9 dic. 2017

Inmaculada Concepción

LECTURAS:






LECTIO:
FESTA DA INMACULADA CONCEPCIÓN 
(8. XII. 2017)
   A festividade da Inmaculada Concepción é unha festa de alegre loanza a María. Dela podemos dicir que foi a primeira crente, a primeira cristiá. Con anterioridade incluso ós mesmos Apóstolos, en canto que creu na palabra de Deus dirixida a ela e aceptou con humildade o convite de Deus para ser nai de Xesús, o noso irmán maior. Por iso a podemos chamar tamén nai de Deus, Nai da Igrexa e nai nosa.
   Por esta fonda, íntima e inimaxinábel relación con Deus tiña que estar María lonxe de calquera forma de pecado dende o primeiro intre da súa existencia. É isto o que se quere en definitiva dicir cando falamos da “Inmaculada Concepción de María”.
   De aquí provén a grandeza de María. Ela é a “chea de graza”, tal como a invocamos na oración “Deus te salve, María, chea de graza...”. Porque se estar en “graza”, ter a “graza de Deus” significa estar a ben con Deus, non pode haber persoa humana coa que Deus poida estar máis a gusto ca coa súa Nai, a Nai de Xesús.
   Agora ben, para ser María a “chea de graza” tivo que lle deixar, para dicilo dalgunha maneira, moito espazo a Deus para que puidese habitar plenamente nela. Ela faise así pequena de todo, ata se converter na “escraviña” de Deus. Integramente dedicada ó seu servizo. “Velaquí a escrava do Señor”.
   María era totalmente consciente de que para que Deus fixese nela as súas marabillas, as súas grandezas, non podía haber outro camiño có de non ser ela obstáculo algún á obra de Deus. É dicir: recoñecerse pequena ante a grandeza do poder e da bondade de Deus. Será así como María se converterá en verdadeiramente “grande”. Recoñecerao no fermoso himno do “Magníficat”, cando vai visitar a súa curmá. “Proclama a miña alma a grandeza do Señor, alédase o meu espírito en Deus o meu Salvador, porque ollou a humillación da súa escrava... O poderoso fixo obras grandes por medio de min”.
   Neste sentido cómpre ter en conta un detalle filolóxico que non carece de importancia. Refírome a que propiamente non deberiamos dicir sen máis de María que está “chea” de graza, senón que foi “enchida” (por Deus) de graza. Así o quere dar a entender Lucas cando escribe en grego “kejaritoméne”, que é unha forma verbal pasiva. Como se dixésemos: “Alédate, María, Deus encheute de graza”. Deste modo expresa ben Lucas que é sempre Deus quen toma a iniciativa, o que “enche”. Por iso María ten plena razón cando manifesta que foi Deus, non ela, quen fixo que nela xurdisen grandes marabillas.
   Mais non deberiamos quedarnos aquí nesta obrigada loanza de María Inmaculada pola grandeza que recibiu do noso Deus. Tampouco deberiamos limitarnos a agradecer a Deus as grandezas que realiza no mundo ó se facer fillo en Xesús dunha muller, María, que non por iso deixa de seguir sendo un ser humano máis coma todos nós.
   Porque a grandeza realizada por Deus en María é toda ela unha case incríbel mensaxe. Pois todas e todos estamos dalgún modo representados nela en canto “chea de graza”. A única diferenza está en que o que en María é xa “plenitude de graza”, en nós, en toda a humanidade, é un proxecto que está Deus aínda a realizar. Todos nós temos o mesmo destino: deixármonos encher pola sobreabundante graza de Deus, un destino no que María vai diante de nós. Para así formarmos xunto con ela unha mesma e única comunidade de amor a Deus Pai e de mutuo amor entre todos nós.
Ese vén ser o destino do que nos fala o apóstolo Paulo na carta ós Efesios, cando nela nos di: “Deus Pai bendiciunos con toda bendición espiritual, en Cristo”. Deus “escolleunos para sermos santos e sen mancha [é dicir, “in-maculados”]”. Estamos “predestinados polo Pai a sermos fillos adoptivos seus”. Fomos “prelixidos... para sermos imaxe da súa gloria”.
   Agora ben, que significado concreto ten todo isto para nós, alén de recoñecermos e agradecermos este grandioso destino que Deus nos ten preparado?
Coido que a grandiosidade desta festa da Inmaculada está en que nos pon de manifesto que cando unha persoa se entrega en corpo e alma a Deus, pode el facer nela e con ela verdadeiras marabillas.    Pode convertela, como ocorre en María, en vivo e sorprendente instrumento de salvación para moitos.
   María foi así a que nos trouxo Xesús, que significa Salvador, ó mundo. Foi ela quen, coa súa plenitude de graza, puido ter no seu colo o desexado de tódalas nacións, o Deus feito home. Foi ela quen no seu fillo Xesús nos deu a posibilidade dunha fraternidade universal con tódalas persoas. E non imaxinemos a María como unha muller fóra do normal, recluída no interior de si mesma coma se o peso da súa gran dignidade a paralizase. Pois ela entendeuse sempre a si mesma, polo contrario, como a “escraviña” de Deus, como muller sinxela, pobre, dilixente e traballadora, fiel coma ninguén a Deus e ós demais, espallando entre todos o amor que ela recibira de Deus. Como podería ser doutra forma a nai de Xesús, daquel que naceu e viviu toda a súa vida entre xente humilde e pobre?
   Deámoslle a Deus grazas por esta festa tan entrañábel!

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS:

Dirixímosche hoxe a Ti, María, Nai Inmaculada, a nosa oración dicindo: Roga por nós, pecadores
TODOS: Roga por nós, pecadores.

- María, visitada polo anxo, que aceptaches a mensaxe de Deus para seres nai de Xesús, fainos sempre dilixentes e fieis ás inspiracións de Deus. 
TODOS: Roga por nós, pecadores.
- María, solidaria, fai que, coma Ti, proclamemos a todos que os poderosos son derrubados dos seus tronos e que os pobres e humillados son erguidos do chan. 
TODOS: Roga por nós, pecadores.
- María, que choraches o teu Fillo ó pé da cruz, enxoita as nosas bágoas e consola o corazón de tódolos homes e mulleres sufrintes. 
TODOS: Roga por nós, pecadores.

María Inmaculada, muller da espera e da esperanza, que saibamos esperar alegres contigo, neste tempo de Advento, a chegada de quen nos trae amor e fraternidade! Amén.

Manuel Cabada Castro


OUTRAS ENTRADAS: 



No hay comentarios:

Publicar un comentario