4 feb. 2015

Ficha e Lectio - Domingo 4 Ord B




LECTIO:

DOMINGO V DO TEMPO ORDINARIO 
(Ciclo B: 8. II. 2015)

            Tamén nos tempos de Xesús había, polo que se ve, gripe e febres. Como agora que estamos no inverno e as gripes e constipados acostuman visitarnos. A xente pobre e marxinada seguramente sería entón, igual ca hoxe, máis indefensa ante as enfermidades. Como xa sabemos, os irmáns Simón Pedro e Andrés por unha banda e Santiago e Xoán por outra eran da clase baixa. Simples pescadores ocasionais. Os seus familiares serían tamén polo tanto xente humilde, sinxela, da mesma clase social ca eles.
            Simón, o primeiro Papa (aínda que daquela non se empregasen estas solemnes expresións), estaba casado, como tamén probablemente os demais apóstolos, e a súa sogra estaba encamada, afectada pola febre. Era lóxico que, aínda que a enfermidade da sogra de Simón Pedro posiblemente non fose grave, quixese Xesús ter polo menos un pequeno detalle coa nai da muller do seguramente máis impulsivo e xeneroso dos seus discípulos. Marcos dinos que Xesús a colleu da man e a ergueu da cama. Coa súa soa mirada e sorriso agarimosos Xesús curaba a xente.
            Hoxe en día estase a poñer de relevo, e con toda razón, unha e outra vez a importancia de Xesús como sandador, como curador misericordioso. Marcos dinos que, despois de sandar Xesús a sogra de Pedro, se amoreou moita xente á porta da casiña onde vivía a enferma e alí curou a moitos enfermos. Que quero dicir ou, mellor, que queren dicir importantes entendidos actuais coa importancia que lle dan a Xesús como curador ou sandador? Non se trata de que o oficio de Xesús fose simplemente ese. El curaba, si, pero non a todos nin por todas partes. Seguía a haber xente enferma. O que pasa é que Xesús vén indicarnos co seu comportamento a dirección, o camiño que deberiamos seguir os seus discípulos. Xesús non se preocupou propiamente de darnos unha moral especial, non vai establecer ritos ou cultos novos, non vai fundar propiamente tampouco unha nova relixión. O que vai facer, si, e de maneira moi insistente, é ser e mostrarse compasivo coa xente, atender a todos, escoitar a todos, apoiar os humildes e necesitados para que saiban sentir en si mesmos a dignidade de fillos de Deus. E todo isto de maneira moi concreta e real.
            Sendo e comportándose Xesús así, móstranos ben claro como é o seu Pai e o noso Pai e lévanos así a el. Porque Xesús non é un simple filántropo, baseado en consideracións puramente humanas. El sabe que o Reino que nos trae está fondamente baseado na experiencia súa de que Deus é Pai universal de todos e que nos quere ben a todos. Por iso Xesús non deixa de entrar en contacto cada día con seu Pai (e noso Pai) na oración, por moito que se ocupe tamén de dar e ofrecer felicidade ós seus irmáns, as xentes que convivían con el. Marcos dinos que Xesús non se deixou levar do fervor e da admiración da xente cara a el á vista das curacións realizadas, senón que “moi cedo, aínda de noite, se ergueu e saíu para un lugar arredado onde se puxo a orar”. É dicir, Xesús, como vemos, precisa falar e dialogar con seu Pai e noso Pai.
            Como neste ano estamos a celebrar o centenario do nacemento do P. Seixas, que tantas veces vos animou na fe aquí nesta igrexa ata hai arredor de 30 anos, farei de cando en vez algunha referencia ó que el pensaba sobre estes temas. En canto á importancia da oración dinos por exemplo, el que se dedicaba a tantas actividades exteriores de todo tipo por onde queira que andou: “A pregaria, a oración, é a cousa máis necesaria pra vivir de acordo a esta dependencia de Deus, pra facer sempre a vontade de Deus”. “O verbo pregar é o verbo que máis debe conxugar o home na súa vida cotiá”. “A primeira cousa máis importante na miña vida é falar con Deus. Falar e escoitalo. Non hai cousas máis importante”.
            Ollemos de novo o comportamento de Xesús. El, ben fornecido do amor do seu Pai na oración, volvía ós seus irmáns, os homes e mulleres do seu tempo, para lles ofrecer o amor, a alegría e a curación que veñen de Deus. A vida de Xesús movíase, coma o péndulo dun reloxo de parede, entre o diálogo filial con Deus Pai e o fraternal cos seus irmáns. Xesús sabía ben que non se pode amar a Deus sen amar os irmáns.
            E volvemos de novo ó P. Seixas, un home que, como acabamos de ver, apreciaba moito a oración. Cando tiña 25 anos (xa era xesuíta, mais aínda non sacerdote), escribiulle ó P. Xeral de toda a Compañía de Xesús, que era polaco, pedíndolle que o destinase a algunha leprosería para atender alí os leprosos. Como iso non se lle concedeu, anos máis tarde volveu pedir unha e outra vez ós seus Superiores (tamén ó seguinte Xeral da Compañía) que o mandase a misións con negros, se non a África pola súa pouca saúde, polo menos a Haití. Tampouco o conseguiu. Menos mal que algúns anos despois, e tal como xa vos contei, puido recibir unha oferta para irse á República Dominicana e, deixando o seu traballo na Coruña, alá se foi axiña, onde puido atender por fin tamén a xente de raza negra dos seus amores. Por iso simpatizaría tanto despois coa colonia negra aquí en Vigo, ó volver enfermo de América.
            Os enfermos e necesitados que Xesús atendía e curaba, e ós que Seixas intentou sempre tamén achegarse, témolos sempre, tamén hoxe en día, estando como estamos aínda en época de prolongada crise económica. Xesús convídanos, co seu exemplo, a comportármonos como el o fixo, para así irmos construíndo un mundo que sexa verdadeiro Reino de Deus. Paulo lémbranolo tamén hoxe na súa carta ós Corintios ó falarnos de que o Evanxeo é para el “unha necesidade que ten enriba del”, que o forza e convida a se facer, como el di, “escravo de todos”. “Cos débiles fíxenme débil, para gañar os débiles. Fíxenme todo con todos, para salvar algúns custe o que custe. Todo o fago polo Evanxeo, para ter algunha parte del”.
            Precisamente hoxe a Igrexa convídanos a lembrar tanta xente que pasa fame no mundo, tamén no noso país galego. Pois este domingo é o día da Campaña de Mans Unidas contra a fame no mundo. Todos sabemos, directa ou indirectamente, do paro e das familias que o pasan mal. Se tomamos en serio o da nosa común fraternidade, é dicir, do feito de que somos fillos dun mesmo Pai, entón non deberiamos aturar que irmáns nosos pasen fame, pois sen un mínimo de igualdade non é posible que haxa verdadeira fraternidade. Polo tanto, deberiamos loitar, utilizando os medios que estean ó noso alcance, para que estas situacións degradantes desaparezan. Convertámonos así en curadores da humanidade e non en cómplices de inhumanidade.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS
            En comuñón e fraternidade mutua, pidámoslle ó noso Pai Deus que nos conceda espírito de oración e mans prestas para axudar os necesitados, dicindo: Escóitanos, Pai. 
Todos: Escóitanos, Pai.

            - Concédenos, Pai, sentirmos en nós a necesidade da oración, de agradecerche tantas cousas boas que nos deches e de pedirche por tódalas necesidades do mundo. 
Todos: Escóitanos, Pai.
            - Dános, Pai, mans prestas e agarimosas para axudar a aliviar os problemas e angustias dos nosos irmáns necesitados. 
Todos: Escóitanos, Pai.
            - Move, Pai, o corazón de persoas e gobernos para que se preocupen de verdade por resolver os problemas que levan á praga da fame no mundo. 
Todos: Escóitanos, Pai.
Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo Noso Señor. AMÉN.

MANUEL CABADA CASTRO

VER TAMÉN:

No hay comentarios:

Publicar un comentario