descuberto
a tráxica parodia que vivimos
cando nos cremos diferentes.

Os teus debuxos no chan
devolvéronme a dignidade perdida,
cando o teu dedo suave e firme,
co po de sempre e coas miñas bágoas perdidas,
debuxaron de novo o meu rostro riseiro.

Despois erguícheste,
serenamente miraches os meus ollos,
bicáchesme coma ninguén
e dixécheslle ao aire: vai e vive; xa sabes.
E eu non me atrevín a abrazarte.

Pero levo os teus debuxos do chan
tatuados na miña pel para sempre.

No hay comentarios:

Publicar un comentario